//
archives

Διεθνή

This category contains 70 posts

ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΙ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΝΕΕΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΕΣ: Η ΗΤΤΑ ΤΟΥ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΡΩΣΙΑ ΩΣ ΝΕΑ ΑΝΕΡΧΟΜΕΝΗ ΔΥΝΑΜΗ

Η σύνοδος του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι στις αρχές Απριλίου ήρθε να επιβεβαιώσει τη νέα γεωπολιτική πραγματικότητα. Μπορεί τα ελληνικά ΜΜΕ, με τις εθνικιστικές τους κορόνες, να έδωσαν την αίσθηση πως το κύριο ζήτημα της συνόδου ήταν η ονομασία της Μακεδονίας, η αλήθεια είναι όμως πως στις αποφάσεις της αποτυπώνεται ξεκάθαρα η ήττα των ΗΠΑ και η διαρκώς μειωμένη επιρροή τους. Το ότι ο Καραμανλής μπόρεσε να εμφανιστεί ως νέος εθνάρχης, εκτός από τον πατριωτισμό της αριστεράς, οφείλεται στην αδυναμία των αμερικανών να επιβάλλουν τη θέληση τους στους στους συμμάχους τους ακόμα και σε δευτερεύοντα ζητήματα.

Ο Μπους και η αμερικανική διπλωματία ήθελαν οπωσδήποτε την ένταξη στη συμμαχία Γεωργίας-Ουκρανίας. Με αυτό τον τρόπο θα σταθεροποιούσαν τα πενιχρά αποτελέσματα των έγχρωμων επαναστάσεων και θα ολοκλήρωναν τη γεωπολιτική τους επέκταση προς ανατολάς αφαιρώντας ζωτικό χώρο και τη θαλάσσια έξοδο από την ανερχόμενη Ρωσία. Η πόλωση σε αυτές τις  χώρες ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα φάνηκε από τις μεγάλες αντινατοικές διαδηλώσεις. Και μόνο το γεγονός πως δυτικοί σταυροφόροι θα βρίσκονταν σε απόσταση αναπνοής από ρωσικό έδαφος θεωρήθηκε στρατηγικά ως προετοιμασία για μελλοντικό πόλεμο. Η νεκρανάσταση του γαλλογερμανικού άξονα έβαλε ταφόπλακα στα αμερικανικά σχέδια, προσφέροντας σπουδαίο δώρο στη Ρωσία του Πούτιν. Ταυτόχρονα επιβεβαίωσε τους χειρότερους φόβους των αμερικανών. Στη νέα εποχή οι προνομιακοί εταίροι τους λαμβάνουν υπόψη τους τα δικά τους συμφέροντα και δείχνουν απρόθυμοι να εμπλακούν σε ψυχροπολεμικούς τυχοδιωκτισμούς. Στην τελική ποιος προμηθεύει με ενέργεια τον γαλλικό και γερμανικό καπιταλισμό; Είναι αναμφίβολο πως όσοι νόμιζαν πως οι ΗΠΑ είναι παντοδύναμοι και μονοκράτορες θα πρέπει να αναθεωρήσουν τις υπεραπλουστεύσεις τους με πρώτη την αμερικανική αστική τάξη.

Συνέχεια

Advertisements

Αποτελέσματα Ιταλικών εκλογών

Η δεξιά του Μπερλουσκόνι («Λίγκα του Βορρά»-«Συμμαχία του Νότου») με 46,7% στη Βουλή και το 47,2% στη Γερουσία είναι η νέα κυβέρνηση στην Ιταλία.
Η κεντροαριστά με το «Δημοκρατικό Κόμμα» του Βελτρόνι σε συμμαχία με το κεντρώο κόμμα του Ντι Πιέτρο) συγκεντρώνει το 37,6% στη Βουλή και 38% στη Γερουσία.
Συντριβή της μικρής πληθυντικής αριστεράς του Μπερτινότι, υπό τον τίτλο «Αριστερά-Ουράνιο Τόξο», (Κομ.Επανίδρυση, Ιταλοί Κομμουνιστές, Πράσινοι και «Δημοκρατική Αριστερά» (ομάδα που αποσχίστηκε από το Δημοκρατικό Κόμμα) ενώ αρχικά απέβλεπε στο 10% τελικά ίσα που ξεπερνά το 3% στη Βουλή και το 3,2% στη Γερουσία, χωρίς πλέον κοινοβουλευτική εκπροσπώπιση.
Ελπιδοφόρα η εμφάνιση δύο τροτσκιστικών σχηματισμών: Το Κομμουνιστικό Κόμμα Εργαζομένων με 210.000 ψήφους και 0,57% και η Κριτική Αριστερά με 180.000 και 0,46% καταγράφουν μια άκρα αριστερά λίγο πάνω από 1%.

Αποτελέσματα επικράτειας για Βουλή http://politiche2008.interno.it/politiche/camera080413/C000000000.htm
Αποτελέσματα επικράτειας για Γερουσία  http://politiche2008.interno.it/politiche/senato080413/S000000000.htm

ΚΙΝΑ ΚΑΙ ΘΙΒΕΤ

Το άρθρο που ακολουθεί είναι αναδημοσίευση από την εφημερίδα Εποχή (http://www.epohi.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=496&Itemid=1). Χωρίς να συμφωνούμε απόλυτα θεωρούμε ότι τοποθετείται από τη σωστή πλευρά ιδιαίτερα σε σχέση με τον οχετό παραπληροφόρησης που κυκλοφορεί σε όλα τα ΜΜΕ της υφηλίου.

Συνέχεια

Ιράκ: Ο Στρατός του Μαχντί επιβάλλει την ήττα στην κυβέρνηση – μαριονέτα

Δημοσιεύουμε εδώ μεταφρασμένη μια εκτενή αλλά και σημαντική ανάλυση για την κατάσταση και τις προοπτικές στο Ιράκ. Είναι από το website της LRCI (www.fifthinternational.org). Αναλύει τις δυνάμεις που παίζουν στην πολιτική σκακιέρα του Ιράκ, αναδεικνύοντας οτι το Ιράκ δεν είναι μόνο μια διαλυμένη χώρα όπως πολλοί «προοδευτικοί» δημοσιογράφοι θέλουν να μας πείσουν, αλλά επίσης και ένα χωνευτήρι και ένα πεδίο αναμέτρησης πολιτικών και στρατηγικών που θα σημάνουν πολλά για το μέλλον της περιοχής αλλά και της παγκόσμιας επανάστασης. Ήδη τα μεγάφωνα των τζαμιών του Σαντρ Σίτυ της Βαγδάτης την 20η Απρίλη 2008, κήρυξαν ανένδοτο ένοπλο αγώνα. «Πολεμήστε τους κατακτητές – Πετάξτε τους έξω απ’ τα σπίτια μας» και «Οι ΗΠΑ καλούν σε διχοτόμηση. Απαιτούμε η πολιορκία της Σαντρ Σίτυ να σταματήσει». Παρόλο που δεν συμφωνούμε απόλυτα με κάποια σημεία του κειμένου, αναδεικνύει τα αίτια και τα μέχρι τώρα αποτελέσματα του αντικατοχικού αγώνα και κατατάσσεται στην από δω, την αντιιμπεριαλιστική-διεθνιστική όχθη.

Μόλις μερικές βδομάδες μετά τα αφιερώματα των αστικών μέσων ενημέρωσης για την πέμπτη επέτειο της έναρξης του πολέμου στο Ιράκ, ένας νέος κύκλος βίας εξαπολύθηκε από την κυβέρνηση στον πολύπαθο λαό της χώρας, που άφησε τουλάχιστον 500 νεκρούς. Με πρωτοβουλία του γειτονικού Ιράν έγινε εκεχειρία και έχει έρθει μια κάποια ανακούφιση. Είναι η αρχή μιας μάχης για να διαλυθεί το Ιράκ και να δωριστεί ο πετρελαϊκός πλούτος της χώρας στις δυτικές πολυεθνικές.

Την Τρίτη 25 Μαρτίου, ο πρωθυπουργός του Ιράκ –και αχυράνθρωπος των ΗΠΑ- Νούρι Αλ-Μαλίκι εξαπέλυσε μια γιγάντια στρατιωτική επιχείρηση, ξεκινώντας με μια δύναμη 30.000 αντρών για να τσακίσει την ανομία και την παράνομες πολιτοφυλακές στο Νότο της χώρας. Μάλιστα ταξίδεψε προσωπικά στο Νότο, στη Βασόρα, για να αναλάβει προσωπικά την κατάσταση, ορκιζόμενος ότι «θα παλέψει μέχρι τέλους». Έδωσε στους ένοπλους διορία 72 ωρών να αφοπλιστούν.

Κανένας στο Ιράκ δεν έχει αυταπάτες ότι αυτό δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μια κήρυξη πολέμου ενάντια στο Στρατό του Μαχντί. Ο Στρατός Μαχντί είναι πιστός στον σιίτη κληρικό Μοκτάντα Αλ-Σαντρ. Οι ιρακινές κυβερνητικές δυνάμεις δεν ενώθηκαν με την άλλη μεγάλη πολιτοφυλακή που δρα στη Βασόρα, την Οργάνωση Μπαντρ, του Ισλαμικού Ανώτατου Συμβουλίου του Ιράκ (SIIC, στο παρελθόν γνωστό ως SCIRI), που καθοδηγείται από τον Αμπντούλ Αζίζ Αλ-Χακίμ.

Εντός ωρών, η μάχη ξέσπασε όχι μόνο στη Βασόρα και στην πόλη Σαντρ (Σαντρ Σίτυ, ένα προάστιο της Βαγδάτης), γνωστά φρούρια του Στρατού του Μαχντί, αλλά και στην Κούτ, τη Χίλλα, την Ντιβανίγια, και άλλες πόλεις. Η μονομερής εκεχειρία, που ο σιίτης κληρικός Σαντρ είχε καλέσει στα μέσα Αυγούστου του 2007 και είχε ανανεώσει τον Φεβρουάριο του 2008, έσπασε με εντυπωσιακό τρόπο. Με αυτήν την εκεχειρία τα διεθνή αστικά μέσα ενημέρωσης υποστήριζαν ότι η «έφοδος» των ΗΠΑ και η «ειρηνική» επιχείρηση των άγγλων για «ανασυγκρότηση της χώρας», είχαν φέρει την ειρήνη στη χώρα.

Η κυβερνητική επίθεση βρήκε πανέτοιμους τους πιο πολλούς από τους 60.000-100.000 μαχητές του Στρατού του Μαχντί. Για μήνες διαμαρτύρονταν ότι η κυβέρνηση και οι αμερικανοί πάτρωνές τους χρησιμοποιούσαν την εκεχειρία για να κάνουν επιδρομές εναντίον τους, συλλαμβάνοντας και δολοφονώντας χιλιάδες μέλη και αλλά και ηγέτες του Στρατού του Μαχντί. Ακόμη και ο Μοκτάντα Αλ-Σαντρ, που είχε ζητήσει αυτοσυγκράτηση, ήταν πια αναγκασμένος να κηρύξει νωρίτερα μέσα στο μήνα «απείθεια κατά των αρχών». Όπως ο Πάτρικ Κόκμπερν του Independent σημείωσε, μια τέτοια τακτική απείθειας στο Ιράκ, μπορεί να εφαρμοστεί μόνο από ένοπλους, έτοιμους να απαντήσουν εάν τους επιτεθούν.


Ο Μοκτάντα Αλ-Σαντρ κερδίζει τον πρώτο γύρο

Ακολουθώντας την ίδια στρατηγική που οι αμερικανοί πεζοναύτες ακολούθησαν κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Φαλλούτζα το 2004, που κόστισε την απώλεια πάνω από 1.000 ζωών, και την ίδια στρατηγική που ακολουθούν οι Ισραηλίτες στη Γάζα, οι ιρακινές και αμερικανικές δυνάμεις επέβαλλαν συλλογική τιμωρία στο λαό. Περικύκλωσαν την χαώδη παραγκούπολη, την εξαθλιωμένη πόλη Σαντρ (Σαντρ Σίτυ), την ανατολική περιοχή της Βαγδάτης, που κατοικείται από δύο εκατομμύριο σιίτες, αλλά και το μεγαλύτερο μέρος της Βασόρας επίσης.

Το ηλεκτρικό και η παροχή νερού κόπηκαν. Μετά από μια έπ’ αόριστο απαγόρευση κυκλοφορίας που επιβλήθηκε την Πέμπτη 27 Μαρτίου, οι δρόμοι έγιναν πεδίο μάχης. Ο Αλ-Μαλίκι ήρθε στη Βασόρα για να αναλάβει την αρχηγία και διένειμε τελεσίγραφο προς τους νεαρούς πολιτοφύλακες του Μαχντί, που έθετε τον εκβιασμό να παραδοθούν αλλιώς θα έχουν να αντιμετωπίσουν τον αφανισμό. Οι αμερικάνικες δυνάμεις όλο και περισσότερο καλούνταν να εμπλακούν.

Τα κυβερνητικά και τα αμερικανικά μαχητικά ελικόπτερα και αεροπλάνα σκέπασαν τους ουρανούς της Βαγδάτης και της Βασόρας και εφορμούσαν στα φρούρια του Στρατού του Μαχντί, συνοδευόμενα από αμερικανικά και κυβερνητικά στρατεύματα εδάφους. Ακόμη και το βρετανικό πυροβολικό άνοιξε πυρ στις πυκνοκατοικημένες περιοχές, στις ίδιες περιοχές που περιπολούσε κάποτε – τώρα όμως οι άγγλοι βρίσκονταν μέσα στην ασφάλεια του οχυρού τους στο αεροδρόμιο της Βασόρας, μη τολμώντας να ξεμυτίσουν.

Οι καγχασμοί του Αλ-Μαλίκι σύντομα γίνανε στάχτες στο στόμα του. Η νίκη, όπως λεει και η παροιμία, έχει πολλούς πατέρες ενώ η ήττα είναι ορφανή. Παρά τις αρχικές πρόωρες μεγαλοστομίες των Αμερικανών ότι αυτό θα ήταν η αποφασιστική καμπή «για την ειρήνευση» της χώρας, την Παρασκευή, όταν φαινόταν η έκβαση της μάχης, ο Τζόρτζ Μπους αρνούταν ήδη την πατρότητα της «νίκης». Επέμενε ότι «αυτή ήταν δική του [του Μαλίκι] απόφαση. Η στρατιωτική οργάνωση ήταν δική του. Ήταν δική του πρωτοβουλία τα στρατεύματα να πάνε από το σημείο Α στο σημείο Β».

Μέχρι την Κυριακή ο επίσημος φόρος θανάτου έφτασε τους 488, και φυσικά χιλιάδες περισσότερος τραυματίες. Ο πραγματικός αριθμός είναι αναμφισβήτητα πολύ μεγαλύτερος. Αλλά παρά τη συντριπτικά ανώτερη δύναμη πυρός τους, οι ιρακινές κυβερνητικές δυνάμεις έχαναν μία-μία τις οδομαχίες.
Ρωγμές άρχισαν να εμφανίζονται στις κυβερνητικές δυνάμεις. Ο διοικητής και υπεύθυνος για τη Βασόρα, υπαρχηγός Μοχάν Αλ-Φουραϊτζι, είχε προειδοποιήσει ότι τα στρατεύματά του είχαν ανεπαρκή κατάρτιση και είχε ζητήσει ακόμα τρεις μήνες για να προετοιμαστεί για την επίθεση. Απορρίφθηκαν οι προειδοποιήσεις του, αλλά τελικά όπως αποδείχθηκε δεν είχε λάθος.

Η ιρακινή εφημερίδα Azzaman έγραψε: «Χιλιάδες αστυνομικοί αναφέρθηκε ότι έχουν αρνηθεί να πολεμήσουν τους πολιτοφύλακες και τουλάχιστον ότι δύο συντάγματα στρατού τους αυτομόλησαν και ένωσαν τις δυνάμεις τους με τους αντάρτες στη Βαγδάτη. Αναφέρθηκε επίσης ότι κι άλλα στρατεύματα πλαισίωσαν τους πολιτοφύλακες του Σαντρ στη Βασόρα.»

Την Κυριακή συμφωνήθηκε βιαστικά εκεχειρία. Ο Σαντρ ανακοίνωσε: «Από βαθιά θρησκευτικής ευθύνη, και για να σταματήσει να χύνεται ιρακινό αίμα […] απαιτούμε να μπει ένα τέλος στα ένοπλα σώματα στη Βασόρα και σε όλες τις άλλες επαρχίες.» Εντούτοις, έγινε γρήγορα προφανές ότι ήταν ο Μαλίκι και ο Μπους και όχι ο Σαντρ, που είχαν υποστεί τα βαρύτερα χτυπήματα.

Ο Σαντρ απαίτησε και πάλι να απελευθερωθούν οι φυλακισμένοι του Στρατού του Μαχντί και να πάψουν οι επιδρομές ενάντιά τους. Ο βοηθός του, Χαζέμ Αλ-Χαρατζί, είπε στους δημοσιογράφους ότι τα όπλα τους δεν θα παραδίδονταν.
Αλλά η κλίμακα της ήττας για τον πρωθυπουργό πάει παραπέρα. Το Al Jazeera ανέφερε ότι «ανώτεροι αξιωματούχοι σιίτικων κομμάτων του Ιράκ και αντιπρόσωποι της ιρανών «Φρουρών της Επανάστασης» ήρθαν σε διαπραγματεύσεις στην ιρανική πόλη Κομ». Ανέφερε επίσης ότι η συμφωνία εκεχειρίας έγινε μετά απ΄ τη σύσκεψη του Κομ.

Η Λεϊλά Φαντάλ των εφημερίδων του McClatchy έδωσε περισσότερες λεπτομέρειες, υποστηρίζοντας ότι ιρακινοί βουλευτές, συμπεριλαμβανομένων και μελών του κόμματος του Μαλίκι Da’wa, αλλά και του SIIC (φιλοϊρακινό), συνάντησαν κρυφά τον Σαντρ και τον αρχηγό Κάσσεμ Σουλεϊμανί, διοικητή των ταξιαρχιών των Κούντς (της Ιερουσαλήμ).

«Η σημερινή δήλωση του Μοκτάντα Αλ-Σαντρ είναι σαφώς αποτέλεσμα συσκέψεων,» είπε ο Jalal al-Din al Saghir, ηγετικό μέλος του Ανώτερου Ισλαμικού Συμβουλίου του Ιράκ. «Η κυβέρνηση δεν είχε καμία διαφωνία με τους ανθρώπους του Σαντρ όταν πήγε στη Βασόρα. Το κίνημα του Σαντρ ήταν αυτό που αποφάσισε να αντιμετωπίσει τα κυβερνητικά στρατεύματα.

«Ζητήσαμε από τους ιρανικούς αξιωματούχους να μας βοηθήσουν να τον πείσουμε ότι δεν σκοπεύουμε να διαλύσουμε τον στρατό του Σαντρ» είπε ένας ιρακινός αξιωματούχος, ο οποίος ζήτησε να διατηρήσει την ανωνυμία του λόγω της σοβαρότητας του θέματος. Περιέγραψε τις διαπραγματεύσεις ως επιτυχείς, αλλά είπε ότι οι σκληροπυρηνικοί άνθρωποι του Σαντρ προσπαθούσαν να πείσουν τον Σαντρ ότι ο αληθινός στόχος των ιρακινών δυνάμεων ασφάλειας είναι να τσακίσει τους οπαδούς του Σαντρ.»

Αυτό μοιάζει να είναι μια σκληρή ταπείνωση για τις ΗΠΑ και τον πρωθυπουργό του Ιράκ. Οι ΗΠΑ εκπαίδευσαν τον ιρακινό στρατό αλλά αυτός διασπάται. Οι αστυνομικές δυνάμεις είναι πια σε αχρηστία και ανίκανες. Η κυβέρνηση πηγαίνει με την ουρά στα σκέλια στο διοικητή του σημαντικότερου κομματιού του στρατού του Ιράν για να διαπραγματευτεί μια ειρήνη με τον Σαντρ, πιθανώς πίσω από την πλάτη του Μαλίκι και του Μπους.

Ο Μαλίκι δεν θα μπορούσε να προβλέψει μια τέτοια εξέλιξη μια εβδομάδα νωρίτερα, όταν υποσχέθηκε «να παλέψει ως το τέλος». Πράγματι λοιπόν, το τέλος ενός καθάρματος σαν του Μαλίκι δεν είναι και πολύ μακριά, αν και η ίδια η αδυναμία του μπορεί να παρατείνει την πολιτική ζωή του, καθώς οι πολιτικές δυνάμεις στο Ιράκ ελίσσονται μεταξύ ενός συνεχώς αυξανόμενου ρόλου του Ιράν και μιας πτώσης της επιρροής των ΗΠΑ στη χώρα.


Τα Σχέδια να διχοτομηθεί το Ιράκ

Ο Μπους περιέγραψε την κυβερνητική επίθεση – με μια φράση-μπούμερανγκ, όπως αυτές που μόνο αυτός ξέρει να εκστομίζει – ως «κρίσιμη στιγμή στην ιστορία ενός ελεύθερου Ιράκ».

Η μάχη της Βασόρας αποτέλεσε κατ’ αυτόν, ένα σημαντικό βήμα στη μάχη του αμερικανικού ιμπεριαλισμού να διχοτομηθεί το Ιράκ σε τρία αδύνατα κράτη, ή τρία συνασπισμένα αυτόνομα μη-κράτη. Μέσα από αυτό το σχήμα μπορεί να επιτύχει το στόχο της κυριαρχίας στην περιοχή, εξασφαλίζοντας την παραμονή τεράστιων αμερικανικών βάσεων και βάζοντας χοντρό χέρι στα τεράστια αποθέματα πετρελαίου της περιοχής. Αυτή είναι η πολιτική της αμερικανικής κυβέρνησης ήδη από το 2004, όταν η σύγκλιση του αντάρτικου μεταξύ του αποκαλούμενου «σουνίτικου τρίγωνου» και του Στρατού του Μαχντί φαινόταν οτι θα καταδίωκε και θα έδιωχνε τις δυνάμεις κατοχής. Η παταγώδης αποτυχία του πρωθυπουργού Μαλίκι ρίχνει άλλη μια φορά αυτήν την στρατηγική σε αμφισβήτηση.

Ο Πωλ Μπρέμερ, ο αμερικανός που ο Μπους είχε χρίσει αρχηγό του κράτους του Ιράκ, είχε καταρτίσει το νέο ιρακινό Σύνταγμα τρία χρόνια πριν. Οι εθνικές εκλογές του Ιανουαρίου του 2005 πραγματοποιήθηκαν σύμφωνα με αυτό το Σύνταγμα, με συγκεκριμένο στόχο οι κούρδοι, οι άραβες σουνίτες και οι σιίτες ηγέτες να χρησιμοποιήσουν τις δυνάμεις τους ώστε να καθιερώσουν τα φέουδά τους. Αυτό έβγαλε τα αμερικανικά στρατεύματα προσωρινά από το στόχαστρο της αντίστασης και προκάλεσε εμφύλιο πόλεμο, όπου οι ομάδες και οι στρατοί – αλλά και κυβερνητικές δυνάμεις που είχαν εμπλακεί στην διαμάχη- πολέμησαν μεταξύ τους για κατάκτηση εδάφών. Λόγω των πογκρόμ εκατομμύρια άνθρωποι τράπηκαν σε φυγή, μεταναστεύοντας εσωτερικά στη χώρα.

Η έφοδος του Ιανουαρίου του 2007, δηλαδή η αμερικανική πολιτική της διοχέτευσης ακόμη περισσότερων στρατευμάτων στο Ιράκ, (αυτήν την περίοδο είναι περίπου 160.000), είχε ως σκοπό να επιτηρήσει το εσωτερικό τμήμα της χώρας. Ένα τείχος έχει χτιστεί στη Βαγδάτη ανάμεσα στα χωριστά σουνίτικα και σιίτικα κομμάτια της Βαγδάτης. Ένα μεγάλο μέρος της καθοδηγούμενης από πρώην μπααθιστές, της σουνίτικης φυλετικής εξέγερσης πριμοδοτήθηκε από το κίνημα Αφύπνισης. Η Αφύπνιση είναι μια δύναμη αποτελούμενη από περίπου 80.000 ένοπλους εκπαιδευμένους από τις ΗΠΑ, που πολεμάει κρυφά και φανερά την Αλ Κάιντα.

Η Περιφερειακή Κυβέρνηση του Κουρδιστάν ουσιαστικά, έχει αναπτυχθεί σε ένα ανεξάρτητο αμερικανικό προτεκτοράτο. Ανταμείβει την αμερικάνικη γενναιοδωρία δίνοντας την υπογραφή της για εκμετάλλευση των κοιτασμάτων σε καθεμία από τις δυτικές πολυεθνικές πετρελαϊκές εταιρίες.

Τα δύο εκατομμύρια κάτοικοι της Βασόρας, περιοχή που έχει μεταξύ του 60% και 70% των αποθεμάτων πετρελαίου της χώρας, ελέγχονται από την τοπική σιίτικη πολιτοφυλακή, για την οποία οι αμερικάνοι ελπίζουν ότι θα κάνει το ίδιο με τους κούρδους, όσον αφορά τα πετρέλαια.

Κρίσιμα δημοψηφίσματα και εκλογές επίκεινται φέτος. Το καλοκαίρι, θα γίνει δημοψήφισμα στην πετρελαϊκή πόλη Κιρκούτ και στη Μοσούλη για να αποφασιστεί εάν θα γίνουν μέρος της κουρδικής περιοχής. Τον Οκτώβριο, θα πραγματοποιηθούν περιφερειακές εκλογές. Λαμβάνοντας υπόψη το ομοσπονδιακό Σύνταγμα, αυτά μπορεί είναι σημεία ανάφλεξης , ζωτικής σημασίας δημασίας για το μέλλον.

Οι εκλογές είναι επίσης κρίσιμες για την απόφαση του ποιος θα ωφεληθεί από τα απέραντα αποθέματα πετρελαίου του Ιράκ. Το νομοσχέδιο για το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο του Ιράκ έχει κολλήσει με λογομαχίες στο κοινοβούλιο, εδώ και ένα χρόνο. Το νομοσχέδιο θα μοίραζε τη μεγάλη παραγωγή πετρελαίου σε Συμφωνίες Παραγωγής (PSAs) στις υπάρχουσες και μελλοντικές πετρελαιοφόρες περιοχές για 37 χρόνια.

Τι θα πάρει σαν αντάλλαγμα το ιρακινό κράτος; Τίποτα. Εν ολίγοις, σάρωμα ιδιωτικοποίησης σε τερατώδη κλίμακα. Θεωρητικά οι μελλοντικές κυβερνήσεις δεν θα είναι σε θέση να ακυρώσουν αυτές τις συμφωνίες. Επιπλέον, ενώ με τα υπάρχοντα κοιτάσματα οι εταιρίες θα πρέπει να δίνουν ανταλλάγματα σε μια κεντρική ιρακινή κυβέρνηση, οι περιφερειακές κυβερνήσεις θα έχουν το δικαίωμα να νέμονται τα έσοδα από τα νέα κοιτάσματα, όπως αυτές επιθυμούν.

Αυτό λοιπόν είναι που κρύβεται πίσω από την αποσύνθεση του Ιράκ: γιατί υπάρχει τέτοια άγρια πάλη γύρω και μέσα στη Μοσούλη και στο Κιρκούτ, και γιατί οι ΗΠΑ αποφάσισαν να τσακίσουν τον Σαντρ στη Βασόρα πρώτα; Πράγματι, ο αμερικανός αντιπρόεδρος – και μεγάλος πετρελαϊκός επιχειρηματίας – Ντίκ Τσένι πήγε στο Ιράκ μόλις μια εβδομάδα προτού αρχίσει η αιφνιδιαστική επίθεση. Φαινομενικά, επρόκειτο να συζητήσει τη μετάβαση στο νόμο για το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο. Αλλά πολλοί στο Ιράκ θεωρούν ότι πίεσε τον Μαλίκι να νικήσει το Στρατό του Μαχντί πριν από όλα τα προσυμφωνηθέντα χρονοδιαγράμματα.

Ο πάντα ανυπόμονος Τσένι και ο μαθητής του στο οβάλ γραφείο, ο Μπους, γνωρίζουν ότι ο χρόνος τους τελειώνει και η ελπίδα τους πια είναι ότι μόνο ο Μακ Κέιν, ο νέος πολεμοχαρής ρεπουμπλικάνος υποψήφιος, είναι σε θέση να επιβάλλει μια ουσιαστική νίκη στο Ιράκ.
Το πρόβλημα για τις ΗΠΑ τώρα είναι ότι ο Στρατός του Μαχντί νίκησε. Αλλά τι είναι ο Στρατός του Μαχντί και ποιος είναι ο Μοκτάντα Αλ-Σαντρ;


Τα όρια του εθνικισμού του Σαντρ

Ο Μοκτάντα Αλ-Σαντρ ήταν προεξέχων κληρικός πριν από την αμερικάνικη εισβολή του 2003. Ο πατέρας του ήταν σιίτης μάρτυρας, που εκτελέσθηκε από το Σαντάμ. Η πόλη Σαντρ (Σαντρ Σίτυ) πήρε το όνομά της από τον πατέρα του Μοκτάντα. Ο Σαντρ δεν έχει υποστηρίξει ποτέ ότι είναι ο επικεφαλής των σίτων στο Ιράκ και έχει δώσει προηγουμένως βήμα και έδαφος στον Μεγάλο Αγιατολαχ Αλί Αλ-Σιστανί, ο οποίος συνδέεται πιο στενά με το SIIC (φιλοϊρανικό).

Αλλά η νίκη των ΗΠΑ το 2003 και η διάλυση του στρατού του Μπάαθ και της Αστυνομίας, οδήγησαν σε ένα κύμα βίας, ανομίας και λεηλασίας στην πρωτεύουσα. Ο στρατός του Μαχντί ήταν ένα αυθόρμητο αντανακλαστικό και όπλο του κόσμου απέναντι στα νέα φαινόμενα, όργανο αντίστασης. Οργανώνοντας μπλόκα ελέγχου στους δρόμους, περιπολώντας τις γειτονιές, παρέχοντας πρώτες βοήθειες και στοιχειώδεις προμήθειες σε ανθρώπους που είχαν ανάγκη, σύντομα ο Στρατός του Μαχντί έγινε η κυρίαρχη δύναμη στις φτωχογειτονιές της Βαγδάτης και της Βασόρας και όχι μόνο.

Ο Σαντρ αυτοπροσδιορίζεται επανειλημμένα ως ένας πατριώτης ιρακινός, και όχι ως ένας σιίτης κοινοτικός. Λεει ότι αγωνίζεται να κρατήσει τη χώρα ενωμένη, να αποκλείσει τους Αμερικανούς από τις τύχες της χώρας και να εξασφαλίσει ότι σιίτες και σουνίτες, Άραβες και Κούρδοι, όλοι θα ωφεληθούν από το φυσικό πλούτο της χώρας. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να αμφισβητηθεί η ειλικρίνειά του.

Αυτό που μπορεί να αμφισβητηθεί είναι η δυνατότητα πραγματοποίησης της στρατηγικής του, η οποία περιλαμβάνει, αν όχι άμεση συνεργασία με τους αμερικανούς, τουλάχιστον συνεργασία με τους συνεργάτες των αμερικανών. Παρά το μποϊκοτάρισμα των εκλογών του 2005, ο Σαντρ έχει συμφωνήσει να λειτουργεί – και όντως συμμετέχει ενεργά – στην κυβέρνηση Μαλίκι. Έχει μια ομάδα περίπου 30 βουλευτών και επηρεάζει σοβαρά το Υπουργείο Εσωτερικών. Από ‘δώ εξηγείται και η διείσδυση του Στρατού του Μαχντί στην ιρακινή Αστυνομία.

Μια αιτία για τη ρητορική καταγγελία της κατοχής από τον Σαντρ, είναι η μαζικότητα του κινήματός του. Για τους υποστηρικτές του Σαντρ, η καθημερινή πραγματικότητα είναι αυτή μέσα στην οποία οι ΗΠΑ έχουν διαπράξει τις αμέτρητες αγριότητες ενάντια στους πολίτες, ενθαρρύνουν αποσχιστικά τμήματα, και έχουν αποτύχει να εκπληρώσουν τις υποσχέσεις τους για ασφάλεια ή ανασυγκρότηση της οικονομίας. Αλλά ο Σαντρ πολλές φορές έχει τραβηχτεί πίσω κατά την άμεση σύγκρουση με τους κατακτητές- στη Νατζάφ το 2004, τον Αύγουστο του 2007 και μόλις πρόσφατα, τον Μάρτη του 2008.

Ένα άλλο μεγάλο μείον του Σαντρ είναι ο πολιτικός ισλαμισμός του κινήματος. Περιορίζει το κάλεσμα στους σιίτες, αποκλείοντας στην πραγματικότητα τους σουνίτες, τους Χριστιανούς, τους κοσμικούς Άραβες και τους Κούρδους. Είναι δύσκολο να εξακριβωθεί σε ποια κλίμακα ο στρατός Μαχντί έχει εφαρμόσει ένα σκληρό θρησκευτικό καθεστώς βασισμένο στο νόμο της Σαρία, στοχεύοντας στις γυναίκες, στη νεολαία, στους συνδικαλιστές και τους κομμουνιστές, σε εκείνες τις περιοχές που ελέγχει.

Ή επίσης εάν έχει διαπράξει αγριότητες ενάντια σε σουνίτες και άλλους. Αλλά είναι σαφές ότι υπάρχει δυσαρέσκεια απέναντι στους οπαδούς του Σαντρ από άλλους που αντιμάχονται την κατοχή, πράγμα που δείχνει ότι δεν οι φήμες μόνο αμερικάνικη και κυβερνητική προπαγάνδα.

Επίσης υπάρχει θέμα με το βαθμό που ο Σαντρ ο ίδιος ασκεί τον έλεγχο πάνω στις των δυνάμεις του. Σε πολλές περιπτώσεις, οι εκεχειρίες έχουν κληθεί προκειμένου να καθαριστεί ο Στρατός του Μαχντί από «κακοποιά στοιχεία».

Το πιο σημαντικό, ίσως, είναι ότι ο Σαντρ έχει περάσει ένα μεγάλο μέρος της προηγούμενης περιόδου στο Ιράν μετέχοντας σε θρησκευτικές σπουδές, την ώρα που ένα άλλο στρώμα αρχηγών έχει καθιερωθεί στην ηγεσία του Στρατού του Μαχντί. Ήταν ενδιαφέρον ότι ο Χαζέμ Αλ-Αρατζί έπρεπε να προσθέσει στη δήλωση εννέα σημείων του Σαντρ την Κυριακή, ότι ο Στρατός του Μαχντί δεν θα αφοπλιζόταν. Και επίσης ότι οι ανώτεροι ηγέτες του SIIC και οι ηγέτες του μαλικικού κόμματος Da’wa ανησυχούν ότι αυτοί οι νέοι διοικητές μπορεί στο μέλλον να ανατρέψουν τη «ρεάλ πολιτίκ» του Σαντρ.

Το πρόβλημα που ο Στρατός Μαχντί φέρνει στις ΗΠΑ δεν είναι τακτικές του Σαντρ τόσο, όσο οι προσδοκίες των μαζών πάνω στις οποίες βασίζεται ο στρατός του, τόσο με όρους ταξικούς όσο και με τοπικούς όρους. Η σιίτικη φτωχή αγροτική και η σιίτικη εργατική τάξη πλαισιώνει μαζικά το Στρατό του Μαχντί. Και δεν συμβαίνει μόνο στο νότο, αλλά επηρεάζει τις μεγάλες πόλεις μέχρι τη Βαγδάτη και πέρα από την ανατολή, στην επαρχία Ντιγιάλα. Η ακραία φτώχεια της μαζικής βάσης του Σαντρ τον ωθεί περιστασιακά αριστερά, ενώ από την άλλη η γεωγραφική επέκταση του κινήματός του τον κάνει εμπόδιο στα αμερικανικά σχέδια να διαιρέσει το Ιράκ στα τρία.

Γι αυτό οι ΗΠΑ έλαβαν το ακραίο μέτρο να υποστηρίξουν το SIIC και την Οργάνωση Μπαντρ ενάντια στο στρατό του Μαχντί: ακραίο επειδή το SIIC είναι πιο κοντά στο Ιρανικό κράτος από οποιοδήποτε άλλο κόμμα μέσα στο Ιράκ. Το SIIC φτιάχτηκε το 1982 μετά από διάσπαση του Da’wa, αμέσως μετά την ιρανική επανάσταση, και πάλεψε στο πλευρό του Ιράν κατά τη διάρκεια του δεκαετούς πολέμου Ιράκ-Ιράν. Ο πολιτικός του στόχος είναι όχι μόνο η ισλαμική δημοκρατία, αλλά να κυβερνήσει ένα Συμβούλιο Κληρικών αντί για μια αστική δημοκρατία. Τι παραπάνω θα μπορούσε να είναι απόδειξη του αδιεξόδου των αμερικάνων;

Αναμφισβήτητα, σε περίπτωση οποιοδήποτε από τα σημαντικότερα σιίτικα κόμματα – το Da’wa, ή το SIIC, ο Στρατός του Μαχντί ή όποιες άλλες τοπικές παραλλαγές – έπαιρνε τον έλεγχο στο νότιο και ανατολικό Ιράκ, οι ΗΠΑ θα έχουν να αντιμετωπίσουν ένα Ιράν πιο ισχυρό και σταθερό. Αργά ή γρήγορα, οι ιμπεριαλιστές θα αντιδρούσαν με εξαπόλυση μιας επίθεσης ακόμα και στο Ιράν το ίδιο, ή τη χρησιμοποίηση του συμμάχου των ΗΠΑ, το Ισραήλ. Αυτό θα ήταν εξ άλλου μια τεράστια ήττα για την ενότητα της εργατικής τάξης, τα δικαιώματα των γυναικών και των μειονοτήτων, και την προσπάθεια να χρησιμοποιηθεί ο πλούτος πετρελαίου του Ιράκ για να επανοικοδομήσει τη χώρα σύμφωνα με τις ανάγκες του λαού.


Διαρκής Επανάσταση

Ο κίνδυνος τώρα είμαι ότι μετά τη μάχη της Βασόρας, ο Σαντρ και οι υποστηρικτές του- όπως έχουν πράξει και στο παρελθόν – να ανταλλάξουν το πλεονέκτημα τους, αναγκάζοντας τους αμερικάνους σε διαπραγμάτευση βασισμένη στο ξαναμοίρασμα του Ιράκ. Αλλά εμείς λέμε ότι υπάρχει άλλη μια εναλλακτική λύση.

Η εργατική τάξη και οι σοσιαλιστικές δυνάμεις, στους εργασιακούς χώρους και τα συνδικάτα, στα σχολεία και τα πανεπιστήμια, πρέπει να απευθυνθούν στις μάζες του Στρατού του Μαχντί. Αυτοί είναι που θέλουν πραγματικά να διώξουν τους αμερικάνους καταχτητές. Στους φτωχούς σουνίτες άραβες στα δυτικά και στους Κούρδους στο βορρά. Για να οργανώσουν ένα ενιαίο μέτωπο ενάντια στην επιδίωξη του αμερικανικού ιμπεριαλισμού να τους διαιρέσει για τα κέρδη του πετρελαίου. Αυτή η ενότητα μπορεί μόνο να σφυρηλατηθεί στη βάση των αιτημάτων που καλύπτουν τις ανάγκες της εργατικής τάξης, τους αγρότες, τις άνεργες μάζες. Επίσης στο να μην εγγυηθεί εκ των προτέρων κανένα προνόμιο βασισμένο στη θρησκεία, το έθνος, το φύλο ή τη σεξουαλικότητα, αλλά και στην αυτοδιάθεσης των Κούρδων, μέχρι την πλήρη ανεξαρτησία εάν το επιθυμούν.

Μόνο με βάση τα στοιχεία αυτά μπορεί να στηριχθεί η ανεξαρτησία και η ενότητα του Ιράκ και των λαών της.

Οι λαϊκές μάζες του Ιράκ έχουν δώσει ηρωική πάλη ενάντια στους βρετανούς και αμερικανούς καταχτητές εδώ και πέντε χρόνια. Ωστόσο, λόγω μιας βαθιάς κρίσης της ηγεσίας μέσα στο κίνημα αντίστασης, έχουν στερηθεί τη νίκη. Μόνο ένα επαναστατικό κομμουνιστικό κόμμα, που θα ριζώσει στα συνδικάτα και τις εργατικές συνοικίες μπορεί να το κάνει. Εξοπλισμένο με ένα πρόγραμμα άμεσης μαζικής δράσης – απεργίες και διαδηλώσεις που θα οδηγούν σε μια μαζική ένοπλη αντίσταση- μπορεί να διώξει τους καταχτητές.

Επανακρατικοποιώντας κάτω από εργατικό έλεγχο όλες τις υπάρχουσα αλλά και μελλοντικά πετρελαϊκά κοιτάσματα. Εγκαθιδρύοντας τον άμεσο εργατικό-αγροτικό έλεγχο των σοβιέτ, φέρνοντας στον πολύπαθο ιρακινό λαό ειρηνική ζωή σε αφθονία, πράγματα που τόσο έχει στερηθεί.

Με λίγα λόγια, μόνο η στρατηγική της Διαρκούς Επανάστασης μπορεί να χαρίσει στους Ιρακινούς κοινωνικές και πολιτικές ελευθερίες- και να ξεκινήσει την σοσιαλιστική επανάσταση στην Μέση Ανατολή.

Σε μαζικές κινητοποιήσεις οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι καθηγητές στην Πορτογαλία

Η κεντροαριστερή κυβέρνηση της Πορτογαλίας το τελευταίο διάστημα έχει περάσει σε μια άνευ προηγουμένου συκοφαντική επίθεση ενάντια στους καθηγητές και τους δάσκαλους της χώρας με επιχειρήματα που παραπέμπουν στην αντίστοιχη προπαγάνδα που γίνεται στην Ελλάδα. Οι καθηγητές δήθεν δεν εργάζονται, δεν κάνουν όπως πρέπει τα μαθήματα, παίρνουν υψηλούς μισθούς και απολαμβάνουν πλήθος προνομίων. Όλα αυτά φυσικά δεν είναι τίποτα περισσότερο από παραμύθια της χαλιμάς. Στην πραγματικότητα η πορτογαλική κυβέρνηση ενδιαφέρεται για το πως θα άρει την μονιμότητα στο δημόσιο και φυσικά πως θα κάνει περικοπές στους μισθούς και τις κοινωνικές δαπάνες. Συνέχεια

Η Α­ΝΕ­ΞΑΡ­ΤΗ­ΣΙΑ ΤΟΥ ΚΟ­ΣΟ­ΒΟΥ ΚΑΙ Η ΘΕ­ΣΗ ΤΩΝ Ε­ΠΑ­ΝΑ­ΣΤΑ­ΤΩΝ

kossovo1.jpgΓια­τί εί­ναι ε­πί­και­ρο το ζή­τη­μα σή­με­ρα;

(Το Κό­σο­βο έχει ήδη α­να­κη­ρύ­ξει την α­νε­ξαρ­τη­σί­α του. Αυ­τή η δια­κή­ρυ­ξη της α­νε­ξαρ­τη­σί­ας έ­χει την ά­με­ση υ­πο­στή­ρι­ξη του α­με­ρικά­νι­κου ι­μπε­ρια­λι­σμού, αλ­λά και της Ευ­ρω­πα­ϊ­κής Ένω­σης, με εαίρεση την Ισπανία και την Ελλάδα. Εξίσου αρνητική είναι και η Ρωσία του Πούτιν. Εί­ναι μια πρά­ξη που θα κό­ψει με μια κί­νη­ση σπα­θιού το γόρ­διο δε­σμό των α­τέ­λειω­των δι­πλω­ματι­κών διερ­γα­σιών και α­να­ζη­τή­σε­ων. αλ­λά θα α­νοί­ξει και το δρό­μο σε ένα νέ­ο κύ­κλο α­στά­θειας στα Βαλ­κά­νια. Συνέχεια

ΓΕΩΡΓΙΑ: Κάτω ο Σαακασβίλλι

Την 4 Νοέμβρη 2007 και για 3 μέρες ο κόσμος της Τιφλίδας, ήταν στους δρόμους διαδηλώνοντας ενάντια στον Πρόεδρο της χώρας Μιχαήλ Σαακασβίλλι. Πάνω από 100.000 διαδηλωτές διαδήλωναν μέρα νύχτα έξω από το Κοινοβούλιο. Διανοούμενοι με πύρινους λόγους, εμψύχωναν τους συγκεντρωμένους, μουσικοί οργάνωναν συναυλίες, ποιητές διάβαζαν ποιήματα, κρατώντας τον ενθουσιασμό των συγκεντρωμένων ψηλά.

Ο Σαακασβίλλι απάντησε με δυσανάλογη βία. Αρχικά κήρυξε 48ωρη κατάσταση Έκτακτης Ανάγκης, εξαπέλυσε τις οπλισμένες σαν αστακούς ειδικές δυνάμεις της Αστυνομίας που άσκησαν απίστευτη βία με ξυλοδαρμούς, επιθέσεις σε σπίτια, στέλνοντας στο νοσοκομείο 600 τραυματίες. Από θαύμα δεν υπήρξε νεκρός.
Ύστερα κήρυξε άλλη μια 15ήμερη κατάσταση ανάγκης και ταυτόχρονα εκλογές την 5 Γενάρη 2008, κλείνοντας κάθε μέσο μεταφοράς, κλείνοντας με σκληροτράχηλους μπάτσους το κανάλι «Ιμέντι», το μόνο κανάλι που μετέδιδε τις διαδηλώσεις. Τι εκλογές θα γίνουν με κατάσταση Έκτακτης Ανάγκης και με την απόλυτη πρωτοβουλία της βίας στην κυβέρνηση και με τον Σαακασβίλλι να καταγγέλει την αντιπολίτευση ότι είναι πράκτορες των ρώσων;
Ο Σαακασβίλλι ανέβηκε στην κυβέρνηση με τη βρώμικη «Επανάσταση Των Ρόδων» του 2003. Τα στημένα νυχτερινά κομβόι από λεωφορεία που κατέβαιναν στην Τιφλίδα προβάλλονταν στην τηλεόραση προπαγανδιστικά όλη τη μέρα.
Οι σκηνοθέτες της τότε «Επανάστασης» βάλαν τους διαδηλωτές να κρατάνε τριαντάφυλλα πληρωμένα με αμερικάνικα δολάρια, η διαδήλωση ήταν για λίγες ώρες και βουβή, χωρίς συνθήματα. Τα διεθνή κανάλια του δώσανε τότε τεράστια και δυσανάλογη διάσταση, ακόμα και στην Ελλάδα, παραλληλίζοντας με την «πορτοκαλί επανάσταση». Σήμερα που η κινητοποίηση έχει άλλες διαστάσεις, τα Μέσα τηρούν σιγή ασυρμάτου.
Σ’ αυτό το κλίμα ο Σαακασβίλλι μπαίνει στη Βουλή και απαιτεί από τον πρόεδρο Σεβαρντνάτζε να φύγει. Ο Σεβαρντνάτζε έφυγε, ο φέρελπις δικηγόρος εξ Αμερικής Σαακασβίλλι έγινε πρόεδρος, άλλαξε ξανά τον εθνικό ύμνο και τη σημαία, γιατί μια βέβαια μια γνήσια επανάσταση αλλάζει τα σύμβολα και έτσι κυβερνάει μέχρι και σήμερα την Γεωργία χωρίς εκλογές. Και έτσι η Γεωργία βυθίστηκε ακόμα πιο βαθιά στην φτώχεια, την εξαθλίωση, με όλο και πιο μεγάλα ποσοστά τοξικομανών νέων, με μια νεολαία που δεν βλέπει άλλο μέλλον από τη μετανάστευση. Ένα εκατομ. από τα συνολικά πέντε εκατομ. γεωργιανούς έχουν μεταναστεύσει.
Διαφθορά, χρηματισμός, εκτόπιση της παλιάς φρουράς εργαζομένων με νέους προεδρικούς, άμεση συνεργασία με αμερικάνους αξιωματικούς και αξιωματούχους. Ο πρόεδρος είναι το χρυσό αγόρι των ΗΠΑ στην κούρσα ενάντια στους ρώσους. Κάθε 11η Σεπτεμβρίου οργανώνει φιέστα «Ενάντια στην Τρομοκρατία» με βεγγαλικά και κονσέρτα.
Το χειρότερο είναι ότι στην περίπτωση της Γεωργίας πως καμία κίνηση από τα αριστερά δεν μπορεί να δώσει μία προοπτική στο κίνημα. Η δε αντιπολίτευση είναι τεμαχισμένη είτε σε μεγάλο βαθμό ξεσκολισμένη, είτε εγκάθετη των ρώσων. Ο κυριότερος αντίπαλος του Σαακασβίλλι, ο Ιράκλι Οκρουασβίλλι, αυτό-εξορισμένος στη Γερμανία, που καταγγέλλει βασανισμούς και απειλές για την οικογένειά του, ήταν υπουργός Εσωτερικών του Σαακασβίλλι, ότι κι αν αυτό σημαίνει για την τιμιότητά του. Ωστόσο η προοπτική της ανατροπής είναι ανοιχτή, ο κόσμος που έχει βγει στο δρόμο ήδη έχει κάνει το πρώτο βήμα.

ΠΑΚΙΣΤΑΝ: Χούντα στη χούντα με βία, συλλήψεις, καταστολή

Τις τελευταίες εβδομάδες στο Πακιστάν η κρίση έχει οξυνθεί: Μετά από 8 χρόνια εξορίας επιστρέφει η Μπεναζίρ Μπούτο, κόρη του Ζουλφικάρ Αλι Μπούτο, πρώην πρωθυπουργός του Πακιστάν και αρχηγός του Πακιστανικού Λαϊκού Κόμματος (PPP). Η τελετή υποδοχής της στο Καράτσι βάφεται με αίμα. Από 2 ισχυρές εκρήξεις σκοτώνονται 139 άνθρωποι, και πάνω από 500 τραυματίζονται. Παράλληλα με τον ερχομό της Μπούτο το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας επρόκειτο να αποφανθεί για τη νομιμότητα της επανεκλογής του προέδρου. Η αντιπολίτευση είχε προσφύγει στο Δικαστήριο με το επιχείρημα ότι ο Μουσάραφ δεν μπορούσε να είναι υποψήφιος ενώ παρέμενε αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων και ότι ο πρόεδρος έπρεπε να επανεκλεγεί όχι από την τωρινή Βουλή, αλλά από αυτή που θα προέκυπτε μετά τις βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου. Τέλος οι διάφορες επιθέσεις που σημειώνονται κάθε τόσο συμπληρώνουν την χαοτική κατάσταση της χώρας. Μέσα σε αυτό το ταραγμένο κλίμα ο Μουσάραφ κήρυξε τη χώρα σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.

Βία, συλλήψεις, καταστολή
Αυτό που ακολούθησε ήταν συλλήψεις, ξυλοδαρμοί, και απαγορεύσεις. Αρχικά ο πρόεδρος και οκτώ μέλη του Ανωτάτου Δικαστηρίου παύτηκαν, ενώ συνελήφθησαν 500 προσωπικότητες της αντιπολίτευσης. Τα ιδιωτικά ραδιοτηλεοπτικά δίκτυα σταμάτησαν να λειτουργούν και εκπέμπουν μόνο μέσω διαδικτύου, ενώ στα κρατικά επιβλήθηκε λογοκρισία. Στο Ισλαμαμπάντ αναπτύχθηκαν στρατιωτικές δυνάμεις. Οι πορείες διαμαρτυρίας που πραγματοποιήθηκαν χτυπήθηκαν άγρια. Οι μεγαλύτερες συγκρούσεις σημειώθηκαν στην Λαχόρη όπου πάνω από χίλιοι δικηγόροι πραγματοποίησαν εκδήλωση διαμαρτυρίας μπροστά από το Δικαστικό Μέγαρο της πόλης. Η αστυνομία όρμησε εναντίον των διαδηλωτών, ξυλοκόπησε πολλούς από αυτούς και συνέλαβε εκατοντάδες άτομα. Διαδηλώσεις που έγιναν στο Καράτσι, το Ραβαλπίντι και την πρωτεύουσα της χώρας, Ισλαμαμπάντ, επίσης αντιμετωπίστηκαν με βία από την αστυνομία. Περίπου 1.500 άτομα, η πλειονότητα των οποίων είναι δικαστές και δικηγόροι, συνελήφθησαν σε όλο το Πακιστάν. Άλλοι οδηγήθηκαν σε φυλακές, άλλοι σε κατ’ οίκον περιορισμό. Ο Χαμίντ Καν, εκ των ηγετών του νομικού κινήματος κατά του στρατιωτικού καθεστώτος κατήγγειλε κακομεταχείριση και βασανισμούς κρατουμένων από τις πακιστανικές δυνάμεις ασφαλείας.

Χούντα στη χούντα: Η μόνη λύση του Μουσάραφ
Η επιβολή στρατιωτικού νόμου στο Πακιστάν δεν ήταν μια έκπληξη. Η όλη κατάσταση προμήνυε πως μόνο ένα νέο πραξικόπημα θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει η κυβέρνηση για να σωθεί. Τα πράγματα ήταν δύσκολα τον τελευταίο καιρό για την κυβέρνηση. Ο Μουσάραφ ήρθε στην εξουσία με πραξικόπημα το 1999 και η χώρα επιλέχθηκε από τις ΗΠΑ ως σύμμαχος στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας. Το Πακιστάν έχει δεχτεί από την Αμερική πάνω από 10δις. δολάρια για την ανάπτυξη στρατιωτικών δυνάμεων που θα αποδυναμώσουν τους Ταλιμπάν. Και πραγματικά το μόνο που κάνει αυτή η κυβέρνηση-μαριονέτα είναι η προσπάθεια εξόντωσης των ισλαμιστών μαχητών.
Αντίθετα όμως με τα σχέδια του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, οι Ταλιμπάν στις παραμεθόριες περιοχές κατατροπώνουν τον πακιστανικό στρατό. Με άλλα λόγια ο Μουσάραφ δεν κατάφερε να ελέγξει τις κρίσιμες περιοχές για την επιβολή των κατοχικών δυνάμεων στο Αφγανιστάν.
Από την άλλη το καθεστώς αυτής της εξαθλιωμένης χώρας δεν έχει κάποιο κύρος στα μάτια του λαού, που την βλέπει σαν έναν πιόνι του Λευκού Οίκου. Η κατάσταση της χώρας μετά το 2001 είναι τραγική, και οι συνέπειες της ανάμιξης στον πόλεμο στο Αφγανιστάν βία και ποτάμια αίματος.
Τέλος ο νομικός κόσμος, αυτή τη στιγμή αποτελεί μια δύναμη αντίστασης στη χούντα του Μουσάραφ και δυσχεραίνει το έργο του. Η ανάμιξη του Ανώτατου Δικαστηρίου στάθηκε ένα μεγάλο εμπόδιο στην πορεία της εξουσίας του. Έτσι, ο Μουσάραφ βλέποντας να στενεύει γύρω του ο κλοιός και αντιλαμβανόμενος ότι το Ανώτατο δικαστήριο δεν θα του επέτρεπε επανεκλογή κατέφυγε στο στρατιωτικό νόμο.

Μπούτο: το χαρτί των αμερικάνων 
Η κυβέρνηση Μπους έχει καταλάβει πως για να υπάρξει μια προσωρινή έστω σταθερότητα χρειάζεται να «νομιμοποιήσει» κάπως το καθεστώς στα μάτια του κόσμου. Μόνο έτσι θα μπορέσει με τη στήριξή της η πακιστανική κυβέρνηση να επικεντρωθεί στο στόχο της, τον έλεγχο των παραμεθόριων περιοχών και την αποδυνάμωση των Ταλιμπάν.
Οι ιμπεριαλιστές αποφάσισαν λοιπόν να παίξουν το χαρτί του ψευτο-εκδημοκρατισμού, βάζοντας στο παιχνίδι και την Μπούτο που ήρθε να συνεισφέρει στο έργο αυτό. Η ίδια λίγο πριν την άφιξή της δήλωσε πως «αγωνιζόμαστε πάντα εναντίον μιας δικτατορίας. Θέλουμε να απομονώσουμε τους εξτρεμιστές και να οικοδομήσουμε ένα καλύτερο Πακιστάν». Ο ερχομός της ήταν ξεκάθαρο πως δεν είχε κανέναν αντικαθεστωτικό χαρακτήρα, αλλά ήταν μια συμφωνία με τις ΗΠΑ. Άλλωστε το 2001 είχε ταχθεί και η ίδια υπέρ του πολέμου κατά της τρομοκρατίας.
Επίσης όλοι ξέρουν πως η διεφθαρμένη Μπούτο έχει καταδικαστεί από το Ανώτατο δικαστήριο για ξέπλυμα χρήματος. Η ίδια πάντα επέμενε ότι οι κατηγορίες για διαφθορά εις βάρος της στο Πακιστάν είχαν πολιτικά κίνητρα. Η καταδικαστική απόφαση όμως του ελβετικού δικαστηρίου συνιστά σοβαρό πλήγμα για την πρώην πρωθυπουργό.
Τέλος ο Ταρίκ Αλί άφησε υπονοούμενα σε σχέση με το ρόλο της Μπούτο: «Η απόφαση για την επιβολή κατάστασης έκτακτης ανάγκης είχε ληφθεί πριν από λίγες εβδομάδες. Η Μπεναζίρ Μπούτο ήταν ενήμερη και επέλεξε να φύγει από τη χώρα προτού συμβεί. Το αν η “δραματική επιστροφή της” ήταν επίσης προαποφασισμένη μένει να αποδειχθεί. Αν τελικά υποστηρίξει τις τελευταίες εξελίξεις, αυτό θα αποτελέσει πράξη πολιτικής αυτοκτονίας. Αν όμως απορρίψει τον στρατηγό θα προδώσει την εμπιστοσύνη του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών, που την ενθάρρυνε να προχωρήσει όπως προχώρησε»

Στήριξη ΗΠΑ στον Μουσάραφ
Η Ουάσιγκτον αρχικά έδειξε να θορυβείται λίγο από αυτή την ξαφνική κίνηση του Μουσάραφ. Παρόλα αυτά βέβαια ο Μπους δήλωσε πως στηρίζει το Πακιστάν, με το οποίο έχουν σχέση συνεργασίας. Μάλιστα χαρακτήρισε τον στρατηγό Μουσάραφ «ηγετική προσωπικότητα στον αγώνα κατά των εξτρεμιστών». Ο Μουσάραφ πάλι τον καθησύχασε με τις δηλώσεις του σε ξένους διπλωμάτες: “Είμαι αποφασισμένος να ολοκληρώσω την τρίτη φάση της μετάβασης και να βγάλω τη (στρατιωτική) στολή μου μόλις διορθώσουμε τους πυλώνες του δικαστικού σώματος, της εκτελεστικής εξουσίας και του κοινοβουλίου”. Τελικά ανακοίνωσε τη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών μέχρι τις 9 Ιανουαρίου. Αυτό ικανοποιεί την Αμερική που θέλει σύντομα να γίνουν εκλογές. Αν μέχρι τότε ο Mουσάραφ χρησιμοποιήσει το στρατιωτικό νόμο για την ‘εκκαθάριση’ των δικηγόρων και όσων αντιστέκονται δεν αποτελεί πρόβλημα για τις ΗΠΑ, όσο και αν προσποιείται πως πιέζει για άρση του στρατιωτικού νόμου.

Πακιστάν: Άλλη μια ήττα των ιμπεριαλιστών
Η αμερικάνικη εξωτερική πολιτική στη Μέση Ανατολή βρίσκεται σε αδιέξοδο. Στο Αφγανιστάν 6 χρόνια μετά την εισβολή, η κατάσταση έχει περάσει σε πολλές περιοχές στα χέρια των Ταλιμπάν και της Αλκάιντα, και η ισχύς τους είναι ορατή ακόμα και στην ίδια την Καμπούλ. Στο Ιράκ ο στρατός κατοχής βρίσκεται σε αδιέξοδο και η κυβέρνηση αναζητά σχέδιο απεμπλοκής. Κάθε σχέδιο μοιάζει όμως ομολογία ήττας και προετοιμάζει την άτακτη φυγή.
Και στο Πακιστάν βλέπει κανείς το αδιέξοδο της πολιτικής των ΗΠΑ. Η ανάμιξή της στον πόλεμο επέφερε αστάθεια, δυσαρέσκεια και αίμα. Ειδικά μετά την επίθεση στο κόκκινο τέμενος οι πολέμαρχοι του Βαζιριστάν κήρυξαν πόλεμο στον πακιστανικό στρατό ακυρώνοντας συμφωνίες ειρήνης που είχαν υπογράψει πέρυσι. Οι περιοχές από το βόρειο Βαζιριστάν μέχρι το Βαλουχιστάν ελέγχονται από Ταλιμπάν, φύλαρχους κλπ. Η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη για τον πακιστανικό στρατό και γι’ αυτό έχει αναστείλει πολλές από τις επιχειρήσεις του. Η πολιτική επιρροή των Ταλιμπάν και η στρατιωτική τους παρουσία στις περιοχές αυτές όλο και αυξάνεται. Τα ανδρείκελα του πακιστανικού στρατού όσο και αν έχουν υποστήριξη από τις ΗΠΑ θα αποτύχουν να εξουδετερώσουν τους φυλάρχους και τους άλλους μαχητές στις περιοχές των συνόρων. Οι ντόπιοι πολέμαρχοι έχουν την στήριξη του λαού στις περιοχές αυτές σε αντίθεση με τον πακιστανικό στρατό.
Η κυβέρνηση των ΗΠΑ βλέπει λοιπόν και στο Πακιστάν την εναλλακτική της λύση να ‘καίγεται’. Είχε εναποθέσει τις ελπίδες της στην Μπούτο για μια ομαλή μετάβαση του Πακιστάν σε κάποια ισορροπία. Η τροπή των γεγονότων όμως δείχνει πως δεν υπάρχει το έδαφος για να συμβεί κάτι τέτοιο. Η χώρα-σύμμαχος των Αμερικάνων έχει μετατραπεί σε ένα πεδίο μάχης και η επιβολή ή εκλογή μιας άλλης ηγεσίας δεν θα λύσει το πρόβλημα, εφόσον θα συνεχίσει να κινείται στον ίδιο άξονα. Για άλλη μια φορά το πρόβλημα του Μπους και της κυβέρνησής του είναι η έλλειψη σχεδίου Β. Με άλλα λόγια οι Αμερικάνοι και οι σύμμαχοί τους οδηγούνται στην καταστροφή πράγμα που ευχόμαστε ολόψυχα.


Σοφ.Κ.

Νοέμβριος 2007
Φύλλο 106

Ο τσαμπουκάς του τούρκικου μιλιταρισμού προς το παρόν αναβάλλεται

Τους τελευταίους δώδεκα μήνες η μεθόριος Τουρκίας-Ιράκ, έχει μετατραπεί σε πεδίο ενός ιδιότυπου αμερικανοτουρκικού ανταγωνισμού. Ο τουρκικός ιμπεριαλισμός, βλέποντας πως οι Αμερικανοί προωθούν ντε φάκτο ένα ανεξάρτητο κουρδικό κράτος στο Ιράκ, ως τη μόνη όαση σταθερότητας σε ένα χαοτικό Ιράκ, έχει μεταφέρει 100χιλ στρατιώτες στα σύνορα και απειλεί πότε δια στόματος Ερντογάν, πότε Μπουγιουκανίτ με εισβολή.
Ακόμα και η πραγματική αντίθεση του στρατού και των ισλαμοαστών του Ερντογάν παραμερίζεται προσωρινά και οι δύο πλευρές πριμοδοτούν σε εθνικιστικές απειλές και όρκους στο αδιαίρετο της μεγάλης Τουρκίας. Όλο αυτό το διάστημα Τούρκοι και Ιρακινοί διπλωμάτες προσπαθούσαν να βρουν μια κοινή αποδεκτή λύση στο πρόβλημα των «τρομοκρατία» του PKK, αλλά η αντιφατικότητα και η ταχύτητα των γεγονότων ανέτρεπε κάθε διπλωματική ονείρωξη. Η διεθνής ειδησιογραφία ήταν γεμάτη με πανομοιότυπες ειδήσεις για συναντήσεις, αντεγκλήσεις και μυστικά σχέδια απειλών. Καταλύτης στις εξελίξεις στάθηκε η «αυτονομία» των κινήσεων του PKK εντός Τουρκίας, που ανεβάζοντας το επίπεδο βίας απέναντι στον τουρκικό στρατό, με συχνές και φονικές επιθέσεις (πάνω από είκοσι νεκροί μέσα στον Οκτώβριο), κλόνισε την ούτως ή άλλως εύθραυστη ισορροπία των τελευταίων μηνών, αναγκάζοντας κάθε πλευρά να κινηθεί πιο γρήγορα.

Στο εσωτερικό της Τουρκίας, οργανώθηκαν διαδηλώσεις μίσους, στις οποίες πρωτοστάτησε το Εργατικό Κόμμα, ως το γνήσιο «αριστερό» στήριγμα του τουρκικού εθνικισμού, που απαιτούσαν άμεση δράση κατά των Κούρδων. Η τουρκική εθνοσυνέλευση με συντριπτική πλειοψηφία (509 υπέρ, 19 κατά), όλων πλην των Κούρδων βουλευτών έδωσε πολιτική κάλυψη στις στρατιωτικές επιχειρήσεις, ενώ για μια ακόμη φορά ο στρατός δήλωσε ετοιμοπόλεμος. Όλη αυτή η πολεμική ρητορεία που σίγουρα πρέπει κανείς να είναι πολύ αφελής για να την ταυτίσει, με άμεση κήρυξη πολέμου, είχε αποτελέσματα. Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός φάνηκε να αντιλαμβάνεται πως τα περιθώρια του στενεύουν και πως μια ανεξέλεγκτη τουρκική εισβολή, θα τίναζε στον αέρα όλη την περιοχή. Έπρεπε λοιπόν να δοθούν ανταλλάγματα στην Τουρκία, ακόμα και αν ήταν απλά διαβεβαιώσεις. Έτσι η φράξια των συντηρητικών έκανε τα πάντα για να εμποδίσει την αναγνώριση της αρμενικής γενοκτονίας από το Κογκρέσο, η Κοντολίζα Ράις συναντήθηκε με τον Γκιουλ και τον τούρκο Υπεξ Μπαμπατζάν. Αντίστοιχα ο Ερντογάν συναντήθηκε με τον Μπους και απέσπασε όχι βέβαια το πράσινο φως για μια εισβολή, αλλά την καταδίκη του PKK και την επιβεβαίωση του στρατηγικού ρόλου της Τουρκίας στην περιοχή. Ουσιαστικά ο τουρκικός ιμπεριαλισμός δεν απέσπασε ό,τι ήθελε, αλλά πήρε μια παράταση για να ελιχθεί στο εσωτερικό του και να προετοιμάσει ενδεχομένως σε μια ευνοϊκότερη συγκυρία μια επέμβαση.

Η τριχοτόμηση του Ιράκ και οι νέες ισορροπίες

Τόσο το κατοχικό κοινοβούλιο του Ιράκ, όσο και το Κογκρέσο, έχουν εγκρίνει σχέδιο για ένα ομόσπονδο Ιράκ. Από καιρό τώρα αστοί αναλυτές διαβλέποντας την ήττα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, δήλωναν ξεκάθαρα πως σκοπός των κατοχικών δυνάμεων είναι να κρατηθεί σταθερό το ιρακινό Κουρδιστάν, ως μοντέλο της νέας τάξης πραγμάτων στο Ιράκ. Και πραγματικά οι αντάρτικες επιθέσεις εκεί είναι πολύ λιγότερες, αν και αυτό αλλάζει, το πετρέλαιο ρέει σχετικά ικανοποιητικά, ενώ ταυτόχρονα ικανοποιούνται και οι προπαγανδιστικές ρητορείες περί δημοκρατίας με την κατοχύρωση των δικαιωμάτων των Κούρδων. Επιπλέον στο Ιρακινό Κουρδιστάν ανήκει γεωγραφικά και το Κιρκούκ, πλούσιο σε πετρέλαιο, που η διοικητική του τύχη θα αποφασιστεί σε δημοψήφισμα, που συνεχώς αναβάλλεται. Και σε αυτό το σημείο ξεδιπλώνεται το μπερδεμένο κουβάρι των αντικρουόμενων συμφερόντων. Η Τουρκία αντιλαμβάνεται πως ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν, πλούσιο από τα έσοδα του Κιρκούκ, θα ενισχύσει αφάνταστα τον κουρδικό εθνικισμό, με τελικό αποτέλεσμα την απόσχιση των νοτιοανατολικών επαρχιών της. Για αυτό απειλεί με επέμβαση, τινάζοντας στον αέρα τα σχέδια των ΗΠΑ και συμπαρασύροντας στη δίνη και τις υπόλοιπες χώρες στην περιοχή, που σαν από σατανική σύμπτωση είναι χώρες του άξονα του κακού, τη Συρία και το Ιράν. Δύσκολη εξίσωση πραγματικά, ειδικά όταν η πραγματικότητα, σε αντίθεση με αυτό που πιστεύει η πλειοψηφία της αριστεράς δεν είναι η υλοποίηση σχεδίων των μυστικών υπηρεσιών, χωρίς να αγνοούμε το ρόλο τους. Μια λύση που προκρίνεται και προσπαθεί να γεφυρώσει το χάσμα, είναι η αυτονομία του Κιρκούκ με εγγυήτριες δυνάμεις την Τουρκία, λόγω Τουρκμένων, και τις ΗΠΑ. Προϋπόθεση για αυτό είναι να συμφωνήσουν οι Κούρδοι του Ιράκ να τσακίσουν το PKK και αντίστοιχα οι Τούρκοι να επιτεθούν μόνο σε βάσεις του. Μια τέτοια επιχείρηση, βρίσκει σύμφωνες και τις ΗΠΑ, αλλά και τον ειρηνικό ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό. Αν κάποιος θεωρεί πως ο Μπαρζανί (πρόεδρος του Κουρδιστάν), δε θα πράξει κάτι τέτοιο, εμείς λέμε πως για δοσίλογους δεν υπάρχει όριο στη συμμαχία με τον ιμπεριαλισμό και θα θυμίσουμε πως το 1993-97, ο Μπαρζανί τσάκιζε σε αγαστή συνεργασία με τους τούρκους μιλιταριστές το PKK. Άραγε οι αγωνιστές του PKK που αρνούνται ο αγώνας τους να είναι εργαλείο της ιμπεριαλιστικής πολιτικής το έχουν ξεχάσει;
Εμείς θεωρούμε πως ακόμα και αυτή η λύση, που απέχει πολύ από την υλοποίηση της, δε θα μπορούσε να σταθεροποιήσει μακροπρόθεσμα την περιοχή. Σίγουρα ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός δεν παίζει αποκλειστικά το κουρδικό χαρτί, κόβοντας κάθε επαφή με την Τουρκία. Όσο οι συνθήκες του το επιτρέπουν προσπαθεί να κρατά πολλές εναλλακτικές στο τραπέζι, αλλά και να χρησιμοποιήσει τις αντιθέσεις προς όφελος του, χωρίς βέβαια, όπως νομίζει ένα κομμάτι της ελληνικής αριστεράς με σταλινικές αναφορές, να κινεί τα νήματα και όλοι οι υπόλοιποι να υπακούν. Ας τελειώνουμε με αυτές τις υπεραπλουστεύσεις που σπέρνουν την ηττοπάθεια και αρνούνται τη δυναμική της ιστορικής εξέλιξης.

Εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας και ιμπεριαλισμός

Οι επιθέσεις των ανταρτών του PKK συμπυκνώνουν τα αδιέξοδα της πολιτικής του τουρκικού μιλιταρισμού στο κουρδικό, που για δεκαετίες αδυνατεί να επιβάλλει την τάξη στις τουρκικές επαρχίες, αλλά και τη σήψη του καθεστώτος Ταλαμπανί- Μπαρζανί. Οι πρώην αντίπαλοι συνεργάζονται αρμονικά μεταξύ τους, όντας η πέμπτη φάλαγγα του αμερικανικού στρατού κατοχής. Παρά την ρητορεία τους «δε θα παραδώσουμε ούτε μια κουρδική γάτα», προετοιμάζονται να συνδράμουν στην εξόντωση των ανταρτών, ενώ ταυτόχρονα, στο όνομα πάντα του ρεαλισμού έχουν παραδώσει οικονομικά το ιρακινό Κουρδιστάν σε Ιράν και Τουρκία. Με 630 τουρκικές, με κύριο εταίρο φυσικά το στρατό, αφού είναι κομμάτι της αστικής τάξης, και 120 ιρανικές, σε σύνολο 800 ξένων εταιρειών, οι δύο κύριοι αντίπαλοι των Κούρδων, κάνουν αισθητή την παρουσία τους αποδεικνύοντας και στον πιο αδαή τι ακριβώς αυτοί οι άθλιοι δοσίλογοι υπερασπίζονται. Ο ανιψιός του Μπαρζανί, πρωθυπουργός του Κουρδιστάν αποκαλυπτικά δήλωνε πως εξαιτίας της δράσης του PKK, δεν μπορούν να αναπτύξουν οικονομικά 450 χωριά στα σύνορα με την Τουρκία Αυτοί που κυριαρχούν χάρη στην κατοχή, που η κτηνώδης ιμπεριαλιστική βία φυλάσσει τα συμφέροντα τους, δεν μπορούν να έχουν την παραμικρή σχέση με το δικαίωμα των Κούρδων για ανεξάρτητο κράτος. Κάθε εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας είναι ιστορικά καθυστερημένος, αφού σε μια ιστορική προοπτική τα κράτη θα εξαφανιστούν, αλλά μπορεί να είναι δίκαιος. Τέτοιος είναι ο αγώνας των Παλαιστινίων και των Κούρδων. Με μια απαραίτητη προϋπόθεση όμως, που συνιστά και το όριο αυτοαναίρεσης του. Να είναι ταυτόχρονα αντιιμπεριαλιστικός, να αρνείται κάθε συναλλαγή μαζί του, γνωρίζοντας καλά πως η ελευθερία δεν προσφέρεται από τα ιμπεριαλιστικά όπλα, αλλά κατακτιέται σε σύγκρουση με αυτά. Είναι κάτι ποιοτικά διαφορετικό ένα αντάρτικο να εκμεταλλεύεται τις αντιθέσεις των ιμπεριαλιστών για να προωθήσει τους στόχους του, από το να μετατρέπεται σε εργαλείο εξωτερικής πολιτικής προδίδοντας τις προσδοκίες του λαού που συσπειρώνεται γύρω του. Οι Κούρδοι βρίσκονται σε μια τέτοια καμπή, καθώς η επέμβαση στο Ιράκ και το ιμπεριαλιστικό σχέδιο της νέας Μέσης Ανατολής διεθνοποιεί το κουρδικό. Οι Κούρδοι πρέπει να αρνηθούν κάθε συναλλαγή, όχι μόνο επειδή μπορεί οι ιμπεριαλιστές να τους πουλήσουν στο τέλος, όπως έχουν κάνει στο παρελθόν, αλλά γιατί θα χάσουν κάθε στήριξη στον αγώνα τους από αυτούς που πράγματι πιστεύουν στο δίκιο του αγώνα τους και τους στήριζαν για δεκαετίες απέναντι στον τουρκικό ιμπεριαλισμό, είτε ήταν η αριστερά και το προλεταριάτο της Ευρώπης, είτε και η ίδια η τουρκική εργατική τάξη και οι οργανώσεις της, μια στήριξη που πλήρωσε με διώξεις και στυγνή καταστολή.

Ο Ερντογάν ήδη απέσπασε στις πρόσφατες εκλογές περισσότερες κουρδικές ψήφους από το DTP που εκπροσωπεί το κουρδικό στοιχείο. Ενώ ακόμα και στελέχη του στρατού παραδέχονται πως δεν πρέπει να ταυτίζονται οι Κούρδοι με το PKK, στα σχέδια της κυβέρνησης Ερντογάν περιλαμβάνεται η προσφορά κάποιου είδους αυτονομίας (γλώσσα, κουλτούρα) κάτι που βρίσκει σύμφωνο ακόμα και το δικτάτορα του 1980 Εβρέν. Είναι μια προσπάθεια του τουρκικού κράτους να αποκόψει το PKK από τις κουρδικές μάζες. Οι φασιστικές επιθέσεις εναντίον Κούρδων από ακροδεξιούς το τελευταίο διάστημα απειλούν να οδηγήσουν και τους πιο μετριοπαθείς Κούρδους στο PKK και αυτό ακριβώς ο Ερντογάν προσπαθεί να εμποδίσει. Είναι ταυτόχρονα και η πιο εύγλωττη ομολογία για την εθνική και κοινωνική καταπίεση δεκαετιών των Κούρδων. από το τουρκικό κράτος.

Κούρδοι – Ιράν – ΗΠΑ

Μετά τη συνάντηση Μπους-Ερντογάν λοιπόν, η προοπτική που ανοίγει είναι περιορισμένες επιχειρήσεις του τουρκικού στρατού κατά βάσεων του PKK σε συνεννόηση με τον αμερικανικό στρατό κατοχής και τις κουρδικές αρχές στο Β Ιράκ, σε μια προσπάθεια συγκερασμού των αντικρουόμενων συμφερόντων. Ίσως έτσι γεφυρωθεί το χάσμα ΗΠΑ-Τουρκίας, που έχει εκφραστεί πέρα από την αντιαμερικανική ρητορική και με στρατηγικές συμφωνίες της Τουρκίας με Ιράν (φυσικό αέριο) και Συρία. Κάτι που ενοποιεί τις τρεις αυτές χώρες είναι η ύπαρξη κουρδικού στοιχείου στα εδάφη τους. Αυτός είναι και ο πειρασμός για τους αμερικανούς ιμπεριαλιστές, που γνωρίζουν πως μια αναβάθμιση των Κούρδων σε στρατηγικό σύμμαχο στην περιοχή, θα οδηγήσει σε ρήξη με την Τουρκία, με προβλήματα ακόμα και στον ανεφοδιασμό του στρατού στο Ιράκ, αλλά θα αποτελέσει από την άλλη μια χρυσή εφεδρεία στην ενδεχόμενη σύγκρουση με το Ιράν και κατ επέκταση με τους συμμάχους της (Χεσμπολά- Συρία- Χαμάς).
Ήδη στο ιρανικό τμήμα του ορεινού τριγώνου, δραστηριοποιείται από το 2004 το PZAK με ενέργειες δολιοφθοράς κατά του ιρανικού στρατού και με στόχο ένα ιρανικό Κουρδιστάν σε ένα ομόσπονδο Ιράν. Το PZAK είναι αδελφή οργάνωση του PKK, έχει σχέσεις και με τους ιρακινούς Κούρδους και πολλά δημοσιεύματα του αμερικάνικου κυρίως τύπου, αναφέρουν πως οι μαχητές του εκπαιδεύονται και εξοπλίζονται από τη Μοσάντ, κάτι που δεν έχει διαψευστεί επισήμως από καμία πλευρά. Τα σχέδια των ΗΠΑ κατά του Ιράν, περιλαμβάνουν και την ενίσχυση της κουρδικής μειονότητας (όπως φυσικά κάθε αντιπολίτευσης), που η εθνική ανομοιογένεια και η εθνική καταπίεση την ορίζουν ως υπολογίσιμη δύναμη. Και αν για το PKK κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί με ευκολία πως έχει μετατραπεί σε όργανο του ιμπεριαλισμού, για το PZAK τα πράγματα είναι μάλλον πιο ξεκάθαρα. Σε μια συνέντευξη του ο ηγέτης του Χατζί Αχμάντι μιλά για σύμπτωση συμφερόντων με τις ΗΠΑ, απορεί πως το δημοκρατικό όραμα των Αμερικανών μπορεί να αφήσει χωρίς πατρίδα τους Κούρδους, ενώ παραδέχεται ανοιχτά πως από μόνο του το PZAK δεν μπορεί να ρίξει το ιρανικό καθεστώς. Και φυσικά εκθειάζει την παρουσία των ΗΠΑ στο Ιράκ που διευκολύνει την εφαρμογή του εκδημοκρατισμού. Από όλα τα παραπάνω μπορεί κανείς να υποθέσει πως ο ηγέτης του PZAK θεωρεί την απελευθέρωση του κουρδικού λαού υπόθεση του ιμπεριαλισμού. Για μας είναι ξεκάθαρο πως και οι ιρανοί Κούρδοι έχουν δικαίωμα στην αυτοδιάθεση, ως το σημείο της απόσχισης, για να θυμηθούμε τη λενινιστική αρχή. Αλλά όσοι θεωρούν πως αυτό πραγματώνεται υπό τη σκέπη του ιμπεριαλισμού και θεωρούν δημοκρατία το Αμπού Γκράιμπ και την εξόντωση του ιρακινού λαού σήμερα και των Ιρανών αύριο, είναι προδότες των Κούρδων και τσιράκια του ιμπεριαλισμού.

Όλη η περιοχή της Μέσης Ανατολής παραμένει σε αστάθεια, με την κατάσταση στο Ιράκ να απέχει έτη φωτός από τα σχέδια που είχαν οι ιμπεριαλιστές για μια γρήγορη νίκη. Στο Αφγανιστάν οι Ταλιμπάν κυριαρχούν και απορρίπτουν την αμνηστία του δοσίλογου Καρζάι, δοκιμάζοντας τις αντοχές και των ευρωπαίων συμμάχων (και της «εξαρτημένης» Ελλάδας), ενώ στο Πακιστάν μόνο μια χούντα στη χούντα, μπορεί να κρατήσει προσωρινά το καθεστώς Μουσάραφ. Ο τουρκικός ιμπεριαλισμός προσπαθεί να βρει τη θέση του στη νέα ισορροπία, για να προασπίσει τα συμφέροντα της τουρκικής αστικής τάξης που δεν ταυτίζονται με εκείνα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.
Οι ΗΠΑ προσπαθούν να συμβιβάσουν τα ασυμβίβαστα και αναζητούν εναλλακτικές λύσεις στα αδιέξοδα τους, χρησιμοποιώντας σαν πιόνια απελευθερωτικά κινήματα. Είναι σημεία των καιρών όμως ο παντοδύναμος για πολλούς αφέντης να βρίσκει λύσεις που μεγαλώνουν το χάος και την αστάθεια και να συζητά μια επέμβαση στο Ιράν, που θα αποτελέσει πρελούδιο περιφερειακής, αν όχι παγκόσμιας σύρραξης. Σε μια τόσο ρευστή πραγματικότητα οι βεβαιότητες καταρρέουν, αλλά ανοίγονται και πολλές δυνατότητες, που στην ήρεμη εξέλιξη τελούσαν εν δυνάμει. Έτσι λοιπόν οι κούρδοι αγωνιστές πρέπει να απορρίψουν το ματωμένο χέρι που κραδαίνει ο ιμπεριαλισμός και να αναζητήσουν αλλού συμμάχους, στην τουρκική εργατική τάξη και στην αριστερά. Αντίστοιχα και τμήματα της αριστεράς στην Ελλάδα, όσο αντιλαμβάνονται καθετί που συμβαίνει στην Τουρκία, υπό το πρίσμα των ελληνοτουρκικών σχέσεων, όσο κι αν καταδικάζουν τον τουρκικό μιλιταρισμό και φασισμό, στο βαθμό που αρνούνται στη Μακεδονία το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού ή δεν ξεσηκώνονται για τα βασανιστήρια των λιμενικών στα σύνορα που εφαρμόζουν στο πετσί των μεταναστών την Ευρώπη-φρούριο, για να αναφέρουμε απλά δύο μέτωπα από την τρέχουσα επικαιρότητα, τότε άθελα τους (;) μετατρέπονται σε εργαλείο άσκησης της υπερήφανης ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Άκης Τζάρας

Νοέμβριος 2007
Φύλλο 106

ΙΤΑΛΙΑ: Κυβέρνηση ρατσιστών – και με τις πλάτες της “ριζοσπαστικής” αριστεράς…

Τίποτα δεν έχει να ζηλέψει η κεντροαριστερή κυβέρνηση της Ένωσης του Πρόντι από αυτήν της δεξιάς του Μπερλουσκόνι… Συνεχίζει επάξια την ίδια πολιτική σε όλους τους τομείς, συμμετέχει στο ιμπεριαλιστικό μακελειό στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, στο εσωτερικό εφαρμόζει λιτότητα, η ανεργία αυξάνεται και η ελαστική εργασία είναι ο κανόνας. Και όλα αυτά με την ψήφο εμπιστοσύνης που του δίνουν οι ανανεωτικοί, ριζοσπάστες, ή όπως αλλιώς κι αν λέγονται οι αριστεροί σύμμαχοί του.

Μάλλον ο Μπερλουσκόνι έχει να ζηλέψει από τον Πρόντι που τον ξεπερνάει στο ρατσισμό. Έχει βάλει σε εφαρμογή ένα σχέδιο απέλασης χιλιάδων μεταναστών που στην πλειοψηφία τους είναι ρουμανικής προέλευσης και ειδικότερα Ρομ. Το πρόσχημα για το πογκρόμ ήταν η δολοφονία μιας γυναίκας στη Ρώμη στα τέλη του Οκτώβρη. Η άτυχη σαρανταεπταχρονη έπεσε θύμα όταν το απόγευμα γυρίζοντας από την δουλειά της στο σπίτι της βγήκε από το μέτρο σε ένα σταθμό που γειτνιάζει σε ένα καταυλισμό ρουμάνων Ρομά. Αμέσως το έγκλημα αποδόθηκε σε ένα νεαρό ρόμ, που διέμενε στο καταυλισμό και κατόπιν άρχισε να ξεδιπλώνεται το ρατσιστικό σχέδιο. Με την αβάντα του κράτους οι μέρες που ακολούθησαν ήταν η χαρά του φασίστα. Η προπαγάνδα στα κανάλια, τις εφημερίδες ούρλιαζε για την εγκληματική φύση των ρουμάνων, την σλαβική βιαιότητα, τις δουλειές που χάνονται και τις γνωστές γκαιμπελίστικες πρακτικές που ενοχοποιούν τους μετανάστες.
Μέσα σε αυτό το κλίμα οι συμμορίες των φασιστών άρχισαν τις επιθέσεις στους μετανάστες, με θύματα βαρύτατα τραυματισμένα αν όχι και νεκρούς. Στην κεντρική πολιτική σκηνή τον τόνο τον δίνει ο Φίνι της ακροδεξιάς Εθνικής Συμμαχίας και ανεβάζει τον πήχη στις 20.000 απελάσεις που ισχυρίζεται ότι πρέπει να γίνουν άμεσα στη Ρώμη. Ενώ ο Μπερλουσκόνι προτείνει το άμεσο κλείσιμο των συνόρων. Μα τι θα έλεγαν αυτοί όταν ο δήμαρχος της Ρώμης Βάλτερ Βελτρόνι δήλωσε ότι “στη Ρώμη, η παρουσία τόσο πολλών μεταναστών δεν μπορεί να είναι ανεκτή.” Και όχι μόνο λόγια αλλά και πράξεις από το δήμαρχο αλλά και αρχηγό του Δημοκρατικού Κόμματος που γκρεμίζει συστηματικά τους τσαντηρομαχαλάδες των μεταναστών χρησιμοποιώντας τον μηχανισμό του δήμου της Ρώμης. Αφού πρώτα οι φασιστοσυμμορίες τους κυνηγήσουν έρχονται οι δημοτικές μπουλντόζες.
Ήδη δεκάδες μετανάστες θύματα του πογκρόμ έχουν απελαθεί, ενώ αναμένεται μέχρι το τέλος του χρόνου να απελαθούν τουλάχιστον 5000 σύμφωνα με τις κρατικές εξαγγελίες της κεντροαριστερής κυβέρνησης. Η διαδικασία μάλιστα της απέλασης δεν προβλέπει τη δυνατότητα προσφυγής στη δικαιοσύνη από το μετανάστη που θίγεται προκειμένου να δικαιωθεί.
Η αντιμεταναστευτική πολιτική που εφαρμόζει η Ιταλία είναι κοινή για την Ε.Ε. Η Ευρωπαϊκή Ένωση να υπενθυμίσουμε πως με την διεύρυνση της περιλαμβάνει πλέον και τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία. Οι κάτοικοι αυτών των χωρών έχουν προορισμό την Ιταλία, ειδικά για τους ρουμάνους είναι η επιλογή τους και μάλλον είναι η πολυπληθέστερη εθνική ομάδα ίσως να φτάνουν το μισό εκ. Παρόλο που είναι πολίτες χωρών μελών της Ε.Ε. έχουν μειωμένα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα, τελικά κάποιοι είναι λιγότερο ευρωπαίοι, στην πράξη είναι παρίες. Είναι εξίσου παράνομοι με αυτούς που προέρχονται από τρίτες χώρες.
Στο ίδιο μήκος κύματος είναι συντονισμένη και η ελληνική κυβέρνηση, δήλωνε χαρακτηρίστηκα η υ.πεξ. Μπακογιαννη πως έχει ήδη αρκετούς μετανάστες η Ελλάδα και πως πρέπει να θωρακιστούν καλύτερα τα σύνορα. Αυτές οι δηλώσεις έγιναν την επαύριο των αποκαλύψεων των βασανισμών που υφίστανται οι μετανάστες που πέφτουν στα χέρια των κατασταλτικών μηχανισμών λιμενικών, συνοριοφυλάκων, αστυνομικών. Η γκάμα είναι ανατριχιαστική, περιλαμβάνει εικονικές εκτελέσεις, ηλεκτροσόκ, πνίξιμο, βιασμούς, στοίβαγμα σε ασφυκτικά περιορισμένους χώρους. Η έκθεση που έφερε στο φως αυτά τα ευρήματα, κοινό μυστικό στο πανελλήνιο, την διεξήγαγε η διεθνής οργάνωση Pro Asyl. Ο δρόμος για την Ευρώπη δεν περνάει μόνο από τον πάτο του Αιγαίου και τα ναρκοπέδια του Έβρου αλλά και από όλη αυτή την απάνθρωπη θηριωδία όπου ο εξευτελισμός και τα βάσανα δεν έχουν σταματημό.
Το δόγμα της μηδενικής ανοχής και της προληπτικής καταστολής για όσους επιχειρούν να εισέλθουν στην Ε.Ε. είναι πια καθεστώς. Η επιλογή των αστικών τάξεων να τσακίσουν μετανάστες και πρόσφυγες είναι ενιαία. Την υπηρετούν όλες οι κυβερνήσεις όπως και αυτή του Πρόντι που τον στηρίζουν διάφορα αριστερά δεκανίκια όπως η Rifondazione Comunista με υπουργό κοινωνικής αλληλεγγύης τον Πάολο Φερέρο που προκειμένου να δικαιολογήσει την ρατσιστική υστερία δήλωσε πως “το πρόβλημα των μεταναστών είναι υπαρκτό.”. Σοσιαλδημοκράτες μαζί με ευρωσταλινικους και πράσινους οικοδομούν μια ασφαλή Ευρώπη. Οι ανασυνθέσεις της αριστεράς μπορούν να πετύχουν πολλά περισσότερα από όσα έχουν φανταστεί οι έλληνες αριστεροί υποστηρικτές τους. Να χαίρονται τους συντρόφους τους!

Λ. Μπαλίς

Νοέμβριος 2007
Φύλλο 106

Αρχείο

Aπό εδώ μπαίνετε στο site της KOKKINHΣ ΟΡΧΗΣΤΡΑΣ ΑΘΗΝΑΣ

web counter

Blog Stats

  • 34,229