//
archives

Φοιτητές

This tag is associated with 9 posts

ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ: ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΥ Η “κεφαλαιοποίηση” πήγε περίπατο (6.2007)

Στις 16 Μάη πραγματοποιήθηκαν οι φοιτητικές – σπουδαστικές εκλογές. Τα αποτελέσματα είναι αυτά που παρουσιάζονται στους πίνακες.  Συνέχεια

Advertisements

Από κει το πήγαν από δω το έφεραν τελικά το φ.κ. “νίκησε” – Επιθυμίες και πραγματικότητα (6.2007)

Ο φαινομενικός συσχετισμός της κάλπης

Βεβαίως από το αποτέλεσμα των φοιτητικών, όπως εξάλλου και όλων των ειδών των, εκλογών δεν μπορεί να βγει κανένα ασφαλές συμπέρασμα για τον πραγματικό συσχετισμό δύναμης, που κατά τη γνώμη μας εξακολουθεί να καθορίζεται όχι σε παθητικές διαδικασίες δημοψηφισμάτων, αλλά σε διαδικασίες ενεργητικής συμμετοχής των ενδιαφερόμενων στους δρόμους. Συνέχεια

Μετά τις καταλήψεις – 5/2007

Απρίλης – Μάης 2007, φ. 100-101

Yστερα από 12 βδομάδες οι καταλήψεις ενάντια στο ν/π σταματάνε. Τα αποτελέσματα των συνελεύσεων που πραγματοποιήθηκαν αμέσως μετά το Πάσχα δεν αφήνουν καμία αμφιβολία ότι όχι μόνο οι ρεφορμιστικές αριστερές παρατάξεις αλλά και τα ΕΑΑΚ δεν είχαν καμία ουσιαστική διάθεση να παλέψουν για συνέχεια των καταλήψεων. Η γραμμή της «κατάργησης του ν/π στην πράξη» που πρωτολάνσαρε η ΠΚΣ από την ημέρα που ψηφίστηκε στη Βουλή, είναι πλέον κυρίαρχη και σε ένα μεγάλο τμήμα των ΕΑΑΚ. Συνέχεια

Μετά τη διαδήλωση η αριστερά σήκωσε λευκή σημαία. Το κίνημα; (3/2007)

Η διαδήλωση της 8ης Μάρτη

Η σύγκρουση της πλ. Συντάγματος κατά τη διάρκεια της φοιτητικής διαδήλωσης στις 8 Μάρτη ήταν σίγουρα η κορυφαία στιγμή του κινήματος, των τελευταίων δύο μηνών ενάντια στο νόμο πλαίσιο. Συνέχεια

Καταστολή και χημικός πόλεμος-3/2007

Χιλιάδες εικόνες «κουκουλοφόρων» που πετάνε μολότοφ και «απειλούν την δημοκρατία και την ασφάλεια» βομβαρδίζουν τις οθόνες. Συνέχεια

Η μάχη ενάντια στο ν/π είναι μάχη για να πέσει η κυβέρνηση (3.2007)

Η ώρα της σύγκρουσης
Η σημερινή μέρα θα είναι η αποφασιστική όχι μόνο για το μέλλον του νόμου πλαισίου, αλλά πιθανόν και για το κατά πόσο η κυβέρνηση Καραμανλή Πολύδωρα θα μείνει στη θέση της. Συνέχεια

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΙΚΩΝ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ (3.2007)

Ας τελειώνουμε με τη θριαμβολογία…

Μετά την ακατάσχετη θριαμβολογία για την «νίκη» του κινήματος στο μέτωπο της αναθεώρησης του άρθρου 16, η κυβέρνηση επαναφέρει κατεπειγόντως το νόμο πλαίσιο που ορισμένοι θεωρούσαν «ζωντανό νεκρό» από το φθινόπωρο. Συνέχεια

Παιδεία: Μπροστά στην τελική αναμέτρηση

Το «προσχέδιο πρότασης» για την αλλαγή του θεσμικού πλαισίου της δομής και της λειτουργίας των ΑΕΙ είναι μία από τα ίδια. Μάλιστα, ενώ τα στρογγυλέματα είναι οριακά, ταυτόχρονα είναι ακόμη χειρότερο!

Το νομοσχέδιο Γιαννάκου αποτελεί τομή προς το αντιδραστικότερο. Δεν θα σταθούμε στο σύνολο του νομοσχεδίου, παρά μονάχα στις ρυθμίσεις που αφορούν την διάρκεια των εξαμήνων και των εξεταστικών περιόδων. Στόχος είναι να δώσει το οριστικό πλήγμα στους φοιτητικούς αγώνες αφού προβλέπει ότι το εξάμηνο δεν μπορεί να αναπληρωθεί με κανένα τρόπο εάν δεν συμπληρωθεί ο ελάχιστος αριθμός διδακτικών εβδομάδων-δηλαδή 13 τουλάχιστον- σε συνδυασμό με την απαγόρευση της διπλής εξεταστικής στην ίδια εξεταστική περίοδο.

Φωτογραφική διάταξη για τις μορφές κινητοποίησης που παρεμποδίζουν την εκπαιδευτική διαδικασία, όπως οι καταλήψεις. Σε συνδυασμό με την ανάθεση του Ασύλου στις αρμοδιότητες του πρυτανικού συμβουλίου, ενός πενταμελούς οργάνου, όπου η απόφαση θα παίρνεται με απλή πλειοψηφία και την αναφορά στο «προσχέδιο νόμου» ότι «το ακαδημαϊκό άσυλο αναγνωρίζεται έναντι οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει» που στοχοποιεί ευθέως τους φοιτητικούς αγώνες αλλά και κάθε μορφή αντίστασης που θα χρησιμοποιήσει το άσυλο για να εκδηλωθεί. Κάθε κατάληψη λοιπόν είναι εν δυνάμει «έκνομη πράξη»…

Ετοιμότητα και αναδιοργάνωση – Η κυβέρνηση είναι ικανή για όλα

Ο ελιγμός της κυβέρνησης αποτελεί μια τακτική, σίγουρα όμως όχι στρατηγική νίκη για το κίνημα. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι θα τηρήσει τις δεσμεύσεις της. Η κυβέρνηση ανασυντάσσει τις δυνάμεις της και όποτε θεωρήσει ότι οι συσχετισμοί την ευνοούν θα χτυπήσει αλύπητα. Τίποτα δεν έχει κριθεί.

Κανένας λοιπόν εφησυχασμός. Ενάντια σε μια κυβέρνηση που ενώ δηλώνει ότι θα προχωρήσει σε διάλογο για επικοινωνιακούς λόγους, στο δρόμο εντείνει την καταστολή.
Όμως, ο οποιοσδήποτε εν δυνάμει αιφνιδιασμός της κυβέρνησης δεν δικαιολογεί την κινδυνολογία. Δεν μπορείς να φωνάζεις συνεχώς ότι θα έρθει ο λύκος στο μαντρί και τελικά να μην έρχεται. Όντως μπορεί να γίνει ακόμα και αιφνιδιασμός μέσα στο καλοκαίρι.

Όμως αυτό δεν αλλάζει τα δεδομένα. Μάλιστα κάτι τέτοιο θα πυροδοτήσει ακόμα μεγαλύτερες αντιδράσεις. Η κυβέρνηση θα χάσει το τελευταίο της χαρτί που παίζει συστηματικά τις τελευταίες μέρες: ότι θέλει να κάνει διάλογο. Μ’ αυτή την έννοια η συνέχεια των καταλήψεων δεν μπορεί να γίνεται αντικείμενο επίδειξης λεονταρισμού και κινδυνολογίας, αλλά να αντιμετωπιστεί με βάση τις πραγματικές δυνάμεις που υπάρχουν για να κρατηθούν.

Όπως και να χει κανείς δεν μπορεί να βάζει καθήκοντα που αντί να προετοιμάσουν να εξαντλήσουν το πρωτοπόρο κομμάτι που κρατάει τις καταλήψεις. Κι ας σταματήσουν επιτέλους διάφοροι να βάζουν στο κίνημα αυτό καθήκοντα που αντιστοιχούν σε άλλες περιόδους.

Αυτά όμως είναι τα υποπροϊόντα του «αγώνα διαρκείας». Τόσα χρόνια το φώναζαν τώρα που κάτι γίνεται να αφήσουμε την ευκαιρία; Στην πραγματικότητα κανένας αγώνας δεν είναι διαρκείας.

Η ταξική πάλη δεν είναι συνεχής, αλλά διαπερνιέται από καμπές. Ό αγώνας είναι διαρκείας όχι σε μίκρο αλλά σε μάκρο ανάλυση. Δεν σημαίνει λοιπόν ότι κάθε μέρα πρέπει να γίνονται πορείες ή να καίγεται η Αθήνα και αν δεν γίνεται αυτό τότε όλα τελείωσαν. Ακόμα και το 1917 από το Φλεβάρη στον Οκτώβρη είχαμε περιόδους επίθεσης και υποχώρησης. Στιγμές που «φαινομενικά» χανόντουσαν και στιγμές που κερδίζονταν τα πάντα. Πάντως μια συνεχής κλιμάκωση και ανάπτυξη του κινήματος δεν υπήρξε ποτέ και πουθενά. Ας σταματήσουν λοιπόν ορισμένοι να μεταφέρουν το άγχος τους στο κίνημα και ας σκεφτούν και λίγο διαλεκτικά πάνω στο ζήτημα.

Θα είμαστε σαφείς. Όσοι καλούν σε συνέχιση του αγώνα, θα πρέπει να μας πουν πώς θα γίνει αυτό, αλλιώς είναι οπορτουνιστές. Ακόμα κι αν κατατεθεί το νομοσχέδιο τέλη Ιουλίου είναι δυνατό να πιστεύει κανείς ότι μπορεί να έχουμε καταλήψεις 1η Αυγούστου; Γιατί όπως και να ‘χει, θα πρέπει να είναι κανείς κοντόφθαλμος για να μη συνειδητοποιεί ότι οι όροι από Σεπτέμβρη θα είναι ευνοϊκότεροι. Οι μαθητές που πλήττονται και αυτοί με το πλαφόν του 10 στις πανελλήνιες θα γυρίσουν στα σχολεία. Συνεπώς υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες να μπουν και αυτοί στο παιχνίδι. Επίσης και οι πρωτοετείς που όλο αυτό το διάστημα παρακολουθούσαν τα γεγονότα ως θεατές, θα εισβάλλουν στις σχολές δυναμικά, με διάθεση για ρήξη, αφού ο νόμος-πλαίσιο τους αφορά άμεσα. Ακόμα, και οι δάσκαλοι και οι καθηγητές έχουν εξαγγείλει κινητοποιήσεις. Μας προκαλεί εντύπωση πως όλοι αυτοί που έχουν παραδοθεί στο αυθόρμητο του κινήματος, δεν έχουν καμία εμπιστοσύνη στους φοιτητές, πως αν χρειαστεί θα ξαναπάρουν αποφάσεις για καταλήψεις.

Αυτό δεν σημαίνει πως η κίνηση του κομματιού εκείνου που έσπευσε να προδιαγράψει την πορεία του κινήματος από τα τηλεοπτικά παράθυρα και τελοσπάντων, χωρίς προηγούμενα να έχει παρθεί κάποια απόφαση από τις συνελεύσεις και το συντονιστικό των καταλήψεων, είναι σωστή. Πολλοί αγωνιστές, έβαλαν το ζήτημα αυτό, το συντονιστικό δηλαδή των καταλήψεων να λειτουργεί πραγματικά ως αποφασιστικό και όχι διακοσμητικό όργανο.

Να συντονίζει τον αγώνα και να παίρνει αποφάσεις. Η εξαγγελία από τα παράθυρα για την λήξη των κινητοποιήσεων και οι διαβεβαιώσεις ότι η εξεταστική δεν θα χαθεί (αλήθεια ποιο αποδέκτη έχουν; Την κυβέρνηση ή τους φοιτητές;) απέδειξαν και στους πλέον καλόπιστους ότι οι αποφάσεις δεν παίρνονται στο Συντονιστικό αλλά κάπου αλλού με τον πλέον γραφειοκρατικό τρόπο, θυμίζοντας τις μεθόδους της ΚΝΕ και τους «πανελλαδικού της συντονιστικού».

Τα παραπάνω έχουν σημασία, γιατί δεν συμβάλλουν στην αυτενέργεια των φοιτητών. Οι μόνοι που πρέπει να αποφασίζουν για το παρόν και το μέλλον των κινητοποιήσεων, για τη λήξη ή τη συνέχειά τους, για την περιφρούρηση των πορειών, για το αν θα κατέβει τη Μητροπόλεως, την Ερμού ή την Κολοκυνθούς, για το να θα μπει στο Υπουργείο ή θα είναι παναγία, για όλα αυτά πρέπει να αποφασίζει το συντονιστικό και κανένας άλλος που παριστάνει τον αυτόκλητο εκπρόσωπο.

Πολλοί, ίσως αηδιασμένοι από αυτό το κλίμα, θεωρούν ότι πρέπει να πεταχτούν έξω οι οργανώσεις. Λάθος συμπέρασμα. Οι οργανώσεις, οι κομμουνιστικές, όπως επίσης και κάθε άλλη αναρχική ή αντιεξουσιαστική συλλογικότητα ή όπως αλλιώς λέγεται στο βαθμό που στηρίζει τον αγώνα πρέπει να είναι μέρος. Όχι όμως για να επιβάλλει με κομπίνες ή με την πονηριά ή με τον τσαμπουκά τη γραμμή της. Αλλά για να βοηθήσει μέσα σε ανοικτές διαδικασίες το κίνημα να νικήσει.

Μέσα σε συντροφικό κλίμα μακριά από αναρχοφοβίες και αριστεροφοβίες. Όποιος έχει να πει κάτι να το λεει, αλλά αν το συντονιστικό δεν το δέχεται, τότε να κάτσει στη γωνιά του και να κλαίγεται που δεν τον καταλαβαίνουν. Επιτέλους ας σεβαστούν και λίγο το κίνημα όσοι την ίδια ώρα το γλύφουν. Εμείς δεν γλύφουμε τίποτα. Πιστεύουμε ότι πρέπει πολλά να γίνουν. Αλλά δεν είμαστε εμείς που θα φορτώσουμε τις καταλήψεις με καθήκοντα που σε τελευταία ανάλυση δεν είναι και ικανές να σηκώσουν. Αυτό όμως κάνουν τόσο όσοι χρησιμοποιούν τις πορείες για να κάνουν την αντικρατική τους εξέγερση, αλλά και όσοι επιχειρούν να βγάλουν όλα τους τα πολιτικά αποθημένα, μιας που βρήκανε παπά…

Ας επανέλθουμε λοιπόν. Αμεσοδημοκρατία δεν είναι να μιλάνε όσοι θέλουν, αλλά άλλοι να παίρνουν αποφάσεις. Το ίδιο ισχύει και με τους «εκπροσώπους» που έβγαιναν στην TV. Ποια συνέλευση το αποφάσισε αυτό; Ποιος θα πάρει την ευθύνη για τους φοιτητές που έλεγαν στα δελτία ειδήσεων ότι οι αναρχικοί στην είσοδο του Πολυτεχνείου στη Στουρνάρη, μετά την διαδήλωση στις 22/6 ήταν ασφαλίτες; Αυτό είναι άποψη του κινήματος; Κι αν ναι από πότε;

Ο καθένας μπορεί να έχει την άποψή του για τους αναρχικούς, του μπάχαλους, και τους αριστερούς. Μπορεί επίσης να πιστεύει ότι τα σπασίματα αποδιοργανώνουν το κίνημα ακόμα και ότι όσοι συμμετέχουν σ’ αυτά είναι χουλιγκάνια. Για να αντιμετωπιστούν οι μπάχαλοι δεν χρειάζεται να επικρατήσει μια γενική αναρχοφοβία, ούτε επίσης να θεωρούνται χωρίς στοιχεία συλλήβδην «ασφαλίτες». Όπως και να χει και αυτή η συζήτηση πρέπει να γίνει ανοικτά.

Μέτωπο Παιδείας-Εργασίας;

Επειδή πολύ ακούγεται αυτό το σύνθημα, κάποιος πρέπει να μας πει τι είναι και πώς υλοποιείται. Δεν θα μπούμε καν στη διαδικασία να ρωτήσουμε γιατί μέτωπο Παιδείας-Εργασίας και όχι φοιτητών-εργατών. Αν είναι το ίδιο γιατί το λέμε διαφορετικά; Αν είναι κάτι διαφορετικό σε τι συνίσταται η διαφορά; Αν είναι σύνδεση των φοιτητικών συνελεύσεων με τις εργατικές συνελεύσεις των πρωτοβάθμιων σωματείων αυτό δεν γίνεται.

Όχι επειδή δεν άρεσει σε μας. Απλά επειδή τέτοιες συνελεύσεις δεν υπάρχουν παρά μόνο στα κεφάλια κάποιων. Αλλιώς να μας τις υποδείξουν γιατί εμείς δεν βλέπουμε την εργατική τάξη σε κάποιο αναβρασμό, ούτε καν σε κάποιο επιμέρους χώρο ή κλάδο. Η επιρροή της άκρας Αριστεράς σε 2-3 σωματεία δεν αρκεί για να κατέβει η εργατική τάξη στο δρόμο. Αυτό που απομένει για κάποιους άλλους είναι το κάλεσμα στη ΓΣΕΕ να κηρύξει γενική απεργία. Συμπυκνώνεται στο παντός καιρού σύνθημα «απεργία+καταλήψεις=νίκη».

Τελικά η ΓΣΕΕ αναγκάστηκε να εξαγγείλει 3ωρη παναττική και η ΑΔΕΔΥ 24ωρη. Και τι έγινε; Ελάχιστοι εργαζόμενοι κατέβηκαν στο δρόμο. Τα συνδικάτα δεν μπήκαν καν στον κόπο να ανακοινώσουν στοιχεία συμμετοχής στην απεργία!! Θα μας πουν τώρα ότι η ΓΣΕΕ κάλεσε την απεργία αλλά δεν την οργάνωσε. Γιατί υπήρχε περίπτωση να πράξει διαφορετικά ο Πολυζωγόπουλος και η κλίκα του; Ας μην έχουμε αυταπάτες.
Η θετική γνώμη των εργαζομένων στα αιτήματα των φοιτητών δεν μπορεί αυτή τη στιγμή να μεταφραστεί σε ενεργητική συμπαράσταση. Όχι μόνο γιατί κανείς δεν τους οργανώνει.

Το εργατικό κίνημα δεν μπόρεσε το προηγούμενο διάστημα να υπερασπιστεί τις θέσεις του από την αστική επίθεση. Ανεξάρτητα αν αυτό οφείλεται και στην προδοτική στάση τη συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, έχει οπωσδήποτε επηρεάσει αρνητικά τις αγωνιστικές διαθέσεις της εργατικής τάξης. Για να αλλάξει αυτό το κλίμα πρέπει η κυβέρνηση επιτέλους να ηττηθεί σε ένα μέτωπο. Έτσι μπορεί το φοιτητικό να ξεκουνήσει το εργατικό κίνημα και να γίνει ο πυροκροτητής του. Βεβαίως το να πιστεύει κανείς ότι έφτασε η ώρα να πέσει η κυβέρνηση ή ακόμα και το σύστημα, τότε είναι λογικό να περιμένει τώρα την πραγματοποίηση του μετώπου εργατών φοιτητών.

Είναι όμως προφανές ότι η αντιπαράθεση δεν έχει φτάσει ακόμα σε αυτό το σημείο. Ο καφές δεν έχει ακόμα βράσει. Κι όμως κάποιοι βιάζονται να τον πιουν. Η προσωρινή υποχώρηση της κυβέρνησης έχει δημιουργήσει την αίσθηση στην κοινωνία ότι η μάχη αναβάλλεται για το φθινόπωρο. Αυτή η αίσθηση κυριαρχεί και στους εργατικούς χώρους.

Οι εργατικές μάζες συνήθως μπαίνουν στο προσκήνιο ξαφνικά, όταν το ένστικτο τους πει ότι τώρα είναι η ώρα. Όπως το ’90-’91 όπου κατέβηκαν στο δρόμο, ουσιαστικά για δύο μέρες, και κυριολεκτικά κάηκε η Αθήνα και η Πάτρα.

Προς το παρόν η σύνδεση με τους εργαζόμενους θα μπορούσε να αρχίσει βασικά με ένα κάλεσμα για βοήθεια στις καταλήψεις και στην περιφρούρηση των διαδηλώσεων από την καταστολή των ΜΑΤ. Σε αυτό το στόχο θα μπορούσαν να βοηθήσουν αγωνιστές από εργατικά σωματεία βοηθώντας αποφασιστικά στις «αλυσίδες» και πάνω απ’ όλα στο να μεταφέρουν την εμπειρία τους από τους εργατικούς χώρους. Πάντως το να φορτώνει ο οποιοσδήποτε και με τον τρόπο του ιστορικά καθήκοντα στις πλάτες των καταλήψεων είναι σκέτος τυχοδιωκτισμός που θα φέρει χωρίς λόγο απογοήτευση σε όσους πρόθημα τα αναλάβουν.

Στις καταλήψεις αντί να σχεδιάζονται εικονικές κλιμακώσεις και εξεγέρσεις θα πρέπει επιτέλους να γίνουν σοβαρές προετοιμασίες για την πραγματική σύγκρουση με το υπουργείο και τις δυνάμεις καταστολής. Αν στη μάχη αυτή παρασυρθεί ολόκληρη η κυβέρνηση τότε ακόμα καλύτερα. Όμως αυτή η υπόθεση είναι πολύ σοβαρή, για να αντιμετωπίζεται με βιασύνες και βερμπαλισμούς.

Τέρμα πια στους συμβολισμούς ο αγώνας είναι πραγματικός

Είναι σίγουρο ότι δύο γεμάτοι μήνες με καταλήψεις και διαδηλώσεις έχουν φέρει μια ορισμένη κούραση σε όσους βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή του αγώνα. Η κούραση αυτή σε συνδυασμό με τις αυταπάτες για την είσοδο στον αγώνα της «εργασίας» (άσχετα αν κάποιοι περίμεναν τα «πρωτοβάθμια» και άλλοι τη ΓΣΕΕ) που δεν ήρθε ποτέ, πιθανόν να δημιουργούν και μια απογοήτευση.

Πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε ότι ο αγώνας δεν μπορεί να είναι διαρκής τουλάχιστον με τον τρόπο που μερικοί τον αντιλαμβάνονται. Είναι οι ίδιοι που νομίζουν ότι μια μεγάλη έκρηξη προέρχεται από μια (ίσως και ελεγχόμενη) σταδιακή κλιμάκωση. Βλακείες. Ποτέ δεν έγινε έτσι. Υπάρχουν στιγμές ανακωχής. Η ταξική πάλη δεν είναι ένα μόνιμο γεγονός. Συνήθως εκδηλώνεται σε μικρά χρονικά διαστήματα ανάμεσα σε μεγάλες περιόδους μιας φαινομενικής κοινωνικής ηρεμίας. Και μέσα σε αυτό το μικρό χρονικό διάστημα που ο χρόνος τρέχει σαν τρελός υπάρχουν απότομες αλλαγές. Στιγμές που πρέπει να επιτεθείς και στιγμές που αναδιοργανώνεις τις δυνάμεις σου. Πιστεύουμε ότι τώρα πρέπει να αναδιοργανωθούμε.

Χρειάζεται να δημιουργήσουμε κλίμα ετοιμότητας. Αυτό μπορεί να γίνει με την καλή οργάνωση, με τη συσπείρωση όλων των δυνάμεων ώστε όταν κατατεθεί το νομοσχέδιο να βάλουν λουκέτο όλες οι σχολές (πρακτικά από Σεπτέμβρη). Οι κινήσεις θα πρέπει να είναι μελετημένες και να μην αναλωνόμαστε σε γενικές εκκλήσεις.

Όσο η κυβέρνηση μιλάει για διάλογο, οι πραιτοριανοί του Πολύδωρα εντείνουν την καταστολή. Όπως με την προληπτική επίθεση στα Προπύλαια στη διαδήλωση στις 22/06 αλλά και μετά στην Πανεπιστημίου όπου επί της ουσίας μας πήγαν με σχηματισμό «Π».Δεν μπορεί κανείς να βαυκαλίζεται πια με μια σπασμένη βιτρίνα. Ούτε και με ελεγχόμενες «συγκρούσεις». Παίζονται πολλά περισσότερα από μία συμβολική κίνηση. Ο αγώνας έγινε πραγματικός. Τα ζητήματα σε σχέση με τα συντονιστικά παραμένουν και θα τα βρούμε μπροστά μας. Επιτακτική είναι η ανάγκη να δημιουργηθεί ένα κέντρο αγώνα (πχ Πρυτανεία) με συγκεκριμένα καθήκοντα, βάρδιες, ενημέρωση διαδικτύου, κτλ, ώστε να κρατηθεί το νήμα στην καρδιά του καλοκαιριού.

  • Ο αγώνας συνεχίζεται μέχρι την τελική νίκη
  • Να προετοιμάσουμε και να οργανώσουμε τη σύγκρουση 
  • Καμία υποχώρηση, κανένας λεονταρισμός

 Φοιτητές- Σπουδαστές του Κομμουνιστικού Συνδέσμου Εργατική Εξουσία

Φοιτητικές Εκλογές 2003 (Μάης 2003)

Μια από τα ίδια

Η αύξηση της συμμετοχής στις φετινές φοιτητικές εκλογές (περίπου 10%) αποτελεί μάλλον κατά γενική ομολογία το βασικό χαρακτηριστικό αυτών των εκλογών. Ωστόσο αυτή η αύξηση της συμμετοχής δεν άλλαξε τους συσχετισμούς μεταξύ των παρατάξεων που έχουν διαμορφωθεί και παγιωθεί τα τελευταία χρόνια. Συνέχεια

Αρχείο

Aπό εδώ μπαίνετε στο site της KOKKINHΣ ΟΡΧΗΣΤΡΑΣ ΑΘΗΝΑΣ

web counter

Blog Stats

  • 34,229