//
archives

Ιράκ

This tag is associated with 18 posts

Ιράκ: Ο Στρατός του Μαχντί επιβάλλει την ήττα στην κυβέρνηση – μαριονέτα

Δημοσιεύουμε εδώ μεταφρασμένη μια εκτενή αλλά και σημαντική ανάλυση για την κατάσταση και τις προοπτικές στο Ιράκ. Είναι από το website της LRCI (www.fifthinternational.org). Αναλύει τις δυνάμεις που παίζουν στην πολιτική σκακιέρα του Ιράκ, αναδεικνύοντας οτι το Ιράκ δεν είναι μόνο μια διαλυμένη χώρα όπως πολλοί «προοδευτικοί» δημοσιογράφοι θέλουν να μας πείσουν, αλλά επίσης και ένα χωνευτήρι και ένα πεδίο αναμέτρησης πολιτικών και στρατηγικών που θα σημάνουν πολλά για το μέλλον της περιοχής αλλά και της παγκόσμιας επανάστασης. Ήδη τα μεγάφωνα των τζαμιών του Σαντρ Σίτυ της Βαγδάτης την 20η Απρίλη 2008, κήρυξαν ανένδοτο ένοπλο αγώνα. «Πολεμήστε τους κατακτητές – Πετάξτε τους έξω απ’ τα σπίτια μας» και «Οι ΗΠΑ καλούν σε διχοτόμηση. Απαιτούμε η πολιορκία της Σαντρ Σίτυ να σταματήσει». Παρόλο που δεν συμφωνούμε απόλυτα με κάποια σημεία του κειμένου, αναδεικνύει τα αίτια και τα μέχρι τώρα αποτελέσματα του αντικατοχικού αγώνα και κατατάσσεται στην από δω, την αντιιμπεριαλιστική-διεθνιστική όχθη.

Μόλις μερικές βδομάδες μετά τα αφιερώματα των αστικών μέσων ενημέρωσης για την πέμπτη επέτειο της έναρξης του πολέμου στο Ιράκ, ένας νέος κύκλος βίας εξαπολύθηκε από την κυβέρνηση στον πολύπαθο λαό της χώρας, που άφησε τουλάχιστον 500 νεκρούς. Με πρωτοβουλία του γειτονικού Ιράν έγινε εκεχειρία και έχει έρθει μια κάποια ανακούφιση. Είναι η αρχή μιας μάχης για να διαλυθεί το Ιράκ και να δωριστεί ο πετρελαϊκός πλούτος της χώρας στις δυτικές πολυεθνικές.

Την Τρίτη 25 Μαρτίου, ο πρωθυπουργός του Ιράκ –και αχυράνθρωπος των ΗΠΑ- Νούρι Αλ-Μαλίκι εξαπέλυσε μια γιγάντια στρατιωτική επιχείρηση, ξεκινώντας με μια δύναμη 30.000 αντρών για να τσακίσει την ανομία και την παράνομες πολιτοφυλακές στο Νότο της χώρας. Μάλιστα ταξίδεψε προσωπικά στο Νότο, στη Βασόρα, για να αναλάβει προσωπικά την κατάσταση, ορκιζόμενος ότι «θα παλέψει μέχρι τέλους». Έδωσε στους ένοπλους διορία 72 ωρών να αφοπλιστούν.

Κανένας στο Ιράκ δεν έχει αυταπάτες ότι αυτό δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μια κήρυξη πολέμου ενάντια στο Στρατό του Μαχντί. Ο Στρατός Μαχντί είναι πιστός στον σιίτη κληρικό Μοκτάντα Αλ-Σαντρ. Οι ιρακινές κυβερνητικές δυνάμεις δεν ενώθηκαν με την άλλη μεγάλη πολιτοφυλακή που δρα στη Βασόρα, την Οργάνωση Μπαντρ, του Ισλαμικού Ανώτατου Συμβουλίου του Ιράκ (SIIC, στο παρελθόν γνωστό ως SCIRI), που καθοδηγείται από τον Αμπντούλ Αζίζ Αλ-Χακίμ.

Εντός ωρών, η μάχη ξέσπασε όχι μόνο στη Βασόρα και στην πόλη Σαντρ (Σαντρ Σίτυ, ένα προάστιο της Βαγδάτης), γνωστά φρούρια του Στρατού του Μαχντί, αλλά και στην Κούτ, τη Χίλλα, την Ντιβανίγια, και άλλες πόλεις. Η μονομερής εκεχειρία, που ο σιίτης κληρικός Σαντρ είχε καλέσει στα μέσα Αυγούστου του 2007 και είχε ανανεώσει τον Φεβρουάριο του 2008, έσπασε με εντυπωσιακό τρόπο. Με αυτήν την εκεχειρία τα διεθνή αστικά μέσα ενημέρωσης υποστήριζαν ότι η «έφοδος» των ΗΠΑ και η «ειρηνική» επιχείρηση των άγγλων για «ανασυγκρότηση της χώρας», είχαν φέρει την ειρήνη στη χώρα.

Η κυβερνητική επίθεση βρήκε πανέτοιμους τους πιο πολλούς από τους 60.000-100.000 μαχητές του Στρατού του Μαχντί. Για μήνες διαμαρτύρονταν ότι η κυβέρνηση και οι αμερικανοί πάτρωνές τους χρησιμοποιούσαν την εκεχειρία για να κάνουν επιδρομές εναντίον τους, συλλαμβάνοντας και δολοφονώντας χιλιάδες μέλη και αλλά και ηγέτες του Στρατού του Μαχντί. Ακόμη και ο Μοκτάντα Αλ-Σαντρ, που είχε ζητήσει αυτοσυγκράτηση, ήταν πια αναγκασμένος να κηρύξει νωρίτερα μέσα στο μήνα «απείθεια κατά των αρχών». Όπως ο Πάτρικ Κόκμπερν του Independent σημείωσε, μια τέτοια τακτική απείθειας στο Ιράκ, μπορεί να εφαρμοστεί μόνο από ένοπλους, έτοιμους να απαντήσουν εάν τους επιτεθούν.


Ο Μοκτάντα Αλ-Σαντρ κερδίζει τον πρώτο γύρο

Ακολουθώντας την ίδια στρατηγική που οι αμερικανοί πεζοναύτες ακολούθησαν κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Φαλλούτζα το 2004, που κόστισε την απώλεια πάνω από 1.000 ζωών, και την ίδια στρατηγική που ακολουθούν οι Ισραηλίτες στη Γάζα, οι ιρακινές και αμερικανικές δυνάμεις επέβαλλαν συλλογική τιμωρία στο λαό. Περικύκλωσαν την χαώδη παραγκούπολη, την εξαθλιωμένη πόλη Σαντρ (Σαντρ Σίτυ), την ανατολική περιοχή της Βαγδάτης, που κατοικείται από δύο εκατομμύριο σιίτες, αλλά και το μεγαλύτερο μέρος της Βασόρας επίσης.

Το ηλεκτρικό και η παροχή νερού κόπηκαν. Μετά από μια έπ’ αόριστο απαγόρευση κυκλοφορίας που επιβλήθηκε την Πέμπτη 27 Μαρτίου, οι δρόμοι έγιναν πεδίο μάχης. Ο Αλ-Μαλίκι ήρθε στη Βασόρα για να αναλάβει την αρχηγία και διένειμε τελεσίγραφο προς τους νεαρούς πολιτοφύλακες του Μαχντί, που έθετε τον εκβιασμό να παραδοθούν αλλιώς θα έχουν να αντιμετωπίσουν τον αφανισμό. Οι αμερικάνικες δυνάμεις όλο και περισσότερο καλούνταν να εμπλακούν.

Τα κυβερνητικά και τα αμερικανικά μαχητικά ελικόπτερα και αεροπλάνα σκέπασαν τους ουρανούς της Βαγδάτης και της Βασόρας και εφορμούσαν στα φρούρια του Στρατού του Μαχντί, συνοδευόμενα από αμερικανικά και κυβερνητικά στρατεύματα εδάφους. Ακόμη και το βρετανικό πυροβολικό άνοιξε πυρ στις πυκνοκατοικημένες περιοχές, στις ίδιες περιοχές που περιπολούσε κάποτε – τώρα όμως οι άγγλοι βρίσκονταν μέσα στην ασφάλεια του οχυρού τους στο αεροδρόμιο της Βασόρας, μη τολμώντας να ξεμυτίσουν.

Οι καγχασμοί του Αλ-Μαλίκι σύντομα γίνανε στάχτες στο στόμα του. Η νίκη, όπως λεει και η παροιμία, έχει πολλούς πατέρες ενώ η ήττα είναι ορφανή. Παρά τις αρχικές πρόωρες μεγαλοστομίες των Αμερικανών ότι αυτό θα ήταν η αποφασιστική καμπή «για την ειρήνευση» της χώρας, την Παρασκευή, όταν φαινόταν η έκβαση της μάχης, ο Τζόρτζ Μπους αρνούταν ήδη την πατρότητα της «νίκης». Επέμενε ότι «αυτή ήταν δική του [του Μαλίκι] απόφαση. Η στρατιωτική οργάνωση ήταν δική του. Ήταν δική του πρωτοβουλία τα στρατεύματα να πάνε από το σημείο Α στο σημείο Β».

Μέχρι την Κυριακή ο επίσημος φόρος θανάτου έφτασε τους 488, και φυσικά χιλιάδες περισσότερος τραυματίες. Ο πραγματικός αριθμός είναι αναμφισβήτητα πολύ μεγαλύτερος. Αλλά παρά τη συντριπτικά ανώτερη δύναμη πυρός τους, οι ιρακινές κυβερνητικές δυνάμεις έχαναν μία-μία τις οδομαχίες.
Ρωγμές άρχισαν να εμφανίζονται στις κυβερνητικές δυνάμεις. Ο διοικητής και υπεύθυνος για τη Βασόρα, υπαρχηγός Μοχάν Αλ-Φουραϊτζι, είχε προειδοποιήσει ότι τα στρατεύματά του είχαν ανεπαρκή κατάρτιση και είχε ζητήσει ακόμα τρεις μήνες για να προετοιμαστεί για την επίθεση. Απορρίφθηκαν οι προειδοποιήσεις του, αλλά τελικά όπως αποδείχθηκε δεν είχε λάθος.

Η ιρακινή εφημερίδα Azzaman έγραψε: «Χιλιάδες αστυνομικοί αναφέρθηκε ότι έχουν αρνηθεί να πολεμήσουν τους πολιτοφύλακες και τουλάχιστον ότι δύο συντάγματα στρατού τους αυτομόλησαν και ένωσαν τις δυνάμεις τους με τους αντάρτες στη Βαγδάτη. Αναφέρθηκε επίσης ότι κι άλλα στρατεύματα πλαισίωσαν τους πολιτοφύλακες του Σαντρ στη Βασόρα.»

Την Κυριακή συμφωνήθηκε βιαστικά εκεχειρία. Ο Σαντρ ανακοίνωσε: «Από βαθιά θρησκευτικής ευθύνη, και για να σταματήσει να χύνεται ιρακινό αίμα […] απαιτούμε να μπει ένα τέλος στα ένοπλα σώματα στη Βασόρα και σε όλες τις άλλες επαρχίες.» Εντούτοις, έγινε γρήγορα προφανές ότι ήταν ο Μαλίκι και ο Μπους και όχι ο Σαντρ, που είχαν υποστεί τα βαρύτερα χτυπήματα.

Ο Σαντρ απαίτησε και πάλι να απελευθερωθούν οι φυλακισμένοι του Στρατού του Μαχντί και να πάψουν οι επιδρομές ενάντιά τους. Ο βοηθός του, Χαζέμ Αλ-Χαρατζί, είπε στους δημοσιογράφους ότι τα όπλα τους δεν θα παραδίδονταν.
Αλλά η κλίμακα της ήττας για τον πρωθυπουργό πάει παραπέρα. Το Al Jazeera ανέφερε ότι «ανώτεροι αξιωματούχοι σιίτικων κομμάτων του Ιράκ και αντιπρόσωποι της ιρανών «Φρουρών της Επανάστασης» ήρθαν σε διαπραγματεύσεις στην ιρανική πόλη Κομ». Ανέφερε επίσης ότι η συμφωνία εκεχειρίας έγινε μετά απ΄ τη σύσκεψη του Κομ.

Η Λεϊλά Φαντάλ των εφημερίδων του McClatchy έδωσε περισσότερες λεπτομέρειες, υποστηρίζοντας ότι ιρακινοί βουλευτές, συμπεριλαμβανομένων και μελών του κόμματος του Μαλίκι Da’wa, αλλά και του SIIC (φιλοϊρακινό), συνάντησαν κρυφά τον Σαντρ και τον αρχηγό Κάσσεμ Σουλεϊμανί, διοικητή των ταξιαρχιών των Κούντς (της Ιερουσαλήμ).

«Η σημερινή δήλωση του Μοκτάντα Αλ-Σαντρ είναι σαφώς αποτέλεσμα συσκέψεων,» είπε ο Jalal al-Din al Saghir, ηγετικό μέλος του Ανώτερου Ισλαμικού Συμβουλίου του Ιράκ. «Η κυβέρνηση δεν είχε καμία διαφωνία με τους ανθρώπους του Σαντρ όταν πήγε στη Βασόρα. Το κίνημα του Σαντρ ήταν αυτό που αποφάσισε να αντιμετωπίσει τα κυβερνητικά στρατεύματα.

«Ζητήσαμε από τους ιρανικούς αξιωματούχους να μας βοηθήσουν να τον πείσουμε ότι δεν σκοπεύουμε να διαλύσουμε τον στρατό του Σαντρ» είπε ένας ιρακινός αξιωματούχος, ο οποίος ζήτησε να διατηρήσει την ανωνυμία του λόγω της σοβαρότητας του θέματος. Περιέγραψε τις διαπραγματεύσεις ως επιτυχείς, αλλά είπε ότι οι σκληροπυρηνικοί άνθρωποι του Σαντρ προσπαθούσαν να πείσουν τον Σαντρ ότι ο αληθινός στόχος των ιρακινών δυνάμεων ασφάλειας είναι να τσακίσει τους οπαδούς του Σαντρ.»

Αυτό μοιάζει να είναι μια σκληρή ταπείνωση για τις ΗΠΑ και τον πρωθυπουργό του Ιράκ. Οι ΗΠΑ εκπαίδευσαν τον ιρακινό στρατό αλλά αυτός διασπάται. Οι αστυνομικές δυνάμεις είναι πια σε αχρηστία και ανίκανες. Η κυβέρνηση πηγαίνει με την ουρά στα σκέλια στο διοικητή του σημαντικότερου κομματιού του στρατού του Ιράν για να διαπραγματευτεί μια ειρήνη με τον Σαντρ, πιθανώς πίσω από την πλάτη του Μαλίκι και του Μπους.

Ο Μαλίκι δεν θα μπορούσε να προβλέψει μια τέτοια εξέλιξη μια εβδομάδα νωρίτερα, όταν υποσχέθηκε «να παλέψει ως το τέλος». Πράγματι λοιπόν, το τέλος ενός καθάρματος σαν του Μαλίκι δεν είναι και πολύ μακριά, αν και η ίδια η αδυναμία του μπορεί να παρατείνει την πολιτική ζωή του, καθώς οι πολιτικές δυνάμεις στο Ιράκ ελίσσονται μεταξύ ενός συνεχώς αυξανόμενου ρόλου του Ιράν και μιας πτώσης της επιρροής των ΗΠΑ στη χώρα.


Τα Σχέδια να διχοτομηθεί το Ιράκ

Ο Μπους περιέγραψε την κυβερνητική επίθεση – με μια φράση-μπούμερανγκ, όπως αυτές που μόνο αυτός ξέρει να εκστομίζει – ως «κρίσιμη στιγμή στην ιστορία ενός ελεύθερου Ιράκ».

Η μάχη της Βασόρας αποτέλεσε κατ’ αυτόν, ένα σημαντικό βήμα στη μάχη του αμερικανικού ιμπεριαλισμού να διχοτομηθεί το Ιράκ σε τρία αδύνατα κράτη, ή τρία συνασπισμένα αυτόνομα μη-κράτη. Μέσα από αυτό το σχήμα μπορεί να επιτύχει το στόχο της κυριαρχίας στην περιοχή, εξασφαλίζοντας την παραμονή τεράστιων αμερικανικών βάσεων και βάζοντας χοντρό χέρι στα τεράστια αποθέματα πετρελαίου της περιοχής. Αυτή είναι η πολιτική της αμερικανικής κυβέρνησης ήδη από το 2004, όταν η σύγκλιση του αντάρτικου μεταξύ του αποκαλούμενου «σουνίτικου τρίγωνου» και του Στρατού του Μαχντί φαινόταν οτι θα καταδίωκε και θα έδιωχνε τις δυνάμεις κατοχής. Η παταγώδης αποτυχία του πρωθυπουργού Μαλίκι ρίχνει άλλη μια φορά αυτήν την στρατηγική σε αμφισβήτηση.

Ο Πωλ Μπρέμερ, ο αμερικανός που ο Μπους είχε χρίσει αρχηγό του κράτους του Ιράκ, είχε καταρτίσει το νέο ιρακινό Σύνταγμα τρία χρόνια πριν. Οι εθνικές εκλογές του Ιανουαρίου του 2005 πραγματοποιήθηκαν σύμφωνα με αυτό το Σύνταγμα, με συγκεκριμένο στόχο οι κούρδοι, οι άραβες σουνίτες και οι σιίτες ηγέτες να χρησιμοποιήσουν τις δυνάμεις τους ώστε να καθιερώσουν τα φέουδά τους. Αυτό έβγαλε τα αμερικανικά στρατεύματα προσωρινά από το στόχαστρο της αντίστασης και προκάλεσε εμφύλιο πόλεμο, όπου οι ομάδες και οι στρατοί – αλλά και κυβερνητικές δυνάμεις που είχαν εμπλακεί στην διαμάχη- πολέμησαν μεταξύ τους για κατάκτηση εδάφών. Λόγω των πογκρόμ εκατομμύρια άνθρωποι τράπηκαν σε φυγή, μεταναστεύοντας εσωτερικά στη χώρα.

Η έφοδος του Ιανουαρίου του 2007, δηλαδή η αμερικανική πολιτική της διοχέτευσης ακόμη περισσότερων στρατευμάτων στο Ιράκ, (αυτήν την περίοδο είναι περίπου 160.000), είχε ως σκοπό να επιτηρήσει το εσωτερικό τμήμα της χώρας. Ένα τείχος έχει χτιστεί στη Βαγδάτη ανάμεσα στα χωριστά σουνίτικα και σιίτικα κομμάτια της Βαγδάτης. Ένα μεγάλο μέρος της καθοδηγούμενης από πρώην μπααθιστές, της σουνίτικης φυλετικής εξέγερσης πριμοδοτήθηκε από το κίνημα Αφύπνισης. Η Αφύπνιση είναι μια δύναμη αποτελούμενη από περίπου 80.000 ένοπλους εκπαιδευμένους από τις ΗΠΑ, που πολεμάει κρυφά και φανερά την Αλ Κάιντα.

Η Περιφερειακή Κυβέρνηση του Κουρδιστάν ουσιαστικά, έχει αναπτυχθεί σε ένα ανεξάρτητο αμερικανικό προτεκτοράτο. Ανταμείβει την αμερικάνικη γενναιοδωρία δίνοντας την υπογραφή της για εκμετάλλευση των κοιτασμάτων σε καθεμία από τις δυτικές πολυεθνικές πετρελαϊκές εταιρίες.

Τα δύο εκατομμύρια κάτοικοι της Βασόρας, περιοχή που έχει μεταξύ του 60% και 70% των αποθεμάτων πετρελαίου της χώρας, ελέγχονται από την τοπική σιίτικη πολιτοφυλακή, για την οποία οι αμερικάνοι ελπίζουν ότι θα κάνει το ίδιο με τους κούρδους, όσον αφορά τα πετρέλαια.

Κρίσιμα δημοψηφίσματα και εκλογές επίκεινται φέτος. Το καλοκαίρι, θα γίνει δημοψήφισμα στην πετρελαϊκή πόλη Κιρκούτ και στη Μοσούλη για να αποφασιστεί εάν θα γίνουν μέρος της κουρδικής περιοχής. Τον Οκτώβριο, θα πραγματοποιηθούν περιφερειακές εκλογές. Λαμβάνοντας υπόψη το ομοσπονδιακό Σύνταγμα, αυτά μπορεί είναι σημεία ανάφλεξης , ζωτικής σημασίας δημασίας για το μέλλον.

Οι εκλογές είναι επίσης κρίσιμες για την απόφαση του ποιος θα ωφεληθεί από τα απέραντα αποθέματα πετρελαίου του Ιράκ. Το νομοσχέδιο για το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο του Ιράκ έχει κολλήσει με λογομαχίες στο κοινοβούλιο, εδώ και ένα χρόνο. Το νομοσχέδιο θα μοίραζε τη μεγάλη παραγωγή πετρελαίου σε Συμφωνίες Παραγωγής (PSAs) στις υπάρχουσες και μελλοντικές πετρελαιοφόρες περιοχές για 37 χρόνια.

Τι θα πάρει σαν αντάλλαγμα το ιρακινό κράτος; Τίποτα. Εν ολίγοις, σάρωμα ιδιωτικοποίησης σε τερατώδη κλίμακα. Θεωρητικά οι μελλοντικές κυβερνήσεις δεν θα είναι σε θέση να ακυρώσουν αυτές τις συμφωνίες. Επιπλέον, ενώ με τα υπάρχοντα κοιτάσματα οι εταιρίες θα πρέπει να δίνουν ανταλλάγματα σε μια κεντρική ιρακινή κυβέρνηση, οι περιφερειακές κυβερνήσεις θα έχουν το δικαίωμα να νέμονται τα έσοδα από τα νέα κοιτάσματα, όπως αυτές επιθυμούν.

Αυτό λοιπόν είναι που κρύβεται πίσω από την αποσύνθεση του Ιράκ: γιατί υπάρχει τέτοια άγρια πάλη γύρω και μέσα στη Μοσούλη και στο Κιρκούτ, και γιατί οι ΗΠΑ αποφάσισαν να τσακίσουν τον Σαντρ στη Βασόρα πρώτα; Πράγματι, ο αμερικανός αντιπρόεδρος – και μεγάλος πετρελαϊκός επιχειρηματίας – Ντίκ Τσένι πήγε στο Ιράκ μόλις μια εβδομάδα προτού αρχίσει η αιφνιδιαστική επίθεση. Φαινομενικά, επρόκειτο να συζητήσει τη μετάβαση στο νόμο για το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο. Αλλά πολλοί στο Ιράκ θεωρούν ότι πίεσε τον Μαλίκι να νικήσει το Στρατό του Μαχντί πριν από όλα τα προσυμφωνηθέντα χρονοδιαγράμματα.

Ο πάντα ανυπόμονος Τσένι και ο μαθητής του στο οβάλ γραφείο, ο Μπους, γνωρίζουν ότι ο χρόνος τους τελειώνει και η ελπίδα τους πια είναι ότι μόνο ο Μακ Κέιν, ο νέος πολεμοχαρής ρεπουμπλικάνος υποψήφιος, είναι σε θέση να επιβάλλει μια ουσιαστική νίκη στο Ιράκ.
Το πρόβλημα για τις ΗΠΑ τώρα είναι ότι ο Στρατός του Μαχντί νίκησε. Αλλά τι είναι ο Στρατός του Μαχντί και ποιος είναι ο Μοκτάντα Αλ-Σαντρ;


Τα όρια του εθνικισμού του Σαντρ

Ο Μοκτάντα Αλ-Σαντρ ήταν προεξέχων κληρικός πριν από την αμερικάνικη εισβολή του 2003. Ο πατέρας του ήταν σιίτης μάρτυρας, που εκτελέσθηκε από το Σαντάμ. Η πόλη Σαντρ (Σαντρ Σίτυ) πήρε το όνομά της από τον πατέρα του Μοκτάντα. Ο Σαντρ δεν έχει υποστηρίξει ποτέ ότι είναι ο επικεφαλής των σίτων στο Ιράκ και έχει δώσει προηγουμένως βήμα και έδαφος στον Μεγάλο Αγιατολαχ Αλί Αλ-Σιστανί, ο οποίος συνδέεται πιο στενά με το SIIC (φιλοϊρανικό).

Αλλά η νίκη των ΗΠΑ το 2003 και η διάλυση του στρατού του Μπάαθ και της Αστυνομίας, οδήγησαν σε ένα κύμα βίας, ανομίας και λεηλασίας στην πρωτεύουσα. Ο στρατός του Μαχντί ήταν ένα αυθόρμητο αντανακλαστικό και όπλο του κόσμου απέναντι στα νέα φαινόμενα, όργανο αντίστασης. Οργανώνοντας μπλόκα ελέγχου στους δρόμους, περιπολώντας τις γειτονιές, παρέχοντας πρώτες βοήθειες και στοιχειώδεις προμήθειες σε ανθρώπους που είχαν ανάγκη, σύντομα ο Στρατός του Μαχντί έγινε η κυρίαρχη δύναμη στις φτωχογειτονιές της Βαγδάτης και της Βασόρας και όχι μόνο.

Ο Σαντρ αυτοπροσδιορίζεται επανειλημμένα ως ένας πατριώτης ιρακινός, και όχι ως ένας σιίτης κοινοτικός. Λεει ότι αγωνίζεται να κρατήσει τη χώρα ενωμένη, να αποκλείσει τους Αμερικανούς από τις τύχες της χώρας και να εξασφαλίσει ότι σιίτες και σουνίτες, Άραβες και Κούρδοι, όλοι θα ωφεληθούν από το φυσικό πλούτο της χώρας. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να αμφισβητηθεί η ειλικρίνειά του.

Αυτό που μπορεί να αμφισβητηθεί είναι η δυνατότητα πραγματοποίησης της στρατηγικής του, η οποία περιλαμβάνει, αν όχι άμεση συνεργασία με τους αμερικανούς, τουλάχιστον συνεργασία με τους συνεργάτες των αμερικανών. Παρά το μποϊκοτάρισμα των εκλογών του 2005, ο Σαντρ έχει συμφωνήσει να λειτουργεί – και όντως συμμετέχει ενεργά – στην κυβέρνηση Μαλίκι. Έχει μια ομάδα περίπου 30 βουλευτών και επηρεάζει σοβαρά το Υπουργείο Εσωτερικών. Από ‘δώ εξηγείται και η διείσδυση του Στρατού του Μαχντί στην ιρακινή Αστυνομία.

Μια αιτία για τη ρητορική καταγγελία της κατοχής από τον Σαντρ, είναι η μαζικότητα του κινήματός του. Για τους υποστηρικτές του Σαντρ, η καθημερινή πραγματικότητα είναι αυτή μέσα στην οποία οι ΗΠΑ έχουν διαπράξει τις αμέτρητες αγριότητες ενάντια στους πολίτες, ενθαρρύνουν αποσχιστικά τμήματα, και έχουν αποτύχει να εκπληρώσουν τις υποσχέσεις τους για ασφάλεια ή ανασυγκρότηση της οικονομίας. Αλλά ο Σαντρ πολλές φορές έχει τραβηχτεί πίσω κατά την άμεση σύγκρουση με τους κατακτητές- στη Νατζάφ το 2004, τον Αύγουστο του 2007 και μόλις πρόσφατα, τον Μάρτη του 2008.

Ένα άλλο μεγάλο μείον του Σαντρ είναι ο πολιτικός ισλαμισμός του κινήματος. Περιορίζει το κάλεσμα στους σιίτες, αποκλείοντας στην πραγματικότητα τους σουνίτες, τους Χριστιανούς, τους κοσμικούς Άραβες και τους Κούρδους. Είναι δύσκολο να εξακριβωθεί σε ποια κλίμακα ο στρατός Μαχντί έχει εφαρμόσει ένα σκληρό θρησκευτικό καθεστώς βασισμένο στο νόμο της Σαρία, στοχεύοντας στις γυναίκες, στη νεολαία, στους συνδικαλιστές και τους κομμουνιστές, σε εκείνες τις περιοχές που ελέγχει.

Ή επίσης εάν έχει διαπράξει αγριότητες ενάντια σε σουνίτες και άλλους. Αλλά είναι σαφές ότι υπάρχει δυσαρέσκεια απέναντι στους οπαδούς του Σαντρ από άλλους που αντιμάχονται την κατοχή, πράγμα που δείχνει ότι δεν οι φήμες μόνο αμερικάνικη και κυβερνητική προπαγάνδα.

Επίσης υπάρχει θέμα με το βαθμό που ο Σαντρ ο ίδιος ασκεί τον έλεγχο πάνω στις των δυνάμεις του. Σε πολλές περιπτώσεις, οι εκεχειρίες έχουν κληθεί προκειμένου να καθαριστεί ο Στρατός του Μαχντί από «κακοποιά στοιχεία».

Το πιο σημαντικό, ίσως, είναι ότι ο Σαντρ έχει περάσει ένα μεγάλο μέρος της προηγούμενης περιόδου στο Ιράν μετέχοντας σε θρησκευτικές σπουδές, την ώρα που ένα άλλο στρώμα αρχηγών έχει καθιερωθεί στην ηγεσία του Στρατού του Μαχντί. Ήταν ενδιαφέρον ότι ο Χαζέμ Αλ-Αρατζί έπρεπε να προσθέσει στη δήλωση εννέα σημείων του Σαντρ την Κυριακή, ότι ο Στρατός του Μαχντί δεν θα αφοπλιζόταν. Και επίσης ότι οι ανώτεροι ηγέτες του SIIC και οι ηγέτες του μαλικικού κόμματος Da’wa ανησυχούν ότι αυτοί οι νέοι διοικητές μπορεί στο μέλλον να ανατρέψουν τη «ρεάλ πολιτίκ» του Σαντρ.

Το πρόβλημα που ο Στρατός Μαχντί φέρνει στις ΗΠΑ δεν είναι τακτικές του Σαντρ τόσο, όσο οι προσδοκίες των μαζών πάνω στις οποίες βασίζεται ο στρατός του, τόσο με όρους ταξικούς όσο και με τοπικούς όρους. Η σιίτικη φτωχή αγροτική και η σιίτικη εργατική τάξη πλαισιώνει μαζικά το Στρατό του Μαχντί. Και δεν συμβαίνει μόνο στο νότο, αλλά επηρεάζει τις μεγάλες πόλεις μέχρι τη Βαγδάτη και πέρα από την ανατολή, στην επαρχία Ντιγιάλα. Η ακραία φτώχεια της μαζικής βάσης του Σαντρ τον ωθεί περιστασιακά αριστερά, ενώ από την άλλη η γεωγραφική επέκταση του κινήματός του τον κάνει εμπόδιο στα αμερικανικά σχέδια να διαιρέσει το Ιράκ στα τρία.

Γι αυτό οι ΗΠΑ έλαβαν το ακραίο μέτρο να υποστηρίξουν το SIIC και την Οργάνωση Μπαντρ ενάντια στο στρατό του Μαχντί: ακραίο επειδή το SIIC είναι πιο κοντά στο Ιρανικό κράτος από οποιοδήποτε άλλο κόμμα μέσα στο Ιράκ. Το SIIC φτιάχτηκε το 1982 μετά από διάσπαση του Da’wa, αμέσως μετά την ιρανική επανάσταση, και πάλεψε στο πλευρό του Ιράν κατά τη διάρκεια του δεκαετούς πολέμου Ιράκ-Ιράν. Ο πολιτικός του στόχος είναι όχι μόνο η ισλαμική δημοκρατία, αλλά να κυβερνήσει ένα Συμβούλιο Κληρικών αντί για μια αστική δημοκρατία. Τι παραπάνω θα μπορούσε να είναι απόδειξη του αδιεξόδου των αμερικάνων;

Αναμφισβήτητα, σε περίπτωση οποιοδήποτε από τα σημαντικότερα σιίτικα κόμματα – το Da’wa, ή το SIIC, ο Στρατός του Μαχντί ή όποιες άλλες τοπικές παραλλαγές – έπαιρνε τον έλεγχο στο νότιο και ανατολικό Ιράκ, οι ΗΠΑ θα έχουν να αντιμετωπίσουν ένα Ιράν πιο ισχυρό και σταθερό. Αργά ή γρήγορα, οι ιμπεριαλιστές θα αντιδρούσαν με εξαπόλυση μιας επίθεσης ακόμα και στο Ιράν το ίδιο, ή τη χρησιμοποίηση του συμμάχου των ΗΠΑ, το Ισραήλ. Αυτό θα ήταν εξ άλλου μια τεράστια ήττα για την ενότητα της εργατικής τάξης, τα δικαιώματα των γυναικών και των μειονοτήτων, και την προσπάθεια να χρησιμοποιηθεί ο πλούτος πετρελαίου του Ιράκ για να επανοικοδομήσει τη χώρα σύμφωνα με τις ανάγκες του λαού.


Διαρκής Επανάσταση

Ο κίνδυνος τώρα είμαι ότι μετά τη μάχη της Βασόρας, ο Σαντρ και οι υποστηρικτές του- όπως έχουν πράξει και στο παρελθόν – να ανταλλάξουν το πλεονέκτημα τους, αναγκάζοντας τους αμερικάνους σε διαπραγμάτευση βασισμένη στο ξαναμοίρασμα του Ιράκ. Αλλά εμείς λέμε ότι υπάρχει άλλη μια εναλλακτική λύση.

Η εργατική τάξη και οι σοσιαλιστικές δυνάμεις, στους εργασιακούς χώρους και τα συνδικάτα, στα σχολεία και τα πανεπιστήμια, πρέπει να απευθυνθούν στις μάζες του Στρατού του Μαχντί. Αυτοί είναι που θέλουν πραγματικά να διώξουν τους αμερικάνους καταχτητές. Στους φτωχούς σουνίτες άραβες στα δυτικά και στους Κούρδους στο βορρά. Για να οργανώσουν ένα ενιαίο μέτωπο ενάντια στην επιδίωξη του αμερικανικού ιμπεριαλισμού να τους διαιρέσει για τα κέρδη του πετρελαίου. Αυτή η ενότητα μπορεί μόνο να σφυρηλατηθεί στη βάση των αιτημάτων που καλύπτουν τις ανάγκες της εργατικής τάξης, τους αγρότες, τις άνεργες μάζες. Επίσης στο να μην εγγυηθεί εκ των προτέρων κανένα προνόμιο βασισμένο στη θρησκεία, το έθνος, το φύλο ή τη σεξουαλικότητα, αλλά και στην αυτοδιάθεσης των Κούρδων, μέχρι την πλήρη ανεξαρτησία εάν το επιθυμούν.

Μόνο με βάση τα στοιχεία αυτά μπορεί να στηριχθεί η ανεξαρτησία και η ενότητα του Ιράκ και των λαών της.

Οι λαϊκές μάζες του Ιράκ έχουν δώσει ηρωική πάλη ενάντια στους βρετανούς και αμερικανούς καταχτητές εδώ και πέντε χρόνια. Ωστόσο, λόγω μιας βαθιάς κρίσης της ηγεσίας μέσα στο κίνημα αντίστασης, έχουν στερηθεί τη νίκη. Μόνο ένα επαναστατικό κομμουνιστικό κόμμα, που θα ριζώσει στα συνδικάτα και τις εργατικές συνοικίες μπορεί να το κάνει. Εξοπλισμένο με ένα πρόγραμμα άμεσης μαζικής δράσης – απεργίες και διαδηλώσεις που θα οδηγούν σε μια μαζική ένοπλη αντίσταση- μπορεί να διώξει τους καταχτητές.

Επανακρατικοποιώντας κάτω από εργατικό έλεγχο όλες τις υπάρχουσα αλλά και μελλοντικά πετρελαϊκά κοιτάσματα. Εγκαθιδρύοντας τον άμεσο εργατικό-αγροτικό έλεγχο των σοβιέτ, φέρνοντας στον πολύπαθο ιρακινό λαό ειρηνική ζωή σε αφθονία, πράγματα που τόσο έχει στερηθεί.

Με λίγα λόγια, μόνο η στρατηγική της Διαρκούς Επανάστασης μπορεί να χαρίσει στους Ιρακινούς κοινωνικές και πολιτικές ελευθερίες- και να ξεκινήσει την σοσιαλιστική επανάσταση στην Μέση Ανατολή.

ΟΙ ΔΥΤΙΚΟΙ ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΟΙ ΑΠΕΙΛΟΥΝ ΞΑΝΑ ΣΤΟ ΙΡΑΝ Να φάνε τα μούτρα τους

Οκτώβριος 2007, Φύλλο 105

Οι εξελίξεις στο Ιράν θα είναι καθοριστικές σε οικουμενική κλίμακα, εκεί η ήττα ή η νίκη για τον ιμπεριαλισμό θα σημάνει είτε το τέλος της αμερικανικής ηγεμονίας και της νέας τάξης πραγμάτων, είτε την παράταση της βαρβαρότητας και την διεύρυνσή της. Συνέχεια

Κάτω τα χέρια απ’ το Ιράν (6/2006)

Τα σύννεφα του πολέμου πυκνώνουν καθώς ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός βάζει στο στόχαστρό του ξεκάθαρα το Ιράν. Με μια όμως διαφορά: Μια επίθεση στο Ιράν δεν θα αποτελεί ένα ακόμη επεισόδιο στον πόλεμο των ιμπεριαλιστών εναντίον των λαών της Μέσης Ανατολής. Ένα επεισόδιο δίπλα στην εισβολή στο Ιράκ, την αντίσταση της Παλαιστίνης, ή τα χτυπήματα στους δίδυμους πύργους της ΝΥ και στις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις. Θα αποτελέσει μια απότομη κλιμάκωση του πολέμου με απρόβλεπτες διαστάσεις.

Τα πυρηνικά του Ιράν

Το διπλωματικό παζάρι που έχει ανοίξει για τα πυρηνικά του Ιράν σήμερα μοιάζει πολύ με την περίοδο προετοιμασίας της εισβολής στο Ιράκ. Οι αιτιάσεις αφορούν στην πρόθεση του Ιράν να χρησιμοποιήσει την πυρηνική ενέργεια. Οι ίδιοι διατείνονται πως σκοπός τους είναι η ειρηνική χρήση της πυρηνικής ενέργειας.

Αυτό άλλωστε διαπιστώθηκε και από το πόρισμα του ο γενικός διευθυντής της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας στην έκθεσή του προς τον ΟΗΕ για τον έλεγχο του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος. Φυσικά, το ίδιο το Ιράν δεν απεμπολεί το δικαίωμά του στην κατασκευή πυρηνικών όπλων. Και εδώ θα πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι: οι επαναστάτες θα πρέπει να αναγνωρίσουν στο Ιράν αυτό το δικαίωμα. Γράφαμε σε προηγούμενο φύλλο της Εργατικής Εξουσίας: » Για το Ιράν αλλά και κάθε χώρα που βρίσκεται στο στόχαστρο των ιμπεριαλιστών, προκειμένου να έχει ικανοποιητικά μέσα για την άμυνα και περιφρούρηση της χώρας του, κρίνεται ουσιαστική η ανάπτυξη πυρηνικού οπλοστασίου.

Από αυτή την άποψη, εφόσον ο αντίπαλος έχει ορίσει τον πήχη της βίας στα πυρηνικά όπλα, θα ήταν απαράδεκτο για τους επαναστάτες να μην υπερασπίζονται το αναφαίρετο δικαίωμα των καταπιεσμένων να διεξάγουν την άμυνά τους σε μια αντιστοιχία μέσων με αυτή των επιτιθέμενων. »

Το μόνο που φανερώνει το διπλωματικό παζάρι των τελευταίων ημερών είναι η υποκρισία των ιμπεριαλιστών και του μαγειρείου τους του ΟΗΕ. Σε κάθε περίπτωση δεν μπορούμε να δεχτούμε πως «η παγκόσμια ειρήνη και ασφάλεια» (ότι και αν σημαίνει αυτό) απειλείται περισσότερο από το ενδεχόμενο να αποκτήσει πυρηνικό οπλοστάσιο το Ιράν και όχι από τους ιμπεριαλιστές.

Πόλεμος για το πετρέλαιο

Τα «πυρηνικά του Ιράν» αποτελούν φυσικά το πρόσχημα της επέμβασης, όπως αντίστοιχα αποτελούσε πρόσχημα το «οπλοστάσιο και τα χημικά του Ιράκ». Μια στρατιωτική επίθεση στο Ιράν εντάσσεται στα ευρύτερα σχέδια του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού για έλεγχο της περιοχής. Ο καπιταλισμός στην περίοδο βαθιάς κρίσης που διέρχεται προσπαθεί να βρει διέξοδο στον έλεγχο των ενεργειακών πηγών του πλανήτη. Μοναδικό διακύβευμα του πολέμου που έχει ξεσπάσει στη Μέση Ανατολή τα τελευταία χρονιά είναι ο κύκλος του πετρελαίου, οι τόποι παραγωγής του και οι δρόμοι διακίνησής του.

Ο έλεγχος του κύκλου του πετρελαίου από τη στρατιωτική μηχανή του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Παράλληλος, αλλά όχι δευτερεύων στόχος σε αυτή τη διαδικασία είναι η καθυπόταξη των λαών της περιοχής. Σε αυτή τη διαδικασία ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός λειτουργεί για όφελος δικό του καταρχήν, αλλά επιπλέον και ως ο στρατιωτικός εγγυητής για όλους τους υπόλοιπους ιμπεριαλιστές. Στην στρατιωτική υπεροπλία των ΗΠΑ υποτάσσονται οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί, οι οποίοι όμως δεν εξαλείφονται. Αυτό το σχήμα προϋποθέτει ότι οι ΗΠΑ μπορούν να εξασφαλίσουν με τα όπλα τους την επιβολή της Νέας Τάξης. Γιατί αλλιώς…

Το Ιράν αποτελεί σημείο κλειδί σε αυτή τη στρατηγική. Κατέχει το 10% των παγκόσμιων αποθεμάτων και είναι η δεύτερη παραγωγός χώρα του ΟΠΕΚ. Σημαντικός είναι και ο γεωστρατηγικός της ρόλος αφού αποτελεί τον διάδρομο ανάμεσα στον Περσικό Κόλπο και τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας. Αλλά ακόμη σπουδαιότερος είναι ο πολιτικός του ρόλος στην περιοχή. Το Ιράν έσπασε κάθε δεσμό με τις ΗΠΑ μετά την επανάσταση του 1979 και επιπλέον ταπείνωσε τον αμερικάνικο γίγαντα στην κρίση των ομήρων της αμερικάνικης πρεσβείας. Από τότε, έχει αναδειχτεί σε εμπροσθοφυλακή του μουσουλμανικού κόσμου και σε αναμφισβήτητο ηγέτη των σιιτών. Αυτός είναι ο λόγος που οι ΗΠΑ έχουν τοποθετήσει το Ιράν στο «άξονα του κακού» από την πρώτη στιγμή. Το Ιράν είναι ένα αγκάθι που πρέπει να βγει από τη μέση αν οι ΗΠΑ θέλουν να εφαρμόσουν τα ιμπεριαλιστικά σχέδια της Νέας Τάξης στη Μέση Ανατολή. Το πυρηνικό οπλοστάσιο είναι ένα πρόσχημα.

Η ήττα φέρνει τη γρίνια

Το τμήμα της αστικής τάξης που συσπειρώνεται γύρω από το επιτελείο του Μπους εκφράζει το πετρελαϊκό λόμπι και το στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα. Είναι όμως υπεραπλούστευση να ταυτίζουμε την αστική τάξη των ΗΠΑ με το πετρελαϊκό και στρατιωτικοβιομηχανικό λόμπι του Μπους. Υπάρχουν τμήματα της αστικής τάξης των ΗΠΑ που ανέχτηκαν, αλλά δεν επεδίωκαν την επίθεση στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Όχι βέβαια για λόγους ανθρωπισμού ή από την αγάπη για την ειρήνη, αλλά γιατί ένας τέτοιος πόλεμος απειλεί τα κέρδη τους. Τμήμα μειοψηφικό οπωσδήποτε πριν τρία χρόνια, αλλά όχι μικρό.

Ανέχτηκαν με επιφυλάξεις την στρατιωτική επίθεση στο Ιράκ μπροστά στην υπόσχεση μιας μακροπρόθεσμης κυριαρχίας των ΗΠΑ. Η επιβολή της Νέας Τάξης στον πλανήτη είναι η στρατηγική επιλογή που ασπάζεται το σύνολο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και ο καλύτερος για να το φέρει σε πέρας είναι το επιτελείο των νεοσυντηρητικών του Μπους. Αλλά με έναν όρο: ο πόλεμος αυτός έπρεπε να είναι σύντομος, «κεραυνοβόλος» και κυρίως νικηφόρος.

Αυτό που συμβαίνει όμως στη Μέση Ανατολή είναι ακριβώς το αντίθετο. Μετά από τρία χρόνια ο απολογισμός είναι αρνητικός. Η Μέση Ανατολή όχι μόνο δεν υποτάχτηκε αλλά εναντιώνεται στα σχέδια του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού περισσότερο από ποτέ. Η αμερικάνικη στρατιωτική μηχανή έχει κολλήσει στο Ιράκ και μια στρατιωτική πανωλεθρία διαγράφεται ορατή. Η νίκη της Χαμάς στην Παλαιστίνη, η αναζωπύρωση στο Αφγανιστάν, η αδυναμία τους να τιθασέψουν το Λίβανο, όλα ετούτα διαγράφουν την στρατιωτική και πολιτική αποτυχία του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στην περιοχή. Και το σπουδαιότερο, για πρώτη φορά στην ιστορία, οι αραβικές μάζες με την καθοδήγηση ανεξέλεγκτων ισλαμιστών, ανταπαντούν τα στρατιωτικά χτυπήματα που δέχονται στο εσωτερικό των ιμπεριαλιστικών μητροπόλεων, μεταφέροντας το μέτωπο του πολέμου στις ιμπεριαλιστικές κοινωνίες.

Την ίδια στιγμή, στην Λατινική Αμερική, τη παραδοσιακή αποικία των ΗΠΑ, κινδυνεύει σοβαρά ο πολιτικός και εν μέρει ο οικονομικός έλεγχος από την Ουάσιγκτον. Σχέδια ζωτικά για την ιμπεριαλιστική πολιτική των ΗΠΑ όπως η προώθηση της NAFTA και ο ενεργειακός έλεγχος στην Λατινική Αμερική έχουν παγώσει ή και δοκιμάζονται εξαιτίας της πολεμικής εμπλοκής στη Μέση Ανατολή. Στο ίδιο το εσωτερικό των ΗΠΑ η κατάσταση απέχει πολύ από ένα «αρραγές εσωτερικό μέτωπο» που είναι απαραίτητο για κάθε στρατιωτική εξόρμηση. Ο εφιάλτης του Βιετνάμ ξαναζωντανεύει, το αντιπολεμικό κίνημα αναπτύσσεται διαρκώς και οι αντιθέσεις ενάντια στον πόλεμο πολλαπλασιάζονται. Οι κινητοποιήσεις των μεταναστών συμπληρώνουν την εικόνα.

Κάθε σοβαρό αστικό επιτελείο (και βεβαίως υπάρχουν τέτοια στις ΗΠΑ) θα έβγαζε το συμπέρασμα από όλα αυτά ότι έχει έρθει η ώρα για μια στρατηγική αναδίπλωση, ακόμη κι αν θιγούν πρόσκαιρα τα βραχυπρόθεσμα συμφέροντα του πετρελαϊκού λόμπι, που στην τελική ανάλυση δεν αποτελεί παρά ένα τμήμα μόνο της αστικής τάξης των ΗΠΑ. Αλλά αντί για κάτι τέτοιο, το επιτελείο των γερακιών ετοιμάζεται για ένα στρατιωτικό χτύπημα στο Ιράν! Μπροστά στη νέα πολεμική αναβάθμιση ο Μπους δεν είναι καθόλου εύκολο να πείσει πως θα καταφέρει στο Ιράν αυτό που δεν κατάφερε στο Ιράκ. Πως είναι δυνατόν άλλωστε;

Απρόβλεπτη γενίκευση


Το Ιράν δεν είναι εύκολος αντίπαλος και οπωσδήποτε είναι πολύ δυσκολότερος από το Ιράκ. Καταρχήν πρόκειται για ένα εύρωστο κράτος σε αντίθεση με το γονατισμένο από το εμπάργκο Ιράκ. Στρατιωτικά είναι πολύ περισσότερο έτοιμο να ανταποδώσει το πλήγμα. Το σπουδαιότερο, είναι μια κοινωνία έτοιμη για μια πολεμική αναμέτρηση. Στις τελευταίες εκλογές, η νίκη του Αχμαντινετζάντ ήταν ένα σαφές μήνυμα. Αν και η Ουάσιγκτον συνέδραμε με κάθε τρόπο την εκλογική κάθοδο των μετριοπαθών, (ή ίσως ακριβώς για αυτό) ο σκληροπυρηνικός Αχμαντινετζάντ σάρωσε. Όταν λοιπόν προκαλεί με τόσο σκληρές δηλώσεις τον Μπους είναι σίγουρος ότι μπορεί να βασίζεται σε μια κοινωνική συναίνεση στο εσωτερικό του Ιράν και πως η απόφαση για αντίσταση σε ένα χτύπημα των ΗΠΑ θα έχει μεγάλο λαϊκό έρεισμα.

Εξάλλου, δεν χρειάζεται και μεγάλη φαντασία για να εξακριβώσει κανείς κάτι τέτοιο. Η ιμπεριαλιστική μηχανή κατοχής στο διπλανό Ιράκ δεν έχει πεταχτεί στη θάλασσα ακόμη εξαιτίας της στάσης αναμονής που τηρεί το πλειοψηφικό τμήμα των φιλοϊρανών σιιτών. Η «Εργατική Αλληλεγγύη» φιλοξενεί αποσπάσματα από μια πολύ εύγλωττη συνέντευξη του Χερς από πολιτικούς και στρατιωτικούς παράγοντες των ΗΠΑ: «Αν χτυπήσουμε το Ιράν, το νότιο Ιράκ θα ανάψει σαν λαμπάδα». Τα αμερικάνικα και βρετανικά στρατεύματα εκεί θα βρίσκονται υπό ακόμη μεγαλύτερη απειλή να δεχθούν επίθεση καθώς πολλές από τις σιιτικές πολιτικές δυνάμεις του νότιου Ιράκ έχουν δεσμούς με το Ιράν. «Παρά τους οχτώ χιλιάδες Βρετανούς, οι Ιρανοί θα μπορούσαν να πάρουν τη Βασόρα χρησιμοποιώντας δέκα μουλάδες και μια ντουντούκα».

Το άρθρο του Γκράχαμ Φούλερ που ήταν ο αντιπρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Πληροφοριών στη CIA και το φιλοξενεί η Ελευθεροτυπία (29/04/2006) καταλήγει: «Η θλιβερή αλήθεια είναι ότι σουνίτες και σιίτες φτάνουν να ανταγωνίζονται μεταξύ τους στην προσπάθεια να ξεφορτωθούν τους Αμερικανούς».

Αλλά και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή η κατάσταση θα φύγει από κάθε έλεγχο. Το Ιράν -μαζί με το μικρό Κατάρ- είναι το μοναδικό κράτος που στέλνει χρήματα σήμερα στην Παλαιστίνη, όταν, μετά τη συντριπτική εκλογική νίκη της Χαμάς, οι διάφορες κυβερνήσεις έκοψαν την χρηματοδότηση της Παλαιστινιακής Αρχής προσπαθώντας να εκβιάσουν τον παλαιστινιακό λαό με τον οικονομικό αποκλεισμό. Με δεδομένη την πρόθεση του Ιράν να απαντήσει σε ένα πλήγμα που θα δεχτεί με επίθεση στο Ισραήλ, μπορεί κανείς να φανταστεί πως η γενίκευση του πολέμου πρέπει να θεωρείται επίσης δεδομένη.

Δυσκολία να συμμαχήσουν οι «πρόθυμοι»


Με αυτά τα δεδομένα, ερμηνεύεται η διστακτικότητα πολλών ιμπεριαλιστών να συστρατευθούν στη «Συμμαχία των Προθύμων» στην οποία καλούν οι ΗΠΑ και από αυτή την άποψη η κατάσταση διαγράφεται ακόμη πιο δύσκολη για την Ουάσιγκτον από ότι στις παραμονές της εξόρμησης στο Ιράκ. Ήδη, η Ρωσία και η Κίνα δεν ενθαρρύνουν καμιά στρατιωτική πρωτοβουλία εναντίον της Τεχεράνης. Αλλά και οι ιμπεριαλιστές της Ευρώπης σήμερα δυσφορούν περισσότερο σε μία συστράτευση στο άρμα των ΗΠΑ. Άλλωστε, ο συσχετισμός έχει γίνει ήδη δυσμενέστερος στο έδαφος του Ιράκ. Το χτύπημα στο μετρό της Μαδρίτης ανάγκασε τον Αθνάρ σε παραίτηση και την Ισπανία να αποσύρει τα στρατεύματά της.

Στη Γαλλία, η νέα «κεντροαριστερή» κυβέρνηση του Πρόντρι δεν μένει παρά να υλοποιήσει την προεκλογική της υπόσχεση να αποσύρει και αυτή τους δικούς της στρατιώτες από το Ιράκ. Αλλά και στο διπλωματικό επίπεδο τα πράγματα δεν είναι καλύτερα.

Η Γερμανία συντάχτηκε με τη «διπλωματική λύση» και η Γαλλία, αν και αρχικά πρωτοστατούσε στις σκληρές δηλώσεις, αναγκάστηκε να τα μαζεύει. Τελικά, ο Μπους κινδυνεύει να μείνει μόνος με τον Μπλερ και τους σιωνιστές του Ισραήλ και για να βρει «πρόθυμους» στη συμμαχία του θα πρέπει να στείλει την Κοντολίζα Ράις να φέρει βόλτα τις διάφορες πρωτεύουσες.

Η Ελλάδα του Καραμανλή τυχαίνει να βρίσκεται αυτή την περίοδο στις 12 χώρες του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Το τελευταίο ταξίδι της Ράις στην Αθήνα ήρθε να επισφραγίσει την ελληνική συναίνεση και αρωγή στα εγκληματικά σχέδια των ΗΠΑ. Και μιλώντας για βοήθεια δεν εννοούμε απλώς μια «διπλωματική υποστήριξη» αν και ακόμη κι αυτή δεν είναι καθόλου αμελητέα τις δύσκολες ώρες για την αμερικάνικη διπλωματία. Η βοήθεια της Ελλάδας στον πόλεμο είναι η ουσιαστική συμμετοχή της. Συμμετοχή «διακριτική» αλλά πολύπλευρη.

Η χρήση της βάσης της Σούδας είναι απαραίτητη για κάθε στρατιωτική επιχείρηση στη Μέση Ανατολή και αυτό άλλωστε φανερώνεται από τις εργασίες προέκτασης και αναβάθμισής της. Καθόλου συμβολική δεν είναι επίσης η συμμετοχή ελληνικού στρατιωτικού σώματος στο Αφγανιστάν, το οποίο μάλιστα έχει αναλάβει και τον έλεγχο του αεροδρομίου στην Καμπούλ. Αυτή μάλιστα η στρατιωτική παρουσία ζητήθηκε να αναβαθμιστεί καθώς οι αμερικάνοι επιχειρούν να φορτώσουν σε άλλες χώρες τον έλεγχο του Αφγανιστάν ώστε να εξοικονομήσουν δικά τους στρατεύματα που θα τα ρίξουν στο Ιράκ σήμερα και στο Ιράν αύριο. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας.

Αν ο Καραμανλής στηρίξει με την ενεργή του βοήθεια ένα χτύπημα στο Ιράν θα είναι το ίδιο συνυπεύθυνος για τον πόλεμο όσο ο Μπους, ο Μπλερ και ο Μπερλουσκόνι.

Κάτω τα χέρια από το Ιράν


Οι συνθήκες δεν είναι ευνοϊκές για τις ΗΠΑ να επιχειρήσουν τώρα ένα χτύπημα απέναντι στο Ιράν. Αυτό όμως δεν κάνει το ενδεχόμενο μιας επίθεσης πιο μακρινό. Οι όποιες εξελίξεις στο Ιράν δεν εξαρτώνται από την παραξενιά του Μπους, αλλά υπάγονται στην ευρύτερη διεξαγωγή του πολέμου στη Μέση Ανατολή. Εξαρτώνται το ίδιο βαθιά από τις νίκες της αντίστασης στο Ιράκ, από την ανυποχώρητη στάση των παλαιστινίων. Αλλά και από τις εξελίξεις στο άλλο μέτωπο του πολέμου, στις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις. Από την εξέλιξη της ταξικής πάλης και του αντιπολεμικού κινήματος στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη.

Και εδώ δεν χωράει συμβιβασμός με καμιά πασιφιστική αυταπάτη. Επαναλαμβάνουμε: Η υπεράσπιση του Ιράν μπαίνει επιτακτικά στο προλεταριάτο και τους καταπιεσμένους της Δύσης. Είναι στα άμεσα διεθνιστικά καθήκοντα της επαναστατικής αριστεράς να εμποδίσει τον πόλεμο που έρχεται. Σε αυτή την ένοπλη αναμέτρηση που αργά η γρήγορα θα ξεσπάσει μεταξύ του Ιράν και των ιμπεριαλιστών ευχόμαστε ολόψυχα την ήττα του στρατοπέδου των καταπιεστών. Και όχι μόνο. Προετοιμάζουμε κάθε όρο και συνθήκη που θα συντείνει στην ήττα των ιμπεριαλιστών. Τα καθήκοντα των προλεταρίων στις μητροπόλεις είναι να εμποδίσουν την προετοιμασία της δικής τους πατρίδας για την εξόρμηση της επίθεσης. Πρέπει να υποσκάψουν κάθε τι που θεμελιώνει την εθνική ενότητα, τον πιο απαραίτητο όρο για αυτό τον άδικο πόλεμο, που σε καμιά περίπτωση δεν είναι δικός μας.

Ιράκ: οι ιμπεριαλιστές οργάνωσαν εκλογές-φιάσκο. Η αντίσταση συνεχίζεται (7/3/2005)

Σε όλον τον κόσμο τα Μέσα Ενημέρωσης προσπάθησαν να παρουσιάσουν τις εκλογές στο Ιράκ σαν έναν θρίαμβο της Δημοκρατίας. Οι «γενναίοι ιρακινοί» συμμετείχαν με ενθουσιασμό στις διαδικασίες εκλογής της νέας κυβέρνησης. Εικόνες με ευτυχείς ιρακινούς να ψηφίζουν έδιναν κι έπαιρναν.
Συνέχεια

ΙΡΑΚ : Αποτυχία των ΗΠΑ να κάμψουν την αντίσταση των ιρακινών (9/2004)

Η πρόσφατη σύγκρουση των σιιτών (60% του πληθυσμού) στην Νατζάφ υπό τον Μοκτάντα Αλ Σάντρ, κατέδειξε οτι το ανδρείκελο των ΗΠΑ, ο πρόεδρος του Ιράκ, Αλλάουι, έχει απωλέσει πολύ από το γόητρό του και το κύρος του μέσα στον ιρακινό λαό. Συνέχεια

Ιράκ : Σαν ατσάλινο τείχος ενάντια στους χασάπηδες των ΗΠΑ (5/2004)

· Να σταματήσουμε την ιμπεριαλιστική σφαγή!
· Όλοι οι ιμπεριαλιστικοί στρατοί έξω από το Ιράκ!
· Αλληλεγγύη στην αντίσταση του ιρακινού λαού μέχρι τη νίκη!

Οι εξελίξεις είναι ραγδαίες στο Ιράκ. Ότι γράφεται αυτήν την στιγμή (14/4/2004) είναι ρευστό και ανα πάσα στιγμή μπορεί να ανατραπεί. Το σίγουρο είναι ότι το Ιράκ είναι το νέο Βιετνάμ των ΗΠΑ. Συνέχεια

Ιράκ : Καταστροφικό χάος για τους Αμερικάνους, τεράστιες δυνατότητες για τους επαναστάτες (11/2003)

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, νέες επιθέσεις ενάντια στο αρχηγείο των Αμερικανών καταγράφονται. Οι με κάθε μέσο επιθέσεις στο αρχηγείο των κατακτητών είναι πλέον συνηθισμένες εφτά μήνες μετά την υποτιθέμενη λήξη του πολέμου. Συνέχεια

Η ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΣΒΗΝΕΙ ΣΕ ΙΡΑΚ ΚΑΙ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ (Οκτώβρης 2003)

Τίποτε πια δεν πηγαίνει καλά για τους αμερικάνους στο Ιράκ. Και ενώ τα έξοδα πολέμου έχουν ξεπεράσει κάθε πρόβλεψη, τα αναμενόμενα έσοδα είναι ελάχιστα. Συνέχεια

Ιράκ: Σκούρα τα πράγματα για τους ιμπεριαλιστές!

Το ανελέητο αντάρικο που έχουν εξαπολύσει οι ιρακινοί, έχει τρελλάνει τους αμερικάνους στρατιώτες, που απειλούν να παραιτηθούν ομαδικά. Συνέχεια

Αντιπολεμικές Εκδηλώσεις σε όλον τον Κόσμο

Περισσότεροι από 100.000 πορεύτηκαν στο Λονδίνο στις 12 Απριλίου απαιτώντας ένα τέλος στην εισβολή των Αγγλοαμερικάνων και στην κατοχή του Ιράκ. Ήταν ένα μεγάλο επίτευγμα, δεδομένης της επίθεσης προπαγάνδας από τα ΜΜΕ στη Μεγάλη Βρετανία, δεδομένου και ότι ο πόλεμος είχε αρχίσει. Συνέχεια

Αρχείο

Aπό εδώ μπαίνετε στο site της KOKKINHΣ ΟΡΧΗΣΤΡΑΣ ΑΘΗΝΑΣ

web counter

Blog Stats

  • 33,305