//
1, Διεθνή, Πολιτική

ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΙ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΝΕΕΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΕΣ: Η ΗΤΤΑ ΤΟΥ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΡΩΣΙΑ ΩΣ ΝΕΑ ΑΝΕΡΧΟΜΕΝΗ ΔΥΝΑΜΗ

Η σύνοδος του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι στις αρχές Απριλίου ήρθε να επιβεβαιώσει τη νέα γεωπολιτική πραγματικότητα. Μπορεί τα ελληνικά ΜΜΕ, με τις εθνικιστικές τους κορόνες, να έδωσαν την αίσθηση πως το κύριο ζήτημα της συνόδου ήταν η ονομασία της Μακεδονίας, η αλήθεια είναι όμως πως στις αποφάσεις της αποτυπώνεται ξεκάθαρα η ήττα των ΗΠΑ και η διαρκώς μειωμένη επιρροή τους. Το ότι ο Καραμανλής μπόρεσε να εμφανιστεί ως νέος εθνάρχης, εκτός από τον πατριωτισμό της αριστεράς, οφείλεται στην αδυναμία των αμερικανών να επιβάλλουν τη θέληση τους στους στους συμμάχους τους ακόμα και σε δευτερεύοντα ζητήματα.

Ο Μπους και η αμερικανική διπλωματία ήθελαν οπωσδήποτε την ένταξη στη συμμαχία Γεωργίας-Ουκρανίας. Με αυτό τον τρόπο θα σταθεροποιούσαν τα πενιχρά αποτελέσματα των έγχρωμων επαναστάσεων και θα ολοκλήρωναν τη γεωπολιτική τους επέκταση προς ανατολάς αφαιρώντας ζωτικό χώρο και τη θαλάσσια έξοδο από την ανερχόμενη Ρωσία. Η πόλωση σε αυτές τις  χώρες ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα φάνηκε από τις μεγάλες αντινατοικές διαδηλώσεις. Και μόνο το γεγονός πως δυτικοί σταυροφόροι θα βρίσκονταν σε απόσταση αναπνοής από ρωσικό έδαφος θεωρήθηκε στρατηγικά ως προετοιμασία για μελλοντικό πόλεμο. Η νεκρανάσταση του γαλλογερμανικού άξονα έβαλε ταφόπλακα στα αμερικανικά σχέδια, προσφέροντας σπουδαίο δώρο στη Ρωσία του Πούτιν. Ταυτόχρονα επιβεβαίωσε τους χειρότερους φόβους των αμερικανών. Στη νέα εποχή οι προνομιακοί εταίροι τους λαμβάνουν υπόψη τους τα δικά τους συμφέροντα και δείχνουν απρόθυμοι να εμπλακούν σε ψυχροπολεμικούς τυχοδιωκτισμούς. Στην τελική ποιος προμηθεύει με ενέργεια τον γαλλικό και γερμανικό καπιταλισμό; Είναι αναμφίβολο πως όσοι νόμιζαν πως οι ΗΠΑ είναι παντοδύναμοι και μονοκράτορες θα πρέπει να αναθεωρήσουν τις υπεραπλουστεύσεις τους με πρώτη την αμερικανική αστική τάξη.

Οι ήττες του αμερικανικού ιμπεριαλισμού

Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός διεκδίκησε ανοιχτά την απόλυτη παγκόσμια ηγεμονία. Μετά την 11/9 τα γεγονότα επιτάχυναν τις εξελίξεις και η επιθετικότητα του πολλαπλασιάστηκε. Οι νεοφασίστες του Μπους είχαν ένα λιτό σχέδιο. Γεωπολιτική επέκταση με μονομερή χτυπήματα, κυριαρχία σε όλες τις πηγές ενέργειας και στους δρόμους μεταφοράς, παράκαμψη του ΟΗΕ, αφού εκφράζει παλιές ισορροπίες, εν ολίγοις κυριαρχία της ενιαίας πια παγκόσμιας οικονομίας από έναν αφέντη. Ταυτόχρονα τσάκισμα κάθε αμφισβήτησης στο εσωτερικό και επιβολή της πιο απροσχημάτιστης ταξικής δικτατορίας. Η αμερικανική αστική τάξη υποστήριξε θερμά ένα τέτοιο σχέδιο με την προυπόθεση μιας γρήγορης επιτυχίας. Η υπεροπλία και το δολλάριο θα εξασφάλιζαν τον αμερικανικό 21ο αιώνα.

Τα γεγονότα που ακολούθησαν διέψευσαν το αντιδραστικό αυτό σχέδιο. Στο Αφγανιστάν η ήττα είναι προ των πυλών κι αυτός είναι ο μόνος λόγος που και σε αυτή τη σύνοδο του Νατο, οι ευρωπαίοι αρνήθηκαν να συνδράμουν με επιπλεον δυνάμεις. Στο Ιράκ οι αμερικανοί βιώνουν τη μεγαλύτερη ήττα στην ιστορία τους. Μεγαλύτερη και από το Βιετνάμ κι ας έχουν μικρότερες απώλειες γιατί έχουν εγκλωβιστεί απόλυτα. Όταν ο μόνος αντικατοχικός σιίτης ο Σαντρ αποφάσισε να άρει την εκεχειρία και ξέσπασαν συγκρούσεις, ο Πετρέους ο αμερικανός επικεφαλής στο Ιράκ ανακοίνωσε το πάγωμα της αποχώρησης των επιπλέον δυνάμεων και το ίδιο έπραξαν και οι Βρετανοί. Είναι ξεκάθαρο πως ο χρόνος μετρά εις βάρος των ιμπεριαλιστών στο Ιράκ και μόνο η ιρανική στήριξη στη δοσίλογη κυβέρνηση περιορίζει το εύρος της αμερικανικής ήττας.

Ουσιαστικά σε όλη την περιοχή της Μέσης Ανατολής οι εκλεκτοί των ΗΠΑ αδυνατούν να επιβάλλουν μια θετική ισορροπία. Το Ισραήλ ετοιμάζεται για νέα εισβολή στη Γάζα και για νέα ήττα, ο Αμπάς είναι καμμένο χαρτί, ενώ Χαμάς και Χεζμπολά στο Λίβανο παραμένουν οι πιο συνεπείς εκφραστές του δίκαιου μίσους των λαών της περιοχής. Ταυτόχρονα το Ιράν αναδεικνύεται ως ο ισχυρός πόλος στην περιοχή, απολαμβάνοντας και τη ρωσική προστασία. Σίγουρα η κατάσταση είναι ρευστή και υπάρχουν φωνές για προσεταιρισμό του Ιράν μέσα στις Ηπα. Και το Ιράν μπορεί να προδώσει τις αραβικές μάζες, το πράττει ήδη όταν στηρίζει τους δοσίλογους σε Ιράκ-Αφγανιστάν. Μόνο που μια συνεργασία ΗΠΑ-Ιράν θα αντανακλούσε την αμερικανική αδυναμία και όχι το αντίθετο. Από την πρώτη στιγμή υποστηρίξαμε άνευ όρων την αντίσταση στους σταυροφόρους, όχι μόνο γιατί είναι δίκαιη, αλλά γιατί η ήττα της νέας τάξης περνά από τη στρατιωτική συντριβή των αμερικανών και των συμμάχων τους. Κι αν τα αίσχη του Αμπού Γκράιμπ δεν έπεισαν την ευαίσθητη αριστερά για το ποιος έχει την πρωτοκαθεδρία στη βαρβαρότητα και συνέχιζε να μιλά για βάρβαρους ισλαμιστές, τα γεγονότα επιβεβαίωσαν την ορθότητα της θέσης μας.

Η Ρωσία ως ανερχόμενη δύναμη

Από τότε που η Ρωσία έμοιαζε με πληγωμένο γίγαντα και ο Γιέλτσιν ήταν ο αγαπημένος γελωτοποιός της Δύσης μοιάζει να χουν περάσει αιώνες. Σήμερα η Ρωσία αναπτύσσεται με 6% ετησίως, συσσωρεύει αμύθητα ποσά από τις υψηλές τιμές σε πετρέλαιο και φυσικό άεριο και είναι ο βασικός ενεργειακός προμηθευτής της ΕΕ. Η διακυβέρνηση Πούτιν πραγματικά επούλωσε τις πληγές τις κατάρρευσης και, ως φυσικό επακόλουθο της σχετικής σταθερότητας στο εσωτερικό, διεκδικεί τον παροδοσιοκό γεωπολιτικό της ρόλο σε μια πραγματικότητα που χαρακτηρίζεται από αστάθεια και αναζήτηση νέων ισορροπιών. Ο Πόυτιν και η φράξια του μέσα στο κράτος, που προέρχεται από τις μυστικές υπηρεσίες είχαν αντίστοιχα ένα λιτό σχέδιο. Το κράτος ενοποίησε όλες τις αντιμαχόμενες μερίδες της αστικής τάξης που δεν είχαν στοιχειώδη ταξική συνείδηση και απειλούσαν να ναρκοθετήσουν κάθε απόπειρα οικονομικής ανάκαμψης. Το κράτος δημιούργησε τον κολοσσό της Gazprom και αυτή τη στιγμή η Ρωσία είναι δεύτερη σε παραγωγή πετρελαίου και πρώτη σε φυσικό αέριο με τα μεγαλύτερα αποθέματα παγκοσμίως. Ταυτόχρονα μια σχετική ομαλότητα στην πληρωμή συντάξεων και μισθών, η φυλάκιση κάποιων από τα παράσιτα που πλούτισαν στις αρχές του 90, στα πλαίσια ανακατατάξεων στους κόλπους της αστικής τάξης, προσφέρουν στον Πούτιν την απαραίτητη συναίνεση. Για όσους αντιδρούν, ο απόλυτος έλεγχος του κράτους στην πολιτική ζωή και η καταστολή δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια όπως συμβαίνει σε κάθε αστικό κράτος λιγότερο ή περισσότερο αυταρχικό. Ο ενισχυμένος ρόλος του κράτους αποτελεί επίσης μια μορφή της κρίσης του καπιταλισμού που γυρνά σε ό,τι είχε καταδικάσει για να αναπτυχθεί.

Η Ρωσία ακόμα και τώρα με την προεδρία Μεντβέντεφ θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί τις ενεργειακές πηγές ως γεωπολιτικό όπλο. Μαζί με την Κίνα έχει συστήσει το σύμφωνο της Σαγκάης, το σπέρμα του νέου αντίπαλου δέους στο Νατο με προφανή στόχο την κυριαρχία όχι μόνο των ενεργειακών δρόμων, αλλά όλης της περιοχής μέχρι και την Ιαπωνία. Ο ρωσικός ιμπεριαλισμός διεκδικεί έναν ηγετικό ρόλο ειδικά τώρα που η αμερικανική ηγεμονία παραπαίει. Για αυτό το λόγο χαράσσει ενεργειακούς αγωγούς ευθέως ανταγωνιστικούς στα σχέδια των ΗΠΑ, όπως ο South Stream , Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης, υποθαλλάσιος αγωγός με Γερμανία. Επιπλέον η ρωσική διπλωματία εγκαταλείπει τις ανέξοδες ρητορείες και κάνει πράξη κάθε απειλή της. Αποχώρησε από τη συμφωνία μη διάδοσης συμβατικών όπλων στην Ευρώπη, ως απάντηση στην δυτική επεκτατικότητα. Συσφίγγει τις οικονομικές της σχέσεις με τις αποσχισθείσες επαρχίες της Γεωργίας, Οσετία και Αμπχαζία, ως απάντηση στη μονομερή αναγνώριση του Κοσόβου, δείχνοντας πως τα εκατομμύρια των πορτοκαλί επαναστάσεων πήγαν χαμένα και πως η Ρωσία θεωρεί φυσική της επέκταση την περιοχή αυτή. Ταυτόχρονα επανέρχεται στα Βαλκάνια στηρίζοντας τη Σερβία, βάζοντας στην στο ενεργειακό της δίκτυο. Ο ρωσικός ιμπεριαλισμός τα τελευταία ειδικά δύο χρόνια μπαίνει εμπόδιο σε κάθε σχέδιο των αμερικανών. Απλώνει δίχτυ προστασίας γύρω από το Ιράν, απειλεί με βροχή πυραύλων Τσεχία και Πολωνία αν δεχτούν να τποποθετηθεί εκεί το αντιπυραυλικό σύστημα των ΗΠΑ. Ένα αντιπυραυλικό σύστημα που η Ρωσία ανοικτά έχει δηλώσει πως στρέφεται εναντίον της και κάνει επιδείξεις όπλων που το διαπερνούν. Προσφέρει όπλα στους αμφισβητίες της Λατινικής Αμερικής  και τέλος ανοίγεται και στην Αφρική, στο νέο πεδίο ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων. (συμφωνίες με Λιβύη).

Είναι απλά η απόδειξη πως ο μονοπολικός κόσμος ήταν μια αντιδραστική ουτοπία και

πως η καθήλωση των ΗΠΑ στα μέτωπα του πολέμου της Μέσης Ανατολής επιτάχυναν τις εξελίξεις. Όσο κι αν οι αμερικανοί πιέζουν να παρακαμφθεί η Ρωσία από τους ενεργειακούς σχεδιασμούς και επικαλούνται τους παραδοσιακούς δεσμούς ΗΠΑ-Ευρώπης στο νέο ψυχρό πόλεμο οι ισορροπίες δεν έχουν ακόμα ξεκαθαρίσει.

Οι ανησυχίες των Ευρωπαίων

Ο ευρωπαικός καπιταλισμός φυσικά και δεν επιθυμεί να εξαρτάται ενεργειακά από τη Ρωσία για αυτό και αναζητά εναλλακτικούς προμηθευτές ή και εναλλακτικές πηγές ενέργειας, οπως η Γερμανία που σκέπτεται ξανά τη λύση της πυρηνικής ενέργειας.

Οι ευρωπαίοι αστοί όμως έχουν αντιληφθεί πως η ταύτιση τους με τους τυχοδιωκτισμούς των αμερικανών δεν τους πρόσφερε τίποτα. Αυτή η συνειδητοποίηση προήλθε καθαρά από την ήττα του ιμπεριαλισμού και δεν έχει να κάνει με καμία ανθρωπιστική ευαισθησία ή ιστορικές παραδόσεις και άλλες ανοησίες. Σκεπτόμενοι κυνικά εγκαταλείπουν το σκάφος. Τώρα αυτός ο σκεπτικισμός δε σημαίνει σε καμία περίπτωση πως η Ευρώπη σφίγγει τις σχέσεις της με τη Ρωσία, ή εγκαταλείπει τις ΗΠΑ. Η κατάσταση είναι τρομακτικά ρευστή για να είναι τόσο απλή. Καταρχήν στο ζήτημα της αντιπυραυλικής ασπίδας και οι 26 του Νατο συντάχθηκαν με τις αμερικανικές θέσεις. Τα συμφέροντα τους είναι και ανταγωνιστικά και συμπίπτουν. Εξάλλου και η ίδια η ΕΕ δεν αποτελεί ένα ομοιογενές μπλοκ. Το αντίθετο, σε συνθήκες γεωπολιτικής αστάθειας κάθε μεμονωμένος καπιταλισμός ψάχνει τρόπους και συμμαχίες που να εξυπηρετούν τα στενά του συμφέροντα και λιγότερο αισθάνεται κομμάτι ενός συνόλου που στην τελική ποτέ δεν είχε και ολική ταύτιση συμφερόντων, πλην εκείνων που έχουν να κάνουν με την αντιμετώπιση του εσωτερικού εχθρού.

Για τους ευρωπαίους αστούς είναι καθαρό πως ναι μεν η αμερικανική ηγεμονία τελειώνει, αλλά γνωρίζουν πως μια απότομη κατάρρευση της θα πλήξει τα συμφέροντα τους. Αυτή είναι η υλική βάση και το πλαίσιο των ελιγμών τους. Αυτός είναι και ο λόγος που ο ελληνικός ιμπεριαλισμός νιώθει δυνατός να επιβάλλει τη θέληση του στα Βαλκάνια και να μετατρέπεται σε ενεργειακό κόμβο. Ταυτόχρονα ο ανταγωνισμός όλων εναντίων όλων σε διάφορους συνδυασμούς πιστοποιεί και τη χρεοκοπία της αντιδραστικής θεωρίας περί παντοδυναμίας των ΗΠΑ που γαλούχησε γενιές αριστερών.

Πολυπολικός κόσμος και οικονομική κρίση

Η κατάσταση περιπλέκεται ακόμη περισσότερο αν κανείς λάβει υπόψη την κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας. Από τον προηγούμενο Αύγουστο με αφορμή την κατάρρευση των στεγαστικών δανείων υψηλού κινδύνου η οικονομία εκτονώνει όλες τις τρομαχτικές της ανισσοροπίες. Μόνο που δεν πρόκειται για μία διόρθωση της αγοράς όπως λέγανε οι γελοίοι αναλυτές αλλά για ύφεση. Μειώσεις επιτοκίων, ενέσεις ρευστότητας αδυνατούν να συγκρατήσουν την κατάσταση. Συνεχώς τραπεζικοί κολοσσοί ανακοινώνουν ιλιγγιώδεις ζημιές, η μεσαία τάξη στις ΗΠΑ χάνει τα σπίτια της και  την ευμάρεια της, ενώ ο πληθωρισμός επανέρχεται και στην καρδιά της αλώβητης όπως έλεγαν Ευρώπης. Τα χρηματιστηριακά κεφάλαια κερδοσκοπούν σε πετρέλαιο και πρώτες ύλες τινάζοντας στον αέρα την οικονομία. Βρισκόμαστε πολύ μακριά από την ολοκλήρωση της κρίσης που σίγουρα έχει ήδη περάσει στην πραγματική οικονομία και σπέρνει εφιάλτες στους καπιταλιστές και στους άθλιους αναλυτές τους. Ταυτόχρονα η εκρηκτική άνοδος της τιμής των τροφίμων, απόρροια και των βιοκαυσίμων, οδηγεί εκατομμύρια ανθρώπους στην εξαθλίωση, αλλά και πυροδοτεί εξεγέρσεις. Μιλάμε για ένα μίγμα κλασικού καπιταλισμού. Οι πεινασμένοι στους δρόμους για το ψωμί και τα κρά τη να επιδοτούν ή και να κρατικοποιούν τράπεζες και χρηματιστηριακές εταιρείες, τους άμεσους υπάιτιους της κρίσης. Οι αστοί επαναφέρουν τον Κέυνς, αλλά οι εποχές έχουν αλλάξει από το 1929 και το φάντασμα ενός παγκόσμιου κραχ πλανάται πάνω από τους χορτάτους. Επιπλέον το δολάριο χάνει συνεχώς αξία και κλείνει μάλλον τον κύκλο του ως αποθεματικό νόμισμα. Είνα ξεκάθαρο πως η Κίνα στηρίζει αυτή τη στιγμή το δολάριο με τα τεράστια αποθεματικά που διαθέτει, γιατί γνωρίζει πως μια κατάρρευση της αμερικανικής οικονομίας, θα συμπαρασύρει και την ίδια. Όπως και να χει θεωρούμε πως τα χειρότερα για την παγκόσμια οικονομία είναι αυτά που θα έλθουν τους επόμενους μήνες και η εκρηκτική κατάσταση που δημιουργείται, ανοίγει σημαντικές προοπτικές. Οι αστοί σίγουρα δεν έχουν άλλο δρόμο από το να συνεχίσουν τις αντιμεταρρυθμίσεις τους σε βάρος της εργατικής τάξης, αλλά πλέον με την πίεση των συρρικνωμένων κερδών τους. Εδώ εμφανίζεται στο οικονομικό πεδίο η αντίθεση που διαπερνά την ελίτ στο πολιτικό. Από τη μια υπάρχουν αστοί που μιλάνε για ενίσχυση των μεσαίων στρωμάτων, για παρασιτισμό του χρηματιστικού κεφαλαίου σαν το Σόρος και από την άλλη οι κλασικοί νεοφιλελεύθεροι που εξακολουθούν να εμμένουν στην κατά μέτωπο επίθεση.

Η κρίση ξεκίνησε και πλήττει την καρδιά του κτήνους, αλλά επεκτάθηκε και εκδηλώνεται σε όλο τον κόσμο, κάνοντας την παγκόσμια κατάσταση ακόμα πιο ρευστή. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο τίποτα δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο και ο χρόνος επιταχύνει συμπυκνώνοντας γεγονότα. Το ζητούμενο είναι αν η κατάρρευση της αμερικανικής ηγεμονίας θα συμπαρασύρει και το παγκόσμιο σύστημα, ή αν η μετάβαση σε ένα πολυπολικό κόσμο θα πραγματωθεί με τις μικρότερες απώλειες. Το σίγουρο είναι πως ο καπιταλισμός αδυνατεί να παραβάλλει ένα σχέδιο διεξόδου κι αυτό από θεωρητική παραδοχή, γίνεται χειροπιαστή πραγματικότητα

Οι αμερικανοί γνωρίζουν πως ο χρόνος μετρά εναντίον τους και όχι μόνο στα πεδία των μαχών. Για αυτό και οι σκεπτικιστές στους κόλπους της αστικής τάξης ζητούν συμμαχίες και επιστροφή στην ήπια διπλωματία. Ξαφνικά ο κόσμος είναι τόσο πολύπλοκος για να τον διαχειριστούν μόνοι τους. Από την άλλη η αίσθηση πως η πρωτοκαθεδρία τους αμφισβητείται φουντώνει τις φωνές των σκληροπυρηνικών που θέλουν με νέα χτυπήματα να φέρουν προ τετελεσμένων γεγονότων και να σύρουν πίσω τους, τους Ευρωπαίους.

Σε αυτό το πλαίσιο ο ευρωπαικός καπιταλισμός μοιάζει λιγότερο πρόθυμος να αναγνωρίζει συμπτωση συμφερόντων με εκείνα των ΗΠΑ και αναζητά νέες συμμαχίες. Εξάλλου η υπεροπλία των ΗΠΑ και το δολάριο αποδείχτηκαν χάρτινος πύργος, ενώ το ενεργειακό όπλο της Ρωσίας είναι τώρα μια βεβαιότητα. Η Ρωσία εκμεταλλεύεται την αδυναμία των ΗΠΑ και επιβάλλει όπου μπορεί τη θέληση της. Το ότι ακόμα αναζητείται συναίνεση ανάμεσα στους νέους ανταγωνιστές δε σημαίνει πως αυτό θα ισχύει και στο άμεσο μέλλον. Ουσιαστικά έχουμε ανταγωνισμό ανάμεσα σε μεγάλες δυνάμεις για σφαίρες επιρροής, ανταγωνισμό για ξαναμοίρασμα των εδαφών και των πλουτοπαραγωγικών πηγών στο φόντο της μεγαλύτερης οικονομικής κρίσης μετά το 1929. Μία καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων ήδη συντελείται, αλλά δε μοιάζει να είναι αρκετή για να αντιμετωπιστεί η κρίση, ίσως να χρειαστεί ακόμα κι ένας πόλεμος.

Δεν ισχυριζόμαστε πως όλα αυτά είναι βεβαιότητες, αλλά σίγουρα υπάρχουν ως προοπτικές. Ο παγκόσμιος καπιταλισμός, οι αστικές τάξεις και τα επιτελεία τους μοιάζει να αντιλαμβάνονται το μέγεθος της κρίσης. Το ίδιο και οι καταπιεσμένοι που διαπιστώνουν να χειροτερεύουν οι όροι της ύπαρξης, είτε στην περιφέρεια, είτε στις μητροπόλεις. Το εποικοδόμημα των καταπιεσμένων, η αριστερά, θα μπει μπροστά στις εξελίξεις, πηγαίνοντας τα γεγονότα μέχρι την τελική τους συνέπεια και προτείνοντας το δικό της εναλλακτικό σχέδιο, ή θα ξεπεραστεί από αυτά με ανυπολόγιστο κόστος, όχι μόνο για την ίδια ,αλλά και για ολόκληρη την ανθρωπότητα ;

Advertisements

Συζήτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρχείο

Aπό εδώ μπαίνετε στο site της KOKKINHΣ ΟΡΧΗΣΤΡΑΣ ΑΘΗΝΑΣ

web counter

Blog Stats

  • 33,750
Αρέσει σε %d bloggers: