//
Ιστορία

40 χρονια από το Μάη του ’68- η επανάσταση αρχίζει!

Τα γεγονότα του Μάη του ‘68 έπεσαν σαν κεραμίδα στα κεφάλια των αστών αναλυτών, κοινωνιολόγων, δημοσιογράφων αλλά και προοδευτικών διανοούμενων της εποχής. Τι σχέση μπορεί να έχει η Γαλλία του προχωρημένου καπιταλισμού με τους Βιετκόγκ, την αντιαποικιακή επανάσταση στο Αλγέρι, την άνοιξη της Πράγας; Όλοι αυτοί μίλαγαν με εξαιρετική άνεση για τις επαναστάσεις στην καθυστερημένη περιφέρεια του καπιταλισμού αλλά τους ήταν αδιανόητη μια εξέγερση στο ίδιο τους το σπίτι. Στην καρδιά της Ευρώπης, τη Γαλλία.

Πριν την έκρηξη

Η φοιτητική εξέγερση στη Ναντέρ και λίγο αργότερα στη Σορβόννη έπαιξε το ρόλο του πυροκροτητή στην επερχόμενη επαναστατική κρίση του Μάη 68 στη Γαλλία.
Τα πανεπιστήμια είχαν μαζικοποιηθεί εκπληκτικά τα τελευταία χρόνια ύστερα από τη θέσπιση της ελεύθερης εισαγωγής. Οι φοιτητές από 200 χιλιάδες το 1961 ξεπέρασαν 7 χρόνια αργότερα το μισό εκατομμύριο. Το πανεπιστήμιο πλέον ήταν ανοικτό και σ’ ένα κομμάτι της εργατικής τάξης. Φυσικά αυτό ήταν μέρος ενός σχεδίου της αστικής τάξης για να καλύψει τις ανάγκες σε έμψυχο υλικό, της εκσυγχρονιστικής στρατηγικής του γαλλικού καπιταλισμού προκειμένου να είναι ανταγωνιστικός στην Κοινή Αγορά (ΕΟΚ).
Οι φοιτητές όμως δεν ήταν πειθαρχήσιμοι. Οι εσωτερικοί κανονισμοί σε πανεπιστήμια και φοιτητικές εστίες ήταν πολύ σκληροί. Η πολιτική προπαγάνδα ήταν απαγορευμένη. Στις εστίες δεν επιτρέπονταν οι αφίσες στους τοίχους ούτε οι μετακινήσεις επίπλων, ενώ η είσοδος αγοριών στις εστίες των κοριτσιών και το αντίθετο επίσης ήταν απαγορευμένη. Επιπλέον η κυβέρνηση ετοίμαζε ένα σχέδιο μείωσης των εισακτέων στα πανεπιστήμια θεωρώντας ότι αυτά έχουν παραανοίξει και προσαρμογής της εκπαίδευσης στις ανάγκες των επιχειρήσεων.
Η κυβέρνηση την ίδια ώρα προχωρούσε σε μια επίθεση στο βιοτικό επίπεδο της εργατικής τάξης κρατώντας τα μεροκάματα εξαιρετικά χαμηλά ενώ η ανεργία ξεπέρναγε τις 500 χιλιάδες, υψηλό νούμερο για την εποχή.
Όλο το 1967 και στις αρχές του ‘68 οι φοιτητές αντιδρούσαν συστηματικά στο ασφυκτικό αυτό καθεστώς. Στις 26 Γενάρη στο πανεπιστήμιο της Ναντέρ, στα περίχωρα του Παρισιού, μια καταγγελία φοιτητών για την παρουσία ασφαλιτών στο πανεπιστήμιο κατέληξε σε μικροσυμπλοκές με διοικητικούς υπάλληλους. Ο κοσμήτορας Γκραπέν θεώρησε ότι η αστυνομία θα έλυνε τη διαφορά. Η επέμβαση όμως τω μπάτσων εξόργισε αμέσως χιλιάδες φοιτητές που τους κυνήγησαν έξω από το πανεπιστήμιο.
Τις ίδιες μέρες στην Κανέν μια εργατική μικροεξέγερση καταλήγει σε λεηλασίες καταστημάτων. Το Μάρτη οι μεταλλουργοί του εργοστασίου Γκαρνιέ στη Ρεντόν οργανώνουν μια νικηφόρα απεργία που επεκτείνεται σ’ όλη την πόλη και συγκρούεται με τα CRS (ΜΑΤ).
Στις 22 Μόρτη η κυβέρνηση συλλαμβάνει 5 νέους μέλη της JCR και των επιτροπών υποστήριξης των Βιετκόγκ ως υπεύθυνους για μικροεκρήξεις σε αμερικάνικες τράπεζες και την TWA στο Παρίσι. Η πρώτη απάντηση έρχεται από τη Ναντέρ το ίδιο βράδυ με μια συγκέντρωση κατά των συλλήψεων. Οι φοιτητές σπάνε τις πόρτες και σε μια συνέλευση δημιουργείται το “Κίνημα 22 Μάρτη” που θα παίξει σημαντικό ρόλο στο Μάη. Μια βδομάδα αργότερα ο Γκραπέν κλείνει τη Ναντέρ για δύο μέρες για να εμποδίσει μια συγκέντρωση ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ. Παρόμοια επεισόδια με κάθε αφορμή συνεχίζονται τον Απρίλη. Οι φοιτητές αντιδρούν στην πραγματοποίηση των εξετάσεων κάτι που εξοργίζει τον Γκραπέν που απειλεί ξανά με την αστυνομία. Σ’ όλες τις σχολές κινητοποιούνται δεξιοί και ακροδεξιοί δημιουργώντας επεισόδια. Στη Ναντέρ δεξιός φοιτητής τραυματίζεται σε μια συμπλοκή. Στην Τουλούζ ύστερα από συγκρούσεις αριστερών και δεξιών φοιτητών επενέβη η αστυνομία. Όλες αυτές τις προκλήσεις οργανώνουν οι ακροδεξιές οργανώσεις “Δύση” και “Ένωση Εθνικιστών Φοιτητών”, αν και στις περισσότερες περιπτώσεις έφευγαν με τσακισμένα κεφάλια.
Στις 2 Μαΐου 6 φοιτητές (μεταξύ τους και ο Κον Μπετί) καλούνται στο πειθαρχικό συμβουλίου του Πανεπιστήμιου του Παρισιού κατηγορούμενοι για την αναταραχή. Η δίωξη γίνεται γνωστή στη διάρκεια αντιιμπεριαλιστικής εκδήλωσης σε αμφιθέατρο της Ναντέρ. Ο Γκραπέν μπροστά στο ενδεχόμενο μια νέας μεγαλύτερης όξυνσης κλείνει έπ’ αόριστον τη Ναντέρ. Χωρίς να το ‘χει καταλάβει μεταφέρει την αντιπαράθεση από τα περίχωρα στο κέντρο του Παρισιού στη Σορβόννη.
Ο πρωθυπουργός Πομπιντού αναχωρεί την ίδια μέρα για Ιράν-Αφγανιστάν προφανώς πιστεύοντας ότι η φοιτητική αναταραχή δεν ξεφεύγει από τα πανεπιστημιακά όρια, ότι πρόκειται απλώς για νεανικές διαμαρτυρίες. Στο σημείο αυτό έκανε τραγικό λάθος με συνέπεια η αστική τάξη για τις 10 μέρες απουσίας του Πομπιντού να χάσει εντελώς τη ψυχραιμία της, εξαιτίας μιας ακέφαλης κυβέρνησης.

Οι φοιτητές στους δρόμους

Την Παρασκευή στις 3 Μάη συγκεντρώνονται 500 φοιτητές ύστερα από κάλεσμα της UNEF (Εθνική Ένωση Σπουδαστών Γαλλίας) με την “22 Μάρτη” στο προαύλιο της ενάντια στις διώξεις και το λοκ άουτ στη Ναντέρ. Το ΚΚΓ απέχει συνειδητά απ’ όλες τις εκδηλώσεις. Έξω από τη Σορβόννη συγκεντρώθηκαν με απειλητικές διαθέσεις φασίστες. Ο πρύτανης Ζαν Ρος αφού συνεννοείται με τον υπουργό παιδεία Άλεν Περεφίτ δίνει την άδεια στην αστυνομία να εισβάλλει στο προαύλιο συλλαμβάνοντας 200 φοιτητές. Την ώρα όμως που έσπαγε το πανεπιστημιακό άσυλο χιλιάδες νέοι και φοιτητές έχεαν μαζευτεί στους γύρω δρόμους και λίγα λεπτά αφού αποχωρούν οι κλούβες με τους συλληφθέντες ξεσπούν οδομαχίες σ’ όλο το Καρτιέ Λατέν. Μέχρι αργά το βράδυ η περιοχή μετατράπηκε σε πεδίο μάχης. Ήταν η πρώτη σύγκρουση με ξηλωμένα πεζοδρόμια, δακρυγόνα, εκατοντάδες τραυματίες και 596 συλλήψεις. Την άλλη μέρα στο αυτόφωρο 4 διαδηλωτές καταδικάζονται σε δύο μήνες χωρίς αναστολή.
Η UNEF καλεί σε νέα διαδήλωση τη Δευτέρα 6 Μαΐου για την απελευθέρωση των 4 αγωνιστών, ενώ το Συνδικάτο Ανώτατης Εκπαίδευσης κατεβαίνει σε απεργία. Η βδομάδα προμηνύεται πολύ θερμή. Το κίνημα εξαπλώνεται ταχύτατα σ’ όλα τα πανεπιστήμια της επαρχίας, στο Μπορντό, στο Καέν, τη Νάντη, τη Τουλούζ, τη Γκρενώμπλ και αλλού. Η Γαλλία ζει στο ρυθμό της φοιτητικής εξέγερσης. Οι μόνοι που ανησυχούν για τις εξελίξεις είναι ο πρόεδρος Ντε Γκώλ, η κυβέρνηση και το ΚΚΓ το οποίο βρίσκεται στο περιθώριο της αναταραχής σε αντίθεση με τους τροτσκιστές και την άκρα αριστερά που είναι την πρωτοπορία των φοιτητών.
Από το πρωί το κέντρο στο Παρίσι βρωμάει μπαρούτι. 5000 μαθητές συγκεντρώνονται γύρω από τη Σορβόννη, η οποία έχει κλείσει έπ’ αόριστον. Πραγματοποιούν δυναμική πορεία στο καρτιέ Λατέν με συνθήματα κατά της αστυνομίας και του πρύτανη Ρος. Το απόγευμα αφού τελειώσει και η απολογία των 6 φοιτητών στο πειθαρχικό σχηματίζεται διαδήλωση 30000 και πλέον φοιτητών, μαθητών και νέων εργατών, η οποία χτυπιέται από την αστυνομία πριν φτάσει στη Σορβόννη. Αμέσως στήνονται οδοφράγματα και οι συγκρούσεις μαίνονται για πάνω από 12 ώρες. Από την πλατεία Μωμπέρ, τη Λεωφόρο Σαν Μισέλ και τις πλατείες Σατελέ και Σαν Ζερμαίν οι διαδηλωτές αμύνονται στις επιθέσεις με χημικά αέρια, πυροσβεστικές αντλίες και τα ρόπαλα των CRS. Ο απολογισμός τις πρώτες πρωινές ώρες έδινε 422 συλλήψεις και 945 τραυματίες από τους οποίους οι 345 ήταν αστυνομικοί. Την επόμενη μέρα ο γραμματέας της CGT (Γενική Συνομοσπονδία Εργασίας ελεγχόμενη από το ΚΚΓ) Σεγκύ δήλωνε: “Καμία συμπάθεια προς τους ταραξίες και τους προβοκάτορες“.
Η UNEF απαιτεί την αποχώρηση της αστυνομίας από το Καρτιέ Λατέν, την απελευθέρωση και την αμνήστευση των συλληφθέντων και το άνοιγμα της Σορβόννης. Με τα αιτήματα αυτά πραγματοποιείται νέα διαδήλωση την Τρίτη 7 Μαίου. Την ημέρα εκείνη εκατοντάδες σχολεία καταλαμβάνονται από τους μαθητές. Πάνω από 30000 φοιτητές συμμετείχαν στην 5ωρη διαδήλωση τραγουδώντας τη Διεθνή και ανεμίζοντας κόκκινες και μαύρες σημαίες. Η αστυνομία είχε περικυκλώσει τη Σορβόννη και το κέντρο με αποτέλεσμα η πορεία να ακολουθήσει ένα δρομολόγιο αρκετών χιλιομέτρων αποφεύγοντας τις προκλήσεις των μπάτσων. Ένα γκάλοπ την ίδια μέρα δίνει 80% υπέρ των φοιτητών. Στην επαρχία ανάλογος αριθμός διαδήλωσε σε δέκα πόλεις. Ο υπουργός παιδείας μίλαγε για “ειδικούς της αναταραχής” οι οποίοι πρέπει να τσακιστούν χωρίς έλεος για να αποκατασταθεί η τάξη.
Την επόμενη μέρα, 8 Μάη, 25000 φοιτητές διαδηλώνουν αργά το απόγευμα στο Καρτιέ Λατέν και γύρω από την κλειστή Σορβόννη γιουχαΐζοντας τους μπάτσους. Παρόλο που ο πρύτανης δήλωνε το πρωί ότι θα άνοιγε τη Σορβόννη ο υπουργός δεν έδωσε άδεια για κάτι τέτοιο με τη δικαιολογία ότι υπάρχει ο κίνδυνος κατάληψης. Στις 9 Μάη η εξέγερση απλώνεται στα πανεπιστήμια του Στρασβούργου, της Νάντης, της Ρεν και της Τουλούζ. Στη Λιόν και τη Ντιζόν οι εργάτες ενώνονται με τους φοιτητές. Η CGT και η CFDT αναγκάζονται να συναντηθούν με την UNEF. Κάτω από την πίεση των γεγονότων οι γραφειοκρατικές ηγεσίες έπρεπε να πάρουν κάποιες πρωτοβουλίες αν δεν ήθελαν να απομονωθούν εντελώς. Το βράδυ η JCR οργάνωσε μια κλειστή συγκέντρωση 3000 νεολαίων επιβεβαιώνοντας τις διαθέσεις για τη γενίκευση της αναμέτρησης με την κυβέρνηση και την αστική τάξη. Είμαστε μόλις 24 ώρες πριν τη νύχτα των οδοφραγμάτων και τέσσερις μέρες πριν τη διαδήλωση του ενός εκατομμυρίου εργατών και φοιτητών που ανοίγουν την αυλαία της επανάστασης.

Από τα οδοφράγματα στη Γενική Απεργία.

Το βράδυ της 10ης Μάη θα μείνει γνωστή σαν τη νύχτα των οδοφραγμάτων. Από το μεσημέρι πάνω από 5000 μαθητές συγκεντρώνονται στην πλ. Ντανφέρ Ροσερώ όπου έχει καλέσει το απόγευμα σε συγκέντρωση η UNEF ενάντια στην αστυνομοκρατία και τις διώξεις. Στις 6.30 οι συγκεντρωμένοι φθάνουν τις 20000. Τα πνεύματα είναι οξυμένα. Η διαδήλωση αρχικά κατευθύνεται προς τη φυλακή Σαντέ όπου πιθανόν βρίσκονται φοιτητές κρατούμενοι. Στο σημείο εκείνο βρίσκονται ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις. Σε μια προσπάθεια να αποφύγουν τη σύγκρουση οι διοργανωτές αλλάζουν το δρομολόγια με κατεύθυνση αυτή τη φορά την ORTF (Ραδιοτηλεόραση) η οποία βρίσκεται στην άλλη όχθη του Σηκουάνα. Αποκαλύπτεται όμως ότι όλες οι γέφυρες είναι μπλοκαρισμένες από αστυνομικά οχήματα. Οι διαδηλωτές κατευθύνονται εκ νέου προς την πλατεία Σαν Ζερμαίν όπου ξανά βρίσκονται αντιμέτωποι με τις δυνάμεις καταστολής. Ήταν ολοφάνερο ότι η κυβέρνηση επιδίωκε τη σύγκρουση πιστεύοντας ότι θα τελείωνε μια για πάντα με τους “ταραξίες”, όπως αποκαλούσε τους φοιτητές. Ήταν 9 το βράδυ όταν οι φοιτητές ανεβαίνοντας τη Λεωφόρο Σαν Μισέλ στήνουν τα πρώτα οδοφράγματα. Στις επόμενες 4 ώρες χτίζονται 80 οδοφράγματα από αυτοκίνητα, φράχτες, σκαλωσιές, ξηλωμένα πεζοδρόμια. Όλο το Καρτιέ Λατέν είναι καταλυμένο. Οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται με κύρια αιτήματα την απελευθέρωση των κρατουμένων, την εκκένωση της περιοχής από την αστυνομία και το άνοιγμα της Σορβόννης. Τα γεγονότα μεταδίδονται από το Ράδιο Λουξεμβούργο με συνέπεια χιλιάδες νέοι και εργάτες να συγκεντρώνονται στο κέντρο. Ωστόσο η κυβέρνηση δεν υποχωρεί και στις 2.15 μετά τα μεσάνυκτα δίνει εντολή για γενική αστυνομική επίθεση. Η περιοχή για τέσσερις ώρες μετατρέπεται σε κόλαση. Οι μπάτσοι επιτίθενται χρησιμοποιώντας την τελευταία λέξη των χημικών αερίων. Η απάντηση ήταν βροχή από πέτρες, μολότοφ και φωτιές στα οδοφράγματα. Οι κάτοικοι της περιοχής υποστήριζαν σ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας τους φοιτητές προσφέροντας βοήθεια σε τραυματισμένους και καταφύγιο απέναντι στα CRS. Στις 5.30 αποχωρούν οι διαδηλωτές προς την Παιδαγωγική Ακαδημία και άλλες κατευθύνσεις. Όλο το πρωινό η αστυνομία χτένιζε την περιοχή συλλαμβάνοντας και χτυπώντας υπόπτους. Οι τραυματίες ήταν εκατοντάδες ενώ έγιναν 450 συλλήψεις. Επίσημα δεν αναφέρθηκαν νεκροί αλλά πιθανολογείται ότι η κυβέρνηση έκρυψε θύματα παρουσιάζοντας τα ως αποτέλεσμα αυτοκινητιστικών δυστυχημάτων.
Το ίδιο πρωί σαν απάντηση στην αστυνομική τρομοκρατία καταλαμβάνονται το πανεπιστήμιο στο Στρασβούργο και στο Παρίσι το παράρτημα Σανσιέ και η Φιλοσοφική. Η Σορβόννη εξακολουθεί να είναι στα χέρια της αστυνομίας.
Η κυβέρνηση την ίδια ώρα απειλούσε τους πάντες. Ο Πομπιντού επέστρεφε από το Αφγανιστάν το βράδυ και στην τηλεοπτική συνέντευξη που δίνει εμφανίζεται υποχωρητικός. Στην πραγματικότητα κάτι έχει ενδιάμεσα συμβεί. Έχει κηρυχθεί Γενική Απεργία. Ο Πομπιντού τρέχει να προλάβει αλλά είναι αργά. Στα εργοστάσια στην εβδομάδα των συγκρούσεων διαμορφώθηκε ένα ισχυρό ρεύμα για ενιαία πάλη εργατών φοιτητών. Το κλίμα αναμονής έχει διαδεχθεί η διάθεση για άμεσο αγώνα κατά της κυβέρνησης. Ο άνεμος της εξέγερσης διαπερνά τις εργατικές συνοικίες και τα εργοστάσια. Τα χαμηλά μεροκάματα, οι σκληροί ρυθμοί δουλειάς και ένα συσσωρευμένο μίσος ενάντια στο 10χρονο γκωλικό καθεστώς σε συνδυασμό με την προοπτική μιας άμεσης αναμέτρησης στους δρόμους που δείχνουν οι φοιτητές είναι τα αναγκαία υλικά της αλλαγής της κατάστασης. Αν οι φοιτητές έχουν κάνει άνω κάτω την κυβέρνηση τότε η είσοδος 13 εκατομμυρίων εργατών στο πεδίο της μάχης μπορεί να κάνει σκόνη τον Ντε Γκώλ.
Η CGT και η CFDT μαζί με την Ομοσπονδία των εκπαιδευτικών κηρύττουν για τη Δευτέρα 13 Μαΐου Γενική Απεργία. Σχεδόν ένα εκατομμύριο εργάτες, φοιτητές και μαθητές διαδηλώνουν στο Παρίσι με βασικό σύνθημα να φύγει ο Ντε Γκώλ. Οι εργάτες έχουν πάρει τη σκυτάλη από τους φοιτητές, βυθίζοντας τη Γαλλία στη σοβαρότερη της κρίση ύστερα από το 1936.
Οι γραφειοκράτες και οι ρεφορμιστές προσπαθούν να καναλιζάρουν το κίνημα που τους έχει προ πολλού ξεπεράσει. Τώρα το ΚΚΓ δεν μιλάει για προβοκάτορες αλλά δεν υιοθετεί τα προχωρημένα αντικαθεστωτικά συνθήματα. Η διαδήλωση καταλήγει στην πλατεία Ντανφέρ όπου τα συνδικάτα επιχειρούν να διαλύσουν τους συγκεντρωμένους. Η UNEF δίνει το σύνθημα για απεργία διαρκείας μέχρι να παραιτηθεί η υπουργός εσωτερικών και ο αστυνομικός διευθυντής. Στο μεταξύ οι αστυνομικές δυνάμεις είχαν αποσυρθεί από τη Σορβόννη., Ο δρόμος προς τα κει ήταν πλέον ανοικτός. Σε λίγη ώρα η Σορβόννη πέρασε στα χέρια των φοιτητών και των εργατών.

Δυαδική εξουσία

Η επόμενη μέρα βρίσκει τη Γαλλία σε κατάσταση χάους. Τα πανεπιστήμια και τα Λύκεια καταλαμβάνονται. Η Σορβόννη γίνεται το στρατηγείο της επαναστατικής αριστεράς. Όλοι πλέον μιλούν ανοικτά για την πτώση του Ντε Γκώλ, για τη σοσιαλιστική επανάσταση. Η κυβέρνηση μοιάζει σαστισμένη. Ο πρόεδρος αναχωρεί για τη Ρουμανία.
Στη Ναντ οι 2800 εργάτες της Σιντ Αβισιόν (αεροναυπηγική) καταλαμβάνουν το εργοστάσιο κα συλλαμβάνουν τον διευθυντή τους. Είναι η πρώτη φορά που οι εργάτες περνούν πάνω από το κεφάλι της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, ανοίγοντας έτσι την αυλαία για την πολυήμερη απεργία των 10 εκατομμυρίων εργατών. Την επόμενη μέρα οι εργάτες της Ρενώ στην Κλεόν κατα λαμβάνουν το εργοστάσιο κλείνοντας και αυτοί τον διευθυντή τους στο γραφείο του. Στις 16 Μαΐου ακολουθεί η Ρενώ στο Φλεν όπου υψώνεται η κόκκινη σημαία. Σε απεργία κατεβαίνουν οι εργαζόμενοι στο γαλλικό μετρό, τα λεωφορεία (RATP) και τους σιδηρόδρομους (SNCF). Εκεί η CGT είναι κυρίαρχη αλλά προφανώς δεν μπορεί να ελέγξει πλέον τα μέλη της. 2500 φοιτητές θεατρικών σπουδών καταλαμβάνουν το Οντεόν το οποίο μετατρέπεται σε φρούριο της εξέγερσης. Το μεσημέρι αρχίζει απεργία στη Ρενώ Μπιγιανκούρ το μεγαλύτερο εργοστάσιο στη Γαλλία με 25000. Εκεί το 60% είναι οργανωμένο στη CGT. Μόλις γίνεται γνωστή η απεργία 4000 φοιτητές ξεκινούν από τη Σορβόννη με κόκκινες σημαίες για να συναντηθούν με τους εργάτες της Ρενώ. Το ΚΚ και η κυβέρνηση πανικοβάλλονται. Οι πρώτοι μιλούν ξανά για προβοκάτορες αριστεριστές, ενώ στις 7μ.μ. μεταδίδεται ενα πολεμικό ανακοινωθέν της κυβέρνησης: “Παρουσία διάφορων αποπειρών που αναγγέλθηκαν ή μπήκαν σε ενέργεια από διάφορες εξτρεμιστικές ομάδες για να προκαλέσουν μια γενική αναταραχή, ο πρωθυπουργός υπενθυμίζει… πως η κυβέρνηση δεν θα μπορέσει να ανεχθεί καμία απόπειρα ενάντια στη δημοκρατική τάξη πραγμάτων… Από τη στιγμή που η μεταρρύθμιση του πανεπιστημίου δεν είναι παρά ένα πρόσχημα για να βυθισθεί η χώρα στην αναταραχή, η κυβέρνηση οφείλει να διαφυλάξει τη δημόσια τάξη…” Ταυτόχρονα οι συνδικαλιστές της CGT νιώθοντας το έδαφος να χάνεται κάτω από τα πόδια τους προσπαθούν να απομονώσουν τα καταλυμένα εργοστάσια από τους φοιτητές και τις τροτσκιστικές οργανώσεις. Στήνουν φρουρές εμποδίζοντας την είσοδο των φοιτητών στα εργοστάσια ενώ πολιτικά περιορίζουν τον αγώνα σε ένα πλαίσιο οικονομικών διεκδικήσεων. “Αύξηση αποδοχών, μείωση του χρόνου εργασίας”. Αυτά είναι τα αιτήματα που προβάλει σε συνέντευξη τύπου ο ηγέτης της CGT, ο οποίος δεν βγάζει τσιμουδιά για την κυβέρνηση. Μ’ αυτό τον τρόπο προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες στο αστικό κράτος.
Την Παρασκευή 17 Μαΐου η απεργία επεκτείνεται σ’ όλη τη μεταλλουργία και τη χημική βιομηχανία. Το Σάββατο παραλύει η Αιρ Φρανς και η RATF (ραδιοτηλεόραση). Ο Ντε Γκώλ επιστρέφει εσπευσμένα στο Παρίσι την ίδια μέρα. Όμως τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει το κύμα των απεργιών και των καταλήψεων. Την Κυριακή απεργούν 2 εκατομμύρια, τη Δευτέρα 6 εκ. και την Τετάρτη 10 εκ. εργάτες. Όλα αυτά συμβαίνουν χωρίς οι διοικήσεις της CGT και της CFDT να έχουν πάρει καμία απόφαση. Απλώς αναγκάζονται να δεχτούν κατά τόπους τις ψηφοφορίες των συνελεύσεων. Σε καμία όμως περίπτωση δεν επιχειρούν να συντονίσουν τον αγώνα και να προβάλλουν πολιτικά αιτήματα.
Όπως και να ‘χει η Γαλλία ζει στο ρυθμό της επανάστασης. Η οικονομία έχει παραλύσει. Οι καπιταλιστές φυγαδεύουν κεφάλαια στην Ελβετία, οι τράπεζες έχουν ξεμείνει από υπαλλήλους και ρευστό, οι συγκοινωνίες, τα ταχυδρομεία, η καθαριότητα, δεν δουλεύει τίποτα. Γενικό μπλακ άουτ. Την Τετάρτη απεργεί το 90% της εργατικής τάξης. Ακόμα και οι μετεωρολόγοι. Η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση (σοσιαλδημοκράτες και ΚΚΓ) κάνουν πρόταση μομφής στην κυβέρνηση που απορρίπτεται με 11 ψήφους διαφορά. Αυτή ήταν η πιο επαναστατική τους πράξη.
Η CGT καλεί σε μια “ημέρα διεκδικήσεων” για την Παρασκευή 24 Μαΐου. Στις 2 μ.μ. ξεκινάει η διαδήλωση της CGT την οποία οι γραφειοκράτες βιάζονται να τελειώσουν. Εξάλλου τους περίμενε ένα 48ωρο διαπραγματεύσεων με τ’ αφεντικά και την κυβέρνηση για οικονομικές διεκδικήσεις. Λίγο αργότερα ανάμεσα στο Σταθμό της Λυών και τη Βαστίλη μαζεύονται 30000 διαδηλωτές με κάλεσμα της UNEF και της άκρας αριστεράς. Τα συνθήματα είναι εκτός κοινοβουλευτικού πλαισίου: “Αντίο Ντε Γκώλ”, “η εξουσία στους εργάτες”, “η εξουσία βρίσκεται στο δρόμο”, “Όχι στους συμβιβασμούς”. Ο Ντε Γκώλ ανακοινώνει στις 8μ.μ. δημοψήφισμα για τα μέσα του Ιούνη προκείμενου να ανανεωθεί η παραμονή του στην εξουσία. Οι διαδηλωτές εξοργίζονται από την προκλητικότητα του προέδρου και διαδηλώνουν προς τη Δημαρχία. Η αστυνομία έχει αποκλείσει τα πάντα. Όλα ήταν έτοιμα για τις σκληρότερες οδομαχίες του Μάη. Στήνονται οδοφράγματα. Το Χρηματιστήριο λεηλατείται και γίνεται απόπειρα να πυρποληθεί. Δύο αστυνομικά τμήματα καταστρέφονται ενώ καίγονται αστυνομικές κλούβες και οχήματα. Αυτή τη φορά στους δρόμους βρίσκονται χιλιάδες εργάτες. Ένας 26χρονος διαδηλωτής πέφτει νεκρός από έκρηξη χειροβομβίδας. Την ίδια στιγμή γενική εξέγερση γίνεται στη Λυών. Εκεί η αστυνομία νικήθηκε κατά κράτος. Ένας αστυνομικός σκοτώνεται όταν ένα καμιόνι έπεσε πάνω του. Συγκρούεις γίνονται στο Στρασβούργο, τη Ναντ και το Μπορντώ. Ο Πομπιντού μιλάει για “προσπάθεια να ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος”. Το πρωί του Σαββάτου το Παρίσι έμοιαζε βομβαρδισμένο. 1500 τραυματίες είχαν βρει καταφύγιο στη Σορβόννη που μετατράπηκε σε νοσοκομείο. 795 διαδηλωτές οδηγήθηκαν στις φυλακές.

Η κρίσιμη εβδομάδα

Το Σαββατοκύριακο είχαν προγραμματιστεί συνομιλίες ανάμεσα στα συνδικάτα, τους εργοδότες και την κυβέρνηση στο Υπουργείο Κοινωνικών Υποθέσεων, στην οδό Γκρενέλ. Το ΚΚΓ πόνταρε ότι εκεί θα έμπαινε ένα τέλος στην κρίση με αντάλλαγμα ορισμένες μικροπαραχωρήσεις στους μισθούς και το ωράριο. Ο Πομπιντού προς γενική έκπληξη υποχωρεί σ’ όλα τα αιτήματα. Το κατώτερο ωρομίσθιο αυξάνεται 35% από 2,2 στα 3 φράγκα. Τα ελάχιστα αγροτικά ημερομίσθια αυξάνονται 56%. Γενικά όμως οι μισθοί αυξήθηκαν 7%. Τύλος έγιναν παραχωρήσεις στη βδομάδα εργασίας, τα όρια συνταξιοδότησης, συνδικαλιστικά δικαιώματα, ενώ θα πληρωνόταν και ο μισός χρόνος της απεργίας. Η κυβέρνηση τώρα ήλπιζε πως θα έκλεινε τις απεργίες με τις συμφωνίες της Γκρενέλ. Το ΚΚΓ θα τις παρουσίαζε ως νίκη της εργατικής τάξης. Οι εργάτες όμως είχαν εντελώς διαφορετική γνώμη. Ήξεραν καλά ότι οι παραχωρήσεις θα εξανεμιζόταν με μια επικείμενη αύξηση των τιμών. Επιπλέον όμως είχαν συνειδητοποιήσει την τρομερή δύναμη που έχει η τάξη όταν παλεύει ενωμένη. Τη δύναμη να ρίξει το γκωλικό καθεστώς, να καταργήσει την ταξική εκμετάλλευση και να οργανώσει την κοινωνία σε άλλη βάση.
Μόλις γίνεται γνωστό το περιεχόμενο της συμφωνίας από το ραδιόφωνο υπήρξαν οργισμένες αντιδράσεις. Ο Σεγκύ αποδοκιμάστηκε άγρια από τους εργάτες της Ρενώ – Μπιγιανκούρ όταν τους έκθετε τα νέα “κεκτημένα”. Ο αρχηγός της CGT τα ‘χασε. Πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος. Το μόνο που είχε να πει είναι ότι εφόσον οι εργάτες δεν θα δεχθούν τη συμφωνία οι απεργίες θα συνεχιστούν. Ένα αίτημα κυριαρχούσε παντού σ’ όλα τα εργοστάσια: Εργατική κυβέρνηση, να φύγει ο Ντε Γκώλ. Η κυβέρνηση βρίσκεται πλέον σε κατάσταση απελπισίας.
Η Ναντ ήδη από τις 26 Μαΐου βρίσκεται στα χέρια των εργατών. Μια κεντρική απεργιακή επιτροπή, αποτελούμενη από τα εργατικά συνδικάτα, τους αγροτικούς συλλόγους και την τοπική UNEF, ελέγχει την είσοδο και την έξοδο από την πόλη. Η διανομή τροφίμων και βενζίνης γίνεται με ευθύνη της απεργιακής επιτροπής, η οποία καθιέρωσε ανώτατα όρια στις τιμές. Η τοπική αστυνομία και ο νομάρχης δεν τόλμησαν για μια βδομάδα μα εμφανιστούν. Στο Παρίσι δημιουργούνται επιτροπές δράσης στα Γυμνάσια, τις σχολές, τις δημόσιες επιχειρήσεις και τις συνοικίες. Την κρίσιμη εβδομάδα λειτουργούν πάνω από 450 επιτροπές με πολλαπλά καθήκοντα: οργάνωση τοπικών συγκεντρώσεων, τύπωμα αφισών και προκηρύξεων, μέχρι καθαριότητα σκουπιδιών ή μεταφορά απεργών. Το βράδυ της Δευτέρας, όταν το σύνολο του προλεταριάτου αποδοκίμαζε τις “συμφωνίες της Γκρενέλ” μια συγκέντρωση που άλεσε ο πρόεδρος της UNEF Ζακ Σωβαζό, παρά την απαγόρευση της κυβέρνησης, στο στάδιο Σαρλετύ δίνει την ευκαιρία σε 35000 εργάτες και φοιτητές να απαιτήσουν την πτώση της κυβέρνησης. Ωστόσο στη συγκέντρωση αυτή φάνηκε η αδυναμία της άκρας αριστεράς να πάρει τον αγώνα στα χέρια της. Γενικολογίες για τη δυνατότητα της επανάστασης, καμία όμως στρατηγική για την κατάληψη της εξουσίας. Ο ίδιος ο Σωβαζό δήλωνε: “Ζητάμε μια στρατηγική, μια πολιτική γραμμή. Ο καθένας που θέλει να δώσει τη γνώμη του, ας εκφραστεί ελεύθερα”. Πλήρης σύγχυση.
Η Ομοσπονδία των σοσιαλδημοκρατών του Μιτεράν και το ΚΚΓ αλλάζουν τακτική υιοθετώντας για πρώτη φορά την προοπτική της πτώσης του Ντε Γκώλ. Σε καμία όμως περίπτωση δεν εννοούσαν ότι αυτό θα γίνει στους δρόμους. Όλα θα γίνουν με σεβασμό στην συνταγματική κοινοβουλευτική νομιμότητα. Για την κυβέρνηση όμως όλα αυτά δεν αρκούν. Οι εργάτες μπορεί να μην έχουν χάσει εντελώς την εμπιστοσύνη τους στις παραδοσιακές τους ηγεσίες, αλλά δείχνουν να μην καταλαβαίνουν τίποτα από συμβιβασμούς και υποχωρήσεις. Και πάνω απ’ όλα έχουν γράψει στα παλιά τους τα παπούτσια τον κοινοβουλευτισμό. Ο πρόεδρος Ντε Γκώλ θυμάται αμέσως τη βασική του ιδιότητα. Λειτουργεί πλέον ως στρατηγός.
Η Τετάρτη είναι η χειρότερη μέρα για την κυβέρνηση
Ο Ντε Γκώλ εξαφανίζεται. Οι φήμες οργιάζουν. Πολλοί λένε ότι εγκατέλειψε τη χώρα. “Χάσαμε τον πρόεδρο” αναγγέλλουν οι ραδιοεκφωνητές. Στην πραγματικότητα ο Ντε Γκώλ ετοιμάζει την αντεπανάσταση. Πρώτος σταθμός του το Ταβερνύ, το γενικό επιτελείο του πυροβολικού, όπου συναντιέται με στρατιωτικούς ηγέτες. Στη συνέχεια με το ελικόπτερο που τον μετέφερε προσγειώνεται στο Μπάντεν – Μπάντεν, το αρχηγείο των 70000 Γάλλων στρατιωτών στη Γερμανία. Ο στρατηγός Μασσύ διαβεβαιώνει τον πρόεδρο ότι οι δυνάμεις του είναι έτοιμες να εκτελέσουν τις διαταγές του. Η δύναμη που θα συντρίψει την επανάσταση έχει βρεθεί. Ο Ντε Γκώλ επιστρέφει στο Παρίσι το απόγευμα. Εκείνη την ώρα ξεκινά η διαδήλωση που έχει καλέσει η CGT και το ΚΚΓ. Μισό εκατομμύριο οπαδοί του ΚΚ και άλλοι 50000 της άκρας αριστεράς παρελαύνουν από τη Βαστίλη στο σταθμό Σαν Λαζάρ. Όλοι πίστευαν ότι η νίκη είναι ζήτημα ωρών, ότι η κυβέρνηση θα φύγει χωρίς μάχη.

Η αντεπανάσταση

Ο Ντε Γκώλ την Πέμπτη 30 Μαΐου επιχειρεί την αντεπίθεση της αντεπανάστασης με τρεις κινήσεις. Από το πρωί στρατεύματα περικυκλώνουν το Παρίσι. Στα βόρεια προάστια εμφανίζονται μακριές φάλαγγες αρμάτων μάχης και λίγο αργότερα επαναλαμβάνεται το ίδιο σκηνικό στα νότια, ενώ δύο τουλάχιστον συντάγματα έχουν φύγει από το Μπάντεν – Μπάντεν για το Παρίσι. Ο Ρομπέρ Πουζάντ γενικός γραμματέας των Γκωλικών δηλώνει το πρωί: “Η κυβέρνηση της Δημοκρατίας δεν θα υποχωρήσει μπροστά στον εκβιασμό και τα όνειρα της δόλιας υπεξαίρεσης της αρχής δεν θα κρατήσουν για πολύ ακόμα”. Στις 16.30 ο Ντε Γκώλ ανακοινώνει σε διάγγελμά του τη διάλυση της Βουλής και την προκήρυξη εκλογών για τις 22 Ιούνη. Επίσης δηλώνει ότι “η χώρα απειλείται με κομμουνιστική δικτατορία. Αυτή η “ολοκληρωτική” επιχείρηση ήθελε να αναγκάσει τη Γαλλία να δεχθεί μια εξουσία που θα επιβαλλόταν μέσα σε εθνική απελπισία”. Επιπλέον ξεκαθαρίζει ότι αν οι βιαιότητες συνεχιστούν θα “ακολουθήσει άλλους δρόμους”. Το μήνυμα ήταν σαφέστατο, εκλογές ή εμφύλιος πόλεμος. Λίγα λεπτά αργότερα ένα εκατομμύριο οπαδοί του βγήκαν στους δρόμους σε μια υστερική αντικομμουνιστική διαδήλωση. Φοβισμένοι μικροαστοί, καταστηματάρχες, εργοδότες που πριν λίγο ετοίμαζαν τις βαλίτσες τους, ακροδεξιοί, βετεράνοι από το Αλγέρι, καλοντυμένες κυράτσες, γέροι και γριές μια θάλασσα από ανθρώπινη σκόνη που μόλις και μπορούσαν να πάρουν τα πόδια τους, βρήκαν το θάρρος να ξεμυτίσουν κάτω από την προστασία των CRS και του περικυκλωμένου από το στρατό Παρισιού. Παρακρατικές ομάδες ακροδεξιών και του υποκόσμου ανέλαβαν δράση πυροβολώντας έξω από γραφεία της CGT, του ΚΚ και άλλων οργανώσεων, σπέρνοντας τον τρόμο.

Η αντεπανάσταση έχει πάρει τα όπλα

Η κατάσταση ήταν οριακή. Μπροστά στο πραξικόπημα του Ντε Γκώλ η εργατική τάξη, οι οργανώσεις και τα συνδικάτα μαζί με τους φοιτητές βρέθηκαν μπροστά σ’ ένα δίλημμα: Ή τσακίζουν την αντεπανάσταση και παίρνουν την εξουσία ή παραδίδονται στην αστική τρομοκρατία. Η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση, όμως, υποχώρησε στον εκβιασμό με εξαιρετική ευκολία, χωρίς την παραμικρή μάχη. Προφανώς περίμενε ένα άλλοθι. Και της το έδωσε ο Ντε Γκώλ. Η κυβέρνηση όσο κατηγορούσε τους σοσιαλιστές και το ΚΚΓ ότι ετοίμαζαν την εξέγερση, τόσο αυτοί κλαιγόντουσαν και υποχωρούσαν. Ήδη την Παρασκευή δήλωναν έτοιμοι για νέες συνομιλίες. Ο Ντε Γκώλ, όμως είχε άλλη δουλειά να κάνει, να τσακίσει τους απεργούς.
Στις 31 Μαίου οι αστυνομικοί ανακατέλαβαν το ταχυδρομείο διώχνοντας τους απεργούς. Στη Ναντ κάτω από την απειλή μιας αστυνομικής εισβολής η απεργιακή επιτροπή διαλύεται, αφήνοντας την εξουσία στις τοπικές αρχές. Στα εργοστάσια, αν και επικρατεί αμηχανία, κανείς δεν ήθελε να σταματήσει την απεργία. Ωστόσο η ηγεσία αφήνει ακάλυπτους τους εργάτες στην αστική τρομοκρατία. Στις 5 Ιούνη η CGT κρίνει ότι “παντού όπου τα βασικά αιτήματα ικανοποιήθηκαν συμφέρον των εργαζομένων είναι να αποφασίσουν μαζικά να ξαναρχίσουν τη δουλειά”. Την επομένη οι τραπεζοϋπάλληλοι τερματίζουν την απεργία. Στο Μετρό προκειμένου να σταματήσουν την απεργία οι σταλινικοί διέδιδαν σε κάθε σταθμό ότι στους άλλους έχουν ξαναρχίσει δουλειά. Στο ραδιόφωνο τα CRS έδιωξαν τους απεργούς αντικαθιστώντας τους με τεχνικούς του στρατού. Στη Ρενώ-Φλεν 2.000 εργάτες συγκρούονται αλύπητα με 4.000 μπάτσους έξω από το εργοστάσιο. Οι γραφειοκράτες της CGT εμποδίζουν την αναχώρηση ενισχύσεων από τη Ρενώ-Μπιγιανκούρ και από το σταθμό Σαν Λαζάρ όπου έχουν προσφερθεί χιλιάδες διαδηλωτές για να αγωνιστούν στο Φλεν. Και σαν να μην έφτανε αυτό σε ανακοινωθέν της η CGT χαρακτήριζε τη σύγκρουση στο Φλεν “προβοκατόρικη”. Στις 10 Ιούνη ένας 17χρονος μαοϊκός μαθητής, που πήγε προς υποστήριξη των εργατών στο Φλεν, πνίγηκε στο Σηκουάνα προσπαθώντας να γλυτώσει από την αστυνομία. Η δολοφονία αυτή προκαλεί νέες οδομαχίες στο Παρίσι. Την επόμενη η αστυνομία επιχειρεί να ανακαταλάβει την Πεζώ στο Σοσώ. Για ώρες οι εργάτες αμύνονταν στη σφοδρή επίθεση των δυνάμεων καταστολής. Για πρώτη φορά πέφτουν πυροβολισμοί. Δύο εργάτες δολοφονούνται, ένας από σφαίρα κι ο άλλος έσπασε το κεφάλι του προσπαθώντας να ξεφύγει από τους μπάτσους. Το βράδυ μια νέα διαδήλωση της UNEF στο Παρίσι καταλήγει σε σκληρές συγκρούσεις με την αστυνομία. Ήταν η πιο καταστροφική αναμέτρηση με εκατοντάδες πυρκαγιές καμένα αυτοκίνητα και κλούβες σε απόσταση πολλών χιλιομέτρων αναμεταξύ τους. Ήταν η τελευταία πράξη της επανάστασης.
Την επόμενη μέρα, 12 Ιούνη, η κυβέρνηση βγάζει στην παρανομία 5 τροτσκιστικές οργανώσεις και νεολαίες και 2 μαοϊκές και προχωράει σε εκτεταμένες συλλήψεις μελών τους, σύμφωνα με ένα νόμο του λαϊκού μετώπου του 36, που απέβλεπε στη διάλυση παραστρατιωτικών οργανώσεων. Στις 16 και τις 17 κλείνουν οι τελευταίες απεργίες στα κάστρα της Ρενώ και της Σιτροέν. Στο Αράς ένας νεαρός αριστερός αφισοκολλητής δολοφονήθηκε από οπαδούς της κυβέρνησης στις 29 Ιούνη. Είναι ο τελευταίος νεκρός του Μάη. Η αντεπανάσταση είχε νικήσει.
Στις 23 Ιούνη γίνεται ο πρώτος γύρος των εκλογών που ολοκληρώνονται στις 30 του μηνός με θρίαμβο της δεξιάς. Οι Γκωλικοί μαζί με τους κεντροδεξιούς του Ζισκάρ ντ’ Εστέν κερδίζουν τις 360 από τις 487 έδρες στη Βουλή, η Ομοσπονδία του Μιτεράν 57 και το ΚΚΓ μόλις 34. Η ήττα του Μάη προκάλεσε μια τρομερή απογοήτευση στην εργατική τάξη. Κανείς δεν είχε τη διάθεση να δώσει μια εκλογική μάχη ενάντια στον Ντε Γκώλ. Είναι χαρακτηριστικό ότι η αντιπολίτευση πήρε πολύ λιγότερες ψήφους από τα 10 εκατομμύρια των απεργών. Η αποχή για πρώτη φορά ξεπέρναγε το 30% δείχνοντας την αδιαφορία των εργατών και των φοιτητών στις κοινοβουλευτικές εναλλαγές. Αντίθετα οι Γκωλικοί μπόρεσαν να συσπειρώσουν γύρω τους όλα τα μικροαστικά στρώματα που τρόμαξαν από την παρατεταμένη αναταραχή.

Τα όρια του αυθόρμητου και η έλλειψη επαναστατικής ηγεσίας

Ο Μάης του ‘68 έβαλε ένα τέλος στη μεταπολεμική σταθερότητα της καπιταλιστικής Ευρώπης. Σε μια εποχή που άλλοι μίλαγαν για το τέλος της εργατικής τάξης σαν επαναστατικό υποκείμενο και άλλοι για το τέλος γενικά των επαναστάσεων η ξαφνική και βίαια είσοδος του γαλλικού προλεταριάτου στο κεντρικό σκηνικό πανικόβαλε τους πάντες, θυμίζοντάς τους ότι το φάντασμα της επανάστασης και του κομμουνισμού είναι ξανά εδώ.
Ο Μάης δεν θα είχε μείνει στην ιστορία αν περιοριζόταν σε μια φοιτητική εξέγερση. Ήταν μια εργατική επανάσταση που αναπτύχθηκε ενάντια στις επιθυμίες των παραδοσιακών ηγεσιών της σοσιαλδημοκρατίας και του σταλινισμού. Αυτές οι ηγεσίες έκαναν τα πάντα για να διασπάσουν, να αποσυντονίσουν, να αποκλιμακώσουν και τελικά να οδηγήσουν στην ήττα τη γενική απεργία. Η θέση τους ήταν ξεκάθαρη: να περιορίσουν το κίνημα σε “διατροφικές” διεκδικήσεις εμποδίζοντας έτσι να τεθεί το ζήτημα της εργατικής εξουσίας, σε μια στιγμή που αυτό ήταν δυνατό. Φυσικά δεν θα περίμενε κανείς από αυτούς τους μηχανισμούς να πάρουν μια τέτοια πρωτοβουλία. Ωστόσο επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά ο αντεπαναστατικός τους ρόλος στην πιο κρίσιμη στιγμή για την εργατική τάξη, τη στιγμή που ανοίγει το δρόμο για την απελευθέρωσή της. Το γεγονός ότι στήριξαν και τελικά έσωσαν το αστικό καθεστώς, αυτό αναγνωρίστηκε από την γαλλική αστική τάξη και γι’ αυτό ακριβώς η καταστολή μετά το Μάη δεν άγγιξε σε καμία στιγμή την κοινοβουλευτική αριστερά. Και όχι μόνο αυτό. Λίγα χρόνια αργότερα τους εμπιστεύθηκε και την διαχείριση της αστικής εξουσίας. Βραχυπρόθεσμα βεβαίως οι ρεφορμιστές πλήρωσαν τη στάση τους στο Μάη όταν η εργατική τάξη στις εκλογές του Ιούνη τους γύρισε επιδεικτικά την πλάτη.

Το ερώτημα όμως παραμένει. Μπορούσε η εργατική τάξη να έπαιρνε την εξουσία;

Το γαλλικό προλεταριάτο δεν μπόρεσε τελικά να δημιουργήσει δικά του όργανα εξουσίας. Οι απεργιακές επιτροπές, οι επιτροπές δράσης στις γειτονιές δεν μπόρεσαν σε καμία περίπτωση να δημιουργήσουν ένα δίκτυο ούτε να ενοποιηθούν πολιτικά σε ένα κεντρικό απεργιακό συντονιστικό ικανό να καταλάβει την εξουσία. Η αδυναμία αυτή φάνηκε όταν ο Ντε Γκώλ έφερε τα τανκς έξω από το Παρίσι, όταν όπλισε τις παρακρατικές συμμορίες, όταν απείλησε με έναν πραγματικό εμφύλιο. Εκεί ο κινηματικός αυθορμητισμός κατέρρευσε. Ίσως μια πιθανότητας θα ήταν τα συνδικάτα να μην αποδέχονταν τον εκβιασμό του Ντε Γκώλ, ή να το έκαναν αυτό κάτω από την πίεση των εργατών, όπως έγινε με τις συμφωνίες της Γκρενέλ. Οι ρεφορμιστές όμως ήταν αποφασισμένοι να μην υποχωρήσουν στις πίεσης της βάσης. Μέχρι και ο Ρώσος πρέσβης (σύμφωνα με ορισμένα δημοσιεύματα) εγγυήθηκε ότι η ΕΣΣΔ δεν έχει καμία πρόθεση να ανατρέψει τον καλό της σύμμαχο Ντε Γκώλ. Την κρίσιμη εβδομάδα η αστική εξουσία είχε παραλύσει όχι όμως στο βαθμό που να μην μπορεί να σηκώσει κεφάλι. Το εργατικό κίνημα στην αδυναμία του να κάνει το βήμα προς την εξουσία βάλτωσε, δίνωντας την πρωτοβουλία στην αστική αντεπανάσταση.
Οι επαναστατικές οργανώσεις μπορεί να είχαν κερδίσει τη συμπάθεια των εργατών, δεν κέρδισαν όμως την εμπιστοσύνη τους. Η ύπαρξη δυο ισχυρών τροτσκιστικών νεολαιών της JCR και της FER έπαιξαν σημαντικό ρόλο στο φοιτητικό και το μαθητικό κίνημα. Η δύναμή τους όμως και η επιρροή τους ήταν ακόμα μικρή. Οι επαναστατικοί πυρήνες στα εργοστάσια ελάχιστοι. Εκεί το ΚΚΓ ήταν πανίσχυρο και αυτός ο συσχετισμός βάρυνε την οριακή στιγμή αρνητικά. αποκαλύπτοντας σε όλη της την έκταση την έλλειψη της επαναστατικής ηγεσίας, την έλλειψη ενός ισχυρού προλεταριακού κόμματος το οποίο θα συσπείρωνε γύρω του όλες τις δυνάμεις εκείνες που ζητούσαν μια εναλλακτική επαναστατική λύση.
Όσο για τους διάφορους ανίδεους από ταξική πάλη, που ξεφύτρωσαν στη συνέχεια για να μπασταρδέψουν την επανάσταση και να την παρουσιάσουν σαν μια χαρούμενη ανοιξιάτικη χίπικη έκρηξη που το ζητούμενο ήταν η συμμετοχή στην εξουσία και διάφορα συναφή δεν είναι παρά οι ίδιοι που πριν το ‘68 μίλαγαν για τη βολεμένη εργατική τάξη που ενδιαφέρεται μόνο για το πως θα καταναλώνει τα αγαθά του καπιταλισμού. Όλοι αυτοί οι αξιοθρήνητοι καραγκιόζηδες σήμερα είναι υπουργοί, βουλευτές, καθηγητίσκοι και δημοσιογράφοι λακέδες της αστικής εξουσίας. Πρέπει να ξέρουν όμως ότι ένας νέος Μάης, νικηφόρος αυτή τη φορά θα είναι και το δικό τους τέλος. Οι αναλύσεις τους θα βρουν τη θέση που τους αξίζει, στο μουσείο των ηλιθίων.

Υπόμνημα:
UNEF: Εθνική Σπουδαστική Ένωση Γαλλίας
CGT: Γενική Συνομοσπονδία Εργασίας. Ελεγχόμενη από το ΚΚ με 1,5 εκατομμύριο μέλη
CFDT: Γαλλική Δημοκρατική Συνομοσπονδία Εργασίας. Ελεγχόμενη από τη σοσιαλδημοκρατία με 500 χιλιάδες μέλη
PCF: ΚΚ Γαλλίας
Ομοσπονδία: Συμμαχία σοσιαλδημοκρατικών οργανώσεων με ηγέτη τον Μιτεράν
PSU: Ενοποιημένο Σοσιαλιστικό Κόμμα με ηγέτη τον Μισέλ Ροκάρ. Κινήθηκε ενδιάμεσα στην Ομοσπονδία και το ΚΚ
Κίνημα 22 Μάρτη: Ιδρύθηκε στη Ναντέρ από αναρχικούς, τροτσκιστές και διάφορους ακροαριστερούς. Ηγέτης του ο πολύδιαφημισμένος αργότερα Ντανιέλ Κον Μπετίτ
JCR: Κομμουνιστική Επαναστατική Νεολαία. Διάσπαση της ΚΝ Γαλλίας στις αρχές του ’66. Συνδέθηκε με την Ενιαία Γραμματεία της 4ης Διεθνούς και το γαλλικό της τμήμα
FER: Ομοσπονδία Επαναστατών Φοιτητών. Φοιτητική οργάνωση με [περίπου 800 μέλη της Κομμουνιστικής Διεθνιστικής (OCI) Οργάνωσης του Πιερ Λαμπέρ.

Advertisements

Συζήτηση

One thought on “40 χρονια από το Μάη του ’68- η επανάσταση αρχίζει!

  1. Για Γερμανία,για Ιταλία (που εκεί ο Μάης διήρκεσε μια 10ετία),για Τσεχοσλοβακία σχεδόν ή καθόλου τίποτα!
    έχω την εντύπωση πως ο γαλλικός Μάης βολεύει πολλούς…

    Posted by bhoy | 10/05/2008, 11:18

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρχείο

Aπό εδώ μπαίνετε στο site της KOKKINHΣ ΟΡΧΗΣΤΡΑΣ ΑΘΗΝΑΣ

web counter

Blog Stats

  • 33,305
Αρέσει σε %d bloggers: