//
Κίνημα, Νεολαία, Πολιτική

Μετά τη διαδήλωση η αριστερά σήκωσε λευκή σημαία. Το κίνημα; (3/2007)

Η διαδήλωση της 8ης Μάρτη

Η σύγκρουση της πλ. Συντάγματος κατά τη διάρκεια της φοιτητικής διαδήλωσης στις 8 Μάρτη ήταν σίγουρα η κορυφαία στιγμή του κινήματος, των τελευταίων δύο μηνών ενάντια στο νόμο πλαίσιο. Ίσως όταν ο χρόνος το επιτρέψει η μέρα αυτή να βρει τη θέση της δίπλα στα εργατικά γεγονότα του Ιούλη του 75, του Μάη του 76 και τα γεγονότα που ακολούθησαν τη δολοφονία του Τεμπονέρα το Γενάρη του 1991. Οι οδομαχίες γύρω από τη βουλή έκαναν τον γύρο του κόσμου, γεγονός που μπορεί να τσαλάκωσε την «διεθνή εικόνα της χώρας» που θέλει να δείχνει ο Καραμανλής και η Μπακογιάννη, όμως σίγουρα θα γέμισε με αυτοπεποίθηση όλους εκείνους που συνεχίζουν να πιστεύουν ότι «η βία είναι η μαμή της ιστορίας».
Για όποιον μπορούσε να αντιληφθεί την κρισιμότητα της μέρας εκείνης δεν ήταν καθόλου έκπληξη τα όσα ακολούθησαν. Έστω και υποσυνείδητα η πλειοψηφία των 25 ίσως και 30 χιλιάδων διαδηλωτών καταλάβαινε ότι η Πέμπτη ήταν η κορύφωση του αγώνα ενάντια στο ν/π. Ότι εκείνη η μέρα δεν θα έπρεπε να είναι όπως οι άλλες. Ότι είχε φτάσει η στιγμή που το κίνημα έπρεπε να πει την τελευταία του λέξη στην αλαζονική και θρασύδειλη κυβέρνηση Καραμανλή Πολύδωρα. Αυτό φαινόταν στα πηγαδάκια, στο πνεύμα της διαδήλωσης, στο πως όλος σχεδόν ο κόσμος ήταν προετοιμασμένος.
Δεν ήταν λοιπόν καθόλου τυχαίο ότι αμέσως μετά την καθιερωμένη πρόσκρουση του μπλοκ του Πολυτεχνείου στις αλυσίδες των χακί και το πρώτο ράντισμα που ακολούθησε, δεν επακολούθησε καμία προσυμφωνημένη ανακωχή προκειμένου ο κόσμος να εγκαταλείψει, κάτω από τα βρισίδια και τα χημικά των μπάτσων και με ύφος «δεν σας τσακίζουμε γιατί σας λυπούμαστε», ταπεινωμένος το Σύνταγμα. Αυτή τη φορά η αντίδραση, σχεδόν αυθόρμητα, ήταν εντελώς διαφορετική, ακριβώς γιατί είχε αλλάξει η διάθεση. Η έμπρακτη περιφρούρηση των πλαϊνών σημείων της διαδήλωσης από τις διμοιρίες που βρίσκονταν στη Μ. Βρετάνια και απέναντι και που υπενθυμίζουμε έχουν στο παρελθόν ματοκυλίσει τις διαδηλώσεις προβαίνοντας ση σε δεκάδες συλλήψεις, ήταν γεγονός στο οποίο συμμετείχαν, όχι μερικές δεκάδες «κουκουλοφόροι» όπως αρέσκονται να επαναλαμβάνουν σαν τα πιθίκια οι γκεμπελίσκοι των τηλεοπτικών δελτίων, αλλά χιλιάδες διαδηλωτές.
Και για να σταματήσει η χυδαία λάσπη, ήταν άνθρωποι που οι περισσότεροι δεν είχαν καλυμμένο το πρόσωπό τους, ούτε με κουκούλες, ούτε με οτιδήποτε άλλο. Οι μόνοι που είχαν καλυμμένα πρόσωπα ήταν οι κρανοφόροι των ΜΑΤ, οι οποίοι εκτός του λοιπού εξοπλισμού τους είχαν και το προνόμιο, κατά τη διάρκεια που έριχναν τα καρκινογόνα ασφυξιογόνα και δακρυγόνα κατά των ακάλυπτων διαδηλωτών, να προστατεύονται από μάσκες χημικού πολέμου. Αυτοί λοιπόν οι εγκληματίες πολέμου οι οποίοι μετέτρεψαν την Πλ. Συντάγματος αν όχι σε Νταχάου, τουλάχιστον σε λωρίδα της Γάζας με τα απαγορευμένα, σύμφωνα με διεθνείς συνθήκες, χημικά, έχουν το θράσος να μιλάνε για κουκουλοφόρους. Βεβαίως υπήρχαν εκατοντάδες νεολαίοι που δικαίως φορούσαν γυαλιά θαλάσσης ή μηχανής και χάρτινα ή υφασμάτινα προστατευτικά για τα χημικά. Ή άλλοι που με τη βοήθεια του Μαλόξ επιχειρούσαν μάταια να εξουδετερώσουν το αφόρητο κάψιμο και την ανακοπή της αναπνοής από τα επικίνδυνα ασφυξιογόνα. Όλα αυτά μάλιστα που δεν στοιχίζουν περισσότερο από 5 ευρώ θεωρούνται από τη νομολογία της αστυνομίας σχεδόν οπλοφορία.
Όλο το προηγούμενο διάστημα η στάση της αστυνομίας ήταν εντελώς προκλητική. Δακρυγόνα μέσα στον κόσμο με κίνδυνο να ποδοπατηθεί κόσμος, ανοιγμένα κεφάλια, σπασμένα χέρια, αθρόες συλλήψεις, απρόκλητες επελάσεις των ΜΑΤ, αυτός είναι ο απολογισμός της καταστολής επί Πολύδωρα. Από την άλλη τα κανάλια να παρουσιάζουν μια εντελώς αντεστραμμένη εικόνα στον μέσο ηλίθιο που δεν έχει κατέβει ποτέ σε διαδήλωση. Ότι τα ΜΑΤ κάθονται και τις τρωνε χωρίς να κάνουν συλλήψεις. Ότι μερικοί «γνωστοί άγνωστοι» καινε ανενόχλητοι την Αθήνα. Αποκορύφωμα της διαστρέβλωσης ήταν οι πυροβολισμοί του ράμπο φρουρού στις 22 Φλεβάρη, γεγονός που παρουσιάστηκε από το Υπ. Δημόσιας τάξης σαν οργανωμένη επίθεση 80 κομάντος οι οποίοι δήθεν έσπασαν την πόρτα και εισέβαλλαν στο Υπουργείο Αιγαίου, για να αποδειχτεί με το βίντεο που προβλήθηκε από το Μέγα ότι ήταν όλα ψέματα. Ψέματα βεβαίως που γνωρίζουν από πρώτο χέρι οι φοιτητές και όλοι όσοι διαδηλώνουν μαζί τους όλους αυτούς τους μήνες.
Επί μήνες ο κόσμος ανέχθηκε μερικούς γελοίους αγράμματους γερμανοτσολιάδες είτε να ανοίγουν ανενόχλητοι κεφάλια, είτε να απαγάγουν μέσα από την διαδήλωση φοιτητές, είτε να βρίζουν χυδαία τσαλαπατώντας κάθε ανθρώπινη αξιοπρέπεια, και όλα αυτά βεβαίως με την ηθική αυτουργία και πλήρη κάλυψη του πολιτικού τους αρχηγού του Β. Πολύδωρα. Αυτή τη φορά δεν έγινε έτσι. Και δεν έγινε έτσι και για έναν ακόμα λόγο. Γιατί εκείνη τη μέρα η κυβέρνηση σε πείσμα της ενεργής πλειοψηφίας φοιτητών και καθηγητών στα πανεπιστήμια που συνέχιζε να λεει όχι στο νόμο έκτρωμα, και ξεπερνώντας κάθε όριο αλαζονείας ψήφιζε το ν/π. Ήταν όχι μόνο δικαιολογημένο, αλλά και καθήκον να αντιμετωπιστεί η κυβέρνηση αυτή ως χούντα και τα ΜΑΤ ως δυνάμεις πραιτοριανών και κατοχής.
Η σύγκρουση που δόθηκε με τα επιτιθέμενα ΜΑΤ παρά τους τραυματισμούς και τις συλλήψεις επαναθεμελίωσε την αξιοπρέπεια του κινήματος. Ακόμα και αν στο τέλος τα ΜΑΤ κατάφεραν να επιβάλλουν την «τάξη» στο κέντρο, η κυβέρνηση πήρε το μήνυμα. Ότι από δω και πέρα θα πρέπει να σέβεται αυτούς που βγαίνουν στο δρόμο για να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους. Όμως το σημαντικότερο είναι το μήνυμα που έστειλε στους καταπιεσμένους. Ότι οι αγώνες δεν είναι σικέ, ότι η σύγκρουση δεν είναι ανέφικτη, ότι την επόμενη φορά αυτοί που θα εκδιωχτούν θα είναι οι κρανοφόρες ορδές της αντίδρασης. Όπως και να χει τίποτα δεν είναι όπως πριν. Ο πήχης της αντιπαράθεσης αυτή τη φορά πραγματικά ανέβηκε. Όχι από την κυβέρνηση, όπως αρέσκεται η θυματοποιημένη αριστερά να παρουσιάζει. Αυτό έχει γίνει εδώ και καιρό. Το καινούργιο είναι ότι αυτή τη φορά η πήχης ανέβηκε από τη μεριά του κινήματος. Μπορεί στο τέλος να τον έριξε, αλλά έδειξε ότι έχει το ύψος.

Η κατάλληλη στιγμή

Κάθε κοινωνική αντιπαράθεση αναπτύσσεται αρχικά σε ένα φαινομενικά ειρηνικό περιβάλλον. Στη φάση αυτή πρωτεύοντα ρόλο έχουν οι αποσαφηνίσεις γύρω από τα αιτήματα, ο διάλογος γύρω από το πραγματικό μέγεθος των διαφορών, η πιθανότητα να βρεθεί μια μέση λύση κ.ο.κ. Είναι η φάση που τα αντίπαλα στρατόπεδα προετοιμάζουν τις δυνάμεις τους, προσπαθούν να κερδίσουν τη συναίνεση της κοινωνίας και αν μη τι άλλο να υποτάξουν τον αντίπαλό τους δια των επιχειρημάτων τους. Μέχρι εδώ είναι η χαρά των πασιφιστών και των οπορτουνιστών. Εδώ τα πάνε περίφημα.
Όλοι όμως γνωρίζουν ότι αν από ένα χρονικό σημείο και πέρα δεν έχει βρεθεί μια μέση λύση ή έστω αν ο ένας δεν έχει υποτάξει τον άλλο με το μέγεθος του δίκαιου που τον πνίγει, τότε αναπόφευκτα τα δύο στρατόπεδα θα οδηγηθούν σε μια φυσική αναμέτρηση. Οι συνομιλίες καταρρέουν, οι σχέσεις διακόπτονται και τη θέση τους παίρνουν οι προετοιμασίες μια σκληρής σύγκρουσης. Η κυβέρνηση έχοντας ξεκάθαρα στο μυαλό της ότι τα πράγματα οδηγούνται στο σημείο 0 προετοίμαζε διαρκώς το έδαφος: Παραμύθια γύρω από μια ανύπαρκτη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση συνοδεία με έναν οχετό προπαγάνδας γύρω από την «ασυδοσία του άσυλου» το οποίο πλέον «χρησιμοποιείται μόνο για εγκληματικούς σκοπούς», και μια πρωτοφανή διαστρέβλωση της αλήθειας γύρω από τα αίσχη των κατασταλτικών δυνάμεων στις διαδηλώσεις με σκοπό να ποινικοποιήσει εκ των προτέρων κάθε μαχητική εκδήλωση την ώρα μάλιστα που η πραγματική καταστολή αναβαθμιζόταν κάθε βδομάδα. Ιδιαίτερα ο διαχωρισμός «κουκουλοφόρων» και «ειρηνικών» διαδηλωτών βοηθούσε ταυτόχρονα όσους με το επιχείρημα να «μην τους δίνουμε αφορμές» για όξυνση της καταστολής συνέχιζαν να καλλιεργούν πασιφιστικές αυταπάτες.
Και ενώ οι κυβέρνηση ετοιμαζόταν πυρετωδώς για μια αλύπητη σύγκρουση, η αριστερή ηγεσία του φοιτητικού κινήματος προσπαθούσε με κάθε μέσο να την αναβάλει. Η αναβλητικότητα και τελικά η αποφυγή της σύγκρουσης ήταν αυτό που χαρακτήρισε τις ίδιες ακριβώς πολιτικές δυνάμεις στην απεργία των δασκάλων και ευρύτερα στο καυτό φθινοπωρινό που προηγήθηκε. Εκεί προτίμησαν λίγο πριν την έκρηξη να αποσυρθούν με το πρόσχημα της χαμηλής συμμετοχής στην απεργία των δασκάλων παρά τις τεράστιες διαδηλώσεις, τις χίλιες μαθητικές καταλήψεις και το ξεκίνημα ενός φθινοπωρινού κύματος φοιτητικών καταλήψεων που σταμάτησε μετά τη λήξη της απεργίας των δασκάλων. Η αριστερά αυτή αδυνατεί να καταλάβει ότι υπάρχουν αυτές οι δύο φάσεις στην ανάπτυξη ενός κινήματος. Η πρώτη όταν γνωστοποιούνται τα αιτήματά και συσσωρεύονται δυνάμεις, η οποία και αντιστοιχεί στην ειρηνική φάση του κινήματος. Εδώ το βασικό είναι η προπαγάνδα και τα επιχειρήματα. Όχι για να πειστεί ο αντίπαλος, ούτε φυσικά οι μόνιμοι απεργοσπάστες, ηλίθιοι, αυτοί δηλαδή που έχουν επιλέξει να υπηρετούν τα αφεντικά και την εξουσία. Αλλά για να κινητοποιηθούν οι υπόλοιποι, αυτοί που αντιλαμβάνονται τα ατομικά τους συμφέροντα σε συνάρτηση με την τάξη τους ή έστω από κοινού με τους συνάδελφούς τους. Η φάση αυτή ποτέ δεν καθορίζει την έκβαση της μάχης. Κάθε μάχη κρίνεται στην αρένα. Ίσως σε δευτερεύοντα ζητήματα κανείς να κάνει πίσω. Όμως ο νόμος πλαίσιο και η αστική αναδιάρθρωση στην εκπαίδευση αποτελεί στρατηγική επιλογή και ακριβώς γι’ αυτό δεν επρόκειτο η κυβέρνηση να υποχωρήσει χωρίς μάχη. Η αριστερά πίστεψε ότι η μάχη εξαντλείται στις πορείες κάθε βδομάδα και στις καταλήψεις διαρκείας. Βεβαίως υπάρχουν περιπτώσεις που πιθανόν κάποιες μαζικές συγκεντρώσεις να είναι αρκετές για να υποχωρήσει μια κυβέρνηση. Όμως εδώ δεν συνέβη αυτό. Οι συγκεντρώσεις των 10-20000 δεν στάθηκαν ικανές για να μπλοκάρουν το ν/π. Ίσως να το κατάφερναν αν αυτές ήταν 4-5 φορές μεγαλύτερες, αλλά είναι εικασία να το συζητάμε.
Η κατάθεση του ν/π στην ολομέλεια της βουλής από τα μέσα Φλεβάρη έκανε ξεκάθαρες τις προθέσεις ότι μπαίνουμε στην τελευταία ευθεία. Η αριστερά εκείνη την ώρα είχε επιλέξει να χαριεντίζεται αναμεταξύ της για τη «μεγάλη νίκη του 16». Μια «νίκη» άλλωστε χωρίς μάχη ήταν ότι έπρεπε για να επιβεβαιωθεί η στρατηγική του «κρατάτε με να μην τον δείρω». Να λοιπόν που χωρίς μια σύγκρουση, απλά με έναν «διαρκή αγώνα» που κρατάει από μερικούς μήνες μέχρι μερικά χρόνια (εδώ διίστανται οι απόψεις) μπορούμε να έχουμε νίκες. Αφού λοιπόν κατέρρευσε η αναθεώρηση γιατί να μην καταρρεύσει και ο ν.π; Κάπως έτσι πρέπει να σκέφτηκαν εν μέσω πανηγυριών οι οπαδοί της υπεύθυνης «ριζοσπαστικής» αριστεράς για να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι η κυβέρνηση μπλοφάρει και δεν θα τολμήσει. Στο σημείο αυτό ήταν λογικό να υποτιμούν την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης. Και πως αλλιώς θα έμεναν άλλωστε πιστοί στο συμπέρασμα ότι πριν λίγο της είχαν επιβάλει μια τεράστια ήττα. Πώς είναι δυνατόν και ο ηττημένος συνήλθε τόσο γρήγορα;

Κινδυνολογία και οπορτουνισμός

Αυτή λοιπόν η αριστερά μόλις συνειδητοποίησε ότι η κυβέρνηση δεν παίζει και είναι αποφασισμένη να δώσει ένα τέλος στην αντιπαράθεση ψηφίζοντας το ν/π, έκανε μια στροφή 180 μοιρών. Από την αισιοδοξία και τους πανηγυρισμούς για το 16, ξαφνικά επικρατεί μια απόλυτη κινδυνολογία. Η κυβέρνηση που εμφανιζόταν έτοιμη να το βάλει στα πόδια, ξαφνικά και λίγο πριν την τελική αναμέτρηση παρουσιάζεται ως ανυποχώρητη, έτοιμη να χρησιμοποιήσει τη μέγιστη βία για να επιβάλει τη θέλησή της. Αυτό που ήταν απολύτως αναμενόμενο για κάθε σκεπτόμενο αγωνιστή, για τα επιτελεία της πασιφιστικής αριστεράς αποτελούσε μια… απίστευτη έκπληξη. Καθόλου τυχαία. Η αριστερά αυτή πίστευε ή ήθελε να πιστεύει ότι ο αγώνας θα συνεχίζεται επ’ αόριστο χωρίς να κλιμακώνεται ποτέ. Σαν να έχουμε δύο στρατόπεδα που διαρκώς συσσωρεύουν δυνάμεις και που τελικά θα επικρατήσει στο τέλος αυτός που θα έχει μαζέψει τις περισσότερες. Το ενδεχόμενο να τελειώσει ο αγώνας αυτός με νοκ άουτ ούτε που ήθελε να το σκεφτεί. Μάλιστα είχε και την απαίτηση η κυβέρνηση να σεβαστεί αυτές τις καλοπροαίρετες διαθέσεις της, γι’ αυτό και είχε αναγάγει την αποφυγή των «προκλήσεων» και σε τελευταία ανάλυση τη σύγκρουση σε απόλυτη στρατηγική της. Ακριβώς έτσι εξηγείται και η νωχελική στάση που έδειξε μπροστά στην πρωτοφανή καταστολή της 8ης Μάρτη που δεν ήταν τίποτα περισσότερο από την κλιμάκωσή της όλο το προηγούμενο διάστημα. Σε όποιον προειδοποιούσε για το ενδεχόμενο αυτό αν δεν τον κατηγορούσε ως τυχοδιωκτικό στοιχείο, τον παρέπεμπε στο μέλλον όπου θα έχουν δημιουργηθεί οι ευνοϊκότερες συνθήκες μιας και τώρα δεν έχουμε ακόμα καλύτερους συσχετισμούς. Αυτή η μοιρολατρική αισιοδοξία δεν διαφέρει σε τίποτα από τη σιγουριά των παπάδων για τη μεταθανάτια ζωή. Ωστόσο το μοναδικό αποτέλεσμα που έχει είναι η αναβολή της σύγκρουσης, και το χειρότερο από όλα είναι ότι αυτό συμβαίνει τη στιγμή που πραγματικά ο συσχετισμός δύναμης είναι με τη μεριά του κινήματος. Μια τέτοια στιγμή ήταν η Πέμπτη 8 Μάρτη. Σε εκείνη ακριβώς τη στιγμή η ηγεσία του Συντονιστικού κάτω από τις οδηγίες των καθοδηγητών πασιφιστικής κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς αποφάσιζε να εξαφανιστεί την ώρα της σύγκρουσης με τις κατασταλτικές δυνάμεις και στη συνέχεια να εμφανιστεί όχι για να ανασυγκροτήσει τη διαδήλωση, αλλά να τη διαλύσει στην Ομόνοια, βοηθώντας έτσι την αποκατάσταση της τάξης στο κέντρο της Αθήνας.

Λευκή σημαία

Από την στιγμή που η συγκέντρωση χτυπήθηκε βάναυσα στο Σύνταγμα, το μπροστινό της τμήμα απωθήθηκε προς την Πανεπιστημίου για να καταλήξει μέσα σε κόλαση δακρυγόνων μέσω της Ακαδημίας στα Προπύλαια. Μάλιστα στο σημείο που χτυπήθηκε μπροστά στο Άττικα έγιναν και οι περισσότερες συλλήψεις. Εκεί ο μεγαλύτερος όγκος της διαδήλωσης θα έπρεπε να συναντηθεί με το μικρότερο κομμάτι των φοιτητικών μπλοκ που βρίσκονταν στα Προπύλαια. Η απόφαση που πάρθηκε για επιστροφή στο Σύνταγμα και περικύκλωση της Βουλής ήταν εντελώς καταστροφική. Αυτοί που το αποφάσισαν επιδίωκαν ένα πισωγύρισμα στο χρόνο. Να υποβαθμίσουν την αντιπαράθεση σε μια ειρηνική διαμαρτυρία. Κάτι τέτοιο ήταν όχι μόνο αδύνατο ύστερα από τα χημικά και τις δεκάδες συλλήψεις, αλλά και επικίνδυνο γιατί δεν προετοίμαζε γι’ αυτό που ήταν σίγουρο ότι θα επακολουθούσε. Δηλαδή μια εκ νέου επίθεση από τα ΜΑΤ, όπως και έγινε. Στην πραγματικότητα το σχέδιο αυτό αντανακλούσε όχι το επίπεδο της αντιπαράθεσης, αλλά τις πασιφιστικές αυταπάτες της ηγεσίας του φοιτητικού συντονιστικού και των πολιτικών δυνάμεων που το καθόριζαν εκείνη τη στιγμή. Η αριστερά συνέχιζε να επιμένει ακόμα και τότε σε μια ειρηνική διευθέτηση της αντιπαράθεσης. Ακριβώς γι’ αυτό αρνήθηκε να οργανώσει τη σύγκρουση, αναθεματίζοντας μάλιστα όλους όσους αρνιόντουσαν να γίνουν πειραματόζωα στα χημικά αέρια που επί ώρες έριχναν τα ΜΑΤ.
Τα ίδια ακριβώς επιτελεία, όταν η διαδήλωση ήταν πλέον αδύνατο να σταθεί μπροστά στη Βουλή, αποφάσισαν να την διαλύσουν σε τρεις δόσεις προς την Ομόνοια. Στο σημείο αυτό υπήρχε πλήρης ταύτιση ΚΚΕ, Συνασπισμού και ΕΑΑΚ-Παρεμβάσεων. Οι δυνάμεις αυτές σε καμία περίπτωση δεν ήθελαν ο κόσμος να ανασυγκροτηθεί στο Πολυτεχνείο, σε ένα χώρο που αν μη τι άλλο θα μπορούσε να συνεδριάζει το φοιτητικό συντονιστικό και να αποφασίσει πως θα απαντήσει το όργιο καταστολής και φυσικά πως θα κλιμακώσει την αντιπαράθεση με την κυβέρνηση. Τα επιχειρήματα για να μην ανασυγκροτηθεί η διαδήλωση στο Πολυτεχνείο ξεπέρασε κάθε όριο κινδυνολογίας: «Θα χάσουμε κάθε έλεγχο, θα καεί το πολυτεχνείο, θα έχουμε νεκρούς» και ένα μάτσο ανοησίες. Προσχήματα για να κρύψουν το ουσιώδες: Ότι η ηγεσία των καταλήψεων υπόστειλε την κόκκινη για να σηκώσει λευκή σημαία.

Πως συνεχίζουμε

Το χειρότερο όμως δεν είναι ότι η αριστερά αυτή κλότσησε την ευκαιρία. Θα μπορούσε κανείς να το αποδώσει σε μια λάθος εκτίμηση του συσχετισμού δυνάμεων. Ίσως και στο φόβο που όλοι ένιωσαν στο νταχάου της πλ. Συντάγματος. Όμως το συντονιστικό δεν πραγματοποιήθηκε ούτε τις επόμενες μέρες. Γι’ αυτό δεν υπάρχει καμία μα καμία δικαιολογία. Αντίθετα σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, διάφορες συνιστώσες του κινήματος θεώρησαν προτιμότερο να συζητάνε για την «παράταξη του 16», να οργανώνουν στις γειτονιές συγκεντρωσούλες για την παιδεία που θέλουμε, αλλά να μην συζητάνε πουθενά πως συνεχίζουμε. Την ίδια στιγμή βεβαίως η λυσσασμένη καμπάνια της κυβέρνησης και των ΜΜΕ συνεχίζεται, στο Υπουργείο Δημόσιας τάξης καταστρώνουν σχέδια για μπλόκα στα Εξάρχεια, μαζικές προσαγωγές, πλαστικές σφαίρες, σήμανση με χρώμα που δεν σβήνει, 3000 μπάτσους στην επόμενη διαδήλωση, και η αριστερά παριστάνει την παρθένα: Μα εμείς για την παιδεία λέγαμε, γιατί όλα αυτά; Και το χειρότερο απ’ όλα είναι οι αισχρές ανακοινώσεις για τους «κουκουλοφόρους». «Εμείς δεν έχουμε καμία σχέση με όλα αυτά, γιατί μας συλλαμβάνετε, είμαστε αθώοι, ειρηνικοί διαδηλωτές». Και το γνωστό παραμύθι. Όσοι ξεφεύγουν από τα όρια της «ελεγχόμενης» ταξικής πάλης, είναι συλλήβδην συνεργάτες της αστυνομίας. Αυτό το μήνυμα στέλνει σύσσωμη η καθώς πρέπει αριστερά στον κόσμο της. Μια αριστερά όλο λόγια, που αν κανείς τα πάρει στα σοβαρά τότε γίνεται προβοκάτορας. Ας βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του.
Και τι κάνουμε από δω και πέρα; «Συνεχίζουμε». Το μόνιμο μοτίβο. Με τα ίδια συνθήματα. Ότι φωνάζαμε πριν 10 μήνες θα φωνάζουμε και τώρα. «Εμπρός για καταλήψεις και διαδηλώσεις». Είναι ολοφάνερο ότι δεν υπάρχει κανένα σχέδιο. Απλά συνεχίζουμε. Κάποιοι ήδη ψιθυρίζουν «νέες μορφές αγώνα» ότι «ο ν/π θα καταργηθεί στην πράξη». Θαυμάσιο κόλπο. Αυτή η αριστερά δεν αντιλαμβάνεται ότι τη διαλεκτική της αντιπαράθεσης, μπορεί να καταλήξει σε μια σύγκρουση όχι μόνο με την αναδιάρθρωση στην εκπαίδευση, αλλά με το σύνολο της αστικής επίθεσης. Στον αγώνα αυτό δεν κρίνεται μόνο ο ν/π και η ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης. Στην πραγματικότητα κρίνεται η βιωσιμότητα ολόκληρης της αστικής επίθεσης. Μια επίθεση που δεν πραγματοποιείται σε όλα τα μέτωπα, αλλά κατά κύματα. Η ήττα της κυβέρνησης στο μέτωπο αυτό θα προκαλούσε την κατάρρευσή της. Όμως η αριστερά στο κρίσιμο αυτό σημείο προτίμησε να για ακόμα μια φορά να γονατίσει. Να μείνει πιστή στη συμφωνία της Βάρκιζας.
Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι την ίδια επιλογή ακολούθησε και η δήθεν ριζοσπαστική της πτέρυγα. Ακόμα και οι οργανώσεις που δεν ανήκουν στις βασικές συνιστώσες των Παρεμβάσεων-ΕΑΑΚ προτιμούν να σφυρίζουν αδιάφορα μην τυχόν και χαλάσουν οι παρεϊτσες και τα αλληλοσυγχαρήκια.
Οι διάφορες οργανώσεις της αριστεράς όλων των ειδών μπορούν να μιλάνε για την επανάσταση όταν αυτή βρίσκεται μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, ή έστω μερικά δεκάδες χρόνια πίσω. Μπορούν επίσης να φλυαρούν για την κοινωνία του μέλλοντος και τον «άλλο εφικτό κόσμο». Μπορούν ακόμα να γράφουν για τον Γκράμσι, τον Αλτουσέρ, τον Μαρκούζε, τον Μπετελέμ, τον Πάνεκουκ, τη Β’ πανελλαδική, για τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του αστικούς κράτους, για τον πόλεμο θέσεων, για τη μεγάλη πορεία και για οτιδήποτε άλλο. Μπορεί να καταριούνται το ρεφορμισμό και να διαχωρίζονται μαζί του ή να του βάζουν πάσης φύσεως επαναστατικά καθήκοντα. Αλήθεια όμως, τι νόημα έχουν όλα αυτά όταν την κρίσιμη στιγμή η αριστερά αυτή το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να το βάζει στα πόδια;
Δεν ξέρουμε αν ύστερα από αυτό το άδειασμα, οι φοιτητές θα βρουν το δρόμο τους. Δεν ξέρουμε αν έχει μείνει ακόμα χρόνος. Όπως και να χει όμως με αυτές τις ηγεσίες ο αγώνας δεν μπορεί να πάει ούτε βήμα πιο πέρα.
Χωρίς το άνοιγμα όλων αυτών των ζητημάτων στο Συντονιστικό των καταλήψεων, χωρίς μια ξεκάθαρη άποψη για το δικαίωμα στην αυτοάμυνα απέναντι στην κρατική τρομοκρατία, χωρίς ένα ανοικτό κάλεσμα όχι στους ξεπουλημένους γραφειοκράτες της ΓΣΕΕ αλλά κατευθείαν στην εργατική τάξη για συμπαράσταση για την κήρυξη γενικής πολιτικής απεργίας, χωρίς την πολιτική κλιμάκωση με το σύνθημα κάτω η κυβέρνηση των ΜΑΤ και της τρομοκρατίας, το πιθανότερο είναι το κίνημα να υποχωρήσει, ανεξάρτητα αν αυτό γίνει με το πρόσχημα των «άλλων μορφών αγώνα» ή με το σπάσιμο των καταλήψεων από τη ΔΑΠ. Η αριστερά τότε της υποκρισίας μπορεί να θερίσει τους ψήφους της στις φοιτητικές εκλογές και γιατί όχι στις βουλευτικές. Για όσους όμως η οργή τους δεν εκτονώνεται με τέτοιου είδους πανηγύρια υπάρχει λύση: η ανασυγκρότηση μιας μαχητικής επαναστατικής αριστεράς, όχι στα λόγια αλλά στην πράξη. Οι υπόλοιποι ας συνεχίζουν να κλαίγονται που η υπάρχουσα αριστερά για ακόμα μια φορά φάνηκε κατώτερη των περιστάσεων.

Κ. Μαραγκός

Μάρτιος 2007
Φύλλο 99

Advertisements

Συζήτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρχείο

Aπό εδώ μπαίνετε στο site της KOKKINHΣ ΟΡΧΗΣΤΡΑΣ ΑΘΗΝΑΣ

web counter

Blog Stats

  • 34,542
Αρέσει σε %d bloggers: