//
Νεολαία

ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ: ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΥ Η “κεφαλαιοποίηση” πήγε περίπατο (6.2007)

Στις 16 Μάη πραγματοποιήθηκαν οι φοιτητικές – σπουδαστικές εκλογές. Τα αποτελέσματα είναι αυτά που παρουσιάζονται στους πίνακες. 

Εκείνο το οποίο προκύπτει με την πρώτη ματιά, είναι η ιδιαίτερα αυξημένη συμμετοχή στις εκλογές. (Όπως και πέρυσι άλλωστε). Το επισημαίνουμε αυτό, γιατί και πάλι ακούσαμε διάφορους να σχολιάζουν τη συμμετοχή των φοιτητών στην εκλογική διαδικασία.

Επίσης με την πρώτη ματιά καταλαβαίνει κανείς πως δεν είχαμε καμία «ανατροπή» στους συσχετισμούς. Πως ο εκλογικός χάρτης παραμένει γενικά ο ίδιος.

Όσον αφορά την αριστερά.

Η ΠΚΣ είχε πτώση στα ΑΕΙ, δείγμα ότι πληρώνει τη στάση της στο φοιτητικό κίνημα το προηγούμενο διάστημα (και όχι αρκετά θα λέγαμε εμείς). Ενώ η άνοδός της στα ΤΕΙ μπορεί να εξηγηθεί περισσότερο εξαιτίας της ανυπαρξίας της υπόλοιπης αριστεράς, παρά στην εποικοδομητική παρέμβαση της στα τεχνολογικά ιδρύματα.

Τα ΕΑΑΚ ανέβηκαν και σε ποσοστά και σε ψήφους. Σε καμία περίπτωση όμως αυτό δεν αποτελεί κεφαλαιοποίηση (πράγμα που δεν γίνεται ούτως ή άλλως) του φοιτητικού κινήματος. Οφείλεται περισσότερο σε 2 λόγους και συνδυασμένους. Καταρχήν στη δημιουργία καινούριων σχημάτων και καταγραφή άλλων στα Ε.Α.Α.Κ. καθώς και στην στήριξή των σχημάτων από άλλες οργανώσεις και συλλογικότητες της αριστεράς που μέχρι πέρυσι δεν τα στήριζαν (π.χ. Βόλος ).

Όμοια και η Αριστερή Ενότητα, το νέο εκλογικό εγχείρημα του Συνασπισμού και λοιπών αριστερών δυνάμεων (π.χ. ΚΟΕ), αύξησε τα ποσοστά της λίγο περισσότερο από το άθροισμα των οργανώσεων που την απαρτίζουν.

Επιστροφή στην ομαλότητα;

Με βάση τα εκλογικά αποτελέσματα και την πρωτοκαθεδρία της ΔΑΠ στα πανεπιστήμια, που αποτελεί τον βασικό εκφραστή αυτής της αντίληψης, θα μπορούσε κανείς να το ισχυριστεί. Όμως ακόμα και με αυτά τα εκλογικά αποτελέσματα αν αθροιστούν τα ποσοστά της αριστεράς μαζί με ένα κομμάτι της ΠΑΣΠ, αφού σε κάποιες σχολές στήριξε τις καταλήψεις (προφανώς για αντιπολιτευτικούς λόγους, εξαιτίας των πιέσεων από την βάση των φοιτητών, τελοσπάντων με οπορτουνίστικα κριτήρια) και λάβουμε υπόψη ότι ένα δυναμικό φοιτητών που στήριξαν τις καταλήψεις, δεν ψηφίζουν (όχι μόνο οι αναρχικοί ), τότε προκύπτει το πλειοψηφικό κομμάτι που στήριξε τις καταλήψεις. Τα παραπάνω αποτελούν μια μέθοδο ανάγνωσης των εκλογικών αποτελεσμάτων. Η ύπαρξη του κινήματος ή όχι δεν κρίνεται από αυτά. Άλλωστε ήταν το 2006, αμέσως μετά τις φοιτητικές εκλογές που αποτυπώνουν τους ίδιους – πάνω, κάτω – συσχετισμούς, που ξέσπασε το φοιτητικό κίνημα του Μάη – Ιούνη.

“Ένα λεπτό παραπάνω!”

Ωστόσο, πρέπει να υποθούν κάποια πράγματα. Εντύπωση μας προκάλεσε η ταύτιση του συνόλου, σχεδόν, της αριστεράς στην δυνατότητα εκλογικής κεφαλαιοποίησης του φοιτητικού κινήματος που είχε προηγηθεί.

Η ‘επίσημη’’ (ΚΚΕ,ΣΥΝ) αλλά και η ριζοσπαστική αριστερά (από ‘δω και πέρα ανεπίσημη) ρίχτηκαν στη μάχη των εκλογών. Δεν θα ασχοληθούμε καν με το γεγονός ότι είναι το γήπεδο του αντιπάλου και με ‘‘στημένο’’ διαιτητή. Ούτε με το παραμύθι της ‘‘ανεπίσημης’’ αριστεράς ότι οι εκλογές είναι απλά άλλη μια μάχη από ένα σύνολο μαχών, σε αντίθεση με την επίσημη αριστερά που γι’ αυτήν είναι στρατηγική επιλογή η αλλαγή των συσχετισμών στην κάλπη. Απλά δεν υπάρχει τέτοιο ιστορικό προηγούμενο. Ούτε καν το Μάη του ’68…

Δυστυχώς η αγωνία αυτή διακατέχει και τον οργανωμένο τροτσκισμό. Διαβάζουμε στον Σπάρτακο «Όμως δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε το γεγονός πως και οι ίδιες οι φοιτητικές εκλογές αποτελούν μια κρισιμότατη (sic!) πολιτική μάχη»..συνεχίζοντας: «Η τελευταία προσπάθεια κινείται στα πλαίσια μιας ριζοσπαστικής έκφρασης του κόσμου του κινήματος, κόντρα σε λογικές κεφαλαιοποίησης του δυναμικού αυτού από τον ρεφορμισμό». Στην πραγματικότητα η αναβάθμιση των φετινών εκλογών επιχειρήθηκε για να αποπροσανατολίσει τους φοιτητές και να αποτελέσει σανίδα σωτηρίας για την αριστερά που στο μεταξύ είχε χάσει τη μάχη στους δρόμους. Με σημείο καμπής την 8 Μάρτη και παρά την ηρωική σύγκρουση έξω από την βουλή, ξεκινάει μια φθίνουσα πορεία. Για να παραφράσουμε κι ένα γνωστό σύνθημα ‘‘Μας τσακίσανε στους δρόμους, να δούμε μπας και το σώσουμε στις κάλπες’’.

Στο 2ήμερο των ΕΑΑΚ και ενώ φαινόταν που πήγαινε το πράγμα γιατί αφενός ο συνειδητός παράγοντας (σχήματα, οργανώσεις) είχε τουλάχιστον προσανατολιστεί -για να μην πούμε αποφασίσει- να πάει για εκλογές, και να τελειώνει με τις καταλήψεις. Αφετέρου υπήρχε ένα κλίμα και μέσα στις σχολές, απότοκο της ψήφισης του νόμου- πλαισίου, της αδυναμίας του κινήματος να απαντήσει ουσιαστικά στο ανέβασμα του πήχη της βίας από την πλευρά του αστικού κράτους κτλ. Κατόπην εορτής στέλεχος των ΕΑΑΚ και του ΝΑΡ καλούσε σε νεό αγώνα αντοχής (“ένα λεπτό παραπάνω” από την κυβέρνηση) λανσάροντας τη γραμμή του ‘Πριν’ στο κατάμεστο αμφιθέατρο στο Μαχ. Η ομοιότητα των συνθηκών και η χρεοκοπία του “αγώνα διαρκείας” μας έφερε στο νου τις ανάλογες δηλώσεις που είχε κάνει στα μαθητικά, ενάντια στο νόμο Αρσένη ο Γαβρίλος, προβεβλημένο στέλεχος του κινήματος και ΚΝίτης, ότι θα αντέξουμε (οι καταλήψεις στα σχολεία τότε) μέχρι το πάσχα!(Μεσολαβούσαν κάποιοι μήνες). Για να καταρρεύσουν τις αμέσως επόμενες μέρες. Οι ομοιότητες των δύο χώρων, όταν αποτελούν ραχοκοκαλιά του κινήματος πραγματικά εντυπωσιάζουν. Τελικά , οι διαφορές επίσημης και ριζοσπαστικής αριστεράς θυμίζουν τη διαφορά ανάμεσα στη σύζυγο και την ερωμένη. Η δεύτερη θέλει να πάρει τη θέση της πρώτης.

Όσον αφορά τη στάση των αναρχικών στις σχολές. Οι εκλογές αποτέλεσαν μια πρώτης τάξης ευκαιρία για να ετεροκαθοριστούν (πρωτότυπο) και να καλέσουν σε αποχή κάνοντας, κατά τα άλλα, μια κανονική προεκλογική εκστρατεία με πανώ, αφίσες, τρικάκια, κτλ. Παρά τους βερμπαλισμούς για τη συνολική άρνηση του πανεπιστημίου, των θεσμών, των παρατάξεων, του κράτους, κτλ, δεν κατάφεραν να ξεφύγουν από την πεπατημένη και να δώσουν πειστικές απαντήσεις σ’ ένα κόσμο που τις αναζητούσε. Εκτός κι αν θεωρήσουμε απάντηση το απογειωμένο «Ή μια ζωή στις αίθουσες ή μια ζωή στους δρόμους». Παρά τη συνέπεια των αναρχικών στο δρόμο (κυρίως στις 8 Μάρτη), την σταθερότητά τους στο κίνημα αλληλεγγύης, δεν είναι τυχαίο ότι είναι – σχεδόν οι μόνοι – που κινητοποιούνται για τον Β. Στεργίου, απέχουν ακόμα πολύ απ’ το να δώσουν πειστικές απαντήσεις. Έστω κι ανταγωνιστικές προς την αριστερά.

Μία πιο αναλυτική προσπάθεια στήριξης της γραμμής αποχή-άκυρο έγινε από την εφημερίδα ‘Κόντρα’.Με κεντρικό σύνθημα «Φοιτητές αγωνιστές, όχι ψηφοφόροι». Αν και η κριτική που γίνεται σε μια σειρά ζητήματα όπως οι αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, η έλλειψη απολογισμού στις γενικές συνελεύσεις κ.α., είναι γενικά σωστή, το δια ταύτα είναι τουλάχιστον προβληματικό. Αν υποθέσουμε ότι η γραμμή για άκυρο – αποχή είχε πέραση και η αριστερά βίωνε μία εκλογική πανωλεθρία ή ακόμα και αν η γενική συμμετοχή μειωνόταν, αυτό θα λειτουργούσε προωθητικά για το κίνημα; Όμοια εκτός πραγματικότητας είναι η έκκληση να σώσουμε «τη συλλογικότητα που με κόπο κατακτήσαμε μέσα στο κίνημα των καταλήψεων».Η φράση κλειδί εδώ είναι μέσα στο κίνημα. Οι επιτροπές κατάληψης, οι συνελεύσεις, κτλ, είναι όργανα του κινήματος.Όταν αυτό εκλείψει το ίδιο συμβαίνει και με τα όργανά του.Όμοια τον Μάη – Ιούνη η ίδια εφημερίδα καλούσε σε συνέχιση των καταλήψεων μέσα στο καλοκαίρι επισείοντας την ανύπαρκτη απειλή ότι ο νόμος – πλαίσιο θα ψηφίζονταν στο θερινό τμήμα της βουλής. Πιστοί στη σχολή που λέει, πως αν η πραγματικότητα δεν συμβαδίζει με την «γραμμή» τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα.

Για μας ο απολογισμός μπορεί και πρέπει να γίνει. Αυτό είναι εφικτό σε περιόδους κινηματικής άπνοιας μόνο σε οργανωμένες συλλογικότητες όπως οργανώσεις, κόμματα, παρατάξεις, σχήματα, στέκια. Επίσης και για να χρησιμοποιήσουμε μία αγαπημένη έκφραση της ριζοσπαστικής αριστεράς, η πρωταρχική συσσώρευση μάζας επιτυγχάνεται. Το είδαμε στις 8 Μάρτη των 30.000 διαδηλωτών και σε άλλες πορείες. Να πείσουμε εκλογικά το σύνολο των φοιτητών ή της κοινωνίας δεν γίνεται και στην τελική δεν χρειάζεται.Όταν το κίνημα βγαίνει στο δρόμο, ο κάθε φοβισμένος μικροαστός κρύβεται σπίτι του. Είτε αυτή είναι η μέση καθυστερημένη ΔΑΠίτισα ή ο μέσος τηλεορασόπληκτος των δελτίων των 8.

Να λάβουμε υπόψη τα λάθη που πραγματοποιήθηκαν στους δύο προηγούμενους γύρους του κινήματος και να προετοιμαστούμε κατάλληλα για τον επόμενο. Τον Οκτώβρη και με αφορμή την εξίσωση των πτυχίων των ΙΕΚ με αυτά των ΑΕΙ αλλά και λόγω του νόμου-πλαισίου και τη διάθεση φοιτητών για απάντηση ίσως να έχουμε νέο γύρο ξεσηκωμού. Ας ζυγίσουμε τις δυνάμεις μας και του αντιπάλου και να αντεπιτεθούμε. Το σύνθημα συνελεύσεις-καταλήψεις-διαδηλώσεις από ένα σημείο και πέρα δεν αρκεί. Οι νόμοι καταργούνται στα οδοφράγματα. Στις 8 Ιούνη οι πραίτορες διέλυσαν τη διαδήλωση.Στις 8 Μάρτη, ο κόσμος αντιστάθηκε έμπρακτα για κάποια ώρα.Την επόμενη φορά να είμαστε έτοιμοι. Αποφασισμένοι να στήσουμε οδοφράγματα και να τα υπερασπίσουμε μέχρι τη νίκη.

Μέσμερ

Ιούνης 2007
Φύλλο 102

Advertisements

Συζήτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρχείο

Aπό εδώ μπαίνετε στο site της KOKKINHΣ ΟΡΧΗΣΤΡΑΣ ΑΘΗΝΑΣ

web counter

Blog Stats

  • 34,542
Αρέσει σε %d bloggers: