//
archives

kseeath

kseeath has written 260 posts for Εργατική Εξουσία – Αρχείο

Νέα ιστοσελίδα και blog της Kόκκινης Ορχήστρας

http://avantgarde.ks-ee.org/

http://avantgarde2009.wordpress.com Συνέχεια

Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΚΛΕΙΝΕΙ-Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ & ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Logo

Κάθε συζήτηση για την αναγκαιότητα οικοδόμησης μιας ισχυρής επαναστατικής οργάνωσης δεν μπορεί να είναι ξεκομμένη από τις προοπτικές ολόκληρης της αριστεράς, όπως επίσης και από τις δυνατότητες που ανοίγει η πάλη των τάξεων.

Συνήθως οι διάφορες πολιτικές δυνάμεις αντιλαμβάνονται αυτό το καθήκον στα χρονικά όρια της συγκυρίας, και όχι μιας μεγαλύτερης περιόδου, θεωρώντας ότι η γενική πορεία δεν μπαίνει υπό αμφισβήτηση. Η προσέγγιση αυτή αν και καλύπτεται πίσω από μια σταθερή προσήλωση στο στρατηγικό στόχο, στην πραγματικότητα αποκαλύπτει την αρτηριοσκλήρωση και το συντηρητικό πνεύμα οργανώσεων που επί δεκαετίες βρίσκονται σε μια μόνιμη στασιμότητα, και αδύναμες να κάνουν αποφασιστικά βήματα προς την οικοδόμηση του επαναστατικού κόμματος.

Κάθε απολογισμός θα πρέπει, για να μην περιοριστεί στο στενό ορίζοντα μικρών οργανώσεων με περιορισμένο στην πραγματικότητα εύρος παρέμβασης, να περιλάβει, όσο είναι δυνατό να γίνει αυτό, την εμπειρία και άλλων αντίστοιχων προσπαθειών από το συγγενικό τους πολιτικό χώρο.

Χρειάζεται λοιπόν μια βαθύτερη «ιστορική» αποτίμηση και όχι η ρουτίνα μιας βραχυπρόθεσμης καταγραφής του τι κάναμε και τι δεν κάναμε τους τελευταίους 12 μήνες. Συνέχεια

Ασφαλιστικό: Πολιτικός ταξικός αγώνας ή οικονομισμός;

Αν και ακόμα δεν έχει δοθεί στη δημοσιότητα το επίσημο σχέδιο της κυβέρνησης για το ασφαλιστικό, από τις ελεγχόμενες διαρροές φαίνεται ότι διαμορφώνεται η τελική του εικόνα.

Έτσι λοιπόν αυξάνεται ο χρόνος υπολογισμού της σύνταξης από το μέσο μισθό της τελευταίας 5ετίας στο μέσο μισθό της καλύτερης 10ετίας. Με το νέο αυτό υπολογισμό θα προκύψει μείωση της σύνταξης περίπου 10%. Όμως δεν είναι μόνο αυτό.
Για τους ασφαλισμένους μετά το 92 η σύνταξη θα υπολογίζεται με συντελεστή 60% επί του -μέσου- μισθού (της καλύτερής δεκαετίας) όπως όριζε ο νόμος Σιούφα (2084/92) και όχι επί 70% σύμφωνα με το ν.3029/02 (Ρέππα). Υπενθυμίζουμε ότι πριν από τους νόμους αυτούς η σύνταξη υπολογιζόταν με συντελεστή 80% επί του τελευταίου μισθού. Ο νόμος Ρέππα μπαίνει σε ισχύ από το 2008 με ετήσια μείωση 1% μέχρι το 2017 για να καταλήξουμε από το 80 στο 70%. Τώρα αυτός ο συντελεστής θα πάει ακόμα πιο χαμηλά φτάνοντας το 60%. Έτσι μια σημερινή σύνταξη 800 ευρώ με τις αλλαγές που προωθούνται ύστερα από 20 χρόνια θα κατέβει στα 600.
Το ίδιο θα συμβεί και στα επικουρικά, που δεν θα πρέπει να ξεπερνούν σε καμία περίπτωση το 20% της βασικής, τη στιγμή που σήμερα το ΕΤΕΑΜ του ΙΚΑ δίνει μέχρι και 30% επικουρικό. Έτσι αν σήμερα κάποιος παίρνει σύνταξη 400 ευρώ και επικουρικό 150, με το πλαφόν του 20% δεν θα πρέπει να πάρει περισσότερα από 100 ευρώ επιπλέον.
Από τους τρεις αυτούς άξονες θα προκύψει συνολική μείωση της τελική σύνταξης ακόμα και 30%. Αυτά όσον αφορά το ποσό της σύνταξης.
Όσον αφορά τώρα τα όρια ηλικίας στο στόχαστρο μπαίνουν οι «πρόωρες», σύμφωνα με την κυβερνητική προπαγάνδα, συνταξιοδοτήσεις πριν τα 60 χρόνια. Όσοι δηλαδή έβγαιναν στα 58 αφού είχαν συμπληρώσει 35ετία. Και εδώ λοιπόν έχουμε επαναφορά των διατάξεων του ν. Σιούφα. Η κυβέρνηση την ίδια ώρα πετάει την πεπονόφλουδα της εθελοντικής παραμονής πέρα του 65 έτους με αντάλλαγμα 3% το χρόνο επιπλέον σύνταξη. Είναι επόμενο ότι με τις συντάξεις πείνας που ευελπιστούν να πετύχουν αυτό το 3% θα είναι σχεδόν υποχρεωτικό για τη στοιχειώδη επιβίωση ιδιαίτερα εκείνων που δεν θα έχουν άλλο εισόδημα, πετυχαίνοντας έτσι de facto την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης ακόμα και στα 70 χρόνια.
Τα χρονικά όρια που θέτει ο Καραμανλής για να προωθήσει την αντιδραστική αναδιάρθρωση το ασφαλιστικού δεν ξεπερνάνε τους 5 μήνες. Επομένως αρχή της άνοιξης θα έχουμε εκτός απρόοπτου το νομοσχέδιο στη Βουλή. Μέχρι τότε η κυβέρνηση ελπίζει ότι θα έχει δημιουργήσει τους όρους για να μπει στην τελική ευθεία.

Ο οικονομισμός της αριστεράς 

Και ενώ η κυβέρνηση προετοιμάζεται πυρετωδώς, στο αντίπαλο στρατόπεδο η μάχη αυτή αντιμετωπίζεται σαν να πρόκειται για κάποιο συνδικαλιστικό ζήτημα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη υποβάθμιση του ζητήματος απ’ αυτή. Αντί να θεωρηθεί μια κεντρική πολιτική μάχη, μια κεντρική ταξική αντιπαράθεση, η αριστερά όλως των ειδών την αντιμετωπίζει εντελώς αποσπασματικά σαν να αφορά μόνο τα συνδικαλιστικά της στελέχη. Για το ΚΚΕ το ασφαλιστικό είναι υπόθεση του ΠΑΜΕ και των σωματείων που συμμετέχουν σ’ αυτό. Για τους συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ είναι υπόθεση της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ και του επίσημου συνδικαλιστικού κινήματος. Για το ΝΑΡ και τους συν αυτώ είναι υπόθεση συντονισμού 5-10 «κόκκινων» πρωτοβάθμιων σωματείων και φυσικά ενός προωθημένου επιθετικού πλαισίου ανατροπής, ενώ για τους υπόλοιπους συνδικαλιστές της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς το σημείο κλειδί είναι το χτίσιμο της 5ης «ταξικής» παράταξης (εργατικά ΕΑΑΚ) στο εργατικό κίνημα.
Πραγματικά δεν θα μπορούσε να υπάρχει πιο κοντόφθαλμη προσέγγιση απ’ αυτή. Επιμένουμε. Το ασφαλιστικό είναι ένα κεντρικό πολιτικό ζήτημα. Η κυβερνητική επιδρομή δεν αφορά ένα ή δύο ασφαλιστικά ταμεία. Δεν πρόκειται για αλλαγές στο ασφαλιστικό μιας ΔΕΚΟ, ή ενός κλάδου. Εδώ μιλάμε για μια πολιτική που αφορά άμεσα όχι μόνο τους σημερινούς, αλλά και τους μελλοντικούς εργαζόμενους, αυτούς που σήμερα είναι φοιτητές ή μαθητές. Μια πολιτική που προωθείται κεντρικά και ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπιστεί.
Το ζήτημα λοιπόν δεν μπορεί να αφορά περισσότερο τον οποιοδήποτε συνδικαλιστή πρωτοβάθμιου, δευτεροβάθμιου ή τριτοβάθμιου συνδικάτου απ’ ότι τον οποιοδήποτε εργαζόμενο, νέο, άνεργο. Και επειδή είναι πολιτικό ζήτημα δεν μπορεί να αφορά περισσότερο τα συνδικάτα, απ’ ότι τις πολιτικές οργανώσεις της αριστεράς. Κι όμως ολόκληρη η αριστερά από το ρεφορμισμό μέχρι την εξωκοινοβουλευτική με τις αλχημείες της βγάζει έξω από την αντιπαράθεση τα 4/5 των δυνάμεών της. Τα όρια του καθαρού ταξικού αγώνα;
Όλοι μιλάνε για την μεγάλη ταξική μάχη του ασφαλιστικού. Όμως τι σημαίνει ταξικός αγώνας. Ποια είναι τα εργαλεία του; Για την αριστερά όλων των ειδών (από το ρεφορμισμό μέχρι τον αναρχοσυνδικαλισμό) τα «νόμιμα» εργαλεία του ταξικού αγώνα είναι τα συνδικάτα.
Φυσικά υπάρχουν διαφορετικές ερμηνείες κάθε φορά.
Όταν το ΚΚΕ λεει συνδικάτα εννοεί τα «ταξικά» όσα δηλαδή είναι με το ΠΑΜΕ. Για το ΠΑΣΟΚ και τοΣΥΡΙΖΑ είναι όλα τα συνδικάτα και πάνω απ’ όλα η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ. Από δω μονάχα μπορεί να δοθεί ο αγώνας. Ένα σημαντικό τμήμα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς πιστεύει ακριβώς το ίδιο μόνο που αυτό συνοδεύεται από μια σκληρή κριτική στις συνδικαλιστικές ηγεσίες, προκείμενου να πιεστούν για να βγάλουν την πολυπόθητη γενική απεργία. Αλλιώς δεν γίνεται τίποτα. Για το ΝΑΡ και ορισμένουςαυτόνομους συνδικαλιστές το νόμιμο τέκνο της ταξικής πάλης είναι τα πρωτοβάθμια σωματεία, μιας και στα δευτεροβάθμια και πάνω οι συνδικαλιστικές ηγεσίες είναι ξεπουλημένες. Βεβαίως οι εκφραστές αυτής της άποψης πέρσι στην απεργία των δασκάλων δεν είχαν κανένα πρόβλημα να χειριστούν τον αγώνα μέσα από τη δευτεροβάθμια ΔΟΕ μαζί με τον Μπράτη, ενώ θα μπορούσε η απεργία να περάσει στα χέρια των απεργιακών επιτροπών με τη δημιουργία Κεντρικής απεργιακής επιτροπής. Φαίνεται ότι η ΔΟΕ εξαιρείται από τους γενικούς κανόνες του ΝΑΡ και των φίλων του όπως επίσης θα εξαιρείται και η γραφειοκρατία της ΠΑΣΚΕ στους δασκάλους. Ας είναι.
Όποια κι αν είναι η παραλλαγή του εργατισμού, στο τέλος όλοι συμφωνούν: Το ζήτημα αφορά τα συνδικάτα. Η αριστερά όταν βρίσκεται μπροστά σε μια ταξική μάχη πετάει την πολιτική της ταυτότητα και ντύνεται με τα επαγγελματικά της ρούχα. Στα μαζέματα δεν μιλάνε επαναστάτες, μιλάνε δάσκαλοι, καθηγητές, οικοδόμοι, τεχνικοί μισθωτοί, καθηγητές σε φροντιστήρια, ιδιωτικοί υπάλληλοι, κούριερ, τραπεζοϋπάλληλοι κ.ο.κ. Αυτοί είναι οι άμεσοι ενδιαφερόμενοι. Η πολιτική αντιπαράθεση γίνεται κάτω από τις μάσκες συνδικαλιστικών εργατικών σχημάτων. Αντί να μπουν οι διαφορετικές πολιτικές γραμμές και να συζητηθούν ανοιχτά οι τακτικές που πρέπει να ακολουθήσει το κίνημα και η αριστερά (κοινωνικά και πολιτικά) γίνεται ένα θέατρο του παραλόγου ανάμεσα σε «ταξικές», «ταξικότερες» και «ταξικότατες» γραμμές που συνοδεύονται από τα αντίστοιχα συνδικάτα, σωματεία, συσπειρώσεις, σχήματα και παρεμβάσεις. Η ίδια αστοχία με την περσινή μάχη για; την αναθεώρηση του Συντάγματος. Όλοι είχαν γνώμη τα συνδικαλιστικά σχήματα, τα σχήματα γειτονιάς, τα γνωστά πρωτοβάθμια, οι δύο εκπαιδευτικές ομοσπονδίες, τα ΕΑΑΚ, οι σύλλογοι γονέων, εκτός φυσικά από τις πολιτικές οργανώσεις. Ο πήχης όσο πιο χαμηλά γίνεται.
Η αριστερά πιστεύει (;) ότι ο καθαρά ταξικός χώρος είναι το προνομιακό πεδίο για να συσπειρώσει τις μεγαλύτερες δυνάμεις. Το ίδιο πιστεύουν όλα τα είδη του επίσημου και ανεπίσημου συνδικαλισμού. «Αν μιλήσουμε κατευθείαν στο ταξικό ένστικτο, για τα ταξικά δικαιώματα, χωρίς κόμματα και πολιτικές, τότε όλοι οι εργάτες θα έρθουν στον αγώνα». Αυτό είναι όλο το βάθος της συνδικαλιστικής φιλοσοφίας. Φυσικά ποτέ δεν γίνεται έτσι. Γιατί όλοι αυτοί οι γνήσιοι και «αδιαμεσολάβητοι» εκφραστές του ταξικού ενστίκτου, ξεχνάνε ότι οι εργάτες εκτός από εργάτες είναι και πολιτικά ή και απολίτικα όντα. Ότι στο μυαλό τους η κυρίαρχη αστική ιδεολογία καταλαμβάνει ένα μεγάλο μέρος των ερμηνευτικών τους εργαλείων, γεγονός που αντί να τους στέλνει στα συνδικάτων και στον συνδικαλισμό τους στέλνει κατευθείαν στην αγκαλιά των αφεντικών και της κυβέρνησης.
Όμως πέρα τα όρια της αυθόρμητης «ταξικής συνείδησης», τα ίδια τα συνδικάτα όχι μόνο αντανακλούν αυτή ακριβώς τη συνείδηση αλλά τις περισσότερες φορές οι ηγεσίες τους λειτουργούν ανοιχτά και ως πράκτορες της αστικής τάξης. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο σε τριτοβάθμιο επίπεδο, αλλά το ίδιο συχνά και σε πρωτοβάθμιο ακόμα και εκεί που τα σωματεία είναι επιχειρησιακά ή εργοστασιακά. Εκεί ακριβώς βρίσκονται και τα περισσότερα εργοδοτικά σωματεία. Οι καπιταλιστές όχι μόνο γνωρίζουν την τέχνη της εξαγοράς, αλλά έχουν και τη δυνατότητα να την πραγματοποιήσουν. Και αυτός είναι ένας επιπλέον λόγος που η ιδεολογία τους είναι κυρίαρχη, πέρα από το ότι κατέχουν και ελέγχουν τους μηχανισμούς προπαγάνδας και διαμόρφωσης της κοινής γνώμης.
Οι οπαδοί του αγνού συνδικαλισμού ξεχνάνε ότι όπου ο ταξικός αγώνας ξεπέρασε τα στενά όρια του τρεϊντγιουνισμού αυτό έγινε χάρη στην πολιτική ανεξαρτησία από τα ιδεολογήματα της αστικής τάξης, που έφεραν μέσα στα συνδικάτα οι ενταγμένοι στο σοσιαλιστική και κομμουνιστικό κίνημα αγωνιστές, από την εποχή του Κάρλ Μαρξ.
Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο τα συνδικάτα δεν έπαιξαν ποτέ πρωταγωνιστικό ρόλο στα μεγάλα κοινωνικά γεγονότα, που σε τελευταία ανάλυση διαμορφώνουν και τον ταξικό συσχετισμό. Δεν υπήρξε επαναστατικό γεγονός στην σύγχρονη ταξική πάλη που οι συνδικαλιστικές οργανώσεις της εργατικής τάξης να έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο. Από τη Ρώσικη επανάσταση, την εξέγερση του Σπάρτακου στη Γερμανία, το Μάη του 68 στη Γαλλία κ.ο.κ. Αν ποτέ έπαιξαν κάποιο ρόλο αυτό έγινε μόνο όταν κινήθηκαν παράλληλα με ένα ορισμένο πολιτικό σχέδιο.
Τα συνδικάτα μπορούν να εκφράζουν μια ορισμένη συνείδηση της εργατικής τάξης που μπορεί και συνδικαλίζεται κάθε φορά. Μια συνείδηση που στο βαθμό που δεν αμφισβητείται ανοιχτά η αστική κυριαρχία τότε θα στοιχείζεται πίσω από τον καλύτερο εκφραστή αυτής της «ισορροπίας» που είναι ο ρεφορμισμός και ο νόμιμος συνδικαλισμός.
Δεν είναι τυχαίο ότι τα ελληνικά συνδικάτα στηρίζονται κατά βάση στο δημόσιο και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα και ακριβώς αυτό εκφράζεται και στη συνδικαλιστική εκπροσώπησή τους σε όλες τις βαθμίδες. Και ας μην ξεχνάνε οι φετιχιστές των πρωτοβάθμιων ότι οι διοικήσεις της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ εκλέγονται από τους αντιπροσώπους αυτών των σωματείων. Ο συσχετισμός στα συνδικάτα μπορεί να ανατραπεί μόνο κατά τη διάρκεια που σπάει η κανονικότητα και αυτό γίνεται μόνο σε περιόδους αγώνα. Ας το θυμηθούμε αυτό από τις περσινές απεργίες στην εκπαίδευση. Και η μορφή που παίρνει αυτή η απότομη είσοδος ευρύτερων κομματιών της εργατικής τάξης στον αγώνα είναι οι απεργιακές επιτροπές. Όργανα που αντιπροσωπεύουν αυτή την άνοδο και που σβήνουν με το τέλος της κινητοποίησης.

«Ταξική» ή επαναστατική πολιτική;

Σύσσωμος ο τρεϊντγιουνισμός, από το ΠΑΜΕ μέχρι τον αναρχοσυνδικαλισμό, καλλιεργεί το μύθο του καθαρού ταξικού αγώνα. Στο σημείο αυτό θα λέγαμε η κυρίαρχη σταλινίζουσα αριστερά έχει αντιγράψει κατά γράμμα την αναρχοσυνδικαλιστική φαντασίωση και όλοι μαζί δεν κάνουν τίποτα περισσότερο από το να αναπαράγουν τις οικονομίστικες αυταπάτες μιας καθυστερημένης πρωτόλειας ταξικής συνείδησης.
Το πιο φοβερό όμως είναι ότι αυτοί ακριβώς που ορκίζονται στον καθαρό ταξικό αγώνα, αυτοί που ισχυρίζονται ότι μια καθαρή ταξική γραμμή, που δεν θα διαχωρίζει την τάξη με βάση τις πολιτικές της ιδέες πετυχαίνει και τη μεγαλύτερη ενότητα στο τέλος είναι ακριβώς αυτοί που έχουν δημιουργήσει τα πιο εξωφρενικά συνδικαλιστικά φέουδα. Στο όνομα της πιο συνεπούς ταξικής γραμμής, σπάνε τις συγκεντρώσεις, τα σωματεία, δημιουργώντας μόνιμες πλέον συνδικαλιστικές διαχωριστικές γραμμές που στην πραγματικότητα δεν έχουν καμία τρέχουσα αξία. Αν στην Ελλάδα αυτό δεν έχει ακόμα φέρει τη διάσπαση της ενιαίας συνδικαλιστικής δομής (μια ΓΣΕΕ) στις λατινόφωνες χώρες που είναι οι μετρ του αυτόνομου συνδικαλισμού εδώ και 120 χρόνια, η εμμονή αυτή έχει οδηγήσει στην πολυδιάσπαση των συνδικαλιστικών οργανώσεων με αποτέλεσμα να υπάρχουν σήμερα 4-5 ΓΣΕ σε κάθε χώρα (Ισπανία, Γαλλία, Ιταλία). Όχι ότι για μας η συνδικαλιστική ενότητα είναι πανάκεια, αλλά για αυτούς που είναι θα άξιζε μια εξήγηση. Ας είναι. Για τον συνδικαλιστή είναι δικαιολογημένη η διάσπαση πάνω σε «ταξικά» ζητήματα, αλλά σε πολιτικά είναι απαράδεκτη.
Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει καμία ταξική πολιτική. Μια πολιτική στο εργατικό κίνημα ή θα είναι επαναστατική πολιτική ή θα είναι ρεφορμιστική. Αυτές οι δύο γραμμές με τις οποιεσδήποτε ενδιάμεσες παραλλαγές τους συγκρούονται εδώ και 150 χρόνια στο εσωτερικό του εργατικού κινήματος. Αλήθεια ποια είναι η διαφορά ταξικής και επαναστατικής πολιτικής; Η «ταξική πολιτική» είναι ένα τέχνασμα του εργατισμού και του οικονομισμού. Είναι μια πολιτική υπεράνω της επαναστατικής και προφανώς της ρεφορμιστικής. Πάει να λύσει το πρόβλημα με έναν αντικειμενίστικο τρόπο, πιστεύοντας ότι αυτός είναι και ο ποιο σύντομος δρόμος για να συνειδητοποιηθεί η εργατική τάξη. Τι να την κάνει την σοσιαλιστική συνείδηση που έρχεται απ’ έξω, αφού μπορεί να φτάσει γρηγορότερα στην «ταξική» που γεννιέται αυθόρμητα και από τα μέσα. Αυτός είναι όλος ο μύθος που σερβίρει ο εργατισμός. Με αυτό το κριτήριο όποιος δεν είναι με την «αντικειμενικά ταξική» γραμμή τότε είναι προδότης. Οι εκφραστές της «ταξικής» γραμμής παραστάνουν ότι οι απόψεις τους δεν είναι μια υποκειμενική τους επεξεργασία, αλλά άμεσο και αδιαμεσολάβητο προϊόν των αντικειμενικών συμφερόντων της εργατικής τάξης, ενώ όλες οι άλλες οι πολιτικές γραμμές είναι μια υποκειμενική στάση και ως εκ τούτου δεν αξίζει να τις παίρνει κανείς στα σοβαρά. Και επιπλέον θα πρέπει να είναι και καχύποπτος για τους εκφραστές αυτών των απόψεων. Γι’ αυτό και σήμερα αν θέλει κανείς να τοποθετηθεί για το ασφαλιστικό ή για οποιοδήποτε άλλο κεντρικό πολιτικό ζήτημα, θα πρέπει να το κάνει ως δάσκαλος, μπετατζής, σερβιτόρος ή λοστρόμος και όχι με την πολιτική του ταυτότητα παίρνοντας και την ευθύνη για ότι λεει. Επιπλέον όταν σήμερα μιλάς σαν δάσκαλος ή σαν φοιτητής υπονοείς ότι αντιπροσωπεύεις «άμεσα» τη θέληση του κλάδου σου. Όπότε άντε να σου αντιμιλήσει ο τάδε που επίσης μπορεί να είναι δάσκαλος, αλλά είχε την τιμιότητα να μιλάει στα ίσα με την πολιτική του ιδιότητα και να μην κρύβεται πίσω από τα ρούχα της δουλειάς του. Οι εργατιστές είναι σαν τους προτεστάντες. Οι πρώτοι έχουν την κατευθείαν σχέση με το θεό και οι δεύτεροι την κατευθείαν σχέση με την εργατική τάξη. Το «ένα είναι το κόμμα της εργατιάς», προϊόν και αυτό του σταλινισμού δεν είναι τίποτα περισσότερο από το προϊόν αυτής της αντίληψης.
Καταλαβαίνει κανείς ότι μέσα σε αυτό το ασφυκτικό περιβάλλον δεν μπορεί να αναπτυχθεί καμία ουσιαστική συζήτηση και φυσικά να γίνει οποιαδήποτε ζύμωση, ανάμεσα στους πρωτοπόρους αγωνιστές του κινήματος.

Επαναστατική πολιτική

Κατά τη γνώμη μας η απάντηση σήμερα είναι η επαναστατική πολιτική. Πολλοί μπορεί να πιστεύουν ότι επαναστατική πολιτική είναι να πάρουμε τα όπλα. Ή ότι τέλος πάντων έχει νόημα μια τέτοια πολιτική λίγο πριν την κατάληψη της εξουσίας. Μέχρι τότε κάνουμε «ταξική» πολιτική. Αφήνοντας όμως τα επαναστατικά καθήκοντα για το αόριστο και μακρινό μάλλον, δεν κάνεις «ταξική» πολιτική, αλλά ξεπέφτεις στο ρεφορμισμό. Σ’ αυτόν ακριβώς βρίσκονται όλοι οι γνήσιοι εκπρόσωποι της ταξικής πολιτικής.
Ας επανέλθουμε όμως από κει που αρχίσαμε. Ασφαλιστικό. Ένα επαναστατικό σχέδιο από την αριστερά, αντιμετώπισης της αντιασφαλιστικής επιδρομής, δεν μπορεί έπ’ ουδενί να περιοριστεί στα συνδικάτα. Μια τακτική που περιορίζεται μόνο σε συνδικαλιστικούς ελιγμούς στο τέλος θα προσκρούσει στη συμβιβαστική ηγεσία της ΓΣΕΕ που θα αρνείται επίμονα να κλιμακώσει τον αγώνα. Αλλά ακόμα και αν η ΓΣΕΕ πραγματοποιήσει μια γενική απεργία ή και δεύτερη, δεν είναι το όργανο εκείνο που μπορεί να κλιμακώσειπολιτικά την αντιπαράθεση. Και το λέμε αυτό γιατί είναι πολύ πιθανό η κυβέρνηση να μην κάνει πίσω και να ψηφίσει το νόμο, όπως έκανε το Μάρτη με το νόμο πλαίσιο στα πανεπιστήμια. Τότε ο αγώνας θα πρέπει να στοχεύσει στην πτώση της κυβέρνησης, Δεν μπορεί να υπάρχει καμία άλλη κλιμάκωση πέρα απ’ αυτή. Ποιος όμως θα μιλήσει για πτώση; Η ΓΣΕΕ; Τα «ταξικά» συνδικάτα; Τα «πρωτοβάθμια» και οι «κόκκινοι» συνδικαλιστές;
Κάθε αγώνας έχει μια δυναμική. Κανένα σοβαρός σχεδιασμός δεν μπορεί να μην πάρει υπόψη του αυτή τη δυναμική. Επομένως δεν μπορεί να ξεκινάει από το σημερινό κλίμα που οπωσδήποτε είναι περισσότερο από υποτονικό. Το πρόβλημα δεν είναι αν θα ξεκινήσουν οι απεργίες. Αυτό θα γίνει και δεν χρειάζεται να ανάψουν το φυτίλι οι συνδικαλιστές των πρωτοβάθμιων. Θα τους προλάβει η ΓΣΕΕ. Το πραγματικό πρόβλημα είναι τι γίνεται μετά. Τι γίνεται όταν θα φτάσουμε σε ένα οριακό σημείο της αντιπαράθεσης. Όταν θα μπει το ζήτημα της κλιμάκωσης της σύγκρουσης. Και αυτό δεν θα αργήσει να έρθει. Δεν πρόκειται η μάχη του ασφαλιστικού να κρατήσει πολύ. Δεν θα μοιάζει καθόλου με μια μεγάλη πορεία, όπου μπορούμε να κάνουμε άπειρα λάθη μέχρι να μορφωθούμε. Αυτά μπορεί να γίνουν στα απομακρυσμένα βουνά αλλά όχι εδώ. Τώρα χρειάζονται γρήγορες, αποφασιστικές τολμηρές και πάνω απ’ όλα πολιτικές κινήσεις.
Η κουβέντα που γίνεται σήμερα για το αν θα πάμε με τη ΓΣΕΕ, τις ομοσπονδίες ή τα πρωτοβάθμια δεν έχει κανένα απολύτως νόημα. Θα πάμε με ότι προάγει τον αγώνα. Φυσικά και θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν όλα τα μέσα. Και η ΓΣΕΕ πρέπει να πιεστεί, και οι ομοσπονδίες και τα πρωτοβάθμια όπου μπορούν ας συντονιστούν. Αλλά ας ξεφύγουμε από τα όρια του συνδικαλισμού. Η αριστερά μπορεί να κινητοποιήσει πολύ περισσότερο κόσμο απ’ ότι η ΓΣΕΕ. Μπορεί στον αγώνα αυτό να είναι πιο αποφασιστικός ο ρόλος της νεολαίας από τα βαριά συνδικάτα των ΔΕΚΟ. Αυτό όμως δεν μπορούμε να το ξέρουμε από τώρα.
Η αριστερά που υποτίθεται θέλει να εμποδίσει την αντιασφαλιστική αστική επίθεση θα πρέπει να δημιουργήσει ένα σιδερένιο ενιαίο μέτωπο. Το ενιαίο εργατικό μέτωπο δεν είναι μέτωπο ούτε ανάμεσα σε επαναστάτες, ούτε μέτωπο «ταξικών» συνδικάτων. Είναι πολιτικό μέτωπο. Εκεί μπορούν να γίνουν πραγματικές συμφωνίες. Τα συνδικάτα αν θέλουν και όσα θέλουν, και όπου υπάρχει ένας τέτοιος συσχετισμός, μπορούν να μπουν. Το σημαντικό είναι να δοθεί πολιτική απάντηση στους δρόμους, χωρίς να περιμένουμε τον Παναγόπουλο της ΓΣΕΕ και της ΠΑΣΚΕ να μας σώσει. Πολιτική κινητοποίηση σημαίνει διαδηλώσεις στο δρόμο και όχι επερωτήσεις στο κοινοβούλιο.
Η αριστερά αντιλαμβάνεται τις διαδηλώσεις και την πολιτική κινητοποίηση επικουρική μιας απεργίας. Αυτή η ιεράρχηση είναι εντελώς λάθος. Η πολιτική κινητοποίηση δεν είναι συμπαράσταση σε απεργούς. Είναι το κέντρο βάρους της αντιπαράθεσης. Και ακριβώς σε αυτό το έδαφος μπορεί να κλιμακωθεί η αντιπαράθεση με την κυβέρνηση. Μια κυβέρνηση που πρέπει να το πάρει χαμπάρι. Ή θα πρέπει να ξεχάσει τους αντιασφαλιστικούς της σχεδιασμούς ή θα πάρει δρόμο. Αυτό θα πρέπει να είναι και το τελεσίγραφο από τη μεριά της αριστεράς και του κινήματος. Κάθε άλλη εμμονή στο καθαρό «ταξικό» που δεν ενδιαφέρεται για την κυβέρνηση (αν θα είναι ο ένας ή ο άλλος) και απλώς περιορίζεται στα περιορισμένα καθήκοντα της διαμαρτυρίας και της άρνησης των αντεργατικών πολιτικών, είναι καταδικασμένο σε υποχώρηση και ήττα.

Ορισμένες διευκρινίσεις γύρω από “φιμώσεις” , μειοψηφίες”, “πλειοψηφίες”, δικαιώματα και υποχρεώσεις

Επειδή ακούγονται διάφορα γύρω από «φιμώσεις», «μειοψηφίες» και «πλειοψηφίες», ας ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα, όσο είναι αυτό δυνατό μέσα από το διαδίκτυο:
Συνέχεια

Kυκλοφορεί στις 4 Ιουλίου το τελευταίο φύλλο της Εργατικής Εξουσίας

Α­ΠΟ­ΦΑ­ΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝ­ΔΙΑ­ΣΚΕ­ΨΗΣ ΤΟΥ ΚΟΜ­ΜΟΥ­ΝΙ­ΣΤΙ­ΚΟΥ ΣΥΝ­ΔΕ­ΣΜΟΥ

Ο Κομ­μου­νι­στι­κός Σύν­δε­σμος – Ερ­γα­τι­κή Ε­ξου­σί­α α­πο­φά­σι­σε να α­να­στεί­λει τη λει­τουρ­γί­α της ορ­γά­νω­σης.
Οι σύ­ντρο­φοι της Ερ­γα­τι­κής Ε­ξου­σί­ας συνε­χί­ζουν την πά­λη τους στο μα­ζι­κό ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα με δια­φο­ρε­τι­κές τα­χτικές και δια­φο­ρε­τι­κά ορ­γα­νω­τι­κά σχή­μα­τα.
Πα­ρά τη δια­φο­ρε­τι­κή πο­ρεί­α οι σύ­ντρο­φοι α­πο­φά­σι­σαν να προ­χω­ρή­σουν σε μια κοι­νή έκ­δο­ση ε­νός θε­ω­ρη­τι­κού – πο­λι­τι­κού πε­ριο­δι­κού.
Στο προ­σε­χές και τε­λευ­ταί­ο φύλ­λο της Ερ­γα­τι­κής Ε­ξου­σί­ας θα ε­κτε­θεί το σκε­πτι­κό της α­πό­φα­σης, στα πλαί­σια μιας συ­ζή­τη­σης που ού­τως ή άλ­λως α­πα­σχο­λεί τον ευ­ρύ­τε­ρο χώ­ρο της Α­ρι­στε­ράς.
Ο α­γώ­νας συ­νε­χί­ζε­ται.

Η Συν­διά­σκε­ψη του Κομ­μου­νι­στι­κού Συν­δέ­σμου

Α­να­κοί­νω­ση της Σύ­νταξης

Η ε­φη­με­ρί­δα Ερ­γα­τι­κή Ε­ξου­σί­α ύ­στε­ρα α­πό 12 χρό­νια πα­ρου­σί­ας δια­κό­πτει την έκ­δο­σή της. Το site της ε­φη­με­ρί­δας θα συ­νε­χί­σει να λει­τουρ­γεί. Ε­κεί θα ση­κω­θούν και πα­λαιό­τε­ρα τεύ­χη κα­θώς και θα φι­λο­ξε­νεί α­πό­ψεις και κρι­τι­κές α­πό τη σκο­πιά του ε­πανα­στα­τι­κού μαρ­ξι­σμού. Ε­πί­σης ό­ποιος φί­λος ή φί­λη θα ή­θε­λε πα­λαιό­τε­ρα τεύχη μπο­ρεί να ε­πι­κοι­νω­νεί με το email για να του α­πο­στα­λούν τα­χυ­δρομι­κά. Ο χώ­ρος των γρα­φεί­ων της ε­φη­με­ρί­δας θα συ­νε­χί­ζει να λει­τουρ­γεί και στο προ­σε­χές διά­στη­μα θα φι­λο­ξε­νεί την έκ­δο­ση ε­νός θε­ω­ρη­τι­κού πε­ριο­δικού στο χώ­ρο πά­ντα του ε­πα­να­στα­τι­κού μαρ­ξι­σμού

 

Βαθαίνει μέρα με τη μέρα η πολιτική κρίση

Αναδημοσίευση από το τεύχος 110 (Ιούλιος 08) της Εργατικής Εξουσίας

Η λύση είναι στην αριστερά

  «Την ώρα που αποκαλύψεις αλλά και οι φημολογίες για το σκάνδαλο της Siemens σκορπούν πανικό στα επιτελεία των κομμάτων, καθίσταται προφανές ότι το ισχύον πολιτικό σύστημα έχει φτάσει στα όριά του… Η πολιτική ζωή της χώρας μοιάζει με ένα απέραντο τέλμα στο οποίο βυθίζονται πρωταγωνιστές και κομπάρσοι, αποσυντίθεται ένα πεπαλαιωμένο πολιτικό σκηνικό». Κάπως έτσι περιγράφει το Κυριακάτικο Βήμα (22.6) τη ζοφερή κατάσταση που έχει περιέλθει ο επίσημος πολιτικός κόσμος εδώ και μερικές εβδομάδες ύστερα από τις απανωτές αποκαλύψεις του σκανδάλου της Siemens. Το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι όλα αυτά συμβαίνουν στην πιο ακατάλληλη στιγμή. Στο μέσο μιας παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, η οποία έχει γονατίσει όχι μόνο τους εργαζόμενους αλλά και όλα εκείνα τα «δυναμικά» μεσοστρώματα που αποτέλεσαν εδώ και 15 τουλάχιστον χρόνια τον βασικό κορμό στήριξης του αστικού εκσυγχρονισμού στην Ελλάδα.

Τα λαδώματα της Siemens

Σύμφωνα με τις καταθέσεις του πρώην μάνατζερ της Siemens του Ραϊνχαρντ Σίκατσεκ στην εισαγγελία του Μονάχου η εταιρεία για μια 15ετία διέθετε το 10% του τζίρου της στην Ελλάδα για να δωροδοκεί έλληνες αξιωματούχους και πολιτικά κόμματα . Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές τα ποσά αυτά ανέρχονταν σε περισσότερα από 5 εκατ. ευρώ το χρόνο με τα οποία όπως διατεινόταν ο πρόεδρος της Siemens Ελλάς Μιχάλης Χριστοφοράκος «καλλιεργούσε το πολιτικό τοπίο». (Βήμα 29.6). Αν σκεφτεί κανείς ότι οι μπίζνες της Siemens στην Ελλάδα από το 90 μέχρι τώρα ανέρχονται σε 2 δις ευρώ τότε το ποσό που χρησιμοποιήθηκε για λαδώματα ξεπερνάει κατά πολύ τα 100 εκατομμύρια ευρώ με τα οποία η εν λόγω εταιρεία εξασφάλιζε την μόνιμη υποστήριξη των κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Τα ποσά αυτά επιβεβαιώνει και ο συνήγορος του Σίκατσεκ ο οποίος δήλωσε ότι «Το ένα εκατομμύριο μάρκα που ακούσαμε πρόσφατα ότι παραδέχθηκε να έχει λάβει πολιτικός παράγοντας στην Ελλάδα είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Σύμφωνα με τον πελάτη μου Ράινχαρτ Σίκατσεκ τουλάχιστον 5 εκατομμύρια ευρώ κατά μέσο όρο έβγαιναν κάθε χρόνο από τα ταμεία της Siemens με προορισμό την Ελλάδα μέχρι τη στιγμή που πάγωσαν οι κινήσεις των λογαριασμών λόγω της αποκάλυψης του σκανδάλου… Υπάρχουν μαρτυρίες που αναφέρουν ότι τα χρήματα πήγαιναν σε πολιτικά κόμματα για να υπάρχει εύνοια, ότι δόθηκαν για την εξασφάλιση των έργων της Siemens στην Ελλάδα σχετικά με τους Ολυμπιακούς Αγώνες, εξοπλιστικά προγράμματα -ξέρετε, τις ‘everyday business’ της εταιρείας στη χώρα σας. Και πρόκειται για αρκετά μεγαλύτερα ποσά σε σχέση με αυτά που έχουν βρεθεί από την έρευνα των αρχών της χώρας σας.» (ΑΠΕ 30.6) Μιλάμε πραγματικά για μυθικά ποσά που έφταναν για να εξαγοραστεί το μισό κοινοβούλιο. Για την διεκπεραίωση του θεάρεστου αυτού έργου η Siemens είχε δημιουργήσει ένα δαιδαλώδες δίκτυο παράκτιων εταιρειών, όπως η Placid Blue Corporation και ηFairways των επιχειρηματιών Λέτσα και Κλαδά συγγενείς  εξ αγχιστείας του Χριστοφοράκου. Μέσα από αυτές τις εταιρείας όπως ήδη έχουν παραδεχτεί οι ιδιοκτήτες τους στον εισαγγελέα διακινήθηκαν περίπου 2,5 εκ. ευρώ προς άλλους μεσάζοντας (Δελβέτογλου, Ράμμος, Γιαννακάκης, Τυρογαλάς) για να καταλήξουν (;) σύμφωνα πάντα με τα λεγόμενά τους πίσω στον Χριστοφοράκο. Να πούμε εδώ ότι οι χρηματιστές της υπόθεσης είναι γαλάζια παιδιά και όλοι τους μπλεγμένοι στο σκάνδαλο με τα δομημένα ομόλογα και το χρηματιστήριο. Όλα αυτά συμβαίνουν κάπου ανάμεσα στο 2003 και το 2005 και είναι ένα πολύ μικρό μέρος του δικτύου που ξέπλενε ουσιαστικά το μαύρο χρήμα από τα λαδώματα. Τα 420 χιλιάρικα (1 εκ. μάρκα) που ήδη έχει παραδεχτεί ότι έλαβε ο Τσουκάτος το 1998 για να τα καταθέσει μέσω ενός άλλου δικτύου πράσινων επιχειρηματιών (Πιατούλης, Βίος) κατευθείαν στο κεντρικό ταμείο του ΠΑΣΟΚ σαν ενίσχυση δήθεν των οργανώσεων της Γερμανίας είναι με τη σειρά του ένα ελάχιστο μέρος από τα χρήματα που έχουν περάσει από τα χέρια των εκσυγχρονιστών και να προσθέσουν ακόμα μια μαύρη κηλίδα στην περίοδο διακυβέρνησης του Σημίτη. Τώρα βεβαίως ο Παπανδρέου προσπαθεί να πείσει ότι δεν είχε ιδέα για όσα συνέβαιναν εκείνη την περίοδο. Υπάρχει κανείς που να τον πιστεύει; Μια επίσης ύποπτη συναλλαγή είναι αυτή του Βόγια στενού συνεργάτη του Βίου (Χιώτες και οι δύο) ο οποίος έλαβε δύο εμβάσματα ύψους 3,3 εκ. ευρώ μέσω της Fairways η οποία  εμπλέκετε ήδη στις γαλάζιες διαδρομές. Σύμφωνα πάντως με τον δικηγόρο του Βόγια  «τα χρήματα αυτά αφορούσαν την αμοιβή του για τη συμμετοχή του σε συνεργασία με την Siemens Τηλεβιομηχανική στη Θεσσαλονίκη πλακετών ηλεκτρονικής πλοήγησης των πυραύλων Patriots που αγόρασε το ελληνικό δημόσιο το 1999».  Ένας λοιπόν ηλεκτρολόγος μηχανολόγος σαν τον Βόγια για εργασία μερικών μηνών εισέπραξε τη «νόμιμη» αμοιβή των 3,3 εκ. ευρώ!!! Εντάξει δε λέμε μπορεί κανείς να τα αρπάζει, να κάνει τον μεσάζοντα, να παριστάνει τον άσχετο, αλλά να κοροϊδεύει και όλον τον κόσμο, ε αυτό παραείναι.. Σύμφωνα πάντως με τον Σίκατσεκ, ο οποίος κοντεύει να βγάλει στο κλαρί όλο το ντουνιά, με την υπόθεση των Patriots έχουν σχέση και τα 420 χιλ. ευρώ του Τσουκάτου μιας και ταιριάζουν απόλυτα οι ημερομηνίες. (Βήμα 22.6, σελ.13)Μια άλλη μίζα ύψους 3 εκ. ευρώ δόθηκε το 2001 για τη συμφωνία εκσυγχρονισμού των ελληνικών σιδηροδρόμων. Ενώ για την συνεργασία της Siemens με τον ΟΤΕ εκταμιεύτηκαν περίπου 10 εκ ευρώ προς τα στελέχη του οργανισμού λίγο πριν τους Ολυμπιακούς. Επίσης για το σύστημα παρακολούθησης των Ολυμπιακών Αγώνων το C4Ι που σύμφωνα πάντα με τον Σίκατσεκ του είχαν ζητηθεί από τον Χριστοφοράκο για να ταίσει τα λαμόγια της αντιτρομοκρατίας μόνο για το 2004, 10 εκ. ευρώ!!! Το εν λόγω σύστημα στοίχισε 255 εκ. ευρώ. Εδώ η Siemens ήταν υπεργολάβος της αμερικάνικής SAIC. Αν υποθέσουμε ότι η ταρίφα είναι 10% τότε θα πρέπει να αναζητηθούν επιπλέον 15 εκ. ευρώ. Θα μας πουν ποιοι τα έφαγαν ή να υποθέσουμε ότι βρίσκονται μεταξύ όλων αυτών των ελεεινών που γέμισαν την Αθήνα με κάμερες και με αερόστατα για να μας «προστατέψουν από τους τρομοκράτες». Και ενώ όλο το πανελλήνιο αδυνατεί να χωνέψει τα απίστευτα ποσά, μαθαίνουμε και για κάποιον κύριο Τρεπεκλή, γνώριμος της οικογένειας Παπανδρέου, ο οποίος έλαβε το ευτελές ποσό των 6,5 εκ. ευρώ από την SAIC ως αντιπρόσωπός της στην Ελλάδα για τη συμμετοχή του στις διαπραγματεύσεις τόσο με την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ όσο και με τη ΝΔ. (Βήμα 29.6) Να πούμε εδώ ότι η SAIC ενώ αρχικά χτύπησε το έργο στα 416 εκ. τελικά το πήρε 255 μαζί με την Siemens. Αυτό ίσως ήταν και η αιτία που κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών το σύστημα μισολειτουργούσε και παραδόθηκε ολοκληρωμένο το 2007. Ο Τρεπεκλής ισχυρίζεται ότι η αμοιβή του είναι λογική για τα αμερικανικά δεδομένα. Δηλαδή αν αυτές είναι οι φυσιολογικές αμοιβές ενός διαπραγματευτή για λογαριασμό μιας εταιρείας, τότε ο γενικός της διευθυντής πόσα βγάζει το χρόνο; Και κουτορνίθι να είναι κανείς μάλλον δεν θα μπορέσει να τα χάψει όλα τούτα. Είναι προφανές ότι τα χρήματα αυτά είχαν αποδέκτες αυτούς που έβαζαν για λογαριασμό του ελληνικού δημοσίου τις υπογραφές για να κλειστούν οι συμφωνίες. Και είναι επίσης προφανές ότι τα ποσά αυτά δεν ήταν δωράκια που έβαζε από την τσέπη της η κάθε Siemens αλλά καπέλα που πληρώνει το δημόσιο δηλαδή ο ελληνικός λαός για να τα φάνε μερικοί αλητήριοι που περιφέρονται από τη Βουλή, στα υπουργεία και με πριβέ πτήσεις στη Γερμανία και την Ελβετία.

Κρίση του πολιτικού συστήματος

Το σκάνδαλο της Siemens έρχεται να δώσει τη χαριστική βολή ύστερα από τις απανωτές αποκαλύψεις για το ριφιφί στα ασφαλιστικά ταμεία με τα δομημένα ομόλογα, το σκάνδαλο Ζαχόπουλου και τα DVD του Μαξίμου με τις διαπραγματεύσεις κουκουλώματος με το δημοσιογραφικό παρακράτος, και λίγο παλιότερα το σκάνδαλο με τις υποκλοπές, τις απαγωγές των Πακιστανών σε συνεργασία ΚΥΠ και αγγλικών μυστικών υπηρεσιών και δίπλα σε όλα αυτά οι πολεοδομικές παραβάσεις του Μαγγίνα και του Σουφλιά. Το πολιτικό εποικοδόμημα δεν εμπνέει πλέον καμία εμπιστοσύνη ακόμα και σε εκείνα τα κομμάτια που στο παρελθόν του έδιναν την αναγκαία υποστήριξη. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, τα δύο κόμματα που αποτελούν εδώ και 3 δεκαετίες τους βασικούς πυλώνες του αστικού πολιτικού συστήματος βρίσκονται πλέον με βάση όλες τις δημοσκοπήσεις καθηλωμένα κάτω από το 65% και όπως όλα δείχνουν δεν υπάρχει κανένα σημάδι ανάκαμψης.Για πρώτη φορά μετά την μεταπολίτευση η αστική τάξη φαίνεται να μην διαθέτει μια αξιόπιστη εναλλακτική λύση. Το σενάριο ενός τρίτου πολιτικού οργανισμού που να παίξει το ρόλο του μπαλαντέρ είναι πλέον ανοικτό και ήδη η πρόσφατη δημοσκόπηση του Βήματος στις 29.6 δίνει σε ένα «εκσυγχρονιστικό» κόμμα γύρω στο 8% (2 από τη ΝΔ και 6 από το ΠΑΣΟΚ). Μια τέτοια προοπτική όμως θα αποδυναμώσει ακόμα περισσότερο το ΠΑΣΟΚ το οποίο από κόμμα εξουσίας θα βρεθεί κάτω από το 25%. Ωστόσο κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει αν αυτός θα είναι ο πάτος. Γιατί αν η αριστερόστροφη λαϊκή βάση του ΠΑΣΟΚ συνειδητοποιήσει ότι δεν υπάρχει επιστροφή τότε δεν θα είναι απίθανο να στραφεί μαζικά πλέον προς τα αριστερά και το ΠΑΣΟΚ να έχει το άδοξο τέλος του Ζήγδη.. Αυτό το σενάριο θα ήταν πλέον εφιαλτικό για την αστική σταθερότητα. Για τους καπιταλιστές το πρόβλημα δεν είναι μόνο ο σχηματισμός της επόμενης κυβέρνησης με τη ΝΔ και τσόντα ένα «εκσυγχρονιστικό» κεντρώο κόμμα, που και αυτό κανείς δεν γνωρίζει αν θα έχει καλύτερη τύχη από το ΚΕΠ του Αβραμόπουλου ή από την ΠΟΛΑΝ του Σαμαρά. Αλλά η αναζήτηση μιας νέας πολιτικής ισορροπίας που θα διαδεχθεί την μεταπολίτευση. Σε κάθε άλλη περίπτωση μπαίνουμε σε μια περίοδο που θα θυμίζει έντονα την μεταπολεμική αστάθεια. Αυτό που κανείς δεν ξέρει είναι αν η συμφωνία της Βάρκιζας έχει ακόμα ισχύ.

Οικονομική κρίση

Η πολιτική κρίση και η διαφθορά του επίσημου πολιτικού κόσμου δεν είναι μόνο ένα ελληνικό φαινόμενο. Στη βάση του βρίσκεται μια σε εξέλιξη παγκόσμια οικονομική κρίση. Το πετρέλαιο έχει πλέον ξεπεράσει τα 140 δολάρια το βαρέλι και μέχρι τον Οκτώβρη ίσως φτάσει τα 180. Οι εξελίξεις θα είναι ακόμα πιο ραγδαίες μετά τους Ολυμπιακούς του Πεκίνου. Τα χρηματιστήρια βρίσκονται από την αρχή του χρόνου σε μια σταθερή καθοδική φάση. Μόνο το ελληνικό έχει μια πτώση 30% ενώ 60 δις ευρώ έχουν κάνει φτερά, από την πτώση της αξίας των μετοχών. Το τελευταίο καταφύγιο των χρηματιστικών κεφαλαίων είναι η ενέργεια και τα τρόφιμα. Αυτό έχει προκαλέσει ένα απίστευτο ράλι όχι μόνο στο πετρέλαιο, αλλά και στα τρόφιμα, αφού τεράστια κεφάλαια κατευθύνονται στην αγορά προθεσμιακών συμβολαίων με αποτέλεσμα να συμπαρασύρει και την τρέχουσα τιμή αυτών των αγαθών. Αυτό με τη σειρά του προκαλεί την άνοδο των τρεχουσών τιμών με αποτέλεσμα να την βλέπουμε στα ράφια των super market, όπου όλα έχουν πάρει φωτιά. Στον τρίτο κόσμο τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα δεδομένου ότι εκεί σχεδόν όλο το πενιχρό εισόδημα των ανθρώπων καταναλώνεται για είδη πρώτης ανάγκης. Η επισιτιστική κρίση επιτείνεται ταυτόχρονα και από τις κλιματικές αλλαγές και τηn ερημοποίηση μεγάλων εκτάσεων που μεxρί τώρα ήταν καλλιεργήσιμες ή και με την αλλαγή χρήσης γης που επίσης μειώνει τις καλλιεργήσιμες εκτάσεις. Οι δείκτες της ελληνικής οικονομίας που εδώ και μια δεκαετία υποτίθεται ότι συναγωνίζονται τους ευρωπαϊκούς, απόδειξη σύμφωνα με τους τσάρους της οικονομίας ότι επιτυγχάνεται η σύγκλυση, πάνε κυριολεκτικά κατά διαόλου. Ο πληθωρισμός ξεπερνάει πλέον το 5%. Βεβαίως πρέπει να ξέρουμε ότι ο πληθωρισμός δεν αφορά μόνο τα βασικά είδη που καταναλώνουμε καθημερινά αλλά, και τα ηλεκτρονικά προϊόντα, τα σπίτια, τα είδη πολυτελείας κ.ο.κ. Για έναν εργαζόμενο των 1000 ευρώ ή έναν συνταξιούχο των 500 ο πραγματικός πληθωρισμός αγγίζει το 10% δεδομένου ότι το εισόδημα που έχει στη διάθεσή του ίσα που φτάνει για να πληρώσει τους λογαριασμούς, τις κάρτες και τα τρόφιμα στη λαϊκή και το Σούπερ. Μόνο οι κάρτες δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τρέχουν με 15% τόκο ο οποίος προστίθεται στον λαϊκό πληθωρισμό. Η ΕΣΥΕΑ βεβαίως δεν τον υπολογίζει. Αυτή τη στιγμή τα δάνειαέχουν φτάσει τα 240 δις διπλάσια από ότι το 2004. Το νούμερο είναι εξωπραγματικό κι όμως αληθινό. Κάθε χρόνο προστίθενται 30 δις δάνεια. Κάθε χρόνο δηλαδή η κάθε οικογένεια χρεώνεται με 10000 ευρώ επιπλέον. Τα δημόσια οικονομικά βρίσκονται κι αυτά σε απελπιστική κατάσταση. Το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού άγγιξε το πρώτο τετράμηνο τα 4 δις. Αν συνεχίσει έτσι θα ξεπεράσει τα 12 μέχρι το τέλος του χρόνου. Αυτό σημαίνει όχι 3% του ΑΕΠ που είναι ο στόχος, αλλά ίσως και 7%. Η οικονομική ανάπτυξη ακόμα και όπως την μετράει ο Αλογοσκούφης διαρκώς πέφτει. Από 4,6% το 2004 είναι ζήτημα αν θα ξεπεράσει το 3% φέτος. Και μέσα σε αυτό το κλίμα ο Σημίτης περιφέρεται στεναχωρημένος που δεν του αναγνωρίζεται η 8ετής προσφορά του στα χρόνια του εκσυγχρονισμού. Τι να του πει κανείς τώρα; Ότι η «ανάπτυξη» εκείνης της περιόδου ήταν μια φούσκα που βασίστηκε στο αεροπλανάκι του χρηματιστηρίου, στο υπέρογκο δανεισμό, και την υπερεκμετάλλευση των μεταναστών. Ε λοιπόν κύριε Σημίτη μετά το φαγοπότι ήλθε η ώρα του λογαριασμού. Και αυτό δεν αφορά μόνο την Ελλάδα αλλά ολόκληρο τον κόσμο. Ύστερα από τους πανηγυρισμούς για το «τέλος του σοσιαλισμού», τη δεκαετία της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και τα 7 χρόνια «αντιτρομοκρατικής» υστερίας το σύστημά τους έφαγε τα ψωμιά του. Το σχέδιο της νέας τάξης έχει τσακιστεί στη μέση ανατολή και τη Λ.Αμερική, η παγκόσμια οικονομία έχει βουλιάξει όπως ήταν αναμενόμενο ύστερα από 20 χρόνια νεοφιλελευθερισμού και όλα αυτά μαζί απαξιώνουν και όσους έχουν πολιτικά ταυτιστεί μαζί τους. Αυτό είναι και το μέγα πρόβλημα του δικομματισμού στην Ελλάδα. Ότι και να κάνει ο Γιώργος Παπανδρέου, όσο και να ξορκίζει την περίοδο του Σημίτη, ότι και να κάνει ο Καραμανλής όσο και να παριστάνει τον αδιάφθορο (και μετά τα dvd;) όσο και να χτυπιούνται όλοι μαζί, ακόμα κι αν φτιάξουν κόμματα ο Βενιζέλος και ο Τατούλης, τίποτα δεν θα τους σώσει.

Η λύση είναι αριστερά

Κάθε αριστερός αγωνιστής, ρεφορμιστής και επαναστάτης, θα πρέπει να κάνει μια εκτίμηση των βασικών προοπτικών. Πού πάει το σύστημα, τα κόμματα που το στηρίζουν, η αριστερά, το κίνημα, η συνείδηση των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων. Από το 2006 έχουμε μπει σε μια περίοδο κινηματικής ανάτασης. Φοιτητικές κινητοποιήσεις, σκληρές απεργίες, ασφαλιστικό κ.ο.κ. Οι περισσότερες απ’ αυτές τις κινητοποιήσεις ηττήθηκαν ακόμα κι αν επιβράδυναν το ρυθμό της αστικής επίθεσης. Ωστόσο θα πρέπει να μιλήσουμε για πύρρειους νίκες της κυβέρνησης που της επέφεραν κούραση και φθορά και αφετέρου μια απότομη μεταστροφή της πολιτικής συνείδησης. Όλα αυτά σε συνδυασμό με την ανικανότητα της κυβέρνησης να χειριστεί τα καθημερινά προβλήματα ενώ την ίδια στιγμή βουλιάζει στη διαφθορά και τα σκάνδαλα. Αυτά για έναν μικροαστό που θέλει την ησυχία του είναι αρκετά για να χάσει εντελώς την εμπιστοσύνη του στο σύστημα και να στραφεί σε άλλες κατευθύνσεις. Η δυσαρέσκεια επιτείνεται ακόμα περισσότερο από την απελπιστική οικονομική κατάσταση εκατοντάδων χιλιάδων νοικοκυριών που κυριολεκτικά βρίσκονται στα όρια της φτώχειας. Οι προσδοκίες για το μέλλον είναι ακόμα χειρότερες. Κανείς δεν ελπίζει σε μια βελτίωση της κατάστασής του. Όλα αυτά μαζί είναι μια πυριτιδαποθήκη έτοιμη να εκραγεί.Δεν υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία ότι η κοινωνία στρέφεται ύστερα από πολλά χρόνια ξανά προς τα αριστερά. Όποιος δεν καταλαβαίνει ότι το 16% που εμφανίζει ο Σύριζα στις δημοσκοπήσεις και το 9% του ΚΚΕ είναι στροφή προς τα αριστερά είναι απλά τυφλός και επιπλέον μια δικαιολογία για να συνεχίσει να κλαίγεται για το πόσο χάλια είναι η κατάσταση. Ε λοιπόν η κατάσταση είναι χάλια μόνο για το σύστημα και για όσους το στηρίζουν. Το ΚΚΕ αντί να ακονίζει τα μαχαίρια του σε κάθε γερό ταρακούνημα του καθεστώτος μιλάει για επιχείρηση «αποπροσανατολισμού ή για τις διαχρονικές ευθύνες». Κάθε κρίση για το ΚΚΕ είναι μια ακόμα ευκαιρία για να βγάλει βαρετά συμπεράσματα του στυλ: Έτσι είναι στον καπιταλισμό, όσο υπάρχει αγορά θα ακριβαίνουν τα πράγματα, όσο το άλλο κάποιοι θα τα παίρνουν, το λέγαμε πάντα εμείς και άλλα τέτοια. Το ΚΚΕ συναγωνίζεται σε νωχελικότητα και απάθεια τους παπάδες που σε κάθε καταστροφή προτείνουν μια προσευχή στην παντοδύναμο. Όμως δεν είναι μόνο αυτό. Το κόμμα αυτό μοιρολατρώντας πάνω στην καθημερινότητα δίνει την ευκαιρία στην κυβέρνηση και σε όλους τους διαχειριστές να τη σκαπουλάρουν. Όταν λες ότι πάντα αυτά γίνονται μειώνεις αμέσως την τρέχουσα αξία των γεγονότων. Ας φανταστούμε να ξεκινήσει ένας πόλεμος και οι κομμουνιστές αντί να βγουν στο δρόμο και να ζητήσουν το κεφάλι των μιλιταριστών που στέλνουν τα παιδιά μας στη σφαγή να το ρίξουν στη φιλοσοφία: Ε πάντα στον καπιταλισμό γίνονται πόλεμοι, αυτή είναι η φύση του συστήματος που προκαλεί τον ανταγωνισμό και αλλά τέτοια παραμύθια. Αυτό είναι το καθήκον μας; Να φιλοσοφούμε ή να μαχόμαστε για να ανατρέψουμε την κατάσταση; Λοιπόν για να το ξεκαθαρίσουμε. Κάθε έγκλημα δεν συγχωρείται ούτε μειώνεται η αξία του γιατί κάποιοι στο παρελθόν το έχουν ξανακάνει. Όταν γίνεται ένα έγκλημα πρέπει να τιμωρείται σαν να γίνεται πρώτη φορά. Αυτή είναι μια μαχητική στάση άξια για όσους θέλουν να βελτιώσουν τις συνθήκες της ύπαρξής τους. Μόνο όσοι σκέφτονται έτσι μπορούν να γίνουν δύναμη ανατροπής. Οι υπόλοιποι θα βουλιάξουν στον πεσιμισμό και τη μοιρολατρία.Η στάση αυτή του ΚΚΕ είναι ο βασικός λόγος που εισπράττει ελάχιστα από τη λαϊκή δυσαρέσκεια. Ο κόσμος που στρέφεται στην αριστερά ξεπερνάει το ΚΚΕ και πάει κατευθείαν στο ΣΥΡΙΖΑ. Στο χώρο της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς υπάρχει μια απορία για όλες αυτές τις εξελίξεις. Πέρσι οι δυνάμεις του ΕΝΑΝΤΙΑ και του ΜΕΡΑ περίμεναν ότι θα εισέπρατταν κάτι από τις απεργίες των δασκάλων και τις φοιτητικές κινητοποιήσεις στις οποίες και έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο. Δεν συνέβη τίποτα απ’ όλα αυτά. Ο κόσμος δεν αναγνωρίζει σε αυτό το χώρο καμία δύναμη πολιτικής ανατροπής. Αυτό οφείλεται σε πολλούς λόγους (διάσπαση, συνδικαλιστικές παλινωδίες, έλλειψη αξιόπιστου σχεδίου). Στο λαϊκό υποσυνείδητο ο χώρος αυτός ξέρει καλά να ανεβοκατεβαίνει τη Σταδίου και την Πανεπιστήμιου και να γεμίζει αφίσες τα Εξάρχεια αλλά μέχρι εκεί. Είναι αναξιόπιστος για οτιδήποτε άλλο. Μια γενική συμπάθεια στην αγωνιστικότητα ορισμένων αγωνιστών που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους σε αυτό το χώρο, και που αναγκαστικά έγινε αυτό για 2-3 δεκαετίες, δεν αρκεί για να αποτελέσει ο χώρος αυτός εναλλακτική πολιτική δύναμη στην αριστερά.Αυτός είναι ακόμα ένας λόγος που ο Συριζα συσπειρώνει όχι μόνο από το ΠΑΣΟΚ αλλά και από ολόκληρη την αριστερά νέες δυνάμεις. Οι πάντες πλέον αναγνωρίζουν ότι εδώ κάτι μπορεί να γίνει. Το σύστημα βλέπει στο ΣΥΡΙΖΑ μια απειλητική δύναμη για τη αστική σταθερότητα. Και μια επανάσταση δεν θα έλθει ποτέ όσο το σύστημα εξασφαλίζει τη σταθερότητά του, βρίσκει πολιτικές λύσεις, εξασφαλίζει μια ορισμένη συναίνεση από τα μεσωστρώματα. Αν η επαναστατική αριστερά ενδιαφέρεται για την επανάσταση πραγματικά και όχι για να φλυαρεί, τότε θα πρέπει να βρει τους πιθανούς δρόμους από τους οποίους αυτή θα περάσει. Οι περισσότεροι αγωνιστές της Εργατικής Εξουσίας πήραν μια γενναία απόφαση να ρισκάρουν πάνω σε αυτή την προοπτική. Ο αγώνας για να φύγει αυτή η κυβέρνηση και η αριστερά να γίνει ο πρωταγωνιστής μιας νέας εναλλακτικής λύσης θα έπρεπε να προκαλέσει συναγερμό σε κάθε ομάδα, οργάνωση και αγωνιστή που συνεχίζει να πιστεύει ότι μπορεί να γίνει η ανατροπή. Η αριστερά που περιμένει στη γωνία για να εκμεταλλευτεί την προδοσία του Συνασπισμού και την είσοδό του σε μια κεντροαριστερή διακυβέρνηση, είναι μια αριστερά που δεν θέλει να πρωταγωνιστήσει, δεν θέλει να καθορίσει τις εξελίξεις ούτε καν να τις επηρεάσει. Θέλει να είναι για πάντα στη γωνία, να μην αναλαμβάνει ποτέ ευθύνες και να περιμένει δήθεν πότε οι ρεφορμιστές θα ξαναπροδώσουν. Αυτή η αριστερά δεν πρόκειται να κάνει τίποτα και αφού προδώσουν οι ρεφορμιστές. Γιατί είναι η αριστερά του πεσιμισμού, της μοιρολατρίας και του περίμενε τι θα κάνουν οι άλλοι. Ακόμα και όταν έχει την ευκαιρία στο δρόμο να κάνει κάτι, πάλι στις αναβολές το ρίχνει. Τους είδαμε στις φοιτητικές κινητοποιήσεις όταν στις 8 Μάρτη μαζί με τους ρεφορμιστές έστειλαν τον κόσμο σπίτια τους. Τους είδαμε λίγο πριν, όταν μαζί με τον Μπράτη έκλειναν την 6 εβδομάδων απεργία των δασκάλων. Τους είδαμε και φέτος το Μάρτη όταν λίγο πριν ψηφιστεί το ασφαλιστικό μάζεψαν μόνοι τους την 5νθήμερη ξανά στους δασκάλους γιατί «ο κόσμος δεν τραβάει». Εμείς δεν έχουμε καμία όρεξη να περιμένουμε κανέναν, ούτε τη ΓΣΕΕ να κάνει απεργίες διαρκείας, ούτε να καλούμε τους ρεφορμιστές και τους γραφειοκράτες να πραγματοποιήσουν την επανάσταση. Κατά τη γνώμη μας δεν υπάρχει καμία επαναστατική αριστερά στην Ελλάδα. Υπάρχει απλά ένας χώρος που περιφέρεται ως τέτοια με τον ίδιο τρόπο που και το ΚΚΕ περιφέρεται ως κομμουνιστικό κόμμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ με όλα τα προβλήματα και τις ρεφορμιστές αυταπάτες έχει έναν άμεσο πολιτικό λόγο. Είναι η μόνη δύναμη που μιλάει στα ίσια για πτώση της κυβέρνησης. Είναι η δύναμη που σταθερά στηρίζει κεντρικά τους αγώνες γεγονός που έχει κόψει τη φόρα στους Πολύδορες για μια ακόμα πιο άγρια καταστολή. Μίλησε για τα σκάνδαλα, για τις απαγωγές, πολλά επώνυμα στελέχη τους πήραν ανοιχτά θέση για τις τρομοδίκες την ώρα που διάφοροι κομμουνισταράδες είχαν λουφάξει ψάχνοντας τις αναγκαίες δικαιολογίες σε τσιτάτα του Λένιν χωρίς φυσικά να βρίσκουν τίποτα. Όλα αυτά είναι αρκετά για μας για να συνεχίσουμε τον αγώνα μέσα από τις γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ.Όσο για αυτούς που θα αρπάξουν την ευκαιρία για να σχολιάσουν, να κουτσομπολέψουν και να επιβεβαιωθούν ας λένε ότι θέλουν. Εξάλλου μόνο γι’ αυτό αξίζουν. Για να σχολιάζουν τους υπόλοιπους. Για τους συντρόφους τώρα που θα δουν σε αυτή μας την κίνηση μια προσπάθεια να μπει η επαναστατική αριστερά ξανά στο παιχνίδι είναι σίγουρο ότι θα συναντηθούμε ξανά.

Νέα δολοφονική φασιστική επίθεση

Στις 30 Ιούνη το απόγευμα 20 περίπου αλήτες που μετέβαιναν σε μηχανές της φασιστοσυμμορίας που φέρει το όνομα “χρυσή αυγή” επιτέθηκαν στο αντιεξουσιαστικό στέκι Αντίπνοια που βρίσκεται στα Πετράλωνα. Μέσα στο στέκι εκείνη την ώρα βρίσκονταν δύο άντρες και δύο γυναίκες παρακολουθώντας μάθημα ξένης γλώσσας. Η επίθεση ήταν καθαρά δολοφονική απόπειρα και εκτελέστηκε προσχεδιασμένα και ύστερα από παρακολούθηση του χώρου που εξάλλου δεν είναι ανοικτός κάθε μέρα.
Συνέχεια

Ανακοίνωση αναστολής λειτουργίας

Ο Κομμουνιστικός Σύνδεσμος – Εργατική Εξουσία αποφάσισε να αναστείλει τη λειτουργία της οργάνωσης.

Οι σύντροφοι της Εργατικής Εξουσίας συνεχίζουν την πάλη τους στο μαζικό εργατικό κίνημα με διαφορετικές ταχτικές και διαφορετικά οργανωτικά σχήματα.

Παρά τη διαφορετική πορεία οι σύντροφοι αποφάσισαν να προχωρήσουν σε μια κοινή έκδοση ενός θεωρητικού – πολιτικού περιοδικού.

Στο προσεχές και τελευταίο φύλλο της Εργατικής Εξουσίας θα εκτεθεί το σκεπτικό της απόφασης, στα πλαίσια μιας συζήτησης που ούτως ή άλλως απασχολεί τον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς.

Ο αγώνας συνεχίζεται.

Κάτω η κυβέρνηση των δολοφόνων

Η κυβέρνηση, προφανώς αποθρασυμένη από την επικράτησή της στο μέτωπο του ασφαλιστικού, ξεπερνάει πλέον κάθε προηγούμενο προκειμένου να εφαρμόσει την αντιδραστική της πολιτική.Η δολοφονία της 43χρονης Μαρίας Κουλούρη, μητέρας δύο ανήλικων παιδιών κατά τη διάρκεια της απροκάλυπτης επίθεσης 10 διμοιριών ΜΑΤ εναντίον των κατοίκων της Λευκίμμης Κέρκυρας οι οποίοι αντιδρούσαν στην κατασκευή χωματερής στην περιοχή τους, δεν αποτελεί απλώς ένα ακόμα γεγονός βίας. Είναι ένα ποιοτικό γεγονός, πρόκειται για μια δολοφονία από τα ΜΑΤ κατά τη διάρκεια μια μαζικής διαμαρτυρίας.
Συνέχεια

Συμπεράσματα (Νάβης)

1. Μέσα στις γραμμές της αριστεράς (κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής) υπάρχουν βαθιές διαφορές στα βασικά σημεία προγράμματος και ταχτικής.

2. Οι διαφορές αυτές αφορούν  όλες τις πλευρές της  παρούσας φάσης του ελληνικού καπιταλισμού. Περιλαμβάνουν τη στάση απέναντι στο κράτος (καταστολή, βία και αυτοάμυνα, συμμετοχή στα όργανα διοίκησης, συναλλαγή με κυβερνητικά κόμματα), τον χαρακτήρα του ελληνικού καπιταλισμού, τα εθνικά θέματα, τις διεκδικήσεις των συνδικάτων, το ενιαίο μέτωπο και πολλά τρέχοντα ζητήματα.

3. Οι διαφορές αυτές δεν επιτρέπουν να προχωρήσει οποιοδήποτε εγχείρημα «ενότητας της αριστεράς». Κάθε τέτοια προσπάθεια γίνεται στο κενό.

4. Η οικοδόμηση του επαναστατικού κόμματος βρίσκεται ακόμα στην περίοδο της διασποράς και των στενών ομίλων. Υπάρχουν προσπάθειες συνεννόησης και πολιτικής προσέγγισης, αλλά δεν μπορεί ακόμα να γίνει κάποια σύνθεση, λόγω των σημαντικών διαφορών.

5. Μετά την κρίση του σταλινισμού, ήλθε η κρίση της σοσιαλδημοκρατίας. Η κρίση αυτή δεν μπορεί να ξεπερασθεί. Η οικοδόμηση του κόμματος δεν μπορεί να γίνει οικοδομώντας μία αριστερή φράξια μέσα σε ένα μαζικό ρεφορμιστικό κόμμα. Γιατί τέτοιο κόμμα δεν μπορεί να οικοδομηθεί πιά. Η εποχή των μαζικών ρεφορμιστικών κομμάτων είναι παρελθόν.

Ιούνιος 2008

Ν Α Β Η ς

Αρχείο

Aπό εδώ μπαίνετε στο site της KOKKINHΣ ΟΡΧΗΣΤΡΑΣ ΑΘΗΝΑΣ

web counter

Blog Stats

  • 33,305