//
archives

Διεθνισμός

This category contains 20 posts

Η αριστερά και το μακεδονικό

Ουρά της εθνικής ενότητας

Η Σύνοδος του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, ήταν πραγματικά σημαντική για διάφορους λόγους πολύ πιο σοβαρούς από το ελληνικό βέτο στην ένταξη της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ. Ήταν η πρώτη Σύνοδος του ΝΑΤΟ από την οποία οι ΗΠΑ έφυγαν με άδεια χέρια, ή μάλλον για να ακριβολογούμε, με πολύ λιγότερα από αυτά που ήθελαν. Η διεύρυνση του ΝΑΤΟ με την Ουκρανία και τη Γεωργία πήγε περίπατο, καθώς οι ευρωπαίοι δεν θέλησαν να ρισκάρουν τις σχέσεις τους με τη Ρωσία του Πούτιν. Σε μια μακεδονόπληκτη Ελλάδα το γεγονός ότι η Ουκρανία συνταρασσόταν από διαδηλώσεις και συγκρούσεις ενάντια στην προοπτική της ένταξης στο ΝΑΤΟ, ότι πολλοί σοβαροί αναλυτές μιλούσαν ακόμη και για το ενδεχόμενο εμφύλιας σύρραξης, πέρασε στα ψιλά. Η ελληνική κυβέρνηση εκμεταλλεύτηκε την ευνοϊκή για αυτήν συγκυρία και έθεσε το βέτο για την ένταξη της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ εκβιάζοντας τη γειτονική χώρα στο ζήτημα του ονόματος.

Συνέχεια

Το μακεδονικό μετά τη σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι

Η Σύνοδος του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι (Απρίλιος 2008), ήταν πραγματικά σημαντική για διάφορους λόγους πολύ πιο σοβαρούς από το ελληνικό βέτο στην ένταξη της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ. Ήταν η πρώτη Σύνοδος του ΝΑΤΟ από την οποία οι ΗΠΑ έφυγαν με άδεια χέρια, ή μάλλον για να ακριβολογούμε, με πολύ λιγότερα από αυτά που ήθελαν.

Η διεύρυνση του ΝΑΤΟ με την Ουκρανία και τη Γεωργία πήγε περίπατο, καθώς οι ευρωπαίοι δεν θέλησαν να ρισκάρουν τις σχέσεις τους με τη Ρωσία του Πούτιν. Σε μια μακεδονόπληκτη Ελλάδα το γεγονός ότι η Ουκρανία συνταρασσόταν από διαδηλώσεις και συγκρούσεις ενάντια στην προοπτική της ένταξης στο ΝΑΤΟ, ότι πολλοί σοβαροί αναλυτές μιλούσαν ακόμη και για το ενδεχόμενο εμφύλιας σύρραξης, πέρασε στα ψιλά. Η ελληνική κυβέρνηση εκμεταλλεύτηκε την ευνοϊκή για αυτήν συγκυρία και έθεσε το βέτο για την ένταξη της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ εκβιάζοντας τη γειτονική χώρα στο ζήτημα του ονόματος.

Το ελληνικό βέτο ήταν πάνδημη απαίτηση. Προσπαθώντας να αντιπολιτευθούν την κυβέρνηση σε ανέξοδο πατριωτισμό, σύσσωμη η αντιπολίτευση, χωρίς καμιά εξαίρεση, στήριξε τον Καραμανλή σε αυτή την “εθνική μάχη”. Εδώ δεν θα επιχειρήσουμε να παρουσιάσουμε τα κίνητρα των ελλήνων καπιταλιστών όσον αφορά το μακεδονικό, ούτε την πραγματική ιστορική διάσταση του θέματος πίσω από τους εθνικούς μύθους που διαδίδουν τα παπαγαλάκια τους. Το έχουμε κάνει πολλές φορές στο παρελθόν και θα το ξανακάνουμε όσο χρειάζεται. Αυτή τη φορά θα ασχοληθούμε με τους αριστερούς συνοδοιπόρους της εθνικής ενότητας. Κι αυτό γιατί θεωρούμε πως ο διεθνισμός αποτελεί ζήτημα αρχής για την αριστερά. Και το κριτήριο δεν είναι ούτε οι προγραμματικές διακηρύξεις, ούτε τα μότο κάτω από τον τίτλο των εντύπων της, αλλά πως εφαρμόζεται κάθε φορά συγκεκριμένα, πως οι “αιώνιες αρχές” γίνονται ζωντανή πολιτική παρέμβαση και δράση. Και δυστυχώς για το μεγαλύτερο τμήμα της αριστεράς, οι φραστικές καταγγελίες του εθνικισμού δεν την εμπόδισαν να στοιχηθεί πίσω από τους έλληνες καπιταλιστές και την κυβέρνησή τους στις γραμμές της εθνικής ενότητας.

“Η προκλητική τακτική των Σκοπίων με τα οργανωμένα επεισόδια και την αδιαλλαξία συνιστά κατ ουσίαν «ειρηνική» αντιγραφή της τακτικής των Αλβανοκοσοβάρων: μέσω της έντασης επιδιώκουν να προκαλέσουν ειρηνική επέμβαση των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ εναντίον της Ελλάδας. Η Αθήνα οφείλει να τηρήσει σταθερή, διαλλακτική αλλά ανυποχώρητη επί της ουσίας στάση, χωρίς κανέναν φόβο και σύμπλεγμα. Η κυβέρνηση Καραμανλή πρέπει να συμπεριφερθεί με τη σταθερότητα που επιβάλλει η επίγνωση ότι έχει απέναντί της μια χώρα που μετά την ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου είναι μάλλον… μελλοθάνατη μακροπρόθεσμα, άρα καμία υποχώρηση πέραν των ορίων που έχει καθορίσει η Αθήνα ως ανεκτών δεν έχει νόημα.” (Δελαστίκ, στο Έθνος).

Όλες τις μέρες που προηγήθηκαν της Συνόδου στο Βουκουρέστι η αριστερά υπερθεμάτιζε σε εθνικισμό κάνοντας “σκληρή και ανυποχώρητη” αντιπολίτευση για το μακεδονικό ζήτημα. Την ίδια περίοδο, ξεφούσκωναν οι αγώνες για την ανατροπή στο ασφαλιστικό, και η ΓΣΕΕ αντάλλασσε εργασιακή ειρήνη με σκανδαλώδεις “αυξήσεις” και η πολιτική ζωή σέρνεται από το ένα σκάνδαλο στο άλλο. Η ταχύτητα που όλα αυτά πέρασαν σε δεύτερο πλάνο και η αριστερά έθεσε πρώτο της στόχο την υπεράσπιση των εθνικών δικαίων, νομίζουμε ότι φανερώνει πολλά. Δείχνει πως πέρα από τις διακηρύξεις, η αριστερά επιλέγει να “αντιπολιτεύεται” την αστική τάξη σε αυτά που “μας” ενώνουν (τα εθνικά θέματα) και όχι αυτά που “μας” χωρίζουν (την ταξική πάλη). Αυτό βέβαια δεν είναι κάτι καινούριο. Αξίζει όμως να σημειωθεί η συγκυρία που γίνεται. Εν μέσω σκληρής ταξικής πάλης που προσπαθεί να βάλει φρένο στην ισοπεδωτική επίθεση που δέχεται η εργαζόμενη κοινωνία από τους έλληνες καπιταλιστές και την κυβέρνησή τους. Εν μέσω μιας συγκυρίας που η απαξία της πολιτικής του δικομματισμού στρέφει μαζικά την ελληνική κοινωνία να αναζητά πολιτική λύση στα αριστερά.
Πρέπει οι εργαζόμενοι να καταλάβουν πως η συστράτευσή τους στα πλαίσια μιας εθνικής ενότητας δεν αποτελεί μια πρόσκαιρη “ανακωχή” από την ταξική πάλη μπροστά στους “κοινούς” εθνικούς σκοπούς. Οι καπιταλιστές δεν κάνουν καμιά απολύτως ανακωχή. Το διάστημα που η αριστερά “έδινε γη και ύδωρ στο βωμό της εθνικής ενότητας”, ούτε η άγρια λιτότητα ανακόπηκε, ούτε η διάλυση των εργασιακών δικαιωμάτων κάμφθηκε. Τις ίδιες ακριβώς μέρες η κυβέρνηση του Καραμανλή εξάγγειλε νέα πακέτα “μεταρρυθμίσεων”, προχωρούσε στο ξεπούλημα του ΟΤΕ, των λιμανιών, έσερνε τους απεργούς στα δικαστήρια. Η ταξική πάλη δεν κάνει καμιά ανακωχή. Απλώς η αριστερά επέλεξε να πάρει “άδεια από τη σημαία”.

“Το αστείο: Βέτο τώρα σημαίνει ευθεία σύγκρουση με τους Αμερικανούς. Δεν υπάρχει κανείς που να πιστεύει ότι υπάρχει ελληνική κυβέρνηση που θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο, πόσο μάλλον η κυβέρνηση Καραμανλή.” (Δελαστίκ, στο Έθνος).

Και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς βαρβάρους; Όταν η αριστερά προσπαθεί να αντιπολιτευθεί την αστική τάξη υπερθεματίζοντας σε εθνικισμό και τσάμπα πατριωτισμό, τέτοια παθαίνει. Να γίνεται γελοία. Η αμηχανία της αριστεράς μετά το ελληνικό βέτο ήταν πασιφανής. Το ΚΚΕ στην ανακοίνωσή του μετά το Βουκουρέστι μίλησε για «κάτι σαν βέτο της ελληνικής διπλωματίας». Και αμέσως μετά άρχισε να απαριθμεί τα “ανταλλάγματα” της Ελλάδας στους αμερικάνους. Το ΚΚΕ στην ανακοίνωσή του εντοπίζει 3 “ανταλλάγματα”. Ο ΣΥΡΙΖΑ δια στόματος Αλαβάνου εντοπίζει 5 και μιλά για “ατυχή, λαθεμένο συσχετισμό- παγίδα”. Η διαφορά στον αριθμό δεν κρύβει τη σύμπτωση στην ουσία της επιχειρηματολογίας: Ότι η ελληνική κυβέρνηση “αντάλλαξε” το βέτο με παραχωρήσεις στους αμερικάνους. Και ποιες είναι αυτές; Στρατός στο Αφγανιστάν, αγορά οπλικών συστημάτων από τις ΗΠΑ, και περισσότερες παραχωρήσεις στη βάση της Σούδας.
Όσον αφορά τα δύο πρώτα είναι άκυρα αφ’ εαυτού. Βεβαίως, οι ΗΠΑ ζήτησαν από τους ευρωπαίους στρατιωτικές ενισχύσεις στον “πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία” και οι ευρωπαίοι, μαζί και οι έλληνες, εκείνη την ώρα σφύριζαν αδιάφορα. Δεν το διαπιστώνουμε εμείς, το διαπιστώνουν όλα τα διεθνή μέσα, ότι ο Μπους σε αυτό το θέμα γύρισε με άδεια χέρια. Οι λίγες χώρες που υποσχέθηκαν να στείλουν στρατό δεσμεύτηκαν για πολύ μικρές, συμβολικές σχεδόν, ενισχύσεις. Οι ευρωπαίοι προτιμούν να κρατηθούν μακριά από τη διαγραφόμενη στρατιωτική συντριβή των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή. Το ίδιο έκανε και η ελληνική διπλωματία. Κάνει πολύ καλά η αριστερά και θέτει το ζήτημα της παρουσίας του ελληνικού στρατού στα πλαίσια της επιβολής της Νέας Τάξης. Αλλά χρειάζεται μεγάλη φαντασία για να το παρουσιάζει σαν αντάλλαγμα για το μακεδονικό.
Το δεύτερο “αντάλλαγμα” που αφορά την αγορά όπλων ακυρώθηκε αμέσως μόλις λέχθηκε, με την ανακοίνωση της αγοράς των αεροπλάνων όχι από τις ΗΠΑ, αλλά από τη… Γαλλία. (Εδώ να υπενθυμίσουμε ότι η Γαλλία είναι η μόνη χώρα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ που δεν έχει αναγνωρίσει ακόμη το κράτος της Μακεδονίας με το όνομά του). Επίσης είναι σωστό να ανοίγει η αριστερά το ζήτημα των εξοπλισμών, αλλά, αντί να το χρησιμοποιεί για να σιγοντάρει τον εθνικισμό, θα πρέπει να το θέσει στις πραγματικές του βάσεις. Πως μια κυβέρνηση που δεν έχει λεφτά για παροχές και έχει ταράξει τον ελληνικό λαό στη λιτότητα, αν πρόκειται να θωρακιστεί στρατιωτικά μπορεί να ξοδεύει αστρονομικά ποσά μοιράζοντας και τις ανάλογες μίζες.
Τελικά, το μόνο “αντάλλαγμα” που αναμένει να δούμε είναι αυτό της βάσης της Σούδας και της όποιας επέκτασής της. Το θέμα της επέκτασης της βάσης όντως θα τεθεί σε ιδιαίτερες συνομιλίες μεταξύ ΗΠΑ και Ελλάδας τον Ιούνιο. Τουλάχιστον, κάτι τέτοιο έχει επισημανθεί πολλές φορές και ουδέποτε έχει διαψευστεί από την ελληνική κυβέρνηση. Δεν ξέρουμε που θα καταλήξουν οι διαπραγματεύσεις για τη βάση της Σούδας. Η ελληνική εξωτερική πολιτική έχει ως μόνο της στόχο την υπεράσπιση των συμφερόντων της ελληνικής αστικής τάξης στο διεθνή ανταγωνισμό. Με αυτό το γνώμονα η ελληνική διπλωματία προσπαθεί να ισορροπεί ανάμεσα σε μεταβαλλόμενες συμμαχίες που θεωρεί ότι την εξυπηρετούν συγκυριακά ή μεσοπρόθεσμα. Οι σχέσεις της με τις ΗΠΑ θα εξαρτηθεί από τις γενικότερες εξελίξεις στον πλανήτη. Από τη στάση των υπόλοιπων ευρωπαίων απέναντι στις ΗΠΑ, από τις εξελίξεις στη Ρωσία του Πούτιν, από την έκβαση των πολεμικών συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή και από μια σειρά παρόμοιων παραγόντων, διαρκώς μεταβαλλόμενων. Σε αυτή την αλυσίδα παραγόντων, το όνομα της Μακεδονίας αποτελεί την τελευταία τρύπα του ζουρνά.
Η αριστερά γενικά συνηθίζει να αντιμετωπίζει την ελληνική εξωτερική πολιτική με μια οπτική “βλαχοδήμαρχου” που ο κόσμος του ορίζεται από το χωριό του, τα γειτονικά χωριά και μια κεντρική εξουσία στην πρωτεύουσα που είναι “αόρατη” και πανταχού παρούσα. Ομοίως και η οπτική της αριστεράς, που η ερμηνεία της για τον κόσμο εξαντλείται στην Κύπρο (μας), την Τουρκία, την Αλβανία και εσχάτως τα “Σκόπια”. Και φυσικά τους πανταχού παρόντες αμερικάνους. Με ένα τέτοιο ερμηνευτικό σχήμα ζητά και το ρόλο του συμβουλάτορα των αστικών κυβερνήσεων στην Ελλάδα. Εκτός από γελοία όμως μια τέτοια προσέγγιση είναι και επικίνδυνη για τα συμφέροντα των ελλήνων καταπιεσμένων. Αντί να συμβάλει στη δημιουργία μιας ανεξάρτητης ταξικής συνείδησης, τους υποβιβάζει στο επίπεδο του “έλληνα πολίτη” και τελικά τους αφήνει προσδεμένους στην ελληνική αστική τάξη.

Για να είμαστε δίκαιοι, σε αυτό που ονομάζουμε “αριστερά” υπήρξαν αρκετές διαφοροποιήσεις. Καταρχάς μια μειοψηφική άποψη, που εκφράζεται κυρίως από οργανώσεις τροτσκιστικής αναφοράς που ακολουθούν μια περισσότερο ή λιγότερο συνεπή διεθνιστική στάση. Πρόκειται όμως για την εξαίρεση στον κανόνα. Ο κανόνας ήταν οι διάφορες παραλλαγές του πατριωτισμού.
Το ΚΚΕ έμεινε συνεπές στην πατριωτική του αντίληψη για μια ακόμη φορά. Στην ανακοίνωση της ΚΕ μετά το ελληνικό βέτο αναφέρει βέβαια πως “Στην υπόθεση των Σκοπίων αντανακλάται η αβυσσαλέα διαφορά που χωρίζει κάθετα το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας, όπου στη μια όχθη του βρίσκονται οι θιασώτες ενός κόσμου που είναι «εφικτός» μόνο στα πλαίσια των ευρωατλαντικών μονόδρομων, κι από την άλλη όχθη βρίσκεται η φωνή που αρνείται τα «τετελεσμένα» της «νέας τάξης», απορρίπτοντας τόσο τον κοσμοπολιτισμό όσο και τον εθνικισμό, ως όψεις του ίδιου νομίσματος.” Αφήνοντας όμως τα παχιά λόγια στην πάντα και περνώντας στην πράξη, το ΚΚΕ συντάχθηκε πλήρως δια στόματος της Παπαρήγα με την θέση της κυβέρνησης για “σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό”. Δηλαδή με αυτή τη λογική γιατί να μην χρησιμοποιούμε γενικότερα τους γεωγραφικούς προσδιορισμούς στο λεξιλόγιό μας; Γιατί να αντί να λέμε “Βουλή των Ελλήνων” να μην χρησιμοποιούμε τον όρο “ελλαδική βουλή”; Ή ακόμη καλύτερα γιατί να λέμε “Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας” και όχι “Κομμουνιστικό Κόμμα του Ελλαδικού Χώρου” ή κάτι παρόμοιο τέλος πάντων; Το ΚΚΕ δυστυχώς για μια ακόμη φορά απέδειξε ότι χρησιμοποιεί τον προλεταριακό διεθνισμό σαν παραπέτασμα για να υποταχτεί στα πατριωτικά κελεύσματα των ελλήνων καπιταλιστών.
Με τον ΣΥΡΙΖΑ τα πράγματα είναι πιο σύνθετα. Ο λόγος είναι ότι οι διάφορες συνιστώσες του δεν έχουν κοινή αντίληψη για το θέμα. Έτσι, η ΚΟΕ ακολούθησε την πατριωτική πεπατημένη, ενώ τμήματα τροτσκιστικής προέλευσης διαφοροποιήθηκαν έστω και χωρίς πολύ θόρυβο. Αλλά και ο ίδιος ο Συνασπισμός δεν έχει ενιαία αντίληψη. Έτσι από τη μια έχουμε τους πατριώτες τύπου Παπαγιαννάκη και ταυτόχρονα τη Νεολαία ΣΥΝ που με ανακοίνωσή της αναγνώρισε ανοιχτά το δικαίωμα του γειτονικού κράτους να αυτοπροσδιορίζεται όπως το ίδιο επιθυμεί. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν, αναγκασμένη να πατά σε δυο βάρκες, επέλεξε ένα συνδυασμό πατριωτισμού και κοσμοπολιτισμού σε ίσες δόσεις. Να υπενθυμίσουμε το ταξίδι του Αλαβάνου στη Μακεδονία λίγο πριν ανοίξει το ζήτημα, σε μια μάλλον συμβολική κίνηση, που στόχο είχε να καταδείξει πως μια “άλλου τύπου διπλωματία” είναι εφικτή. Ο ίδιος ο Αλαβάνος επιστρέφοντας από το ταξίδι του παρουσιάστηκε στη στην Διαρκή Επιτροπή Εθνικής Άμυνας της Βουλής, όπου ανάμεσα σε άλλα είπε και τα παρακάτω: “Είδα στο τύπο και από φιλικά, αν θέλετε, ονόματα ερωτήματα και κριτική, αν έπρεπε να πάμε στα Σκόπια. Αν έπρεπε ένας έλληνας πολιτικός αρχηγός κοινοβουλευτικού κόμματος, να πάει στα Σκόπια. Εγώ λεω ότι όλα θα κριθούν από το αποτέλεσμα. (…) Δεν μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται να συναντιούνται εκπρόσωποι δύο χωρών, υπουργοί κλπ, – να συναντιόμαστε με υπουργούς της Τουρκίας και καλά κάνουμε, γιατί προσπαθούμε να δημιουργήσουμε ένα κλίμα εμπιστοσύνης, όταν η μισή Κύπρος είναι υπό κατοχή – και δεν μπορούμε να συναντηθούμε με έναν υπουργό της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, διότι μπορεί να φοράει ένα μπλουζάκι που θα γράφει το όνομα Μακεδονία, με το οποίο εμείς διαφωνούμε. Δηλαδή πιο σοβαρό είναι το μπλουζάκι το οποίο θα γράφει το όνομα Μακεδονία, από τη συνάντηση με έναν Τούρκο πολιτικό, του οποίου το μπλουζάκι θα γράφει Τουρκία και δεν θα μας ενοχλεί, αλλά που ξέρουμε ότι τα στρατεύματά τους κατέχουν το 40% του εδάφους της Κύπρου; Είναι μεγάλο λάθος. Διαπίστωσα ότι αυτό οδηγεί και σε παρεξηγήσεις και σε έλλειψη επαφής και σε αύξηση του ελλείμματος εμπιστοσύνης. Σας καλώ να ακολουθήσετε το δρόμο που προσπαθούμε να ανοίξουμε. Δηλαδή, ναι μπορούμε με μια χώρα που έχουμε διαφορές να συζητάμε. Όπως κάνουμε με την Τουρκία, όπως κάνει ο Ολμέρτ με τον Αμπάς και μπορούμε να συζητήσουμε κι άλλα θέματα, να ανοίξουμε και άλλα θέματα”. Από το μικρό αυτό απόσπασμα γίνεται φανερό πως μια πιο κοσμοπολίτικη εκδοχή της διπλωματίας, όχι μόνο δεν αντιστρατεύεται τον εθνικισμό, αλλά μάλλον τον συμπληρώνει. Και έτσι ακριβώς έγινε: Πίσω από τις διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ, η ουσία σε ότι αφορά στο πολιτικό επίδικο είναι καρμπόν η ίδια: συστράτευση στο πλατύ μέτωπο της “εθνικής ενότητας”.

«Με ασυγχώρητη ελαφρότητα και προσποιητή αδιαφορία προσπέρασε η ελληνική κυβέρνηση την απίστευτα προκλητική συνέντευξη του υπουργού Εξωτερικών της ΠΓΔΜ Αντόνιο Μιλοσόσκι στην ηλεκτρονική έκδοση του αμερικανικού περιοδικού “Νιούζγουικ” την περασμένη εβδομάδα. Ελάχιστα και εν παρόδω ασχολήθηκε με τη συνέντευξη αυτή και ο Τύπος, παρ’ όλο που πρόκειται για πραγματική “βόμβα” από πολιτική σκοπιά και δυναμιτίζει εντελώς κάθε προσπάθεια εξεύρεσης λύσης. “Δεν πρόκειται για το όνομα, αλλά για τη μακεδονική μειονότητα που ζει στην Ελλάδα (!)”, δήλωσε κατ’ αρχάς ο Μιλοσόσκι, ο οποίος έγινε έτσι ο πρώτος ανώτατος κυβερνητικός αξιωματούχος των Σκοπίων έπειτα από πολλά χρόνια που βάζει ανοιχτά και επώνυμα πρόβλημα “μακεδονικής μειονότητας” στην Ελλάδα, αποδεικνύοντας ότι ο αλυτρωτισμός και επομένως ο επεκτατικός επιθετικός εθνικισμός παραμένουν κυρίαρχη ιδεολογία στη γειτονική χώρα, παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις που δίνουν σε άλλα ξένα έντυπα οι ηγέτες τους.
(…) Η προκλητικότητα της συνέντευξης Μιλοσόσκι όμως είναι τόσο μεγάλη, ώστε τελικά οι ισχυρισμοί του περί “μακεδονικής μειονότητας” στην Ελλάδα να ωχριούν μπροστά στο πολύ κρισιμότερο θέμα που θέτει -τη… σύμπηξη μετώπου Άγκυρας, Σκοπίων-Τιράνων εναντίον της Ελλάδας στη βάση της καταπίεσης εκ μέρους της Αθήνας της τουρκικής και των ανύπαρκτων αλβανικής και “μακεδονικής” μειονοτήτων!
(…) Είναι να απορεί κανείς τι άλλο θα βρει η ηγεσία των Σκοπίων για να δηλητηριάσει μόνιμα το κλίμα των σχέσεων με την Αθήνα, όχι απλώς να δυναμιτίσει το κλίμα των συνομιλιών…». (Δελαστίκ, Έθνος)

Μέσα στο αποπνικτικό κλίμα των ημερών ο Χαρδαβέλας παρουσίασε στην εκπομπή του μια συνέντευξη από μια ηλικιωμένη σλαβομακεδόνισσα, η οποία αν και γεννήθηκε σε κάποιο χωριό της Φλώρινας διαμένει στην πόλη των Σκοπίων. Κατέφυγε εκεί (όπως και τόσοι άλλοι) για να γλιτώσει από τους διωγμούς των κυνηγών κεφαλών που λυμαίνονταν την περιοχή μετά την ήττα των ανταρτών του Δημοκρατικού Στρατού. Η ίδια άλλωστε ήταν αντάρτισσα αρχικά στον ΕΛΑΣ και κατόπιν στον ΔΣΕ.
Μετά την αναγνώριση της εθνικής αντίστασης επετράπη η επιστροφή στην Ελλάδα των πολιτικών προσφύγων από τις ανατολικές χώρες, αλλά μόνο των “ελλήνων το γένος”, αφήνοντας εκτός συνόρων όλους τους Σλαβομακεδόνες, που σε μεγάλο βαθμό είχαν περάσει στις γραμμές των ανταρτών και τους ακολούθησαν στην εξορία. Πολλοί από αυτούς άφησαν πίσω συγγενείς στο ελληνικό τμήμα της Μακεδονίας, άφησαν περιουσίες. Είναι αναμενόμενο να ακούει κανείς από τη δεξιά για την “ανύπαρκτη μακεδονική μειονότητα”, για την “προκλητική προπαγάνδα των Σκοπίων” και άλλα παρόμοια, αλλά όταν τέτοια επιχειρήματα ακούγονται (ή ακούγονται δια της… σιωπής) από την αριστερά, τότε η αηδία κυριαρχεί της οργής. Εδώ πια δεν πρόκειται για μια θεωρητική συζήτηση γύρω από τον εθνικισμό, ή τον ιμπεριαλισμό. Εδώ η υπόθεση αφορά τους ίδιους τους “εν όπλοις” συντρόφους μας. Το εμφυλιακό κράτος της δεξιάς και η “αποκατάσταση” της αντίστασης από το ΠΑΣΟΚ είχε κάθε λόγο να τους ξεγράψει. Η αριστερά ποιον λόγο έχει;
Ας αφήσει επιτέλους η αριστερά την “υψηλή διπλωματία” και το ρόλο του αυτόκλητου συμβουλάτορα της ελληνικής αστικής τάξης. Ας αφήσει τις “εξηγήσεις” για τις προθέσεις των αμερικάνων στα Βαλκάνια και ας πάρει επιτέλους θέση σε πέντε απλά ζητήματα: Υπάρχει ή δεν υπάρχει σλαβομακεδονική μειονότητα στην Ελλάδα; Καταπιεζόταν ή δεν καταπιεζόταν (και ακόμη στο βαθμό που δεν αναγνωρίζεται σαν τέτοια) από το αστυνομικό ελληνικό κράτος; Οι γεννημένοι στο ελληνικό κομμάτι της Μακεδονίας και τα παιδιά τους έχουν ή δεν έχουν δικαίωμα να επιστρέψουν στα χωριά τους και στα σπίτια τους; Έχουν ή δεν έχουν δικαίωμα στις περιουσίες τους που τις καρπώθηκαν οι ταγματασφαλίτες; Και τελικά, έχουν ή δεν έχουν δικαίωμα να αυτοπροσδιορίζονται όπως θέλουν και γιατί αυτό θα έπρεπε να ενοχλεί την αριστερά;

Η θέση των κομμουνιστών δεν είναι να γίνονται ούτε οι νεροκουβαλητές του εθνικισμού της αστικής τους τάξης, ούτε να παριστάνουν τους “ρεαλιστές” συμβουλάτορες στους διπλωματικούς ελιγμούς της. Οι θέσεις τους στα εθνικά ζητήματα είναι θέση αρχών και συνεπώς αδιαπραγμάτευτη. Και το πρώτο καθήκον είναι να καταπολεμούν το εθνικιστικό δηλητήριο στην ίδια τους τη χώρα, το δηλητήριο που κρατά δέσμιους τους εργαζομένους και τους καταπιεσμένους σε “εθνική ενότητα” με τους καταπιεστές τους, ενάντια στα ταξικά αδέρφια τους των υπόλοιπων χωρών. Να ξεσκεπάζουν τα ψέματα πίσω από τους εθνικούς μύθους και να φανερώνουν την αλήθεια. Και η αλήθεια στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι απλά και μόνο η αλαζονεία του ελληνικού ιμπεριαλισμού.

Κ. Ρουσίτης

ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΚΑΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

skopianoi2822.jpg

 Με ποια καινούργια δεδομένα ξανανοίγει η συζήτηση για το Μακεδονικό;  

Από τις αρχές Νοέμβρη ξεκίνησε επίσημα ο τελευταίος γύρος διαλόγου για το για το όνομα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, κάτω από την εποπτεία του διαμεσολαβητή του ΟΗΕ Νίμιτς. Η «συζήτηση» είναι στην πραγματικότητα ένας ωμός εκβιασμός που επιβάλλουν οι ΗΠΑ και η Ελλάδα  προς το Μακεδονικό κράτος για να αποδείξει την πρόθεσή του για «σχέσεις καλής γειτονίας», πρώτα – πρώτα με το Ελληνικό κράτος, που συμβαίνει να είναι και ο ένας από τους δύο στρατιωτικούς και οικονομικούς στυλοβάτες του ΝΑΤΟ στην περιοχή (ο άλλος είναι η Τουρκία). Από την πλευρά των ΗΠΑ το ζήτημα του πώς θα ονομάζεται επίσημα η Δημοκρατία της Μακεδονίας είναι το δευτερεύον ζήτημα που πολύ θα ήθελαν να ξεπεραστεί, αν είναι δυνατόν και αύριο το πρωί. Συνέχεια

Η Α­ΝΕ­ΞΑΡ­ΤΗ­ΣΙΑ ΤΟΥ ΚΟ­ΣΟ­ΒΟΥ ΚΑΙ Η ΘΕ­ΣΗ ΤΩΝ Ε­ΠΑ­ΝΑ­ΣΤΑ­ΤΩΝ

kossovo1.jpgΓια­τί εί­ναι ε­πί­και­ρο το ζή­τη­μα σή­με­ρα;

(Το Κό­σο­βο έχει ήδη α­να­κη­ρύ­ξει την α­νε­ξαρ­τη­σί­α του. Αυ­τή η δια­κή­ρυ­ξη της α­νε­ξαρ­τη­σί­ας έ­χει την ά­με­ση υ­πο­στή­ρι­ξη του α­με­ρικά­νι­κου ι­μπε­ρια­λι­σμού, αλ­λά και της Ευ­ρω­πα­ϊ­κής Ένω­σης, με εαίρεση την Ισπανία και την Ελλάδα. Εξίσου αρνητική είναι και η Ρωσία του Πούτιν. Εί­ναι μια πρά­ξη που θα κό­ψει με μια κί­νη­ση σπα­θιού το γόρ­διο δε­σμό των α­τέ­λειω­των δι­πλω­ματι­κών διερ­γα­σιών και α­να­ζη­τή­σε­ων. αλ­λά θα α­νοί­ξει και το δρό­μο σε ένα νέ­ο κύ­κλο α­στά­θειας στα Βαλ­κά­νια. Συνέχεια

Νέα Τάξη Ιμπεριαλισμός και Πόλεμος

Τα κείμενα που δημοσιεύονται σε αυτή την μπροσούρα προέρχονται από άρθρα της εφημερίδας Εργατική Εξουσία της περιόδου 2001-2004 και γράφτηκαν την περίοδο της εισβολής των αμερικάνων και ευρωπαίων ιμπεριαλιστών σε Αφγανιστάν και Ιράκ και αφορούν τον πόλεμο, το παλαιστινιακό, τον ισλαμισμό και τη θέση των επαναστατών μαρξιστών. Συνέχεια

Απόσυρση του βιβλίου ή της αριστεράς από τη μάχη ενάντια στον εθνικισμό;

Το ΛΑΟΣ, η εκκλησία και οι λοιποί ακροδεξιοί θαμώνες των τηλεοπτικών παραθύρων έχουν κάθε λόγο να πανηγυρίζουν για την απόσυρση του βιβλίου ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού. Πρόκειται για μια απόσυρση με έντονα αντιδραστικό χαρακτήρα, που είχε ζητήσει το «κίνημα για τη διάσωση της εθνικής μνήμης» (Ιός, 18/02/07) διεκδικώντας την επάνοδο στην εθνικόφρονα σχολική ιστορία.
Επικριτές, ωστόσο, το νέο βιβλίο ιστορίας βρήκε και στο χώρο της αριστεράς. Από το ΚΚΕ που καλούσε τους κομμουνιστές δασκάλους και τους γονείς των μαθητών να το αχρηστεύσουν (Ριζοσπάστης, 18/03/07) μέχρι και το χώρο της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, το βιβλίο χαρακτηρίστηκε ως επιεικώς απαράδεκτο. Τόσο το περιεχόμενο, που “μηδενίζει τις ταξικές συγκρούσεις”, όσο και η μεθοδολογία του που “κατακερματίζει την ιστορική γνώση”, αποτέλεσαν αντικείμενα αναλύσεων που θέλοντας να ξεπεράσουν το δίλημμα εθνικισμός – κοσμοπολιτισμός, κατέληγαν στην ανάδειξη ενός σχολικού εγχειριδίου που θα εξυμνεί στην ταξική πάλη, στην Οκτωβριανή επανάσταση, στον εμφύλιο κ.ο.κ. Μέχρι βεβαίως να γίνουν όλα αυτά τα ωραία οι μαθητές θα συνεχίζουν να μαθαίνουν για το κρυφό σχολειό και για τον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε’, τον παλαιών Πατρών Γερμανό που δεν ήξερε ούτε που πέφτουν τα Καλάβρυτα και όλους τους άλλους εθνικούς μύθους.
Πράγματι, το νέο σχολικό εγχειρίδιο ιστορίας της Στ΄ τάξης “εξωραΐζει το ρόλο των Μεγάλων Δυνάμεων, αποκρύβει τις επαναστάσεις, τις εξεγέρσεις και τους κοινωνικούς αγώνες, εξαφανίζει τις ταξικές αντιθέσεις κτλ”, όπως άλλωστε και όλα τα σχολικά εγχειρίδια ιστορίας που έχουν διδαχθεί μέχρι σήμερα στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Ο λόγος όμως για τον οποίο αποσύρθηκε, δεν ήταν φυσικά η κριτική που δέχτηκε το περιεχόμενό του από τα αριστερά, ούτε η μεθοδολογία του (που διέπει άλλωστε και τα υπόλοιπα νέα βιβλία ιστορίας του Δημοτικού που δεν αποσύρθηκαν), αλλά η αντίδραση που βρήκε από τους εθνικιστικούς κύκλους, μπροστά στην προσπάθεια των συγγραφέων του να απαλλάξουν τη διδασκαλία της ιστορίας από την αναπαραγωγή των εθνικών μύθων και του έντονα εθνοκεντρικού χαρακτήρα της.
Η απόσυρση λοιπόν του συγκεκριμένου εγχειριδίου ήταν για ακόμη μια φορά μια απόσυρση οπισθοδρομική. Και για όσους δεν το έχουν ακόμη καταλάβει, ας ξεκαθαρίσουμε το αυτονόητο: το βιβλίο ιστορίας που δεν έφτασε ποτέ στις σχολικές αίθουσες δεν επρόκειτο να αντικαταστήσει κάποιο ιστορικό εγχειρίδιο του Κορδάτου, ούτε φυσικά αποσύρθηκε για να αντικατασταθεί με ένα άλλο που “δεν θα εξοβελίζει τις ταξικές αντιθέσεις, την ταξική πάλη ως κινητήρια δύναμη της ιστορικής εξέλιξης” (Ριζοσπάστης, 18/03/ 2007), ή που θα θέσει ως κέντρο του “τον εργαζόμενο άνθρωπο και τα προβλήματά του, τους αγώνες του για απελευθέρωση και κοινωνική χειραφέτηση, τη συλλογική του δράση» (Μαριόλης Δημήτρης, Αντιτετράδια της εκπαίδευσης), όπως ίσως θέλουν να φαντάζονται μερικοί, που το μόνο που βρίσκουν να πουν μπροστά στην απόσυρση του βιβλίου είναι το πόσο απαράδεκτο είναι (και επομένως ίσως να είναι και καλύτερα που αποσύρθηκε).
Αντίθετα, την απόσυρση του νέου βιβλίου προκάλεσε η εθνικιστική υστερία που ξέσπασε και που κατηγορούσε τους συγγραφείς του για την υποβάθμιση του ρόλου της Εκκλησίας στην επανάσταση του 1821, για την απουσία αναφοράς στην 25η Μαρτίου ως ημερομηνία έναρξης της επανάστασης, για τα κρυφά σχολειά και για άλλα ακόμη φανταστικά γεγονότα που αυτή τη φορά δεν βρήκαν θέση σε ένα βιβλίο ιστορίας.
Με τη σφραγίδα λοιπόν του αντεθνικού, που δε φρονηματίζει αρκετά τους μαθητές, ξαναγυρίσαμε στο προηγούμενο βιβλίο ιστορίας για να ακούσουμε μάλιστα από τον συγγραφέα του, τον Θ. Κουτσουλάκο, ότι “αυτοί που αρνούνται ότι υπήρξε το κρυφό σχολειό μάχονται και τη λογική. Ο θρύλος για το κρυφό σχολειό έχει ιστορική βάση και οι θρύλοι έχουν θέση στη σχολική ιστορία” (1/10/2007). Όσοι επομένως συνεχίζουν να θεωρούν το βιβλίο της Μ. Ρεπούση απαράδεκτο ας μας πουν τουλάχιστον πώς θα χαρακτήριζαν το προηγούμενο.
Γιατί ένα σχολικό εγχειρίδιο, τη στιγμή που δέχεται τα πυρά των εθνικιστών, δεν πρέπει να το κρίνει κανείς μόνο σε σύγκριση με ένα ‘ιδανικό’ σχολικό εγχειρίδιο, προϊόν μιας σοσιαλιστικής επανάστασης (!), που δεν βρίσκεται παρά μόνο στο κεφάλι του, αλλά και με το προηγούμενό του που τουλάχιστον βρίσκεται στη σφαίρα της πραγματικότητας. Ας θυμηθούμε ότι δεν ζούμε σε μια σοσιαλιστική κοινωνία, αλλά στα πλαίσια ενός καπιταλιστικού συστήματος που εναρμονίζεται όχι μόνο με τον κοσμοπολιτισμό, αλλά και με τον εθνικισμό. Όσο για την αριστερά, δείχνει για ακόμα μια φορά να μην έχει καταλάβει τι έχει συμβεί. Θα πρέπει να χαιρόμαστε που αποσύρθηκε τελικά το βιβλίο κάτω από τους έξαλλους πανηγυρισμούς των εθνικιστών και του παπαδαριού ή όχι. Όλοι αυτοί που τόσο απασχολούνται με το να γίνονται οι αλλαγές από τα κάτω και αριστερά τώρα που έγινε από τα πάνω και από δεξιά τι έχουν να πουν;
Το ζητούμενο γύρω από το βιβλίο δεν ήταν η ανέξοδη απεραντολογία για το ιδανικό σύγγραμμα που διδάσκει στους μαθητές της Στ΄ δημοτικού την ιστορία της παγκόσμιας ταξικής πάλης, -πράγμα που επανειλημμένως δεν γίνεται ούτε στις πιο μαρξιστικές οργανώσεις- αλλά η κόντρα με την έξαλλη ανεκδιήγητη και ανιστόρητη εθνικιστική υστερία. Σ’ αυτή τη μάχη η αριστερά δεν έπιασε ούτε τη βάση. Στην πραγματικότητα αποσύρθηκε για να καθαρίσει τη δουλειά η εθνικιστική αντίδραση.
Όσο τέλος για την καούρα περί σοσιαλιστικής διαφώτισης και μιας ταξικής ερμηνείας της ανθρώπινης ιστορίας αυτό δεν είναι καθήκον του Υπουργείου Παιδείας ούτε του αστικού κράτους, αλλά των μαρξιστικών οργανώσεων. Σιγά που θα περιμένουμε να γίνουμε μαρξιστές με αρωγό τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του αστικού κράτους. Αλήθεια γιατί τέτοιες αυταπάτες;

Χριστίνα Αθανασίου

Νοέμβριος 2007
Φύλλο 106

Ο Τρότσκι για το Μακεδονικό

Μια συζήτηση του Τρότσκι με την Αριστερή Αντιπολίτευση στην Ελλάδα

Το 1932 ο Τρότσκι συζήτησε με τον Γιώργο Βιτσιώρη, στέλεχος των Αρχειομαρξιστών – οπαδών του Τρότσκι τότε στην Ελλάδα – πάνω σε διάφορα ζητήματα που αφορούσαν την ανάπτυξη της οργάνωσης. Η συζήτηση έγινε στα πλαίσια της προετοιμασίας της πρώτης παγκόσμιας συνδιάσκεψης της Διεθνούς Αριστερής Αντιπολίτευσης που έγινε το Φλεβάρη του 1933. Στη συζήτησε υπήρχαν μάρτυρες και κρατήθηκαν πρακτικά, στα γερμανικά, αντίγραφο των οποίων βρέθηκε στο αρχείο του Αμερικανού τροτσκιστή ηγέτη Τζ. Κάννον.
Το ζήτημα πάνω στο οποίο υπήρχαν οι πιο σοβαρές (και όπως φάνηκαν στη συνέχεια αγεφύρωτες) διαφορές ήταν η στάση του Αρχείου του Μαρξισμού απέναντι στις εθνικές μειονότητες. Η οργάνωση του Αρχείου υπερθεμάτιζε για τα δικαιώματα των Ελλήνων της Κύπρου και των Δωδεκανήσων (που ανήκαν τότε στην Ιταλία) ενώ έκανε πως δεν έβλεπε τις αλλοεθνείς μειονότητες που βρίσκονταν μέσα στην ελληνική επικράτεια. Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στη συζήτηση ο Τρότσκι στο ζήτημα της μακεδονικής μειονότητας, ζητώντας πληροφορίες, αλλά στην ουσία πιέζοντας τους Έλληνες Αρχειομαρξιστές να επανεξετάσουν τη θέση τους για τις εθνικές μειονότητες. Τελικά οι Αρχειομαρξιστές θα αποχωρήσουν από την Διεθνή Αριστερή Αντιπολίτευση δύο χρόνια μετά. Ο Τρότσκι θα επιμείνει αργότερα, σχολιάζοντας την αποχώρηση του Αρχείου, πως στη βαλκανική χερσόνησο υπάρχει περιθώριο ύπαρξης στην αριστερά μόνο για αποφασισμένους διεθνιστές ή για εντελώς ξεπουλημένους πατριώτες, και πως «λυδία λίθος για τη στάση ενός επαναστάτη στα Βαλκάνια είναι η θέση του απέναντι στο Μακεδονικό ζήτημα».
Παρακάτω ακολουθούν αποσπάσματα μόνο, από τις τοποθετήσεις του Τρότσκι για το Μακεδονικό. Το σύνολο των κομματιών αυτής της συζήτησης που αφορούν το Μακεδονικό εκδόθηκαν για πρώτη φορά στα ελληνικά, από το περιοδικό Σπάρτακος.
Λ.Τ.: «Αυτό που με ενοχλεί δεν είναι τόσο το ζήτημα των Μακεδόνων αγροτών, αλλά περισσότερο το κατά πόσο υπάρχει λίγο σωβινιστικό δηλητήριο στους Έλληνες εργάτες. Αυτό είναι πολύ επικίνδυνο. Για μας, που είμαστε υπέρ μιας Βαλκανικής Ομοσπονδίας σοβιετικών κρατών, είναι αδιάφορο το αν η Μακεδονία ανήκει σ’ αυτή την ομοσπονδία σαν αυτόνομη ολότητα ή σαν τμήμα ενός άλλου κράτους. Όμως, αν οι Μακεδόνες καταπιέζονται από την αστική κυβέρνηση, ή νιώθουν ότι καταπιέζονται, πρέπει να τους υποστηρίξουμε….»
«…Θα θελα να ξαναθέσω το ζήτημα της Μακεδονίας και της Ηπείρου. Απ’ ό, τι καταλαβαίνω, δεν έχει δοθεί τόση σημασία στο ζήτημα αυτό έως τα σήμερα. Όμως, το ζήτημα αυτό είναι πολύ σημαντικό για τη διαπαιδαγώγηση των Ελλήνων εργατών, για την απελευθέρωσή τους από τις εθνικές προκαταλήψεις, για τη βελτίωση της κατανόησής τους για τη διεθνή κατάσταση στα Βαλκάνια και γενικότερα. Οι επίσημες στατιστικές δίνουν τα εξής στοιχεία: Υπάρχουν 82.000 σλαβομακεδόνες στους 1.400.000 κατοίκους της Μακεδονίας. 19.000 Αλβανοί στους 300.000 κατοίκους της Ηπείρου. Το πρώτο που θα πρέπει να αναρωτηθούμε είναι: Είναι ακριβή τα στοιχεία αυτά; Το πρώτο μας καθήκον είναι να αντιμετωπίσουμε αυτά τα νούμερα με απόλυτο σκεπτικισμό. Τα στοιχεία συγκεντρώθηκαν το 1925, την εποχή της επανεγκατάστασης των πληθυσμών, κάτω από τις ξιφολόγχες των στρατιωτικών αρχών. Τι εννοούμε με τη λέξη “Έλληνας”; Ίσως αυτούς που μιλούν ελληνικά επειδή τους επιβάλλεται αλλά δεν θεωρούν τους εαυτούς τους Έλληνες. Αν τα στοιχεία αυτά είναι ανακριβή, αυτό και μόνο θα προκαλούσε δυσαρέσκεια και μίσος στους κόλπους των εθνικιστών. Αν λέμε ότι τα επίσημα στοιχεία πρέπει να αντιμετωπίζονται με δυσπιστία, θα κερδίσουμε πολύ συμπάθεια. Πιο σημαντικό όμως, με τον τρόπο αυτό μπορούμε να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη του βουλγάρικου προλεταριάτου. Πριν από τον πόλεμο ακόμη, οι Βούλγαροι ήταν πολύ επιφυλακτικοί απέναντι στους Έλληνες, επειδή οι Έλληνες είναι έντονα εθνικιστές».
Λ.Τ.: «Αλλά ακόμη και 82.000 σλάβοι να υπήρχαν στη Μακεδονία, το ζήτημα αυτό θα διατηρούσε τη μεγάλη του σημασία. Πού μένει αυτή η μειοψηφία των 82.000; Πιθανά στα βουλγαρικά σύνορα. Το μικρό μέγεθος αυτού του εθνικού στρώματος δεν αποκλείει την αυτονομία. Έτσι στη Ρωσία έχουμε τη μικροσκοπική χώρα της Μολδαβίας, κοντά στη Ρουμανία, που υπάρχει σαν ανεξάρτητη οντότητα. Θα ρωτήσουν: Θέλετε ακόμη μεγαλύτερη βαλκανοποίηση; Εμείς απαντάμε σ’ αυτό: Είμαστε υπέρ του σχηματισμού μεγάλων οικονομικών ενοτήτων. Αυτό όμως δεν μπορεί να συμβεί ενάντια στη θέληση των μαζών. Αν οι μάζες αυτές θέλουν την αποσκίρτηση, εμείς πρέπει να λέμε: Ολοκληρώστε το πείραμά σας, θα επιστρέψετε στη σοβιετική ομοσπονδία. Όμως, στο βαθμό που η αστική κυβέρνηση του κυρίαρχου έθνους σας εμποδίζει να αποσπαστείτε, εμείς θα σας υπερασπίσουμε. Η σημασία που έχει να θέτουμε το ζήτημα έτσι το δείχνει με ανάγλυφο τρόπο η τύχη της Αυστρο-ουγγρικής και της τσαρικής μοναρχίας».

Μέτρα εξελληνισμού της μακεδονικής μειονότητας

«Η γλώσσα ήτον η μακεδονική ή η ελληνική;»
(Παύλος Μελάς, 1904)

«Ανερχόμεθα και ημείς εις το χαγιάτι και τα «ντόμπρο βέτσερ» των γυναικών (που δεν γνωρίζουν λέξιν ελληνικά) και τα «καλώς ορίσατε αδέλφια» των ανδρών δίνουν και παίρνουν. Το απόγευμα, κατόπιν προσκλήσεως του Κώτα, συνεκεντρώθησαν στο δωμάτιό μας 12 προύχοντες. Εις αυτούς ζωηρότατα, ευγλωττότατα και πειστικότατα – μετέφραζεν ο Πύρζα – ομίλησε μακεδονικά ο Κώτας. Ο διδάσκαλος βάζει τα παιδιά να τραγουδήσουν κάτι. Δεν εννοήσαμε αν η γλώσσα ήταν η μακεδονική ή η ελληνική. Όλα τα παιδιά ξεύρουν να διαβάζουν και να γράφουν, κανένα όμως να ομιλή…{σ/σ: εννοεί στα ελληνικά}. Έμαθα και ολίγας λέξεις μακεδονικάς που λέγω εις τας γυναίκας και μητέρες προπάντων και ενθουσιάζονται μαζί μου.»

{Επιστολές του Παύλου Μελά προς την γυναίκα του Ναταλία – περιλαμβάνονται στο βιβλίο της τελευταίας}.

«Καλύτερα απλώς Μακεδόνες»
(R.A.Reiss,1915)

«Αυτούς που εσείς ονομάζετε βουλγαρόφωνους, θα τους ονόμαζα απλώς Μακεδόνες. Δίνετε σε αυτούς τους ανθρώπους το όνομα βουλγαρόφωνοι εξαιτίας της γλώσσας τους που μοιάζει με τα βουλγαρικά. Πρόκειται όμως για την ίδια γλώσσα που μιλούν και στην Σόφια; Όχι. Τα μακεδονικά μοιάζουν τόσο στα βουλγαρικά όσο και στα σέρβικα. Είναι γεγονός ότι τα μακεδονικά δεν μιλιούνται ούτε στη Σόφια ούτε στο Βελιγράδι. Πρόκειται για μια ξεχωριστή σλαβική γλώσσα, όπως είναι σε εμάς στην Ελβετία τα romanne, που μιλιούνται δίπλα στα ιταλικά…
Οι έρευνές μου στην ελληνική και σερβική Μακεδονία μου έδειξαν ότι τα πραγματικά μακεδονικά είναι προϊόν όλων των διαδοχικών κατακτήσεων που υπέστη αυτή η χώρα…
Βρίσκουμε σε αυτή στοιχεία βουλγαρικά, σερβικά, τουρκικά. Σύμφωνα με την γνώμη μου δεν μπορούμε να αποκαλέσουμε τους Μακεδόνες ούτε Βούλγαρους, ούτε Σέρβους, αλλά απλά Μακεδόνες. Επαναλαμβάνω ότι η μεγάλη μάζα των κατοίκων παρέμεινε μακεδονική…

{“Rapport sur la situation des bulgarophons et les musulmans dans les nouvelles provinces grecques » Φεβρουάριος 1915, σελίδες 3 – 4. Η έκθεση συντάχθηκε ύστερα από πρόσκληση της κυβέρνησης Βενιζέλου και το 1918 επανεκδόθηκε με δικά της έξοδα στο Παρίσι, με τίτλο: “Sur la situation de Macedonians et les musulmans…”.}

Οι καταναγκαστικές ορκωμοσίες:

{εφημερίδα «Μακεδονία», Τρίτη 7 Ιούλη 1959, σελίδα 5:}

Παρουσία των αρχών της Κοζάνης ΩΡΚΙΣΘΗΣΑΝ ΕΝΩΠΙΟΝ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΤΗΣ ΕΟΡΔΑΙΑΣ ΝΑ ΜΗΝ ΟΜΙΛΟΥΝ ΤΗΝ ΣΛΑΒΙΚΗΝ ΔΙΑΛΕΚΤΟΝ.
Ατμόσφαιρα συγκινήσεως κατά την τελετήν.

Πτολεμαϊς 6.- Παρουσία των εκπροσώπων των αρχών του νομού Κοζάνης και χιλιάδων κόσμου εξ όλων των σημείων της επαρχίας Εορδαίας και εν μέσω ατμοσφαίρας συγκινήσεως, πατριωτισμού και εθνικής εξάρσεως, οι κάτοικοι του χωριού Καρδιά ορκίσθησαν ενώπιον Θεού και ανθρώπων ότι θα παύσουν του λοιπού να ομιλούν την σλαυικήν διάλεκτον, εν παντί τόπω και χρόνο.

Οι κάτοικοι του ανωτέρω ακριτικού χωρίου, γηγενείς άπαντες Μακεδόνες, πρωτοβουλία του προέδρου της κοινότητός των, είχον λάβει από καιρού την απόφασιν να παύσουν να χρησιμοποιούν εις το λεξιλόγιόν των την πάσαν σλαυικήν λέξιν. Ούτω την πρωίαν της Κυριακής συνεκεντρώθησαν άπαντες, συν γυναιξί και τέκνοις, εις το προαύλιον του δημοτικού σχολείου, όπου εν αρχή εψάλει δοξολογίαν. Μετ’ αυτής δε έδωσαν τον όρκον, παρουσία όλων των αρχών και των κατοίκων της Εορδαίας, δια του οποίου δεσμεύονται ούτω και δεν θα δύνανται πλέον να χρησιμοποιούν ουδεμίαν σλαυικήν λέξιν.

Μετά την ορκωμοσίαν των κατοίκων της Καρδίας, ωμίλησαν συγκεκινημένοι ο νομάρχης Κοζάνης Παϊτάκης, ο διοικητής του Β’ Σώματος Στρατού, ο ανώτερος διοικητής Χωροφυλακής Δυτικής Μακεδονίας, ο επιθεωρητής στοιχειώδους εκπαιδεύσεως Εορδαίας κ. Αμβροσίου, ο γενικός γραμματεύς του εμπορικού συλλόγου Πτολεμαϊδος κ. Φ. Βίττης, και ο επιθεωρητής μέσης εκπαιδεύσεως Κοζάνης, εξάροντες την εθνικήν αυτήν πράξιν, και ευχηθέντες όπως καταστή ο φάρος δι όλους τους Έλληνας. Μετά την τελετήν οι κάτοικοι της Καρδίας, με τοπικάς ενδυμασίας, εχόρευσαν διάφορους εθνικούς χορούς, ενώ εκ παραλλήλου ο πρόεδρος και τα μέλη του κοινοτικού συμβουλίου εδεξιώθησαν τους επισήμους εις τας καταλλήλως διακοσμηθείσας αιθούσας του κοινοτικού καταστήματος.

{Οι υπογραμμίσεις στο άρθρο έγιναν από τον «Eργατική Εξουσία»}

Η Υπηρεσία Εθνικής Ασφαλείας (ΥΠΕΑ) προτείνει μέτρα εξελληνισμού, 1982:

(α) Οι ενέργειες των Σκοπιανών για αυτονόμηση της Μακεδονίας μπορούν να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά κυρίως με την εξάλειψη της χρήσης του ιδιώματος, στις παραμεθόριες περιοχές. Η άποψη αυτή στηρίζεται στις διαπιστώσεις ότι και άλλες περιοχές, οι οποίες παλιότερα αποτελούσαν επίκεντρο του «Μακεδονικού», όπως η Καστοριά, δεν βάλλονται από την Σκοπιανή προπαγάνδα, γιατί εκεί έχει εξαλειφθεί σχεδόν η χρήση του γλωσσικού ιδιώματος.
(β) Το στοιχείο αυτό και μόνο θα ήταν αρκετό για να αποκλειστεί οποιαδήποτε σκέψη επαναπατρισμού των Π/Π {εννοεί: των πολιτικών προσφύγων} που είναι εγκατεστημένοι στην Γιουγκοσλαβία, οι οποίοι έχουν γαλουχηθεί με την «Μακεδονική εθνική ιδέα», την «μακεδονική γλώσσα και κουλτούρα», ανεξάρτητα από την συμμετοχή τους ή όχι στις αυτονομιστικές οργανώσεις ΣΝΟΦ, ΝΟΦ, και ενέργειες απόσπασης ελληνικών εδαφών, κατά την περίοδο 1946 – 49.
(γ) Προς τούτο επιβάλλεται:
1) Η δημιουργία ειδικού κρατικού φορέα, εξαρτημένου από τις Νομαρχίες της παραμεθόριας περιοχής, πλαισιωμένου από κατάλληλο και ειδικώς εκπαιδευθέν στο θέμα «Επιβουλή κατά της Μακεδονίας» προσωπικό, ο οποίος φορέας να ασχολείται αποκλειστικά με το θέμα αυτό, με εποπτεία του ΥΠΕΞ και να συνεργάζεται στενά, αλλά αφανώς, με τις αρχές Ασφαλείας, καθώς και όλες τις λοιπές δημόσιες υπηρεσίες (Εφορία, Σχολεία, Στρατό, Εκκλησία, κλπ)
2) Στις Δημόσιες Υπηρεσίες και κυρίως στα εκπαιδευτικά ιδρύματα επιτηρεί υπαλλήλους και κληρικούς που υπηρετούν στην ευαίσθητη περιοχή της Μακεδονίας.
3) Η καθιέρωση κινήτρων για την υποχρεωτική παραμονή όλων των Δημοσίων – και λοιπών – Υπαλλήλων στις έδρες των υπηρεσιών τους (π.χ. καταβολή ενοικίου, επίδομα κλπ.)
4) Δημιουργία Πολιτιστικών Συλλόγων όπως ο «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ» Φλωρίνης και η οικονομική ενίσχυση αυτών, για την πραγματοποίηση εκδηλώσεων και την έκδοση βιβλίων, εφημερίδων, περιοδικών, κλπ. τα οποία να αποστέλλονται ακολούθως στους ομογενείς του εξωτερικού, που κατάγονται από την περιφέρεια των αποστολέων, για την τόνωση για την τόνωση του εθνικού φρονήματος και την θωράκισή τους έναντι της ανθελληνικής προπαγάνδας που ασκείται από τις Σ/Μ {εννοεί: Σλαβομακεδονικές} οργανώσεις.
5) Παρεμβολή διαφόρων εμποδίων (μη αναγνώριση πτυχίων ή χορήγηση αναβολής στράτευσης κλπ.) στους προτιθέμενους να φοιτήσουν στα Σκόπια Έλληνες.
6) Επισήμανση σε κάθε χωριό των ατόμων που λόγω των συγγενικών τους δεσμών και της προσωπικότητάς τους επηρεάζουν ευρύ κύκλο συγχωριανών τους και η με κάθε τρόπο (έστω και έναντι χρηματικής αμοιβής) προσέγγιση αυτών και χρησιμοποίησή τους κατάλληλα, ώστε να γίνουν φορείς καταπολεμήσεως της χρήσεως του ιδιώματος στον κύκλο τους. Προς την κατεύθυνση αυτή θετικό και αποτελεσματικό ρόλο μπορούν να παίξουν οι νεολαίες των κομμάτων, κατά την κρίση και με συντονισμό της Κυβερνήσεως, αφού επέλθει έπ’ αυτού διακομματική συμφωνία.
7) Η πρόσληψη στις ένοπλες δυνάμεις, Σώματα Ασφαλείας, στο Δημόσιο και στους οργανισμούς υπαλλήλων καταγομένων από την περιοχή Φλωρίνης, κατ’ εξαίρεση, και με τοποθέτησή τους υποχρεωτικά σε άλλες περιοχές της χώρας.
8) Η ενθάρρυνση εκ μέρους της ηγεσίας του Στρατεύματος σύναψις γνωριμιών και γάμων στρατιωτικών, που υπηρετούν εκεί και κατάγονται από άλλες περιοχές της Ελλάδος με γυναίκες που ομιλούν το ιδίωμα.

Ο ΑΡΧΗΓΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΑΠΕΛΑΡΗΣ ΑΜΤ/ΓΟΣ

{Η απόρρητη αυτή έκθεση συντάχθηκε το 1982 και λίγο αργότερα άρχισε να εφαρμόζεται στην πράξη, από την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ. Τα Χριστούγεννα της ίδιας χρονιάς οι υπουργοί Γεννηματάς και Σκουλαρίκης υπογράφουν διάταγμα με το οποίο μπορούν να επιστρέψουν στην Ελλάδα οι πολιτικοί πρόσφυγες του εμφυλίου πολέμου «ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΗ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟ ΓΕΝΟΣ», δηλαδή εκτός από τους εθνικά Μακεδόνες.
Η έκθεση πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Σχολιαστής» τεύχος 79, Σεπτέμβριος 1989, και από ορισμένους αμφισβητήθηκε η εγκυρότητά της. Όμως στις 8 Μαρτίου 1992 ο Ελεύθερος Τύπος την αναδημοσίευσε μαζί με νέα στοιχεία «αντεθνικής» δράσης για «ΕΛΛΗΝΕΣ στην υπηρεσία των Σκοπίων» καταλογίζοντας ως «φερέφωνα του Γκλιγκόρωφ όσους διδάσκουν τοπικούς χορούς κλπ.
Είναι φανερό νομίζουμε πως και αυτά τα νέα «στοιχεία» προέρχονται, όπως και η παραπάνω έκθεση, από τις ίδιες ή παρεμφερείς πηγές, δηλαδή την Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας και μηχανισμούς παρακολούθησης των Μυστικών Υπηρεσιών}.

Εφημερίδα Εργατική Εξουσία, Νοέμβριος 2007, Φύλλο 106

Η ανεξαρτησία του Κοσόβου και η θέση των επαναστατών

Γιατί είναι επίκαιρο το ζήτημα σήμερα;

(Το Κόσοβο έχει ήδη ανακηρύξει την ανεξαρτησία του. Αυτή η διακήρυξη της ανεξαρτησίας έχει την άμεση υποστήριξη του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με εαίρεση την Ισπανία και την Ελλάδα. Συνέχεια

Οι «νονοί» των Βαλκανίων και η Επαναστατική Μαρξιστική παράδοση

Τι πραγματικά σημαίνει η πρόταση Νίμιτς και γιατί δεν χρειάζονται αυτή τη στιγμή στους Έλληνες καπιταλιστές τα εθνικιστικά συλλαλητήρια τύπου ‘91; Συνέχεια

Αρχείο

Aπό εδώ μπαίνετε στο site της KOKKINHΣ ΟΡΧΗΣΤΡΑΣ ΑΘΗΝΑΣ

web counter

Blog Stats

  • 33,305