//
Πολιτική

Υπάρχει κυβερνητική πρόταση από την αριστερά πέρα από την κεντροαριστερά;

Η άνοδος των ποσοστών της κοινοβουλευτικής αριστεράς, όπως αυτά αποτυπώνονται τουλάχιστον στις δημοσκοπήσεις, σε συνδυασμό με την κρίση εκπροσώπησης, δημιουργούν ένα καινούργιο περιβάλλον στο οποίο η αριστερά όλων των ειδών θα πρέπει να πάρει μια ξεκάθαρη θέση, όχι για να είναι εντάξει με τις ιδεολογικές της καταβολές, ούτε για να ξεφύγει από τις ασφυκτικές ερωτήσεις των αστών δημοσιογράφων, αλλά πάνω απ’ όλα για να μπορέσει να δώσει απαντήσεις στους εργαζόμενους και τους νεολαίους που στρέφονται μαζικά προς τα αριστερά αναζητώντας όχι μόνό τρόπους αντίστασης αλλά και δρόμους διεξόδου.

Εδώ υπάρχουν δύο κίνδυνοι. Ο μεγαλύτερος προέρχεται από την τάση που έχει ένα τμήμα της αριστεράς να προσκολλείται στην κεντροαριστερά επιδιώκοντας κυβερνήσεις –ταξικής- συνεργασίας. Πρόκειται για τα γνωστά και δοκιμασμένα κεντροαριστερά σενάρια, των οποίων τα πολιτικά αποτελέσματα είδαμε για ακόμα μια φορά στις πρόσφατες εκλογές της Ιταλίας. Επάνοδος της δεξιάς, συντριβή της προσκολλειόμενης αριστεράς.
Ο άλλος κίνδυνος προέρχεται από έναν αφηρημένο αλλά και απόλυτο αντικυβερνητισμό. Αν αυτός ο «αντικυβερνητισμός» είναι το αντίβαρο στα κεντροαριστερά σενάρια και τις κυβερνήσεις ταξικής συνεργασίας, τότε είναι απολύτως δίκαιος και επιπλέον μπορεί να διασώσει την αριστερά από μια νέα και τραγική γελοιοποίηση, που θα φέρει απογοήτευση και αποστράτευση.
Από την άλλη όμως η αριστερά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι δεν είναι απλώς ο πόλος της διαμαρτυρίας, ούτε απλώς το κόμμα των θυμάτων. Είναι πολιτικό κίνημα και ως εκ τούτου επιδιώκει να κυβερνήσει για να εφαρμόσει το δικό της πρόγραμμα. Επιδιώκει με άλλα λόγια την ανύψωση του προλεταριάτου σε κυβερνώσα τάξη. Επομένως δεν έχει κανένα λόγο να σταυροκοπιέται όταν μπαίνει το ζήτημα της κυβέρνησης. Και όσο η συζήτηση αυτή αναβάλλεται, για να μην σπάσουν προφανώς τα αυγά, τόσο οι διάφοροι Κωνσταντόπουλοι θα προετοιμάζουν το έδαφος σε μια κεντροαριστερή διακυβέρνηση, επιφυλάσσοντας για την αριστερά για ακόμα μια φορά το ρόλο της τσόντας στη σοσιαλδημοκρατία. Όταν έλθει εκείνη η ώρα η λύση αυτή θα είναι μονόδρομος. Ε, τι να κάνουμε για να φύγει ο Καραμανλής, για να μην ξαναβγεί ο Μπερλουσκόνι κ.ο.κ.
Κι όμως μπορεί να υπάρχει άλλος δρόμος. Αρκεί η αριστερά να τον δείξει στα ίσα, χωρίς να μασάει τη γλώσσα της και να θέλει να ανοίξει η γη και να την καταπιεί. Και η λύση δεν είναι να βρίσκεται μονίμως στην αντιπολίτευση, ούτε φυσικά οι γενικολογίες ότι η ελπίδα βρίσκεται στους λαϊκούς μαζικούς αγώνες. Αυτή είναι η εύκολη απάντηση, για να αποποιηθεί η αριστερά τις ευθύνες της και να τις φορτώνει στον κόκορα.
Αντί λοιπόν να κρύβεται πίσω από το δάκτυλό της η αριστερά θα πρέπει να πάρει θέση. Τι κυβέρνηση θέλει, τώρα, και όχι ύστερα από 100 χρόνια όταν θα έχουν «ωριμάσει οι συνθήκες». Πίσω από αυτή την μοιρολατρική αναμονή της «ωρίμανσης των συνθηκών» κρύβεται μια κεκαλυμμένη ρεφορμιστική αντίληψη για την κοινωνική εξέλιξη. Όμως δεν είναι μόνο αυτοί που αναμένουν σαν τους αγιορίτες μοναχούς της μονής Εσφιγμένου. Είναι και αυτοί που από θέση αρχής θεωρούν ότι οι καταπιεσμένοι δεν πρέπει να διεκδικούν την εξουσία γιατί αυτή μολύνει. Η αντιεξουσία αυτή στην πραγματικότητα είναι μια υποταγή στην πιο καθυστερημένη εργατική συνείδηση που ότι δεν μπορεί να το καταλάβει το απωθεί.
Εδώ δημοσιεύουμε δύο κείμενα τακτικής, όχι σαν ευαγγέλια, αλλά για να συνεισφέρουν στη συζήτηση που ήδη έχει ανοίξει. Το πρώτο από την «απόφαση πάνω στην τακτική» του 4ου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς (1922), και το δεύτερο από το Μεταβατικό Πρόγραμμα της 4ης Διεθνούς (1938). Και τα δύο κείμενα αναφέρονται στην τακτική της «εργατικής κυβέρνησης.

Η εργατική κυβέρνηση

Η εργατική κυβέρνηση (ενδεχόμενα εργατοαγροτική κυβέρνηση) πρέπει παντού να μας χρησιμεύσει σαν γενικό προπαγανδιστικό σύνθημα. Αλλά σαν άμεσο πολιτικό σύνθημα η εργατική κυβέρνηση αποκτάει σημασία στις χώρες όπου η κατάσταση της αστικής κοινωνίας είναι ιδιαίτερα πολύ λίγο ασφαλής, και όπου ο συσχετισμός των δυνάμεων μεταξύ των εργατικών κομμάτων και της μπουρζουαζίας θέτει στην ημερήσια διάταξη τη λύση της εργατικής κυβέρνησης σαν πολιτική ανάγκη.
Σ’ αυτές τις χώρες το σύνθημα της «εργατικής κυβέρνησης» αποτελεί αναπόφευκτη συνέπεια όλης της τακτικής του ενιαίου μετώπου.
Τα κόμματα της 2ης Διεθνούς σ’ αυτές τις χώρες προσπαθούν να «σώσουν» την κατάσταση υποστηρίζοντας και πραγματοποιώντας τη συμμαχία των αστών με τους σοσιαλδημοκράτες. Οι πιο πρόσφατες προσπάθειες που έγιναν από ορισμένα κόμματα της 2ης Διεθνούς (πχ. στη Γερμανία) που αρνήθηκαν την ανοιχτή συμμετοχή τους σε μια τέτοια κυβέρνηση, για να πραγματοποιήσουν σύγχρονα το συνασπισμό τους με τους αστούς με μασκαρεμένη μορφή, είναι απλώς μια μανούβρα που αποβλέπει να καθησυχάσει τις μάζες οι οποίες διαμαρτύρονται εναντίον τέτοιων συνασπισμών, και μια ραφιναρισμένη εξαπάτηση των εργατικών μαζών. Στη φανερή ή μασκαρεμένη συμμαχία αστικής τάξης και σοσιαλδημοκρατίας οι κομμουνιστές αντιτάσσουν το ενιαίο μέτωπο όλων των εργατών και το πολιτικό και οικονομικό συνασπισμό όλων των εργατικών κομμάτων εναντίον της μπουρζουαζίας, όλος ο κρατικός μηχανισμός πρέπει να περάσει στα χέρια της εργατικής κυβέρνησης και οι θέσεις της εργατικής κυβέρνησης να ενισχυθούν.
Το πιο στοιχειώδες πρόγραμμα μιας εργατικής κυβέρνησης πρέπει να είναι ο εξοπλισμός του προλεταριάτου, ο αφοπλισμός των αντεπαναστατικών αστικών οργανώσεων, η εφαρμογή του ελέγχου στην παράγωγή, η επιβολή του κύριου βάρους των φόρων στους πλούσιους και το τσάκισμα της αντίστασης της αντεπαναστατικής μπουρζουαζίας.
Μια τέτοια κυβέρνηση είναι δυνατή μόνο αν βγει μέσα από την πάλη των ίδιων των μαζών, αν στηριχτεί πάνω στα εργατικά όργανα κατάλληλα για αγώνα και δημιουργημένα από τα πλατιά στρώματα των καταπιεζόμενων εργατικών μαζών. Μια εργατική κυβέρνηση που προκύπτει από ένα κοινοβουλευτικό συνδυασμό, μπορεί επίσης να δώσει ευκαιρία να αναζωογονηθεί το επαναστατικό εργατικό κίνημα. Είναι επομένως αυτονόητο ότι η δημιουργία μιας πραγματικής εργατικής κυβέρνησης και η διατήρηση μιας κυβέρνησης που κάνει επαναστατική πολιτική θα οδηγήσουν αναγκαστικά στον πιο λυσσασμένο αγώνα, ίσως και σε εμφύλιο πόλεμο εναντίον της μπουρζουαζίας. Το σύνθημα της εργατικής κυβέρνησης επομένως μπορεί να εξαπολύσει επαναστατικούς αγώνες.
Σε ορισμένες περιπτώσεις οι κομμουνιστές πρέπει να δηλώσουν ότι είναι διατεθειμένοι να σχηματίσουν κυβέρνηση με μη κομμουνιστικά εργατικά κόμματα και οργανώσεις. Αυτό όμως μπορούν να το κάνουν μόνο αν υπάρχουν εγγυήσεις ότι αυτές οι κυβερνήσεις θα κάνουν πραγματικά αγώνα εναντίον της μπουρζουαζίας με την έννοια που μιλήσαμε παραπάνω. Σε μια τέτοια περίπτωση οι κανονικοί όροι της συμμετοχής των κομμουνιστών σε μια τέτοια κυβέρνηση είναι οι ακόλουθοι:
Η συμμετοχή στην εργατική κυβέρνηση μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο με την έγκριση της Κομμουνιστικής Διεθνούς
Οι κομμουνιστές που θα αποτελέσουν μέλη της εργατικής κυβέρνησης θα ελέγχονται με τον πιο αυστηρό τρόπο από μέρους του κόμματός του
Το κομμουνιστικό κόμμα διατηρεί απόλυτα τη φυσιογνωμία και την πλήρη ανεξαρτησία της ζύμωσης και της προπαγάνδας του.
Παρά τα μεγάλα του πλεονεκτήματα, το σύν8θημα της εργατικής κυβέρνησης έχει επίσης και κινδύνους, όπως και κάθε ενιαιομετωπική τακτική. Για να προφυλαχτούν απ’ αυτούς τους κινδύνους, τα κομμουνιστικά κόμματα δεν πρέπει να ξεχνάνε ότι αν κάθε αστική κυβέρνηση είναι συγχρόνως και καπιταλιστική, δεν είναι αλήθεια ότι κάθε εργατική κυβέρνηση είναι κυβέρνηση πραγματικά προλεταριακή, δηλαδή ένα επαναστατικό όργανο της προλεταριακής εξουσίας.
Η κομμουνιστική Διεθνής οφείλει να έχει υπόψη της τις ακόλουθες περιπτώσεις:
Φιλελεύθερη εργατική κυβέρνηση. Υπάρχει ήδη στην Αυστραλία και είναι εξίσου πιθανή σε αρκετά κοντινό μέλλον και στην Αγγλία.
Σοσιαλδημοκρατική εργατική κυβέρνηση (Γερμανία).
Εργατοαγροτική κυβέρνηση. Αυτό το ενδεχόμενο μπορούμε να το προβλέψουμε για τα Βαλκάνια, την Τσεχοσλοβακία κλπ.
Εργατική κυβέρνηση με συμμετοχή των κομμουνιστών
Πραγματική προλεταριακή εργατική κυβέρνηση που, στην καθαρότερη μορφή της, μόνο ένα Κομμουνιστικό Κόμμα μπορεί να ενσαρκώσει.
Οι δύο πρώτοι τύποι εργατικής κυβέρνησης δεν είναι επαναστατικές κυβερνήσεις, αλλά κυβερνήσεις καμουφλαρισμένης συμμαχίας μεταξύ της μπουρζουαζίας και των αντεπαναστατικών εργατών ηγετών. Αυτές οι «εργατικές κυβερνήσεις» είναι ανεκτές από την εξασθενημένη μπουρζουαζία σε κρίσιμες γι’ αυτήν περιόδους και σκοπό έχουν να εξαπατήσουν το προλεταριάτο για τον πραγματικό ταξικό χαρακτήρα του κράτους ή να αποτρέψουν ακόμα την επαναστατική επίθεση του προλεταριάτου, με τη βοήθεια των διεφθαρμένων εργατικών ηγετών για να κερδιθεί χρόνος και να ξεπεραστεί η κρίση. Οι κομμουνιστές δεν πρέπει να συμμετέχουν σε παρόμοιες κυβερνήσεις. Αντίθετα πρέπει να αποκαλύπτουν χωρίς οίκτο τον πραγματικό χαρακτήρα αυτών των ψεύτικων εργατική κυβερνήσεων μπροστά στις μάζες. Στην περίοδο της παρακμής του καπιταλισμού, όπου το κύριο καθήκον μας είναι να κερδίσουμε την πλειοψηφίας του προλεταριάτου, οι κυβερνήσεις αυτές αντικειμενικά μπορούν να συμβάλουν στην επιτάχυνση της διαδικασίας αποσύνθεσης του αστικού καθεστώτος.
Οι κομμουνιστές είναι επίσης έτοιμοι να βαδίσουν μαζί με τους σοσιαλδημοκράτες, χριστιανούς, ακομμάτιστους, συνδικαλιστές κλπ. εργάτες που δεν έχουν ακόμα αναγνωρίσει την ανάγκη της δικτατορίας του προλεταριάτου. Οι κομμουνιστές είναι ακόμα διατεθειμένοι κάτω από ορισμένες συνθήκες και με ορισμένες εγγυήσεις να υποστηρίξουν μια μη κομμουνιστική εργατική κυβέρνηση. Είναι όμως υποχρεωμένοι οπωσδήποτε να εξηγούν στην εργατική τάξη ότι η απελευθέρωσή της μόνο με τη δικτατορία του προλεταριάτου μπορεί να εξασφαλιστεί.
Οι δύο άλλοι τύποι εργατικής κυβέρνησης στην οποία μπορούν να συμμετάσχουν οι κομμουνιστές δεν είναι ακόμα δικτατορία του προλεταριάτου, ούτε ακόμα αποτελούν μια αναγκαία μεταβατική μορφή προς τη δικτατορία. Μπορούν όμως να αποτελέσουν μια αφετηρία για την κατάκτηση αυτής ης δικτατορίας. Μόνο μια εργατική κυβέρνηση συγκροτημένη από κομμουνιστές μπορεί να πραγματοποιήσει την πλήρη δικτατορία του προλεταριάτου.

Από την «Απόφαση πάνω στην τακτική» του 4ου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς (1922)

Η Κυβέρνηση Εργατών και Αγροτών

Η φόρμουλα «κυβέρνηση εργατών και αγροτών» εμφανίστηκε για πρώτη φορά, το 1917, στην αγκιτάτσια των Μπολσεβίκων, και υιοθετήθηκε οριστικά μετά την Επανάσταση του Οκτώβρη. Σ’ αυτή την περίπτωση, δεν αντιπροσώπευε παρά τη λαϊκή ονομασία της δικτατορίας του προλεταριάτου που είχε ήδη εγκαθιδρυθεί. Η σπουδαιότητα αυτής της ονομασίας βρισκόταν κυρίως στο γεγονός ότι υπογράμμιζε την ιδέα της συμμαχίας του προλεταριάτου και της αγροτιάς, πάνω στην οποία στηριζόταν η σοβιετική εξουσία.
Όταν η Κομμουνιστική Διεθνής των επιγόνων επιχείρησε να ξαναζωντανέψει τη φόρμουλα της «δημοκρατικής δικτατορίας του προλεταριάτου και της αγροτιάς» που είχε θάψει η Ιστορία, έδωσε στη φόρμουλα «κυβέρνηση εργατών και αγροτών» ένα περιεχόμενο εντελώς διαφορετικό, καθαρά «δημοκρατικό», δηλαδή αστικό περιεχόμενο, αντιτάσσοντας την στη δικτατορία του προλεταριάτου. Οι Μπολσεβίκοι-Λενινιστές απόρριψαν χωρίς ενδοιασμούς το σύνθημα της «κυβέρνησης εργατών και αγροτών» στην αστική-δημοκρατική του έκδοση. Διαβεβαίωσαν τότε και διαβεβαιώνουν και τώρα ότι, αν το κόμμα του προλεταριάτου αρνηθεί το βήμα πέρα από τα αστικά-δημοκρατικά όρια, η συμμαχία του με την αγροτιά θα καταλήξει απλά στην υποστήριξη του κεφαλαίου, όπως έγινε με τους Μενσεβίκους και τους Σοσιαλ-Επαναστάτες, το 1917, όπως έγινε με το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας, το 1925-27, και όπως γίνεται τώρα με τα Λαϊκά Μέτωπα στην Ισπανία, στη Γαλλία και σε άλλες χώρες.
Από τον Απρίλη μέχρι τον Σεπτέμβρη του 1917, οι Μπολσεβίκοι απαιτούσαν από τους Σοσιαλ-Επαναστάτες και τους Μενσεβίκους να σπάσουν τους δεσμούς τους με τη φιλελεύθερη μπουρζουαζία και να πάρουν την εξουσία στα δικά τους χέρια. Με αυτόν τον όρο, οι Μπολσεβίκοι υπόσχονταν στους Μενσεβίκους και τους Σοσιαλ-Επαναστάτες, σαν τους μικροαστούς εκπροσώπους των εργατών και αγροτών, την επαναστατική τους βοήθεια ενάντια στη μπουρζουαζία. Οι ίδιοι όμως αρνούνταν κατηγορηματικά, είτε να μπουν στην κυβέρνηση των Μενσεβίκων και των Σοσιαλ-Επαναστατών είτε να πάρουν πάνω τους την πολιτική ευθύνη των πράξεών τους. Αν οι Μενσεβίκοι και οι Σοσιαλ-Επαναστάτες είχαν πραγματικά σπάσει τους δεσμούς τους με τους Καντέ (φιλελεύθερους) και με τον ξένο ιμπεριαλισμό, τότε η «κυβέρνηση εργατών και αγροτών» που είχε σχηματιστεί απ’ αυτούς δεν θα μπορούσε παρά να επιταχύνει και να διευκολύνει την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου. Αλλά, ήταν ακριβώς γι’ αυτό το λόγο που οι κορυφές της μικροαστικής δημοκρατίας αντιστέκονταν μ’ όλες τους τις δυνάμεις στην εγκαθίδρυση της δικής τους κυβέρνησης. Η εμπειρία της Ρωσίας απόδειξε, και η πείρα της Ισπανίας και της Γαλλίας το επιβεβαιώνει γι’ άλλη μια φορά, πως ακόμα και μέσα σε συνθήκες πάρα πολύ ευνοϊκές, τα κόμματα της μικροαστικής δημοκρατίας (Σοσιαλ-Επαναστάτες, σοσιαλδημοκράτες, σταλινικοί, αναρχικοί) είναι ανίκανα να σχηματίσουν μια κυβέρνηση εργατών και αγροτών, δηλαδή μια κυβέρνηση ανεξάρτητη από την μπουρζουαζία.
Παρ’ όλ’ αυτά, η διεκδίκηση των Μπολσεβίκων, που απευθυνόταν στους Μενσεβίκους και τους Σοσιαλ-Επαναστάτες: «Σπάστε τους δεσμούς σας με την μπουρζουαζία, πάρτε στα χέρια σας την εξουσία!», είχε για τις μάζες μια τεράστια εκπαιδευτική σημασία. Η επίμονη απροθυμία των Μενσεβίκων και των Σοσιαλ-Επαναστατών να πάρουν την εξουσία, που τόσο δραματικά εκτέθηκε στις Μέρες του Ιούλη, τους καταδίκασε οριστικά μπροστά στις μάζες και προετοίμασε τη νίκη των Μπολσεβίκων.
Το κεντρικό καθήκον της Τέταρτης Διεθνούς είναι να απελευθερώσει το προλεταριάτο από την παλιά ηγεσία, που ο συντηρητισμός της βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με την καταστροφική έκρηξη του αποσυντιθέμενου καπιταλισμού και αποτελεί το κύριο εμπόδιο στην ιστορική πρόοδο. Η κύρια κατηγορία που η Τέταρτη Διεθνής εκτοξεύει ενάντια στις παραδοσιακές οργανώσεις του προλεταριάτου, είναι το γεγονός ότι αυτές δεν θέλουν να ξεκολλήσουν από το πολιτικό μισοπτώμα της μπουρζουαζίας. Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες, η διεκδίκηση, η συστηματικά απευθυνόμενη στην παλιά ηγεσία: «σπάστε τους δεσμούς σας με την μπουρζουαζία, πάρτε την εξουσία!», είναι ένα εξαιρετικά σπουδαίο όπλο για να αποκαλύψουμε τον προδοτικό χαρακτήρα των κομμάτων και των οργανώσεων της Δεύτερης και της Τρίτης Διεθνούς, όπως και της Διεθνούς του Άμστερνταμ. Έτσι, το σύνθημα «κυβέρνηση εργατών και αγροτών», χρησιμοποιείται από μας αποκλειστικά με την έννοια που είχε το 1917 στο στόμα των Μπολσεβίκων, δηλαδή σαν ένα σύνθημα ενάντια στην μπουρζουαζία και τον καπιταλισμό, αλλά σε καμιά περίπτωση με τη «δημοκρατική» έννοια που του έδωσαν αργότερα οι επίγονοι, μεταμορφώνοντάς το από γέφυρα προς τη σοσιαλιστική επανάσταση στο κύριο εμπόδιο στο δρόμο της.
Απ’ όλα τα κόμματα και τις οργανώσεις, που βασίζονται πάνω στους εργάτες και τους αγρότες και μιλούν στο όνομά τους, απαιτούμε να σπάσουν τους πολιτικούς τους δεσμούς με την μπουρζουαζία και να μπούνε στο δρόμο της πάλης για μια κυβέρνηση εργατών και αγροτών. Σ’ αυτό το δρόμο, τους υποσχόμαστε πλήρη υποστήριξη ενάντια στην καπιταλιστική αντίδραση. Ταυτόχρονα, αναπτύσσουμε ακούραστα μια ζύμωση γύρω από τις μεταβατικές διεκδικήσεις που θα πρέπει κατά τη γνώμη μας, να αποτελούν το πρόγραμμα της «Κυβέρνησης Εργατών και Αγροτών».
Είναι δυνατή η δημιουργία μιας τέτοιας κυβέρνησης από τις παραδοσιακές εργατικές οργανώσεις; Η προηγούμενη εμπειρία δείχνει, όπως το έχουμε κιόλας πει, πως κάτι τέτοιο είναι τουλάχιστο πάρα πολύ απίθανο. Είναι, ωστόσο, αδύνατο να αρνηθούμε κατηγορηματικά από τα πριν τη θεωρητική δυνατότητα ότι, κάτω οπό την επίδραση ενός συνδυασμού εντελώς εξωτερικών περιστάσεων (πόλεμος, ήττα, οικονομικό κραχ, επαναστατική πίεση των μαζών, κλπ.), τα μικροαστικά κόμματα, κι εδώ περιλαμβάνονται και οι σταλινικοί, μπορούν να πάνε πιο μακριά απ’ ότι τα ίδια θέλουν στο δρόμο του σπασίματος των δεσμών τους με την μπουρζουαζία. Όπως και να ‘χει, ένα πράγμα είναι πέρα από κάθε αμφιβολία: ακόμα κι αν αυτό το ενδεχόμενο, το πάρα πολύ απίθανο, γινόταν μια μέρα κάπου πραγματικότητα, και μια «κυβέρνηση εργατών και αγροτών» με την έννοια που αναφέραμε πιο πάνω, εγκαθιδρυόταν στην πραγματικότητα, αυτή δεν θα αντιπροσώπευε παρά ένα σύντομο επεισόδιο στο δρόμο της αληθινής δικτατορίας του προλεταριάτου.
Δεν υπάρχει, ωστόσο, ανάγκη να κάνουμε εικασίες. Η ζύμωση γύρω από το σύνθημα της «κυβέρνησης εργατών και αγροτών» διατηρεί κάτω απ’ όλες τις συνθήκες μια τεράστια παιδαγωγική αξία. Κι αυτό δεν είναι τυχαίο: το γενικευμένο αυτό σύνθημα ακολουθεί πέρα για πέρα τη γραμμή της πολιτικής ανάπτυξης της εποχής μας (χρεοκοπία και αποσύνθεση των παλιών αστικών κομμάτων, πτώση της δημοκρατίας, άνοδος του φασισμού, επιταγυνόμενη πορεία των εργατών προς μια πιο δραστήρια και πιο επιθετική πολιτική). Κάθε μεταβατική διεκδίκηση, επομένως, πρέπει να οδηγεί σ’ ένα και το ίδιο πάντα πολιτικό συμπέρασμα: οι εργάτες πρέπει να σπάσουν τους δεσμούς τους με όλα τα παραδοσιακά κόμματα της μπουρζουαζίας με στόχο να ενωθούν με τους αγρότες, για να εγκαθιδρύσουν τη δική τους εξουσία.
Είναι αδύνατο να προβλέψουμε από τα πριν ποιο θα είναι το συγκεκριμένο στάδιο της επαναστατικής κινητοποίησης των μαζών. Τα τμήματα της Τέταρτης Διεθνούς πρέπει κριτικά να προσανατολίζονται σε κάθε νέο στάδιο και να προωθούν τέτοια συνθήματα που θα βοηθούν την πάλη των εργατών για μια ανεξάρτητη πολιτική, θα βαθαίνουν τον ταξικό χαρακτήρα αυτής της πολιτικής, θα συντρίβουν τις ρεφορμιστικές και πασιφιστικές αυταπάτες, θα δυναμώνουν το δεσμό της πρωτοπορίας με τις μάζες και θα προετοιμάζουν την επαναστατική κατάχτηση της εξουσίας.

Από το «Μεταβατικό Πρόγραμμα» της 4ης Διεθνούς (1938)

Advertisements

Συζήτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρχείο

Aπό εδώ μπαίνετε στο site της KOKKINHΣ ΟΡΧΗΣΤΡΑΣ ΑΘΗΝΑΣ

web counter

Blog Stats

  • 33,750
Αρέσει σε %d bloggers: