//
Κριτική

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΑΝΥΠΑΚΟΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ (5/2003)

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΑΝΥΠΑΚΟΗ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ
ΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

Η «ΝΕΑ ΡΩΜΗ» ΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ
Μετα την κατάληψη της Βαγδάτης, μπαίνει σε νέα φάση ο Παγκόσμιος πόλεμος που διεξάγεται ύστερα από την κατάρρευση του σοβιετικού μπλοκ στην περιφέρεια και στο κεντρο των καπιταλιστικών μητροπόλεων ενάντια στα δικαιώματα των εργαζόμενων, αλλα και ανάμεσα στους ιμπεριαλισμούς, με στόχο την οριστική ηγεμονία της αυτοκρατορικής διακυβέρνησης στην καπιταλιστική- ιμπεριαλιστική παγκοσμιοποίηση .

Η ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ κυριαρχία αλλα και η ΠΟΛΥΠΛΕΥΡΗ ΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΗΠΑ έχει άμεση σχέση με το ότι έχουμε να κάνουμε με τον ΠΛΕΟΝ ΑΝΑΠΤΥΓΜΕΝΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟ, ΟΠΟΤΕ ΕΚΦΡΑΖΟΝΤΑΙ ΕΚΕΙ ΜΕ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΟΞΥΤΗΤΑ ΟΙ ΥΛΙΚΟΙ ΟΡΟΙ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ, κρίση της κερδοφορίας των κεφαλαίων , της εξάντλησης των τρόπων της εκμετάλλευσης της ζωντανής εργασίας.

Ύστερα από την σπάσιμο της λεγόμενης φούσκας της νέας οικονομίας, της κατάρρευσης των χρηματιστηρίων και των δίδυμων πύργων η πολιτική ενός πολεμικού κευνσιανισμού αποτελεί σανίδα σωτηρίας για το κεφαλαιοκρατικό σύστημα. Να γιατι η ακροδεξιά κλίκα που κυβερνά τις ΗΠΑ, εκφράζοντας τα συμφέροντα του στρατιωτικοβιομηχανικου συμπλέγματος επιβάλλει μια άνευ όρων περιορισμό των πολιτικών και κοινωνικών ελευθέριων και δικαιωμάτων στο όνομα του «πόλεμου κατά της τρομοκρατίας».

Που δεν είναι τίποτε άλλο από την αναβάθμιση του πόλεμου ενάντια σε οποίον καταπιεσμένο προσπαθεί να σηκώσει κεφάλι στους αφέντες, να αντισταθεί στην πεινά την ανεργία και τον πόλεμο του κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστών.
«Στη νέα παγκόσμια τάξη, οι παράξενοι
είναι οι ανθρώπινες υπάρξεις που δεν παραδίνονται.»
Σε μια εποχή η παγκόσμια συναίνεση κτίζεται περισσότερο με το μαστίγιο παρά με το καρότο, ο ελληνικός αστισμός αναζητώντας ένα νέο ρόλο στο παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας, μέσω της εξάρθρωσης της 17 Ν και ΕΛΑ, αποπειράται να σπάσει τον ιδεολογικό και πολιτικό ριζοσπαστισμό της μεταπολίτευσης, όχι διότι σήμερα είναι επικίνδυνος, αλλα διότι μπορεί να γίνει παράδειγμα προς μίμηση για τις σημερινές γενιές της ριζοσπαστικοποίησης , σε μια εποχή στρατηγικών αδυναμιών για το ελληνικό κοινωνικο σχηματισμό.

Το ολοκληρωτικό κλίμα είναι τέτοιο που ακόμη και οι μικρές νίκες, όπως η απελευθέρωση της Βαγγελιώς Τζούτζια, συνοδεύονται με επιδείξεις εκφοβισμού όπως έγινε στην εκδήλωση αλληλεγγύης στην Βαγγελιώ Τζούτζια στα Ιωάννινα άπου φασιστοειδή της ΔΑΠ – ΟΝΝΕΔ απείλησαν, προπηλάκισαν και κτύπησαν μέλη της πρωτοβουλίας αλληλεγγύης.

Εξάλλου η ταλαιπωρία της Βαγγελιώς Τζούτζια και του έλληνα φοιτητή στην Αγγλία είχε σκοπό να ασκήσει τρομοκρατία σε αυτούς που σκέφτονται και δρουν ριζοσπαστικά, δίχως να επιλέγουν τον δρόμο της ένοπλης αμφισβήτησης.

Το σήμα που δίνεται είναι σαφέστατο: προλετάριε το μόνο που σου μένει εάν δεν θέλεις να μπλέξεις και να ταλαιπωρηθείς είναι να προσαρμοστείς στην νέα καπιταλιστική πραγματικότητα της ανεργίας, της ευελιξίας στην εργασίας, του δουλεύω πολύ και πληρώνομαι λίγο.

Από την άλλη ο ελληνικός αστισμός παίζοντας επιδέξια ανάμεσα στις ενδοϊμπεριαλιστικές κόντρες κερδίζει πόντους ισχύος στο διεθνές γεωπολιτικό γίγνεσθαι. Για αυτό και στο ζήτημα του πόλεμου ήταν ξεκάθαρη επιλογή της κυβέρνησης στην Ελλάδα να υποστηρίξει ουσιαστικά τις ΗΠΑ παρόλο την αδιαπραγμάτευτη ευρωπαϊκή στρατηγική της. Ας μην ξεχνάμε ότι ο ποιο δημοφιλής πολιτικός παραμένει ο Γ. Παπανδρέου, ένας πολιτικός που εκφράζει απόλυτα τα συμφέροντα της αμερικανόφιλης πτέρυγας της αστικής τάξης , που δεν είναι άλλη από το κυρίαρχο και ιμπεριαλιστικό εφοπλιστικό κεφαλαίο .

Η κατάληψη της ιστορικής πρωτεύουσας των αράβων και η κατοχή του Ιράκ σαφέστατα είναι μια μεγάλη προσβολή του αραβικού έθνους που θα προκαλέσει την οξυτάτη αντίθεση τους και την περαιτέρω ριζοσπαστικοποίηση των αράβων .
Βέβαια εδώ πρέπει να είμαστε απόλυτα ρεαλιστές, η ιδεολογική και πολιτική ηγεμονία του αραβικού εθνικισμού ή του ισλαμισμού ριζοσπαστισμού ναρκοθετεί τον ηρωισμό των αραβικών μαζών .

Οι άνωθεν αστικές ιδεολογίες δεν είναι τίποτε άλλο από ένα τρόπο να ενσωματωθούν σχετικά ανεξάρτητα από τον ιμπεριαλισμό οι κοινωνικοί σχηματισμοί των αραβικών κρατών στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας, στην σύγκρουση τους με τον ιμπεριαλισμό ενσωματώνουν λαϊκά πληβειακά συμφέροντα στο βαθμό που αυτά δεν έρχονται σε αντιπαράθεση με τα δικά τους ταξικά συμφέροντα.

Η κύρια αιτία της ήττας του Ιράκ είναι ο εκφυλισμός του Μπααθικου καθεστώτος και οι αδυναμία των καταπιεσμένων τάξεων να οργανώσουν την άμυνα της χώρας τους, ανεξάρτητα από τους καταπιεστές του. Οι εξελίξεις στο Ιράκ δικαιώνουν απόλυτα την θεωρία της διαρκούς επανάστασης , το προλεταριάτο στην πορεία για την κοινωνική χειραφέτηση επιλύει και τις υπόλοιπες αντιθέσεις (οικονομική ανισομέρεια και εξάρτηση , πολιτισμική καθυστέρηση, εθνικές διεκδικήσεις και δικαιώματα μειονοτήτων , τα δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα) , μέσω της διεθνιστικής ανεξάρτητης οργανωσής και πάλης. Διότι , όπως έδειξε και η γαλλική κομμούνα του 1871 εν τέλει οι αστοί μεταξύ τους ενώνονται μπροστά στο προλεταριακό κίνδυνο, παραμερίζοντας τις δικές τους εθνικές και διεθνικές αντιπαραθέσεις.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες ξαναμπαίνει επιτακτικά το παρακάτω ερώτημα : Ποια είναι η μορφή που μπορεί να πάρει κάτω από αυτές τις συνθήκες η οργανωμένη πάλη των επαναστατικών κομμουνιστικών δυνάμεων, η οργανωμένη έκφραση της εργατικής πρωτοπορίας, η οποία θα ενοποιήσει όλο αυτό το διαχωρισμένο προλεταριακό δυναμικό για να διεκδικήσει με όλα τα μέσα την καταστροφή της ατομικής ιδιοκτησίας, του κράτους, του καπιταλιστικού καταμερισμού εργασίας, την ολοκληρωτική κατάργηση των τάξεων ;

Έχουμε μια συγκεκριμένη επαναστατική παράδοση αλλα όπως και κάθε παράδοση πρέπει να δοκιμαστεί στην συγκεκριμένη πραγματικότητα, η συγκεκριμένη πολιτική της συγκεκριμένης στιγμής που έλεγε ο Λένιν.

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ
Αντιφατικό και ελπιδοφόρο αποτέλεσμα της έκρηξης των σύγχρονων αντιφάσεων και της μοντέρνας βαρβαρότητας είναι το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης .Η πολυμορφία του , ο διεθνισμός και η ριζοσπαστικοποίηση κυρίως των μορφών πάλης είναι στοιχεία που υποδηλώνουν ότι μπορεί κάτι πολύ ενδιαφέρον να προκύψει από αυτό το κίνημα.
Οργανώσεις σαν τους τροτσκιστές του ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ της Αργεντινής ή σαν τους COBAS και τους ανυπάκουους στην Ιταλία οικοδομούν αξιόλογους πολιτικούς δρόμους που συνδυάζουν την αντιιμπεριαλιστική με την εργατική πάλη κτίζοντας άμεσα μια απελευθερωτική διαδικασία που δεν περιμένει την βραδιά της κατάληψης των νέων χειμερινών ανακτόρων , στο κάτω κάτω μια τέτοια βράδια μπορεί και να μην ξαναυπάρξει, ως τέτοια , αλλά οντολογικά και πολιτικά από τα σήμερα δημιουργεί τις υλικές προϋποθέσεις της απελευθέρωσης. Από τις στις εξεγερμένες γειτονίες της Αργεντινής έως τους πύρινους δρόμους της ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ μια νέα γενιά μαχητών δοκιμάζει τις αντοχές του ιμπεριαλισμού.

Σήμερα που η τάση για συνδυασμό σχετικής και απόλυτης υπεράξιας περιλαμβάνει το σύνολο της πραγματικότητας, η μείωση της ζωντανής εργασίας στα μητροπολιτικά κέντρα συνδυάζεται με την αύξηση της συνολικής εργασίας στο κέντρο και στην περιφέρεια.

Το «αυτοματοποιημένο» εργοστάσιο δεν μπορεί να υπάρξει δίχως τον γαλαξία των εργαστηρίων εντάσεως εργασίας ( από την δουλεία στο σπίτι και την παιδική εργασία στις «ασιατικές τίγρεις», έως τις ιδιωτικές φύλακες στις ΗΠΑ), που ενσωματώνουν άμεση εργασία, όλο και σε μεγαλύτερες διαστάσεις Η άλυτη αντίθεση για το κεφαλαίο είναι ανάμεσα στην απόπειρα απόρριψης της ζωντανής εργασίας και στην ανάγκη εξασφάλισης όλο και μεγαλύτερης ποσότητας υπεράξιας.

Αντικειμενικά έχουμε μια πρωτοφανή συσσώρευση κοινωνικών δυνάμεων που δυνάμει ανήκουν στο μέτωπο της επαναστατικής αλλαγής, η ηγετική δύναμη όμως κάθε φόρα συνδέεται με τις ποιο προχωρημένες μορφές παραγωγικής διαδικασίας και αυτή είναι η ζωντανή εργασία που συνδέεται άμεσα ή έμμεσα με την παραγωγή υπεραξίας, είναι η βιομηχανική εργατική τάξη ανεξάρτητα με τις μορφές που παρουσιάζεται και την ιδεολογία που κυριαρχεί πάνω της .

Εκεί είναι που με συνέπεια .γενναιότητα, υπομονή και επίμονη πρέπει να δουλέψουν οι επαναστατικές εργατικές δυνάμεις και στην χώρα μας Εξάλλου ούτε η Αργεντινή ούτε το Ιράκ είναι μακριά μας, όπως πολύ νομίζουν.
Το συγκεκριμενο σύστημα της εκμετάλλευσης οδηγείτε σε ένα ιστορικό τέλος, από εμάς εξαρτάτε εάν απεγκλωβιστούμε μια ώρα αρχύτερα και με τις μικρότερες απώλειες, κάπου αλλού γράψαμε ότι το δικαίωμα στην αντίσταση που έχουμε σαν προλεταριακό πλήθος κατακτήσει δεν είναι ένα αμυντικό ανάχωμα – όπως πιστεύει η ηττημένη(μετα) σταλινική αριστερά – αλλά μια επιθετική τακτική ενεργητικής λιποταξίας από το στρατόπεδο του καπιταλισμού.

Η μόνη δυνατή απάντηση στον «αυτοκρατορισμό» των ΗΠΑ και στον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» του κεφαλαίου επιτάσσει μια καθολική στρατηγική απάντηση των απόκληρων , απέναντι σε ένα αντίπαλο που τα θέλει όλα και ανεβάζει τον πήχη της βίας, η απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλη από την διαρκής επανάσταση, την μαζική βία των καταπιεσμένων, τον αγώνα μέχρι την καθολική απελευθέρωση όλου του υλικού κόσμου από τα δεσμά του κεφαλαίου.


Α. ΠΛΙΑΚΟΣ – ΙΩΑΝΝΙΝΑ

Advertisements

Συζήτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρχείο

Aπό εδώ μπαίνετε στο site της KOKKINHΣ ΟΡΧΗΣΤΡΑΣ ΑΘΗΝΑΣ

web counter

Blog Stats

  • 39.910
Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: