//
archives

Τουρκία

This tag is associated with 2 posts

Ο τσαμπουκάς του τούρκικου μιλιταρισμού προς το παρόν αναβάλλεται

Τους τελευταίους δώδεκα μήνες η μεθόριος Τουρκίας-Ιράκ, έχει μετατραπεί σε πεδίο ενός ιδιότυπου αμερικανοτουρκικού ανταγωνισμού. Ο τουρκικός ιμπεριαλισμός, βλέποντας πως οι Αμερικανοί προωθούν ντε φάκτο ένα ανεξάρτητο κουρδικό κράτος στο Ιράκ, ως τη μόνη όαση σταθερότητας σε ένα χαοτικό Ιράκ, έχει μεταφέρει 100χιλ στρατιώτες στα σύνορα και απειλεί πότε δια στόματος Ερντογάν, πότε Μπουγιουκανίτ με εισβολή.
Ακόμα και η πραγματική αντίθεση του στρατού και των ισλαμοαστών του Ερντογάν παραμερίζεται προσωρινά και οι δύο πλευρές πριμοδοτούν σε εθνικιστικές απειλές και όρκους στο αδιαίρετο της μεγάλης Τουρκίας. Όλο αυτό το διάστημα Τούρκοι και Ιρακινοί διπλωμάτες προσπαθούσαν να βρουν μια κοινή αποδεκτή λύση στο πρόβλημα των «τρομοκρατία» του PKK, αλλά η αντιφατικότητα και η ταχύτητα των γεγονότων ανέτρεπε κάθε διπλωματική ονείρωξη. Η διεθνής ειδησιογραφία ήταν γεμάτη με πανομοιότυπες ειδήσεις για συναντήσεις, αντεγκλήσεις και μυστικά σχέδια απειλών. Καταλύτης στις εξελίξεις στάθηκε η «αυτονομία» των κινήσεων του PKK εντός Τουρκίας, που ανεβάζοντας το επίπεδο βίας απέναντι στον τουρκικό στρατό, με συχνές και φονικές επιθέσεις (πάνω από είκοσι νεκροί μέσα στον Οκτώβριο), κλόνισε την ούτως ή άλλως εύθραυστη ισορροπία των τελευταίων μηνών, αναγκάζοντας κάθε πλευρά να κινηθεί πιο γρήγορα.

Στο εσωτερικό της Τουρκίας, οργανώθηκαν διαδηλώσεις μίσους, στις οποίες πρωτοστάτησε το Εργατικό Κόμμα, ως το γνήσιο «αριστερό» στήριγμα του τουρκικού εθνικισμού, που απαιτούσαν άμεση δράση κατά των Κούρδων. Η τουρκική εθνοσυνέλευση με συντριπτική πλειοψηφία (509 υπέρ, 19 κατά), όλων πλην των Κούρδων βουλευτών έδωσε πολιτική κάλυψη στις στρατιωτικές επιχειρήσεις, ενώ για μια ακόμη φορά ο στρατός δήλωσε ετοιμοπόλεμος. Όλη αυτή η πολεμική ρητορεία που σίγουρα πρέπει κανείς να είναι πολύ αφελής για να την ταυτίσει, με άμεση κήρυξη πολέμου, είχε αποτελέσματα. Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός φάνηκε να αντιλαμβάνεται πως τα περιθώρια του στενεύουν και πως μια ανεξέλεγκτη τουρκική εισβολή, θα τίναζε στον αέρα όλη την περιοχή. Έπρεπε λοιπόν να δοθούν ανταλλάγματα στην Τουρκία, ακόμα και αν ήταν απλά διαβεβαιώσεις. Έτσι η φράξια των συντηρητικών έκανε τα πάντα για να εμποδίσει την αναγνώριση της αρμενικής γενοκτονίας από το Κογκρέσο, η Κοντολίζα Ράις συναντήθηκε με τον Γκιουλ και τον τούρκο Υπεξ Μπαμπατζάν. Αντίστοιχα ο Ερντογάν συναντήθηκε με τον Μπους και απέσπασε όχι βέβαια το πράσινο φως για μια εισβολή, αλλά την καταδίκη του PKK και την επιβεβαίωση του στρατηγικού ρόλου της Τουρκίας στην περιοχή. Ουσιαστικά ο τουρκικός ιμπεριαλισμός δεν απέσπασε ό,τι ήθελε, αλλά πήρε μια παράταση για να ελιχθεί στο εσωτερικό του και να προετοιμάσει ενδεχομένως σε μια ευνοϊκότερη συγκυρία μια επέμβαση.

Η τριχοτόμηση του Ιράκ και οι νέες ισορροπίες

Τόσο το κατοχικό κοινοβούλιο του Ιράκ, όσο και το Κογκρέσο, έχουν εγκρίνει σχέδιο για ένα ομόσπονδο Ιράκ. Από καιρό τώρα αστοί αναλυτές διαβλέποντας την ήττα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, δήλωναν ξεκάθαρα πως σκοπός των κατοχικών δυνάμεων είναι να κρατηθεί σταθερό το ιρακινό Κουρδιστάν, ως μοντέλο της νέας τάξης πραγμάτων στο Ιράκ. Και πραγματικά οι αντάρτικες επιθέσεις εκεί είναι πολύ λιγότερες, αν και αυτό αλλάζει, το πετρέλαιο ρέει σχετικά ικανοποιητικά, ενώ ταυτόχρονα ικανοποιούνται και οι προπαγανδιστικές ρητορείες περί δημοκρατίας με την κατοχύρωση των δικαιωμάτων των Κούρδων. Επιπλέον στο Ιρακινό Κουρδιστάν ανήκει γεωγραφικά και το Κιρκούκ, πλούσιο σε πετρέλαιο, που η διοικητική του τύχη θα αποφασιστεί σε δημοψήφισμα, που συνεχώς αναβάλλεται. Και σε αυτό το σημείο ξεδιπλώνεται το μπερδεμένο κουβάρι των αντικρουόμενων συμφερόντων. Η Τουρκία αντιλαμβάνεται πως ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν, πλούσιο από τα έσοδα του Κιρκούκ, θα ενισχύσει αφάνταστα τον κουρδικό εθνικισμό, με τελικό αποτέλεσμα την απόσχιση των νοτιοανατολικών επαρχιών της. Για αυτό απειλεί με επέμβαση, τινάζοντας στον αέρα τα σχέδια των ΗΠΑ και συμπαρασύροντας στη δίνη και τις υπόλοιπες χώρες στην περιοχή, που σαν από σατανική σύμπτωση είναι χώρες του άξονα του κακού, τη Συρία και το Ιράν. Δύσκολη εξίσωση πραγματικά, ειδικά όταν η πραγματικότητα, σε αντίθεση με αυτό που πιστεύει η πλειοψηφία της αριστεράς δεν είναι η υλοποίηση σχεδίων των μυστικών υπηρεσιών, χωρίς να αγνοούμε το ρόλο τους. Μια λύση που προκρίνεται και προσπαθεί να γεφυρώσει το χάσμα, είναι η αυτονομία του Κιρκούκ με εγγυήτριες δυνάμεις την Τουρκία, λόγω Τουρκμένων, και τις ΗΠΑ. Προϋπόθεση για αυτό είναι να συμφωνήσουν οι Κούρδοι του Ιράκ να τσακίσουν το PKK και αντίστοιχα οι Τούρκοι να επιτεθούν μόνο σε βάσεις του. Μια τέτοια επιχείρηση, βρίσκει σύμφωνες και τις ΗΠΑ, αλλά και τον ειρηνικό ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό. Αν κάποιος θεωρεί πως ο Μπαρζανί (πρόεδρος του Κουρδιστάν), δε θα πράξει κάτι τέτοιο, εμείς λέμε πως για δοσίλογους δεν υπάρχει όριο στη συμμαχία με τον ιμπεριαλισμό και θα θυμίσουμε πως το 1993-97, ο Μπαρζανί τσάκιζε σε αγαστή συνεργασία με τους τούρκους μιλιταριστές το PKK. Άραγε οι αγωνιστές του PKK που αρνούνται ο αγώνας τους να είναι εργαλείο της ιμπεριαλιστικής πολιτικής το έχουν ξεχάσει;
Εμείς θεωρούμε πως ακόμα και αυτή η λύση, που απέχει πολύ από την υλοποίηση της, δε θα μπορούσε να σταθεροποιήσει μακροπρόθεσμα την περιοχή. Σίγουρα ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός δεν παίζει αποκλειστικά το κουρδικό χαρτί, κόβοντας κάθε επαφή με την Τουρκία. Όσο οι συνθήκες του το επιτρέπουν προσπαθεί να κρατά πολλές εναλλακτικές στο τραπέζι, αλλά και να χρησιμοποιήσει τις αντιθέσεις προς όφελος του, χωρίς βέβαια, όπως νομίζει ένα κομμάτι της ελληνικής αριστεράς με σταλινικές αναφορές, να κινεί τα νήματα και όλοι οι υπόλοιποι να υπακούν. Ας τελειώνουμε με αυτές τις υπεραπλουστεύσεις που σπέρνουν την ηττοπάθεια και αρνούνται τη δυναμική της ιστορικής εξέλιξης.

Εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας και ιμπεριαλισμός

Οι επιθέσεις των ανταρτών του PKK συμπυκνώνουν τα αδιέξοδα της πολιτικής του τουρκικού μιλιταρισμού στο κουρδικό, που για δεκαετίες αδυνατεί να επιβάλλει την τάξη στις τουρκικές επαρχίες, αλλά και τη σήψη του καθεστώτος Ταλαμπανί- Μπαρζανί. Οι πρώην αντίπαλοι συνεργάζονται αρμονικά μεταξύ τους, όντας η πέμπτη φάλαγγα του αμερικανικού στρατού κατοχής. Παρά την ρητορεία τους «δε θα παραδώσουμε ούτε μια κουρδική γάτα», προετοιμάζονται να συνδράμουν στην εξόντωση των ανταρτών, ενώ ταυτόχρονα, στο όνομα πάντα του ρεαλισμού έχουν παραδώσει οικονομικά το ιρακινό Κουρδιστάν σε Ιράν και Τουρκία. Με 630 τουρκικές, με κύριο εταίρο φυσικά το στρατό, αφού είναι κομμάτι της αστικής τάξης, και 120 ιρανικές, σε σύνολο 800 ξένων εταιρειών, οι δύο κύριοι αντίπαλοι των Κούρδων, κάνουν αισθητή την παρουσία τους αποδεικνύοντας και στον πιο αδαή τι ακριβώς αυτοί οι άθλιοι δοσίλογοι υπερασπίζονται. Ο ανιψιός του Μπαρζανί, πρωθυπουργός του Κουρδιστάν αποκαλυπτικά δήλωνε πως εξαιτίας της δράσης του PKK, δεν μπορούν να αναπτύξουν οικονομικά 450 χωριά στα σύνορα με την Τουρκία Αυτοί που κυριαρχούν χάρη στην κατοχή, που η κτηνώδης ιμπεριαλιστική βία φυλάσσει τα συμφέροντα τους, δεν μπορούν να έχουν την παραμικρή σχέση με το δικαίωμα των Κούρδων για ανεξάρτητο κράτος. Κάθε εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας είναι ιστορικά καθυστερημένος, αφού σε μια ιστορική προοπτική τα κράτη θα εξαφανιστούν, αλλά μπορεί να είναι δίκαιος. Τέτοιος είναι ο αγώνας των Παλαιστινίων και των Κούρδων. Με μια απαραίτητη προϋπόθεση όμως, που συνιστά και το όριο αυτοαναίρεσης του. Να είναι ταυτόχρονα αντιιμπεριαλιστικός, να αρνείται κάθε συναλλαγή μαζί του, γνωρίζοντας καλά πως η ελευθερία δεν προσφέρεται από τα ιμπεριαλιστικά όπλα, αλλά κατακτιέται σε σύγκρουση με αυτά. Είναι κάτι ποιοτικά διαφορετικό ένα αντάρτικο να εκμεταλλεύεται τις αντιθέσεις των ιμπεριαλιστών για να προωθήσει τους στόχους του, από το να μετατρέπεται σε εργαλείο εξωτερικής πολιτικής προδίδοντας τις προσδοκίες του λαού που συσπειρώνεται γύρω του. Οι Κούρδοι βρίσκονται σε μια τέτοια καμπή, καθώς η επέμβαση στο Ιράκ και το ιμπεριαλιστικό σχέδιο της νέας Μέσης Ανατολής διεθνοποιεί το κουρδικό. Οι Κούρδοι πρέπει να αρνηθούν κάθε συναλλαγή, όχι μόνο επειδή μπορεί οι ιμπεριαλιστές να τους πουλήσουν στο τέλος, όπως έχουν κάνει στο παρελθόν, αλλά γιατί θα χάσουν κάθε στήριξη στον αγώνα τους από αυτούς που πράγματι πιστεύουν στο δίκιο του αγώνα τους και τους στήριζαν για δεκαετίες απέναντι στον τουρκικό ιμπεριαλισμό, είτε ήταν η αριστερά και το προλεταριάτο της Ευρώπης, είτε και η ίδια η τουρκική εργατική τάξη και οι οργανώσεις της, μια στήριξη που πλήρωσε με διώξεις και στυγνή καταστολή.

Ο Ερντογάν ήδη απέσπασε στις πρόσφατες εκλογές περισσότερες κουρδικές ψήφους από το DTP που εκπροσωπεί το κουρδικό στοιχείο. Ενώ ακόμα και στελέχη του στρατού παραδέχονται πως δεν πρέπει να ταυτίζονται οι Κούρδοι με το PKK, στα σχέδια της κυβέρνησης Ερντογάν περιλαμβάνεται η προσφορά κάποιου είδους αυτονομίας (γλώσσα, κουλτούρα) κάτι που βρίσκει σύμφωνο ακόμα και το δικτάτορα του 1980 Εβρέν. Είναι μια προσπάθεια του τουρκικού κράτους να αποκόψει το PKK από τις κουρδικές μάζες. Οι φασιστικές επιθέσεις εναντίον Κούρδων από ακροδεξιούς το τελευταίο διάστημα απειλούν να οδηγήσουν και τους πιο μετριοπαθείς Κούρδους στο PKK και αυτό ακριβώς ο Ερντογάν προσπαθεί να εμποδίσει. Είναι ταυτόχρονα και η πιο εύγλωττη ομολογία για την εθνική και κοινωνική καταπίεση δεκαετιών των Κούρδων. από το τουρκικό κράτος.

Κούρδοι – Ιράν – ΗΠΑ

Μετά τη συνάντηση Μπους-Ερντογάν λοιπόν, η προοπτική που ανοίγει είναι περιορισμένες επιχειρήσεις του τουρκικού στρατού κατά βάσεων του PKK σε συνεννόηση με τον αμερικανικό στρατό κατοχής και τις κουρδικές αρχές στο Β Ιράκ, σε μια προσπάθεια συγκερασμού των αντικρουόμενων συμφερόντων. Ίσως έτσι γεφυρωθεί το χάσμα ΗΠΑ-Τουρκίας, που έχει εκφραστεί πέρα από την αντιαμερικανική ρητορική και με στρατηγικές συμφωνίες της Τουρκίας με Ιράν (φυσικό αέριο) και Συρία. Κάτι που ενοποιεί τις τρεις αυτές χώρες είναι η ύπαρξη κουρδικού στοιχείου στα εδάφη τους. Αυτός είναι και ο πειρασμός για τους αμερικανούς ιμπεριαλιστές, που γνωρίζουν πως μια αναβάθμιση των Κούρδων σε στρατηγικό σύμμαχο στην περιοχή, θα οδηγήσει σε ρήξη με την Τουρκία, με προβλήματα ακόμα και στον ανεφοδιασμό του στρατού στο Ιράκ, αλλά θα αποτελέσει από την άλλη μια χρυσή εφεδρεία στην ενδεχόμενη σύγκρουση με το Ιράν και κατ επέκταση με τους συμμάχους της (Χεσμπολά- Συρία- Χαμάς).
Ήδη στο ιρανικό τμήμα του ορεινού τριγώνου, δραστηριοποιείται από το 2004 το PZAK με ενέργειες δολιοφθοράς κατά του ιρανικού στρατού και με στόχο ένα ιρανικό Κουρδιστάν σε ένα ομόσπονδο Ιράν. Το PZAK είναι αδελφή οργάνωση του PKK, έχει σχέσεις και με τους ιρακινούς Κούρδους και πολλά δημοσιεύματα του αμερικάνικου κυρίως τύπου, αναφέρουν πως οι μαχητές του εκπαιδεύονται και εξοπλίζονται από τη Μοσάντ, κάτι που δεν έχει διαψευστεί επισήμως από καμία πλευρά. Τα σχέδια των ΗΠΑ κατά του Ιράν, περιλαμβάνουν και την ενίσχυση της κουρδικής μειονότητας (όπως φυσικά κάθε αντιπολίτευσης), που η εθνική ανομοιογένεια και η εθνική καταπίεση την ορίζουν ως υπολογίσιμη δύναμη. Και αν για το PKK κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί με ευκολία πως έχει μετατραπεί σε όργανο του ιμπεριαλισμού, για το PZAK τα πράγματα είναι μάλλον πιο ξεκάθαρα. Σε μια συνέντευξη του ο ηγέτης του Χατζί Αχμάντι μιλά για σύμπτωση συμφερόντων με τις ΗΠΑ, απορεί πως το δημοκρατικό όραμα των Αμερικανών μπορεί να αφήσει χωρίς πατρίδα τους Κούρδους, ενώ παραδέχεται ανοιχτά πως από μόνο του το PZAK δεν μπορεί να ρίξει το ιρανικό καθεστώς. Και φυσικά εκθειάζει την παρουσία των ΗΠΑ στο Ιράκ που διευκολύνει την εφαρμογή του εκδημοκρατισμού. Από όλα τα παραπάνω μπορεί κανείς να υποθέσει πως ο ηγέτης του PZAK θεωρεί την απελευθέρωση του κουρδικού λαού υπόθεση του ιμπεριαλισμού. Για μας είναι ξεκάθαρο πως και οι ιρανοί Κούρδοι έχουν δικαίωμα στην αυτοδιάθεση, ως το σημείο της απόσχισης, για να θυμηθούμε τη λενινιστική αρχή. Αλλά όσοι θεωρούν πως αυτό πραγματώνεται υπό τη σκέπη του ιμπεριαλισμού και θεωρούν δημοκρατία το Αμπού Γκράιμπ και την εξόντωση του ιρακινού λαού σήμερα και των Ιρανών αύριο, είναι προδότες των Κούρδων και τσιράκια του ιμπεριαλισμού.

Όλη η περιοχή της Μέσης Ανατολής παραμένει σε αστάθεια, με την κατάσταση στο Ιράκ να απέχει έτη φωτός από τα σχέδια που είχαν οι ιμπεριαλιστές για μια γρήγορη νίκη. Στο Αφγανιστάν οι Ταλιμπάν κυριαρχούν και απορρίπτουν την αμνηστία του δοσίλογου Καρζάι, δοκιμάζοντας τις αντοχές και των ευρωπαίων συμμάχων (και της «εξαρτημένης» Ελλάδας), ενώ στο Πακιστάν μόνο μια χούντα στη χούντα, μπορεί να κρατήσει προσωρινά το καθεστώς Μουσάραφ. Ο τουρκικός ιμπεριαλισμός προσπαθεί να βρει τη θέση του στη νέα ισορροπία, για να προασπίσει τα συμφέροντα της τουρκικής αστικής τάξης που δεν ταυτίζονται με εκείνα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.
Οι ΗΠΑ προσπαθούν να συμβιβάσουν τα ασυμβίβαστα και αναζητούν εναλλακτικές λύσεις στα αδιέξοδα τους, χρησιμοποιώντας σαν πιόνια απελευθερωτικά κινήματα. Είναι σημεία των καιρών όμως ο παντοδύναμος για πολλούς αφέντης να βρίσκει λύσεις που μεγαλώνουν το χάος και την αστάθεια και να συζητά μια επέμβαση στο Ιράν, που θα αποτελέσει πρελούδιο περιφερειακής, αν όχι παγκόσμιας σύρραξης. Σε μια τόσο ρευστή πραγματικότητα οι βεβαιότητες καταρρέουν, αλλά ανοίγονται και πολλές δυνατότητες, που στην ήρεμη εξέλιξη τελούσαν εν δυνάμει. Έτσι λοιπόν οι κούρδοι αγωνιστές πρέπει να απορρίψουν το ματωμένο χέρι που κραδαίνει ο ιμπεριαλισμός και να αναζητήσουν αλλού συμμάχους, στην τουρκική εργατική τάξη και στην αριστερά. Αντίστοιχα και τμήματα της αριστεράς στην Ελλάδα, όσο αντιλαμβάνονται καθετί που συμβαίνει στην Τουρκία, υπό το πρίσμα των ελληνοτουρκικών σχέσεων, όσο κι αν καταδικάζουν τον τουρκικό μιλιταρισμό και φασισμό, στο βαθμό που αρνούνται στη Μακεδονία το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού ή δεν ξεσηκώνονται για τα βασανιστήρια των λιμενικών στα σύνορα που εφαρμόζουν στο πετσί των μεταναστών την Ευρώπη-φρούριο, για να αναφέρουμε απλά δύο μέτωπα από την τρέχουσα επικαιρότητα, τότε άθελα τους (;) μετατρέπονται σε εργαλείο άσκησης της υπερήφανης ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Άκης Τζάρας

Νοέμβριος 2007
Φύλλο 106

ΤΟΥΡΚΙΑ: Με πρόσχημα την υπεράσπιση του κοσμικου κρατους – Απειλή πραξικοπήματος (6.2007)

Ένα ταξίδι αστραπή στην Πόλη είναι αρκετό για να αντιληφθεί και ο πιο ανυποψίαστος τουρίστας τη βαθιά αντίθεση που χωρίζει την τουρκική κοινωνία. Ζευγάρια νεαρών τούρκων που φλερτάρουν με τα δυτικά ήθη, δίπλα σε γυναίκες με μαντίλα, ένα μωσαϊκό Ευρώπης-Ιράν. Συνέχεια

Αρχείο

Aπό εδώ μπαίνετε στο site της KOKKINHΣ ΟΡΧΗΣΤΡΑΣ ΑΘΗΝΑΣ

web counter

Blog Stats

  • 33,750