//
Κοινωνία

ΝΑΞΟΣ “Ανάπτυξη” του κέρδους και της καταστροφής

Πριν ένα χρόνο μέσα από δημόσιες διαδικασίες προέκυψε μια επιτροπή κατοίκων που ασχολήθηκε με τη δημιουργία μεγάλου λιμανιού. Στο ήδη υπάρχον λιμάνι στη Χώρα έκτασης 7,5 στρεμμάτων θα προστεθούν άλλα 12,5 στρέμματα τσιμέντο μέσα στη θάλασσα… Η αντίσταση της Αυτόνομης Πρωτοβουλίας Νάξου έναντια στο τερατούργημα της «ανάπτυξης» είναι αντίσταση σε ένα έργο που θα καταστρέψει τον αισθητικό πλούτο του νησιού ωθώντας ταυτόχρονα τους κατοίκους του νησιού ακόμα περισσότερο στην κυριαρχία της τουριστικής «μονοκαλλιέργειας».
Έχοντας ένα διαφορετικό μοντέλο ανάπτυξης κινητοποιήθηκαν ενημερώνοντας τους κατοίκους του νησιού με προκηρύξεις αφίσες τρυκάκια και πανώ που κρεμάστηκαν στην Χώρα και ταυτόχρονα έκαναν προσφυγή στο Συμβούλιο Επικρατείας όπου το Τμήμα Αναστολών του Συμβουλίου της Επικρατείας με αριθμό 669/2006 αποφάσισε την αναστολή του έργου. Παράλληλα και η εισήγηση στο Συμβούλιο Επικρατείας (21 Φλεβάρη) είναι ακυρωτική για το σύνολο του έργου – το ΣτΕ έχει ήδη συνεδριάσει και εντός λίγων ημερών αναμένεται η δημοσιοποίηση της απόφασης.

Ο Δήμαρχος όμως της Νάξου δεν κάθισε με σταυρωμένα χέρια. Εκπροσωπόντας τα συμφέροντα και την αντίληψη της ανάπτυξης που έχει οδηγήσει τα ελληνικά νησιά σε παράδεισους της αυθαιρεσίας, με καταστροφή κάθε παραγωγικής δραστηριότητας χάριν της τουριστικής υπερεκμετάλευσης, κάλεσε σε πανδημοτική συστράτευση όλους τους φορείς του νησιού και σε μια προσπάθεια να εκβιάσει την Πρωτοβουλία των κατοίκων που κινητοποιήθηκαν ενάντια στην επέκταση του λιμανιού και προσέφυγαν στο Συμβούλιο Επικρατείας. Η δήλωση του δημάρχου Μαράκη στο συλλαλητήριο όπως καταγράφεται στην εφημερίδα «Κυκλαδική», Πέμπτη 5 Απριλίου 2007: «Η μεγάλη πλειοψηφία απαιτεί να μας αφήσουν να αναπτυχθούμε όπως εμείς θέλουμε. Να μας αφήσουν αυτό το περιθώριο. Να δώσουμε το μήνυμα στους λίγους που αντιδρούν ότι αν δεν τους αρέσει αυτός ο τρόπος ανάπτυξης, αυτές οι επιλογές μας, υπάρχει και η μεταδημότευση. Το λέω με την γνώση και την υπεύθυνη θέση που έχει ένας άνθρωπος που υπηρετεί τα κοινά. Είναι υποχρεωμένοι να συμβιβάζονται και να συμμορφώνονται στην επιλογή της». Συμπληρωματικά, η Τουριστική Επιτροπή του δήμου Νάξου με πρόεδρο έναν αντιδήμαρχο μηχανικό-εμποροσπιτά μίλησε για αναχοαυτόνομους με άνομα συμφέρονται οι οποίοι αντιδρούν στο νέο λιμάνι κι έχουν παρασύρει και τους υπόλοιπους, προωθεί τις παρακάτω προτάσεις: Να μποϋκοτάρουν επαγγελματικά οι Ναξιώτες τους 33 κατοίκους και να τοιχοκολληθούν τα ονόματά τους σε όλη τη Νάξο (!!!)
Όπως έυστοχα σχολίασε αυτές τις δηλώσεις και ανάλογες πρακτικές τρομοκράτησης των πολιτών της Νάξου που προσέφυγαν στο Συμβούλιο Επικρατείας από την «Επιτροπή Αγώνα», σε άρθρο του ο Ιός (Ελευθεροτυπία, 23/03/2007):
«…Οσο για τον «πολιτισμό» και την «πρόοδο» που επικαλούνται για το λιμάνι όλοι οι διοργανωτές της επίθεσης στους 33 συμπολίτες τους, είναι φανερό ότι έχουν υιοθετηθεί και στις μεθόδους αντιμετώπισης των διαφωνιών. Διαφορετικά, αντί για απλό μποϊκοτάζ και διαπόμπευση θα μπορούσαν να χαράζουν ένα αστέρι στο μπράτσο των διαφωνούντων ή να τους ξυρίζουν το κεφάλι ή -μια και έρχεται το Πάσχα- να σημαδεύουν τις πόρτες των σπιτιών τους με αίμα από αρνί.»

Ο δήμαρχος σε μια προσπάθειά του να δώσει εξηγήσεις για τις δηλώσεις του σε τοπική καθημερινή εφημερίδα προτείνει τα ξερονήσια για όσους αντιδρούν στο νέο λιμάνι: «Ο καθένας ας προβληματιστεί για την στάση του απέναντι σε αυτό το ζήτημα ζωής για το νησί μας, όπως είναι το λιμάνι της Νάξου. Τώρα σε αυτό που είπα περί μεταδημοτεύσεων, στην κυριολεξία, αυτό που ανέφερα είναι ότι αν οι μικρές κοινωνικές ομάδες δεν είναι σε θέση να δεχθούν την απόφαση των ισχυρών πλειοψηφιών, του μεγάλου μέρους της κοινωνίας της Νάξου για τον τόπο που θέλουν να ζήσουν, το είδος της ανάπτυξης, αυτό είναι ένα πρόβλημα. Ας σκεφθούν και την μεταδημότευση. Υπάρχουν δίπλα νησιά τα οποία είναι «άγονα», ανεκμετάλλευτα, ας πάνε να ζήσουν εκεί με τον τρόπο που θέλουν εκείνοι. Δεν μπορούν όμως να επηρεάζουν την μεγάλη δημοκρατική πλειοψηφία που αποφασίζει για τον τόπο που θέλει να ζήσει. Αν δεν είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε, μιλάω πάντα για δημοκρατικές διαδικασίες, γιατί η δημοκρατία πρέπει να κυριαρχεί. Αυτή ήταν η σκέψη μου μέσα από αυτό το πρίσμα και μέσα στο γενικότερο κλίμα της διαδήλωσης έκανα αυτή την πρόταση. Γνωρίζετε ότι δεν είναι του χαρακτήρα μου, ούτε να εξορίσουμε δεν θέλουμε και δεν μπορούμε, ούτε να διώξουμε κανένα. Ποτέ δεν μίλησα για εξορία, όπως άκουσα να αναφέρεται. Μίλησα για μεταδημότευση η οποία είναι κατά την επιθυμία του μεταδημοτευθέντος. Εμείς δεν τους οδηγούμε εκεί. Ας αποφασίσει κάποιος μόνος του».

Αυτές οι δηλώσεις, και οι «εξηγήσεις» καθώς και το πογκρόμ που έχουν εξαπολύσει οι τοπικές αρχές και τα τσιράκια τους ενάντια σε όσους έχουν αντιτεθεί έμπρακτα στα άγρια αναπτυξιακά τους σχέδια δείχνει τον πανικό τους από την αγωνιστική δραστηριότητα της Αυτόνομης Πρωτοβουλίας Νάξου και της . επιτροπής κατοίκων.


Από Ανακοίνωση της Αυτόνομης Πρωτοβουλίας Νάξου

Ανάπτυξη: Τρώγοντας έρχεται η όρεξη

Οι περισσότεροι όταν ακούνε τη λέξη ανάπτυξη οραματίζονται πλούτη, ευημερία, μικρά και μεγάλα έργα που θα δώσουν ώθηση στην οικονομία. Είναι, όμως, έτσι τα πράγματα; Ποιοι ωφελούνται, τελικά, από αυτά που γίνονται γύρω μας;
Η ανάπτυξη είναι ένας πολύ γενικός και αόριστος όρος, μια μυθολογία που συντηρεί ένα σύστημα το οποίο επιδιώκει διαρκώς να ανανεώνει τις πηγές πλουτισμού και κυριαρχίας του. Τα έργα και οι αναπτυξιακοί σχεδιασμοί του κράτους εξυπηρετούν τις κοινωνικές ανάγκες; Ή μήπως αντανακλούν και οξύνουν τις κοινωνικές και ταξικές αντιθέσεις; Μια σειρά από πρόσφατες ρυθμίσεις και τροπολογίες, με κορυφαία την απόπειρα αναθεώρησης του άρθρου 24 για τα δάση και τις δασικές εκτάσεις ώστε να παραδοθούν στις κατασκευαστικές εταιρείες, αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.
Ο εργασιακός μεσαίωνας και η ανεργία που βιώνουν οι εργαζόμενοι στις τουριστικές περιοχές, η προλεταριοποίηση χιλιάδων αγροτών που πετιούνται έξω από την παραγωγή, αλλά ακόμη και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν πολλές μικρές οικογενειακές μονάδες που φυτοζωούν ανάμεσα στις συμπληγάδες των tour operators, των κρατικών ελέγχων και των τραπεζών, συνθέτουν μια ζοφερή πραγματικότητα.
Επιπλέον, το κληροδότημα αυτής της άγριας ανάπτυξης είναι η κακοποίηση και λεηλασία της υπαίθρου με πολύ μικρές πλέον πιθανότητες ανάνηψης εδώ που έχουμε πια φτάσει. Κοντολογίς λοιπόν, σχεδιάζεται η παραχώρηση εκατομμυρίων στρεμμάτων δασικής έκτασης σε επενδυτές για παραθεριστικές κατοικίες και ξενοδοχεία και η ιδιοποίηση των παραλιών από τουριστικές μεγαλομονάδες που δεν συνεισφέρουν τίποτα στις τοπικές οικονομίες αφού όλες οι ανάγκες των πελατών σε διασκέδαση, φαγητό και γενικά υπηρεσίες καλύπτονται από την ίδια την εταιρεία. Χιλιάδες στρέμματα γόνιμης γης στην Κρήτη και την Μεσσηνία θα καταστραφούν για να κατασκευαστούν τα υδροχαρή γήπεδα γκολφ σε περιοχές που πλήττονται ήδη από την ξηρασία, συμβάλλοντας έτσι στην ερήμωση και τη διάβρωση.
Επιπλέον, σχεδιάζεται η χωροθέτηση και εγκατάσταση γιγαντιαίων αιολικών πάρκων από ομίλους του Κοπελούζου, του Μυτιληναίου και Σία, σχεδόν σε όλα τα νησιά, – ειδικά στη Σέριφο, για παράδειγμα, θα καλύπτουν το 1/3 του νησιού. Παράλληλα, το κράτος όχι μόνο τους επιδοτεί αλλά εξασφαλίζει και σίγουρο πελάτη (τη ΔΕΗ) για το ρεύμα που θα παράγουν οι επιχειρήσεις τους. Είναι φανερό ότι η ανάπτυξη σήμερα σημαίνει την συγκεντροποίηση του πλούτου, τον προσπορισμό και την κυριαρχία συγκεκριμένων οικονομικών συμφερόντων.
Στο επίπεδο της πολιτικής διαχείρισης μετά τον Καποδίστρια, η τοπική αυτοδιοίκηση έχει αποδυναμωθεί και έχει βαθύνει η οικονομική εξάρτηση από το κράτος και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι τοπικές αρχές κυρίως λειτουργούν μέσα στο γαϊτανάκι της κεντρικής εξουσίας.
Στην κατανομή των χρηματοδοτήσεων τα έργα επιλέγονται με κριτήριο να εξυπηρετούν το συγκεκριμένο μοντέλο ανάπτυξης καθώς και να προωθούν τη διακίνηση μεγάλων κεφαλαίων και όχι με βάση τη χρησιμότητά τους στην κοινωνία. Γι’ αυτό άλλωστε για την ενίσχυση π.χ. του πρωτογενούς τομέα, τη διαχείριση των υδάτινων πόρων ή των στερεών αποβλήτων διατίθενται ψίχουλα.
Η κινδυνολογία ότι θα χαθούν τα χρήματα μας αφήνει παγερά αδιάφορους γιατί περισσότερο από τα λεφτά μας ενδιαφέρει το μέλλον του τόπου και η προοπτική των κατοίκων του νησιού.
Το νέο μεγάλο λιμάνι, λοιπόν, δεν είναι μόνο ότι θα καταστρέψει αισθητικά με την αμετροέπειά του τον φυσικό ιστό της πόλης ενός κυκλαδίτικου νησιού, αλλά μαζί με το μεγάλο αεροδρόμιο (που διακαώς προπαγανδίζουν ορισμένοι) αποτελούν τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την άνευ όρων παράδοση και την απόλυτη κυριαρχία του μοντέλου της τουριστικής μονοκαλλιέργειας.

Απρίλης – Μάης 2007
φ. 100
-101

Κοινωνία

Advertisements

Συζήτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρχείο

Aπό εδώ μπαίνετε στο site της KOKKINHΣ ΟΡΧΗΣΤΡΑΣ ΑΘΗΝΑΣ

web counter

Blog Stats

  • 34,031
Αρέσει σε %d bloggers: