http://avantgarde.ks-ee.org/

http://avantgarde2009.wordpress.com

Κάθε συζήτηση για την αναγκαιότητα οικοδόμησης μιας ισχυρής επαναστατικής οργάνωσης δεν μπορεί να είναι ξεκομμένη από τις προοπτικές ολόκληρης της αριστεράς, όπως επίσης και από τις δυνατότητες που ανοίγει η πάλη των τάξεων.

Συνήθως οι διάφορες πολιτικές δυνάμεις αντιλαμβάνονται αυτό το καθήκον στα χρονικά όρια της συγκυρίας, και όχι μιας μεγαλύτερης περιόδου, θεωρώντας ότι η γενική πορεία δεν μπαίνει υπό αμφισβήτηση. Η προσέγγιση αυτή αν και καλύπτεται πίσω από μια σταθερή προσήλωση στο στρατηγικό στόχο, στην πραγματικότητα αποκαλύπτει την αρτηριοσκλήρωση και το συντηρητικό πνεύμα οργανώσεων που επί δεκαετίες βρίσκονται σε μια μόνιμη στασιμότητα, και αδύναμες να κάνουν αποφασιστικά βήματα προς την οικοδόμηση του επαναστατικού κόμματος.

Κάθε απολογισμός θα πρέπει, για να μην περιοριστεί στο στενό ορίζοντα μικρών οργανώσεων με περιορισμένο στην πραγματικότητα εύρος παρέμβασης, να περιλάβει, όσο είναι δυνατό να γίνει αυτό, την εμπειρία και άλλων αντίστοιχων προσπαθειών από το συγγενικό τους πολιτικό χώρο.

Χρειάζεται λοιπόν μια βαθύτερη «ιστορική» αποτίμηση και όχι η ρουτίνα μιας βραχυπρόθεσμης καταγραφής του τι κάναμε και τι δεν κάναμε τους τελευταίους 12 μήνες.

Ορισμένες διευκρινήσεις

Προηγουμένως όμως ας ξεκαθαρίσουμε τη θέση μας στα βασικά ζητήματα για να μην δημιουργούνται απορίες χωρίς λόγο:

1. Δεν μπορεί να ανοίξει κανένας δρόμος στη σοσιαλιστική ανοικοδόμηση της κοινωνίας χωρίς τη σοσιαλιστική επανάσταση. Η σοσιαλιστική προοπτική δεν μπορεί να είναι το προϊόν ενός ιστορικού συμβιβασμού του προλεταριάτου με την αστική τάξη. Ούτε θα προέλθει μετά από μια αναμενόμενη οικειοθελή απόσυρση του γερασμένου και παρακμιακού καπιταλισμού. Ακόμα κι αν αφήσουμε μια στο δισεκατομμύριο να συμβεί κάτι τέτοιο μετά από 1000 χρόνια, σήμερα δεν υπάρχει καμία ένδειξη που να μας οδηγεί σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Η ιστορική εμπειρία αλλά και η επιστημονική μελέτη των δυναμικών της κοινωνικής εξέλιξης δεν μας αφήνουν κανένα περιθώριο να πιστεύουμε ότι μια σειρά μεταρρυθμίσεων θα μας οδηγήσουν βαθμιαία στην άλλη κοινωνία και ότι η αστική αντίδραση θα παραδοθεί χωρίς μια σκληρή και βίαιη αναμέτρηση.

2. Ο ρεφορμισμός εμφανίζεται ως η πολιτική δύναμη που υπερασπίζεται το δρόμο των μεταρρυθμίσεων χωρίς να αρνείται θεωρητικά την επανάσταση, χρεώνοντας  ταυτόχρονα στους επαναστάτες τη στείρα άρνησή τους για μεταρρυθμίσεις στα πλαίσια του συστήματος που θα διαμορφώνουν έναν ευνοϊκότερο ταξικό συσχετισμό και καλύτερες συνθήκες διαβίωσης για την εργατική τάξη. Οι επαναστάτες όμως δεν αρνούνται τον αγώνα για μεταρρυθμίσεις μέσα στον  καπιταλισμό. Η διαφορά δεν βρίσκεται εκεί αλλά στο ότι η νέα κοινωνία δεν προκύπτει μέσα από μια βαθμιαία και μακρόσυρτη διαδικασία μεταρρυθμίσεων αλλά από μια επαναστατική τομή, δηλαδή από την καταστροφή του βασικού υπερασπιστή των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής – του αστικού κράτους.

3. Η επανάσταση ακόμα κι αν είναι μια διαδικασία με επιθέσεις και υποχωρήσεις στη διάρκεια μιας επαναστατικής κατάστασης δεν μπορεί να ολοκληρωθεί χωρίς την εξέγερση και τη βίαιη ανατροπή του πολιτικού καθεστώτος και την κατάληψη της εξουσίας από το επαναστατικό προλεταριάτο. Καμία εξέγερση δεν μπορεί να φτάσει στην κατάληψη της εξουσίας χωρίς να βρίσκεται στην πρωτοπορία της ένα αποφασισμένο πολιτικό επιτελείο -κόμμα- που έχει συνείδηση του σκοπού του, δηλαδή με τι θα αντικαταστήσει το καταλυμένο αστικό κράτος και ποια θα είναι τα άμεσα μέτρα που θα πάρει εκπροσωπώντας πλέον την σοσιαλιστική τάξη. Το κόμμα αυτό έχει μια και μόνο ονομασία: Επαναστατικό κόμμα της προλεταριακής πρωτοπορίας.

4. Καμία σοσιαλιστική ανοικοδόμηση δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την επέκταση της επανάστασης σε παγκόσμια κλίμακα. Επομένως το πρόγραμμα της σοσιαλιστικής επανάστασης σε μια χώρα δεν μπορεί παρά να είναι συνδεδεμένο με το πρόγραμμα της παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης και ένα τέτοιο πρόγραμμα μπορεί να το έχει μόνο ένα κόμμα που οργανώνεται σε διεθνή κλίμακα.

Ένα βασικό λάθος

Η αντιπαράθεση ανάμεσα στη ρεφορμιστική και την επαναστατική στρατηγική είναι σύμφυτη με ολόκληρη την ιστορική διαδρομή της σύγχρονης ταξικής πάλης και δεν πρόκειται για μια ανακάλυψη του Μαρξ ή του Λένιν. Ο ρεφορμισμός και η επανάσταση είναι δύο στρατηγικές που υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν στις γραμμές του εργατικού κινήματος, ανεξάρτητα από τις οργανωτικές μορφές που κάθε φορά εκφράζονται πίσω από αυτές και που αντανακλούν με τη σειρά τους τον αναμεταξύ τους συσχετισμό, προϊόν κι αυτός του επιπέδου συνείδησης του προλεταριάτου, της έντασης της ταξικής πάλης και του γενικού συσχετισμού ανάμεσα στις τάξεις.

Με αυτή την έννοια θα πρέπει να ξεφύγουμε από μια γραμμική και απλοϊκή αντίληψη ότι αυτή η υπόθεση έχει τελειώσει το 1914 (χρεοκοπία Β’ Διεθνούς) άντε το 1938 (ίδρυση της 4^ης Διεθνούς). Πολλές φορές θεωρούμε ότι η «ιστορική» χρεοκοπία του ρεφορμισμού συνδέεται με το πέρασμα στην εποχή της ιμπεριαλιστικής παρακμής, των πολέμων και των επαναστάσεων. Ωστόσο μια γενικά ορθή μακροανάλυση της εποχής (από το 1914 και δώθε) δεν συνεπάγεται ότι βρισκόμαστε σε έναν διαρκή, ακατάπαυστο και ολοκληρωτικό ταξικό πόλεμο. Ο παγκόσμιος καπιταλισμός τελικά δεν κατέρρευσε, ακόμα κι αν γι’ αυτό έβαλε το χέρι της αρχικά η σοσιαλδημοκρατία και στη συνέχεια η σταλινική γραφειοκρατία. Αντ’ αυτού η μεταπολεμική ανάκαμψη επέτρεψε μακρά διαστήματα, αν όχι ταξικής ειρήνης, πάντως, μιας κατά κάποιο τρόπο νόμιμης ταξικής πάλης, τουλάχιστον στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Οι ρεφορμιστικές αυταπάτες σε αυτές τις συνθήκες βρήκαν πρόσφορο έδαφος παίρνοντας τη ρεβάνς από το 1917. Αν τα τελευταία 30 χρόνια καπιταλιστικής ανάπτυξης του 19^ου αιώνα ήταν η βάση της διαφθοράς και της αστικοποίησης του εργατικού και του σοσιαλιστικού κινήματος, κάτι ανάλογο συνέβη στην Ευρώπη αμέσως μετά τον 2^ο παγκόσμιο πόλεμο. Οι ιμπεριαλιστές εξασφάλισαν για την Ευρώπη μια πολιτισμένη ταξική πάλη δίπλα σε ένα κράτος πρόνοιας έτοιμο να επουλώσει τις κοινωνικές πληγές. Αυτό το είδος ιστορικού συμβιβασμού ανάμεσα στο προλεταριάτο και την μπουρζουαζία ήταν ένα από τα υποπροϊόντα της συμφωνίας της Γιάλτας. Στον υπόλοιπο πλανήτη όμως η συμπεριφορά ήταν τελείως διαφορετική. Η ιμπεριαλιστική ληστεία, η απόλυτη φτώχεια, ο πόλεμος, τα πραξικοπήματα, οι χούντες, οι επεμβάσεις ήταν το παγκόσμιο τίμημα για να μπορεί η Ευρώπη να κλείσει τις πληγές του 2^ου π.π. και να ζήσει το όνειρο της ταξικής συνεργασίας.

Έχοντας διακηρύξει τη χρεοκοπία του ρεφορμισμού ένα μεγάλο μέρος των παππούδων μας πίστεψε ότι η  ηγεμονία των επαναστατικών ιδεών στις τάξεις των καταπιεσμένων είναι εξασφαλισμένος, αφού οι σοσιαλδημοκράτες είχαν αστικοποιηθεί και οι σταλινικοί έχουν περάσει με την αντεπανάσταση. Η επανάσταση από μια συνειδητή ενεργητική επιλογή, που δεν θα γίνει αν κάποιοι δεν την κάνουν, γίνεται τόσο «αναπόφευκτη» που δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο από την επίκλησή της. Η οικοδόμηση του επαναστατικού κόμματος δεν προϋποθέτει τίποτα άλλο πέρα από την ίδρυσή του. Η επίμονη προεργασία για να ξαναπιάσουμε το νήμα με την επαναστατική παράδοση αντικαταστάθηκε από μια μεταφυσική επαναστατική μοιρολατρία. Η συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης, έδωσε τη θέση της στην αναμονή της επερχόμενης κατάρρευσης του παγκόσμιου καπιταλισμού, ενώ τα συγκεκριμένα επαναστατικά συνθήματα (μεταβατικό πρόγραμμα) αντικαταστάθηκαν από τη μόνιμη επανάληψη του τελικού σκοπού.

Ο μεταπολεμικός τροτσκισμός αρκετές φορές εγκλωβίστηκε σε χοντροκομμένες αναλύσεις οι οποίες άλλοτε για να μην διαταραχτεί η συνέχεια της επαναστατικής εποχής προέβλεπαν έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο που θα επαναστατικοποιούσε τη σταλινική ή έστω την τιτοϊκή γραφειοκρατία (Πάμπλο) και άλλοτε στο όνομα της απόλυτης αντεπαναστατικής φύσης του ρεφορμισμού δεν εννοούσε να παραδεχτεί ότι μπορούν να γίνουν επαναστάσεις (Κούβα) χωρίς την ηγεσία των τροτσκιστών (Χίλυ).

Όπως και να χει, ο ρεφορμισμός έδειξε πολύ μεγαλύτερες αντοχές, όχι μόνο αναγέννησης, αλλά και αποκατάστασης της κυριαρχίας του στο εργατικό κίνημα, αφήνοντας τις δυνάμεις της Οκτωβριανής Επανάστασης στα κρύα του λουτρού. Και το σημαντικότερο είναι ότι ο μεταπολεμικός ρεφορμισμός έγινε ο βασικός χώρος υποδοχής και ζύμωσης του εργατικού κινήματος που μπήκε στην ταξική πάλη δοκιμάζοντας από την αρχή τις ρεφορμιστικές αυταπάτες και τις προσδοκίες για έναν κοινωνικό μετασχηματισμό που είτε θα προέλθει από την επέκταση του κράτους πρόνοιας όπως υπόσχονταν οι σοσιαλδημοκράτες, είτε από την επίδειξη ανωτερότητας του «υπαρκτού σοσιαλισμού» όπως υπόσχονταν οι σταλινικοί και οι χρουτσοφικομπρεσνιεφικοί επίγονοί τους.

Αυτός ο ρεφορμισμός δεν είναι ο ουτοπικός σοσιαλισμός της εποχής του Μαρξ, ούτε περιορίζεται στις αυταπάτες για μια ειρηνική εξέλιξη (στη βάση της διαρκούς οικονομικής ανάπτυξης) που καλλιέργησε η σοσιαλδημοκρατία του Μπερνστάιν. Έχει προστεθεί και ο ρεφορμισμός του σταλινισμού. Ένας ρεφορμισμός που προέρχεται από τον γραφειοκρατικό εκφυλισμό της σοβιετικής εξουσίας, ένας ρεφορμισμός δηλαδή που προέρχεται από τις γραμμές ενός επαναστατικού –μπολσεβίκικου- κόμματος, ακόμα κι αν είναι η άρνησή του, ακόμα κι αν οφείλεται στο σταλινικό θερμιδώρ της ρώσικης επανάστασης.

Ο παλιός ρεφορμισμός (ουτοπικός σοσιαλισμός) του 19^ου αιώνα μπορεί να μην έπειθε πλέον, όμως ο ρεφορμισμός του ανατολικού μπλοκ μπορούσε να δημιουργεί νέες προσδοκίες. Επίσης η καπιταλιστική μεταπολεμική ανάκαμψη δημιούργησε άλλου τύπου προσδοκίες στα εργατικά στρώματα τα οποία επωφελήθηκαν για δεκαετίες από τις πολιτικές του κράτους πρόνοιας.

Έτσι το πρόβλημα της επανάστασης και του ρεφορμισμού δεν μπορεί να μπαίνει σαν μια υπεριστορική αφαίρεση. Η εργατική τάξη η οποία εξάλλου πρέπει να πειστεί για την μια ή την άλλη στρατηγική, διαλέγει όχι τόσο στη βάσει μιας «σωστής» για τα ιστορικά της συμφέροντα θεωρητικής προσέγγισης, αλλά στη βάση της εμπειρίας της και των προσδοκιών που δημιουργεί η μια ή άλλη στρατηγική. Επιπλέον ο ρεφορμισμός και η επανάσταση δεν μπορεί να είναι μόνο ένας διαφορετικός δρόμος για το πέρασμα στο σοσιαλισμό, δηλαδή για κάτι που θα συμβεί στο μέλλον. Η ύπαρξη διαφορετικών οργανωτικών σχηματισμών που αναφέρονται στον έναν ή τον άλλον δρόμο, θα πρέπει να είναι ικανοί να επιβεβαιώνουν το λόγο της ύπαρξής τους και στην καθημερινότητα, σε αυτό δηλαδή που αφορά άμεσα την τρέχουσα ταξική και κατά συνέπεια πολιτική πάλη. Αν κανείς δεν μπορεί να διαμορφώσει μια διακριτή άμεση πολιτική παρουσία, που να γίνεται κατανοητή στο κόσμο που απευθύνεται, τότε η ύπαρξή του καταλήγει χωρίς νόημα, ακόμα κι αν έχει δίκιο σε μια σειρά ιστορικά ή ακόμα και τρέχοντα ζητήματα της κριτικής του.

Το σημείο που διαχωρίζεται μια διαλλακτική (ρεφορμισμός) από μια αδιάλλακτη (επανάσταση) τάση δεν είναι ούτε αφηρημένο, ούτε υπεριστορικό, ούτε απόλυτο. Κάθε φορά το σημείο είναι διαφορετικό. Κάποτε ήταν η Κομμούνα, για να ακολουθήσει η Ρωσία, ο σταλινισμός, η Γερμανία, η Ουγγαρία, η Κίνα, ο φασισμός, η Γερμανία ξανά, τα λαϊκά μέτωπα, η Ισπανία, η Γαλλία, ο πόλεμος, η Κίνα, η Γιουγκοσλαβία, η Κορέα, ο εμφύλιος στην Ελλάδα, το Βιετνάμ, τα εθνικοαπελευθερωτικά, η Κούβα, οι αντιγραφειοκρατικές εξεγέρσεις στην Αν. Ευρώπη και εκατοντάδες άλλα μεγαλύτερα ή μικρότερα γεγονότα πάνω στα οποία όλοι καλούνταν να πάρουν θέση, ρεφορμιστές, επαναστάτες, και άλλοι που δεν κατατάσσουν τους εαυτούς τους σε καμία κατηγορία. Αυτός που πήρε αδιάλλακτη θέση στην Ρωσία μπορεί στη συνέχεια να συμβιβάστηκε και στο τέλος να άλλαξε και στρατόπεδο. Οι άνθρωποι, η συνείδηση, οι οργανώσεις είναι σε μια διαρκή κίνηση. Δεν υπάρχει τίποτα που να μένει ακίνητο. Η ισορροπία των δυνάμεων παραμένει «σταθερή» μόνο για ένα διάστημα μέχρι να έλθει τούμπα. Όσοι σ’ αυτό το περιβάλλον νιώθουν ευτυχισμένοι και εξασφαλισμένοι με τις οργανωτικές τους σιγουριές, μπορούν να συνεχίσουν τον ίσιο δρόμο τους. Εμείς να τους θυμίσουμε μια πασίγνωστη παροιμία. Ή ο γιαλός είναι στραβός ή στραβά αρμενίζουμε.

Ο τροτσκισμός της σιγουριάς του 1914 ή του 1938, μπορεί να έμεινε πιστός στα θέσφατα, αλλά αδύναμος να επηρεάσει το γενικό συσχετισμό στο εσωτερικό του κινήματος. Ο τροτσκισμός που κατάλαβε ότι δεν αρκεί να αυτοανακηρυχθείς σε κόμμα της επανάστασης και ότι ένα κόμμα μπορεί να φτιαχτεί μόνο σε μαζικές διαδικασίες και που τόλμησε να παρέμβει σε αυτές, με όλα του τα λάθη και τις πιθανές προσαρμογές, είναι αυτός που μπόρεσε να διατηρήσει τις παραδόσεις του Οκτώβρη ζωντανές ακόμα και σήμερα σε μερικές γωνιές του πλανήτη.

Μνήμη, χάσμα γενεών και ιστορική εμπειρία

Μια παροιμία λεει ότι όσοι δεν θυμούνται τα λάθη τους είναι έτοιμοι να τα επαναλάβουν. Αυτό δυστυχώς συμβαίνει με το εργατικό κίνημα και θα λέγαμε με κάθε κίνημα των καταπιεσμένων. Η μνήμη δεν διατηρείται στο κενό, αλλά μέσα από συνειδητούς φορείς που αναλαμβάνουν να την υπενθυμίζουν. Όμως την ιστορία την γράφουν οι νικητές και όχι οι ηττημένοι. Το πως χάθηκε η ισπανική επανάσταση, πως προδόθηκε ο ελληνικός εμφύλιος ή πως εκφυλίστηκε η ρώσικη είναι μια υπόθεση που απασχολεί ένα ελάχιστο τμήμα του μαζικού κινήματος. Η πλειοψηφία του όχι μόνο έχει άγνοια, αλλά ούτε καν θέλει να ακούει για όλα αυτά που έχουν συμβεί στο παρελθόν. Κι αν έχει ακούσει κάτι είναι τα ψέματα των νικητών ή τα παραμύθια που χαϊδεύουν τις σημερινές αυταπάτες και τα ιδεολογήματα που επανεμφανίζονται σαν πρωτόλεια «αδιμεσολάβητη και αυθόρμητη» συνείδηση των γενεών που βρίσκονται κάθε στιγμή στο προσκήνιο.

Καλώς ή κακώς η νέα γενιά δεν θέλει να έχει σχέση με τις προηγούμενες, θέλει να παίξει το δικό της παιχνίδι, ακόμα κι αν στο τέλος επαναλαμβάνει τα ίδια ακριβώς λάθη. Οι επαναστάτες προσπαθώντας να υπενθυμίσουν τα λάθη του παρελθόντος, τις ευθύνες των κάθε είδους προδοτών, χωρίς να το καταλαβαίνουν κερδίζουν την αντιπάθεια αντί τη συμπάθεια της νέας γενιάς. Αυτό είναι το τίμημα της ειλικρίνειας, αλλά και της αυταπάτης για τις ιδεολογικές ικανότητες των καταπιεσμένων.

Από την άλλη, οι διάφοροι οπορτουνιστές, από τους σοσιαλδημοκράτες και τους σταλινικούς μέχρι και τους αναρχικούς διακηρύσσουν την απέχθειά τους για τις διαμάχες του παρελθόντος. «Έλα μωρέ τώρα με τον Στάλιν και τον Τρότσκυ. Όλοι τα ίδια είναι». Ο σφάχτης των ηγετών της ρώσικης επανάστασης εξισώνεται με τα θύματά του. Οι γραφειοκράτες, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν εχθροί της ρώσικης, εξισώνονται με την επαναστατική πρωτοπορία. Ότι καλύτερο, ότι πιο περήφανο έχει να δείξει το εργατικό κίνημα, στα χέρια της οπορτουνιστικής βλακείας μετατρέπεται σε μια διαβολική παρένθεση που καλύτερα να μην έχει συμβεί. Η ρώσικη επανάσταση η μεγαλύτερη νίκη του διεθνούς προλεταριάτου ηττήθηκε όχι όταν κατέβηκε η κόκκινη σημαία το 89 από το Κρεμλίνο, αλλά όταν η συκοφαντία και η λήθη εξαφάνισαν από την ιστορία το αφρό της κομμουνιστικής εμπροσθοφυλακής. Η ιστορική στρεψοδικία, η δαιμονοποίηση του παρελθόντος και όχι η ψύχραιμη αποτίμησή του, το τσουβάλιασμα των επαναστατών με τους αντεπαναστάτες, η απαξίωση των κυνηγημένων μπολσεβίκων γιατί δήθεν θα έκαναν κι αυτοί τα ίδια εγκλήματα με τους γραφειοκράτες έτσι που ο σταλινισμός παρουσιάζεται ως αναγκαίο κακό, δεν διαφέρει σε τίποτα από την προσπάθεια να ταυτιστεί η βία των καταπιεσμένων με τη βία των καταπιεστών, των παλαιστινίων με τους σιωνιστές, ή την προσπάθεια των νεοφασιστών να εξαφανίσουν τη γενοκτονία των εβραίων. Τίποτα δεν γίνεται τυχαία. Κάθε εγκληματίας και κάθε σύμμαχός του επιδιώκει να εξαφανίσει τα ίχνη του, για να μπορέσει όταν έλθει η ώρα να επιστρέψει. Επιπλέον έχει λόγους να απολέσουν οι αντίπαλοί του τη μνήμη τους. Να συκοφαντηθούν οι ηγέτες τους και οι οργανώσεις τους, να χάσουν τελικά τη συλλογική τους ταυτότητα. Είναι πολύ απλό. Μόνο έτσι δεν θα μπορέσουν να βρουν ή να ανοίξουν το δρόμο τους.

Το αστείο είναι, ότι για αυτό το έργο τα πολιτικά αστικά επιτελεία έχουν βρει ένα κάρο φελλούς που πιστεύουν ότι η ιστορία ξεκινάει από την ημέρα γέννησής τους. Εθελοντές της ιστορικής αμνησίας, και τελικά πράκτορες της αστικής ιδεολογίας, deliverάδες της σύγχυσης που βρίσκει αμέσως έδαφος στην οκνηρία που διακατέχει τη συνείδηση της πλειοψηφίας των καταπιεσμένων. Μια οκνηρία που έχει τις ρίζες της στις ασφυκτικές συνθήκες διαβίωσης που δεν αφήνουν πολυτέλειες για περίεργα ψαξίματα, αλλά πάνω απ’ όλα στην δύναμη της κυρίαρχης αστικής ιδεολογίας, που μπορεί να δηλητηριάζει τη συνείδηση των θυμάτων της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

Ο τροτσκισμός, και εμείς μαζί του, έχει εγκλωβιστεί σε μια μάχη για την αποτίμηση του παρελθόντος. Θεωρούμε ότι μια ξεκάθαρη θέση για το παρελθόν (σοσιαλισμός σε μια χώρα, σταλινική αντεπανάσταση, εκκαθαρίσεις μπολσεβίκων, λαϊκά μέτωπα, Γερμανία, Ισπανική, Δεκέμβρης, Βάρκιζα κ.ο.κ.) είναι προϋπόθεση για την επαναστατική ανασυγκρότηση. Πρώτα θα αποκατασταθεί η ιστορική αλήθεια και μετά θα έλθουν τα υπόλοιπα. Ο τροτσκισμός υπερασπίστηκε τον μπολσεβικισμό, τον Οκτώβρη τα πρώτα χρόνια της ΚΔ, την πάλη ενάντια στη γραφειοκρατία και συγκροτήθηκε πάνω σε αυτές τις μάχες. Ύστερα όμως από κάνα δύο γενιές και λίγα χρόνια οι μάχες αυτές περνάνε στην Ιστορία.

Ένα ρεύμα για να παραμείνει ζωντανό δεν μπορεί απλά να επαναπαύεται στις ηρωικές στιγμές του παρελθόντος και ειδικά όταν ανήκει στους ηττημένους αυτών των μαχών. Πράγματι το παρελθόν αποτελεί μια εκκρεμότητα, όπως επίσης από αυτές τις μάχες αντλούμε ένα μεγάλο μέρος όχι μιας άχρηστης παράδοσης, αλλά μιας επαναστατικής τεχνογνωσίας. Χρήσιμης για τις τρέχουσες πολιτικές μάχες, και όχι για να τις περιφέρουμε σαν τα φαντάσματα που έχουν κολλήσει και δεν θα ξεκολλήσουν αν δεν υπογράψουν όλοι ότι εμείς είχαμε το δίκιο με το μέρος μας. Η αναφορά στα κατορθώματα των μπολσεβίκων του Λένιν και του Τρότσκι και η υπενθύμιση των εγκλημάτων του Στάλιν, δεν αποδεικνύει από μόνη της την τρέχουσα χρησιμότητα του μπολσεβικισμού (και τη δική μας), όπως και η κατοχή μερικών καλών εργαλείων δεν αποδεικνύει από μόνη της, ότι αρκούν για να κατασκευαστούν χρήσιμα προϊόντα που ικανοποιούν συγκεκριμένες ανάγκες. Ο κόσμος λίγο ενδιαφέρεται για το πως κατασκευάζεται κάτι, αυτό που κοιτάει είναι το αποτέλεσμα. Ακόμα κι αν επιδιώκουμε την αποκατάσταση των προδομένων επαναστατών, αυτό θα γίνει μόνο αν καταφέρουμε να κερδίσουμε την εργατική πρωτοπορία σε αυτά που λέμε τώρα και που την αφορούν σε αυτή τη ζωή, ούτε στην προηγούμενη, ούτε στην επόμενη. Και δεν πρόκειται να γίνει τίποτα απ’ όλα αυτά αν δεν πάμε να τη βρούμε εκεί που βρίσκεται και όχι εκεί που θα θέλαμε να βρίσκεται.

Επαναστατικές ιδέες και η οργανωτική τους αντιστοιχία

Ο διαχωρισμός των επαναστατών από τους ρεφορμιστές και η οικοδόμηση μιας ξεχωριστής οργάνωσης στα πρότυπα του λενινιστικού κόμματος νέου τύπου είναι το αλφάβητο του κάθε επαναστάτη. Οι επαναστάτες έσπασαν από τους ρεφορμιστές ιδρύοντας την 3^η Διεθνή. Και ξαναέσπασαν -όπου δεν καταδιώχτηκαν- από τους σταλινικούς γραφειοκράτες ιδρύοντας την 4^η Διεθνή. Από κει και πέρα ένα πλήθος από 4^ες Δ. έρχονται να επιβεβαιώσουν τον «ίσιο» δρόμο προς την επαναστατική καθαρότητα, όχι όμως προς την οικοδόμηση ισχυρών κομμάτων ικανών να διεξάγουν επαναστατική πολιτική πάλη. Το αποτέλεσμα αυτής της εσφαλμένης και τυπικής αντίληψης για την οικοδόμηση του κόμματος, μας έχει φέρει μετά από δεκαετίες μπροστά σε εκατοντάδες μικρές οργανώσεις επαναστατικής προπαγάνδας, αδύναμων να κάνουν πολιτική παρέμβαση και αν μη τι άλλο να μην έχουν πραγματοποιήσει έστω και μια απόπειρα κατάληψης της εξουσίας. Αυτό είναι κάτι για το οποίο ο παγκόσμιος τροτσκισμός όλων των ειδών θα έπρεπε να έχει αναρωτηθεί ύστερα από 70 χρόνια από την ίδρυση της 4^ης Διεθνούς και τέλος πάντων σε μια εποχή που σχεδόν όλα τα ρεύματά του δέχονται ότι είναι η εποχή της θανάσιμης αγωνίας του καπιταλισμού, των πολέμων και των επαναστάσεων.

Από αυτά μήπως βγαίνει το συμπέρασμα ότι ήταν λάθος ο οργανωτικός διαχωρισμός των επαναστατών από τους ρεφορμιστές;

Στο ερώτημα αυτό δεν μπορεί να υπάρχει μια γενική απάντηση πάνω από το χρόνο και το χώρο. Άλλοτε μπορεί ο διαχωρισμός να είναι χρήσιμος και άλλοτε προϊόν μιμητισμού. Το κριτήριο δεν είναι ο διαχωρισμός αυτός καθαυτός, αλλά αν ανοίγει πραγματικά τη δυνατότητα οικοδόμησης μιας ισχυρής επαναστατικής ξεχωριστής οργάνωσης και μιας πραγματικής, έστω και μειοψηφικής, επιρροής στο προλεταριάτο. Αν το αποτέλεσμα του διαχωρισμού είναι η απελπιστική απομόνωση των επαναστατών από τους χώρους όπου πραγματικά συγκεντρώνονται οι πρωτοπόρες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις, τότε ο διαχωρισμός αυτός δεν εξυπηρετεί κανέναν σκοπό πέρα από την αυτοϊκανοποίηση.

Ο οργανωτικός διαχωρισμός δικαιώνεται όχι από θέση αρχής, αλλά από το αν σε πραγματικούς όρους δημιουργεί προϋποθέσεις άμεσης πολιτικής -επαναστατικής- δράσης. Με αλλά λόγια δεν μπορεί απλώς να δικαιώνεται με «ιστορικά» ή «ιδεολογικά» κριτήρια που άλλωστε δεν μπορούν να επιβεβαιωθούν στην πράξη. Εκτός κι αν πιστεύουμε ότι η επαναστατική θεωρία μπορεί να υπάρχει χωρίς επαναστατική δράση.

Σήμερα υπάρχουν μπόλικες τροτσκιστικές οργανώσεις στην Ελλάδα και παγκόσμια. Στην πλειοψηφία τους όμως πρόκειται, όχι για οργανώσεις, αλλά για ιδεολογικούς ομίλους που επικαλούνται ένα επαναστατικό κόμμα. Βεβαίως δεν είναι μεμπτό ένα σύνολο ανθρώπων να βρεθούν κάτω από ορισμένες συνθήκες σε μια μικρή ομάδα επαναστατικής προπαγάνδας και μάλιστα όταν αυτό τις περισσότερες φορές συμβαίνει χωρίς τη θέλησή τους.

Η διάσπαση όμως με το ρεφορμισμό και ο οργανωτικός διαχωρισμός δεν γίνεται για να εκφράσουμε το θυμό μας στους ρεφορμιστές ηγέτες. Δεν πρόκειται για μια ψυχολογική κίνηση εν βρασμό ψυχής. Είναι πάνω απ’ όλα κίνηση πολιτικού υπολογισμού που επιδιώκει να πάρει επάνω του την υπόθεση της απελευθέρωσης της εργατικής τάξης, τα καθήκοντα διεξαγωγής του πολιτικού αγώνα και φυσικά της οργάνωσης της ταξικής πάλης. Με άλλα λόγια είναι ανάληψη ευθύνης και όχι η παρωδία που συμβαίνει σήμερα, δηλαδή το βασικό καθήκον των «επαναστατών» να είναι η καταγγελία του ρεφορμισμού που δεν κάνει την… επανάσταση.

Είναι πιθανό εντούτοις, κάτω από την καταστολή της αστικής αντίδρασης, ή ακόμα και της εσωτερικής καταστολής μέσα από τους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς όπως ο σταλινισμός, είτε για άλλους λόγους, οι επαναστάτες να μην τα καταφέρουν και να απομονωθούν. Τότε η  ξεχωριστή οργανωτική συγκρότηση, μπορεί να ικανοποιεί τη ματαιοδοξία, ίσως και την επαναστατική επιμονή, ωστόσο θα πρέπει να εγκαταλείπεται μέχρι να παρουσιαστούν οι πολιτικές -και όχι μόνο οι μακροϊστορικές- συνθήκες που θα επιτρέπουν τη συγκρότηση ενός ξεχωριστού επαναστατικού κόμματος. Όχι κατ’ όνομα (πχ. ΕΕΚ, ΣΕΚ, WRP, SWP), αλλά και στην πραγματικότητα.

Τα ζητήματα αυτά έχουν απασχολήσει το επαναστατικό κίνημα στο παρελθόν και ποτέ δεν είχε μια απόλυτη θέση αρχής. Πολύ περισσότερο δεν ταυτίζονταν οι επαναστατικές ιδέες με το ξεχωριστό πολιτικό κόμμα.

Ένα πολιτικό κόμμα ή μια οργάνωση δεν χτίζεται μόνο για να αντιπολιτευθούμε την κυρίαρχη αριστερά. Τα καθήκοντα δεν είναι μόνο ιδεολογικά, αλλά πάνω απ’ όλα πολιτικά. Ιδιαίτερα όταν το target group δηλαδή το υποκείμενο στο οποίο απευθυνόμαστε (εργατική τάξη, νεολαία, καταπιεσμένοι) ξέρουμε ότι δεν μπορεί να επεξεργαστεί και να αξιολογήσει ιδεολογικές αφαιρέσεις, αλλά πολιτικές θέσεις και στάσεις σε συγκεκριμένα ζητήματα που προκύπτουν μέσα από το τρέχων κοινωνικό και πολιτικό ανταγωνισμό. Πολύ περισσότερο πάνω σε αυτές τις θέσεις μπορεί να κινητοποιηθεί και ακριβώς έτσι να γίνει ενεργητικός παράγοντας των εξελίξεων, ενώ μια όψιμη ιδεολογική δικαίωση για ζητήματα του 1920 δεν συνεπάγεται καμία στράτευση σε κανένα αγώνα.

Όμως αν ο κόσμος αντιλαμβάνεται τις μικρές οργανώσεις ως ιδεολογικούς ομίλους επαναστατικής διαμαρτυρίας, τότε τις όποιες πολιτικές τους προτάσεις τις αντιλαμβάνεται όχι ως κάτι για το οποίο αξίζει να ξοδέψει δυνάμεις αλλά σαν μια καλοκάγαθη ουτοπία. Εκεί ακυρώνεται κάθε προσπάθεια πολιτικής δράσης. Βεβαίως οι ομάδες νομίζουν ότι με το να αραδιάζουν μερικά συνθήματα, που δεν υιοθετούνται ποτέ από το κίνημα, κάνουν και πολιτική δράση. Όμως το γεγονός ότι δεν στρατολογείται κανένα σοβαρό νούμερο αγωνιστών, γύρω από αυτά τα συνθήματα, φτάνει για να αποδειχτεί ότι κανείς δεν αναγνωρίζει αυτές τις οργανώσεις σαν πολιτικά εργαλεία. Αυτός είναι και ο λόγος που σε κάθε διαδικασία που μπορεί να μετρηθεί η πολιτική επιρροή αυτών των ομάδων τα αποτελέσματα είναι απογοητευτικά.

Ένα έμβρυο ζει πάνω από 9 μήνες;

Η περίοδος των ομάδων δεν μπορεί να αφορά μερικές δεκαετίες. Μπορεί να είναι μια φυσιολογική κατάσταση μόνο σαν προσωρινό γεγονός, ύστερα από μια ήττα, όπου προηγείται η ανάγκη μιας ενδοσκόπησης, να μαζέψουμε τα συντρίμμια να περισώσουμε τις αρχές. Όμως δεν είναι δυνατό να ανασυγκροτείται το κίνημα, να γίνονται σκληροί ταξικοί αγώνες, ακόμα και επαναστατικά γεγονότα και την ίδια ώρα οι πιο ακραιφνείς επαναστάτες να συνεχίζουν να βρίσκονται στη γωνία; Κάτι δεν πάει καλά εδώ.

Κάθε προσπάθεια, ανεξάρτητα από το πως προέκυψε θα πρέπει να βάζει ορισμένα χρονικά όρια για την επιτυχία της. Αυτό ισχύει σε όλους τους τομείς της ζωής εκτός από τους επαναστατικούς πειραματισμούς και τις θρησκευτικές σέχτες. Εδώ, είτε πρόκειται για την αναμενόμενη οικοδόμηση του επαναστατικού κόμματος, είτε για την δευτέρα παρουσία δεν υπάρχει κανένας χρονικός περιορισμός. Μπορούμε να αναμένουμε αιώνια; Αν είναι για τους οπαδούς μιας θρησκευτικής σέχτας δεν υπάρχει τίποτα το αντιφατικό. Η μοιρολατρία είναι συστατικό τους στοιχείο. Όμως τι σχέση μπορεί να έχουν όλα αυτά με τον επαναστατικό μαρξισμό; Καμία. Ένας επαναστάτης δεν ενδιαφέρεται να σώσει την ψυχή του, αλλά να ανατρέψει το καπιταλιστικό σύστημα. Η πρόθεσή του αυτή δεν ξεκινάει από καμία μεσσιανική διάθεση, αλλά βασικά από τις πραγματικές συνθήκες διαβίωσης, τους ταξικούς και τους πολιτικούς ανταγωνισμούς που αναπτύσσονται γύρω από αυτές. Εκεί μπορεί κανείς να αναγνωρίσει τον εαυτό του όχι ως αντικείμενο αυτής της διαδικασίας, αλλά ως υποκείμενο που επεμβαίνει και τελικά την καθορίζει. Η δράση λοιπόν και όχι η αναμονή είναι το ουσιαστικό στοιχείο για οποιαδήποτε επαναστατική λύση.

Οι οργανώσεις δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά εργαλεία δράσης. Δεν μπορούν να υπάρχουν επαναστατικές οργανώσεις που να αδυνατούν να κάνουν δράση. Αν συμβαίνει το τελευταίο, δεν μιλάμε για οργάνωση, αλλά για λέσχη συζήτησης. Ο Λένιν ποτέ δεν επαναπαύτηκε στους επαναστατικούς ομίλους. Αυτό που τον ενδιέφερε δεν ήταν η καθαρή επαναστατική θεωρία, αλλά πως αυτή θα γίνει οδηγός για την επαναστατική δράση. Η δράση προϋποθέτει ένα κόμμα το οποίο δεν θα προκύψει σε συνθήκες εργαστηρίου, αλλά μέσα από την ταξική πάλη και τους πολιτικούς αγώνες που θα αφορούν εκατομμύρια καταπιεσμένων και όχι απλά μερικές δεκάδες διανοούμενους. Στο «Τι να κάνουμε» δεν είχε καμία αναφορά στο ένδοξο παρελθόν, ούτε θεωρούσε προαπαιτούμενο της οικοδόμησης να μάθουν όλοι οι εργάτες την αλήθεια για την Κομμούνα. Απεναντίας ήταν ένα σχέδιο για να ενώσει τις σκόρπιες ομάδες σε ένα ενιαίο κόμμα, ένα εγχειρίδιο οδηγιών υπέρβασης του ερασιτεχνισμού, του χειροτεχνισμού, του οικονομισμού και του αυθορμητισμού. Παρά τις ομηρικές διαμάχες από το 1903 με τους μενσεβίκους, ο «διασπαστής» Λένιν συνέχιζε να λειτουργεί κατά διαστήματα στο ίδιο κόμμα μέχρι το 1912. «Για να ενωθούμε πρέπει πρώτα να διαχωριστούμε». Ο διαχωρισμός για τον Λένιν δεν ήταν αυτοσκοπός. Ήταν αναγκαίος για το ιδεολογικό ξεκαθάρισμα, ιδιαίτερα ύστερα από μια ήττα. Δεν μπορεί όμως το ξεκαθάρισμα να κρατάει αιώνια. Ο μαρξισμός δεν είναι ένα φιλοσοφικό ρεύμα αλλά μια μέθοδος πάλης. Το ιδεολογικό του οπλοστάσιο δεν εξελίσσεται κριτικάροντας τους άλλους, αλλά πάνω απ’ όλα από τη συμμετοχή στον αγώνα. Το πότε θα διασπαστούμε και πότε θα ενωθούμε εξαρτιόταν από τις ανάγκες του αγώνα. Ότι προάγει την πάλη, ότι διαπαιδαγωγεί πολιτικά το προλεταριάτο είναι δικαιολογημένο. Μόνο έτσι μπορεί να χτιστεί το κόμμα της επανάστασης.

Πολλοί σύντροφοι πιστεύουν ότι η ατομική κινηματική εμπειρία απομονωμένων επαναστατών σημαίνει ότι αυτές οι οργανώσεις συμμετέχουν στην ταξική πάλη. Λάθος. Είναι τελείως διαφορετικά πράγματα η ατομική από τη συλλογική εμπειρία ενός κόμματος. Το πολιτικό σχέδιο μιας μικρής πολιτικής ομάδας δεν μπορεί να δοκιμαστεί στο σύνολό του, εκτός των άλλων και λόγω της αδυναμίας της. Αυτό αναγκαστικά ακυρώνει το όλο σχέδιο. Η αδυναμία να εφαρμοστεί ισούται με την αποτυχία. Επειδή οι οργανώσεις δεν μπορούν να έχουν μια συλλογική εμπειρία, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις, ζούνε με την ψευδαίσθηση της συμμετοχής στον ταξικό και τον πολιτικό αγώνα. Κάνουν πράγματι αγώνα εδώ και εκεί διαμέσου ορισμένων αγωνιστών τους, νομίζοντας ότι αποτελούν και το κέντρο του ενδιαφέροντος, ενώ στην πραγματικότητα περνάνε σχεδόν απαρατήρητες, ακόμα και στους πιο συγγενής πολιτικούς κύκλους. Εξαιτίας αυτής της κατακερματισμένης εμπειρίας, ταυτόχρονα με την απουσία οποιασδήποτε συλλογικής εμπειρίας (πέρα ίσως από το φοιτητικό κίνημα, που επίσης παραμένει αποσπασματική σε σχέση με το συνολικό κοινωνικό εύρος), τα συμπεράσματα που βγάζουν είναι επίσης αποσπασματικά και ως εκ τούτου αδύνατο να κεφαλαιοποιηθούν, εμπλουτίζοντας ισορροπημένα το ιδεολογικοπολιτικό τους κεφάλαιο.

Λέμε συχνά ότι μια μικρή ομάδα επαναστατών αποτελεί το «έμβρυο» του μελλοντικού κόμματος. Όμως τι σημαίνει αυτό; Μήπως ότι με το φούσκωμα αυτής της μικρής ομάδας κάποτε θα φτάσουμε στο κόμμα. Αυτό δεν έγινε ποτέ στην ιστορία. Οι περισσότερες προσπάθειες αυτού του τύπου αντί να καταλήγουν σε ένα μεγάλο κόμμα καταλήγουν στις πιο άγριες σέχτες ή σε φούσκες που παριστάνουν το κόμμα κρύβοντας τις αδυναμίες τους μέσα σε ένα πλήθος δεκάδων πανό. Αν πραγματικά μια μικρή ομάδα επαναστατών επιδιώκει τη δημιουργία ενός κόμματος τότε θα πρέπει να βρει το δρόμο προς την πρωτοπορία του προλεταριάτου.

Είναι τελείως λάθος να συγχέουμε τον εαυτό μας με τις οργανώσεις που προκύπτουν μέσα από μεγάλα ιστορικά γεγονότα όπως π.χ. η 3^η Διεθνή στα 1920 ή ακόμα και η συγκρότηση της Διεθνούς Αριστερής Αντιπολίτευσης και λίγο αργότερα της 4^ης Διεθνούς. Σίγουρα η 4^η σε σχέση με την 3^η υστερούσε αφάνταστα σε μαζικότητα, και αυτό οφείλεται στο ότι η 4^η είναι το προϊόν της ήττας και η 3^η της νίκης της επανάστασης. Όμως η βαρύτητα της 4^ης βρίσκεται στο γεγονός ότι τα στελέχη της δικαιωματικά συνεχίζουν την κληρονομιά του Οκτώβρη. Είναι άλλωστε οι επιζώντες αυτής της επανάστασης και των σταλινικών εκκαθαρίσεων. Αυτές οι διασπάσεις καλύπτουν υπαρκτά πολιτικά κενά. Όμως οι κληρονόμοι του Τρότσκυ έχουν πλέον ελάχιστο βάρος. Μοιάζουν με κάτι θαυμαστές των πετυχημένων που νομίζουν ότι μιμούμενοι τα ινδάλματά τους θα πάρουν και κάτι από τη δόξα τους. Ο αυτοσαρκασμός αυτός δεν έχει πρόθεση να μειώσει σε τίποτα την πίστη εκατοντάδων ή και χιλιάδων τροτσκιστών που τάχθηκαν να συνεχίσουν και να υπερασπιστούν τις καλύτερες στιγμές της επαναστατικής ιστορίας, πράγμα για το οποίο πολλές φορές πλήρωσαν με τη ζωή τους. Όμως εδώ δεν μιλάμε γι’ αυτό, αλλά για τη δυνατότητα να δοκιμαστεί ένα επαναστατικό μεταβατικό πρόγραμμα. Αν οι τροτσκιστές του 21^ου αιώνα θέλουν να αποκτήσουν το βάρος του Τρότσκυ θα πρέπει να κάνουν τουλάχιστον μια πετυχημένη επανάσταση. Μόνο τότε θα τους πάρει ο κόσμος στα σοβαρά. Μέχρι τότε θα θεωρούνται νοσταλγοί ενός μακρινού παρελθόντος.

Στη σφαίρα της στατιστικής υπάρχει η πιθανότητα μια μικρή ομάδα να αναπτυχθεί και να φτάσει κάποτε να γίνει ένα μεγάλο κόμμα. Ωστόσο στο πράσινο δέντρο της ζωής δεν βρίσκουμε τέτοια παραδείγματα. Οι μόνες ομάδες που απέκτησαν μια κάποια επιρροή ήταν αυτές που συνδέθηκαν με μαζικές πολιτικές διαδικασίες. Μια ματιά στη ιστορία των ισχυρών τροτσκιστικών οργανώσεων θα μας έδειχνε ότι προέκυψαν μέσα από μια εισοδιστική δουλειά στα μαζικά ρεφορμιστικά (Αγγλία, Βραζιλία) ακόμα και σε αστικά ριζοσπαστικά κόμματα όπως ο περονισμός στην Αργεντινή.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η είσοδος σε κόμματα που συσπειρώνουν πλατιές εργατικές μάζες είναι πάντοτε ο σωστός δρόμος. Το βασικό κριτήριο είναι το που γίνονται διεργασίες, που ελπίζουν τα πιο προχωρημένα κοινωνικά τμήματα, ποιοι σχηματισμοί γεννούν προσδοκίες και μπορούν να εκφράσουν ένα σημαντικό ποσοστό της κοινωνικής δυσαρέσκειας. Να το πούμε πιο απλά. Ο επαναστάτης ενδιαφέρεται πάνω απ’ όλα να βρει έδαφος για να απλωθούν οι ιδέες του. Όχι γιατί είναι κολλημένος, αλλά γιατί πιστεύει ότι με αυτό το πολιτικό σχέδιο μπορεί να ξεμπλοκάρει το εργατικό κίνημα, να πάρει μπροστά η Ιστορία. Όλα αυτά δεν μπορούν να γίνουν στο Άγιο Όρος, ούτε στα απομακρυσμένα χωριά της αγνότητας και της επιστροφής στην παράδοση. Ο επαναστάτης δεν κλαίγεται για το παρελθόν. Ψάχνεται διαρκώς πως θα πάρει εκδίκηση, και όχι πως θα κάνει μνημόσυνα. Ακόμα κι αυτά έχουν νόημα μόνο αν στοχεύουν στο μέλλον. Άρα πάει εκεί που είναι ο κόσμος που θέλει να παλέψει, που πιστεύει ότι μπορεί να αλλάξουν τα πράγματα, που έχει μια ελάχιστη επαναστατική αισιοδοξία. Αν οι παρέες του και οι κύκλοι που συχνάζει είναι βουτηγμένοι στην μαυρίλα και την απαισιοδοξία, στο ότι «δεν γίνεται τίποτα, όλοι είναι βολεμένοι, τα παίρνουν, είμαστε χαμένοι έτσι κι αλλιώς, ο κόσμος δεν τραβάει» κ.ο.κ. τότε θα πρέπει να απομακρυνθεί με αστραπιαία ταχύτητα. Ο κανόνας είναι απλός: Μακριά απ’ όσους έχουν αποδεχτεί την ήττα τους, και ειδικά από αυτούς που παριστάνουν ότι είναι οι τελευταίοι των μοϊκανών. Η επανάσταση θέλει φρέσκο αέρα και αισιόδοξο περιβάλλον. Μόνο εκεί μπορεί να πιάσει ο σπόρος. Στη στέπα της μαυρίλας πιάνουν μόνο τσουκνίδες.

Μια προσπάθεια που για χρόνια δεν μπορεί να κάνει αποφασιστικά βήματα μαζικοποίησης και στελεχοποίησης αναγκαστικά θα βαλτώσει εξυπηρετώντας εγωισμούς και εμμονές και ως εκ τούτου η ύπαρξή της δεν έχει κανένα απολύτως νόημα. Η αρχική ορμή χάνεται όταν η ομάδα γίνει γνωστή και προβλέψιμη και όταν εκτεθεί στην ανοικτή αρένα αποκαλύπτεται πόσο ευάλωτη είναι και ποια είναι τα όρια αντοχής της.

Αν πραγματικά έχουν μια αξία οι μικρές αυτές οργανώσεις είναι σαν ιδεολογικά εργαστήρια, σαν όμιλοι συζήτησης και επεξεργασίας θέσεων, σαν εκδοτικοί οίκοι. Όμως η αυταπάτη ότι μπορεί κάποτε να εξελιχθούν σε ένα μεγάλο κόμμα κατευθύνει τις λιγοστές τους δυνάμεις σε μια καρικατούρα κόμματος με γραμματείς, κεντρικές επιτροπές, αχτίδες, πυρήνες, εφημερίδες, κ.ο.κ. Οι άμεσοι πολιτικοί στόχοι που βάζουν ακυρώνονται αμέσως εξαιτίας της αδυναμίας τους να κάνουν πολιτική. Αυτό έχει σχέση με το μέγεθος -κρίσιμη μάζα- και με τίποτα άλλο.

Από αυτή την αδυναμία -να κάνουν πολιτική- οδηγούνται σε δύο κατευθύνσεις: Πρώτον στο να αναδεικνύουν διαρκώς την ιδεολογική τους διαφορετικότητα προκειμένου να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους και δεύτερον να επιδιώκουν την άμεση επιβεβαίωσή τους στη συνδικαλιστική αρένα και σε επιμέρους ζητήματα. Αυτό όμως δεν τους οδηγεί προς το κόμμα, σε ένα μηχανισμό που ενώνει οριζόντια και πολιτικά την πρωτοπορία της εργατικής τάξης, αλλά στον οικονομισμό και την προσαρμογή σε οργανωτικά σχήματα και προσανατολισμούς που εξυπηρετούν την αποσπασματική συνδικαλιστική ή τοπική παρέμβαση.

Η ελληνική περίπτωση

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η ελληνική εξωκοινοβουλευτική αριστερά είναι μετρ στο συνδικαλισμό και στις τοπικές κινήσεις. Εκεί μόνο βρίσκει κενά για να παρέμβει. Γι’ αυτό και το καμάρι της είναι τα ΕΑΑΚ και οι Παρεμβάσεις. Από κει και πέρα το χάος. Η αδυναμία αυτή παρουσιάζεται μάλιστα και ως πλεονέκτημα. Εξού  και ο νεολογισμός της «κοινωνικής αριστεράς» στην οποία έχουν επενδυθεί όλες οι ελπίδες και η απαξίωση της πολιτικής αριστεράς, ως ο υπαίτιος όλων των κακών.

Τα αποτελέσματα της εικοσαετούς διαρκούς απασχόλησης με το συνδικαλισμό, τα θεματικά και τις γειτονιές τα βλέπουμε σήμερα σε μια εξωκοινοβουλευτική αριστερά που αδυνατεί να παράγει πολιτικά και ιδεολογικά στελέχη. Το χειρότερο απ’ όλα όμως είναι ότι ο νέος κόσμος που συσπειρώνεται γύρω από αυτές τις προσπάθειες έχει μια εντελώς αποσπασματική και σχεδόν απολίτικη αντίληψη της ταξικής πάλης και της πολιτικής κατάστασης. Αδυνατεί να αντιληφθεί τι σημαίνει πολιτική δράση. Σχεδόν θα λέγαμε αδιαφορεί για τους πιο στοιχειώδης μηχανισμούς του εποικοδομήματος: το ρόλο του κράτους, ποιος είναι κυβέρνηση, η σχέση με την μαζική ρεφορμιστική αριστερά, τα συνδικάτα, τη συνείδηση. Αντιλαμβάνεται την πάλη σε μια ρουσσωϊκή, αγνή μορφή (αφεντικό-εργάτης). Εκεί οφείλεται και η φετιχοποίηση της «ταξικής» δουλειάς, δηλαδή η υποτίμηση της πολιτικής πάλης. Αυτό το είδαμε σε όλες τις τελευταίες μάχες (άρθρο 16, ασφαλιστικό). Εξαιτίας αυτής της οπτικής όλο το ενδιαφέρον συγκεντρώνεται σε πρωτόγονες μορφές οργάνωσης, ξεχνώντας για πάντα την κεντρική πολιτική συγκρότηση.

Πως όμως φτάσαμε μέχρι εδώ; Τα στελέχη της και ο βασικός της πολιτικός κορμός παραμένουν εκείνοι που πολιτικοποιήθηκαν α) στην αστάθεια της μετάβασης από τη Χούντα στη μεταπολίτευση και στις οργανώσεις την περίοδο 1973-78 (Πολυτεχνείο και μεταπολίτευση), β) στην κρίση του ΚΚΕ εσωτερικού και τη διάσπαση της Β’ Πανελλαδικής (καταλήψεις 79) και γ) το 1990 με την κατάρρευση του σταλινισμού, την κυβέρνηση Τζανετάκη και τη διάσπαση του ΚΚΕ (αποχώρηση ΚΝΕ Γράψα). Τα στελέχη αυτά αναπτύχθηκαν και εκπαιδεύτηκαν μέσα σε πολιτικές μάχες συμμετέχοντας σε οργανώσεις και κόμματα που έπαιξαν ρόλο σε μεγάλα πολιτικά γεγονότα. Με αυτά τα στελέχη συνεχίζει ακόμα και σήμερα η εξωκοινοβουλευτική. Έχει άραγε αναρωτηθεί γιατί αδυνατεί να παράγει, μέσα από τους δικούς της οργανισμούς κάτι καινούργιο;

Η άκρα αριστερά στην Ελλάδα έχασε και τις τρεις αυτές ευκαιρίες για να παίξει ένα ρόλο στην κεντρική πολιτική σκηνή, και πολύ περισσότερο να συγκροτήσει μια σοβαρή εναλλακτική λύση στα αριστερά του ρεφορμισμού. Οι γενιές (1974-9, 1989-91) που στήριξαν την άκρα έχουν ηττηθεί. Η πρώτη στα γεγονότα του Πολυτεχνείου το 1980 που επιτάχυνε την κρίση του μαοϊσμού και την ενσωμάτωση ενός μεγάλου τμήματος του χώρου στους σχεδιασμούς του ΠΑΣΟΚ. Οι αρχικές προσδοκίες, για μια μετατροπή της κρίσης μετάβασης από τη χούντα στην αστική δημοκρατία σε μια επαναστατική κρίση. που μαζικοποίησε το χώρο της άκρας του 70, κατέληξαν στην απογοήτευση. Ο χώρος χρεώθηκε τις αδυναμίες του μαοϊσμού και τελικά βούλιαξε μαζί του. Εξίσου την ήττα τους συνεχίζουν να κουβαλάνε τα υπολείμματα από τη διάσπαση της ΚΝΕ του 1990 που συνεχίζουν να δραστηριοποιούνται μέσα από το ΝΑΡ και τα «κοινωνικά» του παρακλάδια. Οι δύο αυτές γενιές που έχουν παραιτηθεί από κάθε πολιτικό καθήκον, διότι πολύ απλά δεν διαθέτουν κανένα σχέδιο, έχουν βρει καταφύγιο στον εργατισμό, το συνδικαλισμό, τον εναλλακτισμό και τον τοπικισμό. Με αυτό απασχολείται το 95% της ΑΡΑΝΑΡΑΣ και γύρω από αυτούς εκατοντάδες πρώην του μαοϊσμού του 70, του Ρήγα και της ΚΝΕ. Κινήσεις και στέκια γειτονιάς, μάχιμος συνδικαλισμός, θεματικές επιτροπές. Εκεί τελειώνει η παλαιά άκρα αριστερά. Κάθε φορά η ενότητα επιτυγχάνεται σε ένα κατώτερο επίπεδο. Κάθε φορά η συζήτηση, οι στόχοι και οι προσδοκίες μειώνονται. Από την άκρα που έψαχνε την επανάσταση το 70 καταλήξαμε ύστερα από 30 χρόνια στα 1400 ευρώ της ΔΟΕ, και στα «όλα τα εργασιακά δικαιώματα στο πτυχίο» των ΕΑΑΚ. Καμία προσδοκία, καμία φαντασία, κανένας στόχος. Η κομμουνιστική προοπτική κατάντησε για αυτό το χώρο ότι και ο παράδεισος για τους χριστιανούς. Μια κρυφή ελπίδα για τη μεταθάνατο ζωή.

Υπάρχει έστω και κάποια ελπίδα στο χώρο αυτό;

Εδώ και χρόνια -και ιδιαίτερα σε κάθε προεκλογική περίοδο- οι οργανώσεις του χώρου αναγνωρίζουν την αδυναμία τους, αλλά και την ανάγκη να παρέμβουν στην κεντρική πολιτική σκηνή. Τέλος πάντων να διαμορφώσουν ένα αντίπαλο δέος στις δύο κυρίαρχες δυνάμεις της παραδοσιακής αριστεράς. Ο στόχος ενός πόλου της ριζοσπαστικής αριστεράς, ή μιας κάποιας αντικαπιταλιστικής ανασύνθεσης απασχολεί τετραετίες ολόκληρες το συγκεκριμένο χώρο, χωρίς όμως να έχει βρεθεί η λύση αυτής της εξίσωσης. Υπάρχουν πολλοί λόγοι που ο χώρος αυτός αδυνατεί να βρει την άκρη του νήματος. Ας τους μαζέψουμε σε τρεις βασικούς:

Α) Για να υπάρχει προοπτική πρέπει να υπάρχει πολιτικό σχέδιο. Να έχεις να πεις πραγματικά κάτι περισσότερο από το ρεφορμισμό. Όχι σε επίπεδο αφηρημένων, πέρα από το χωροχρόνο, διακηρύξεων που γράφονται για τις ανάγκες των εκλογών. Αλλά σε κρίσιμα ζητήματα που η διαφοροποίηση με τον αστισμό και την καθεστωτική αριστερά είναι κάθετη και ξεκάθαρη. Πουθενά η «άκρα» δεν κατάφερε να δώσει μια σοβαρή πολιτική μάχη που να την καταγράφει ως μια ξεχωριστή δύναμη από το ρεφορμισμό τα τελευταία χρόνια.

Όταν το κράτος σε κλίμα γενικής υστερίας εφάρμοσε τους τρομονόμους στις δίκες 17Ν και ΕΛΑ η «άκρα» χώθηκε κάτω από το τραπέζι, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων που ουσιαστικά δεν μπόρεσαν να επηρεάσουν ούτε κατ’ ελάχιστον τον συγκεκριμένο χώρο, όχι μόνο εξαιτίας των λιγοστών τους δυνάμεων, αλλά περισσότερο γιατί συνειδητά βρίσκονται έξω από τα κονέξια, τα παραγοντιλίκια και τις αλληλοφρονήσεις όλων αυτών που αγαπιούνται τόσο, αλλά ποτέ δεν μπορούν να ολοκληρώσουν την αγάπη τους.

Στις απαγωγές των Πακιστανών ξανά η ίδια αδιαφορία. Σε ζητήματα ρατσιστικής βίας και αντιφασιστικής δράσης περισσότερα αντανακλαστικά δείχνει ο χώρος του Συριζα, παρά οι ορθόδοξοι κομμουνισταράδες κάθε κοπιάς, που επικαλούνται την κομμουνιστική απελευθέρωση μόνο όταν γράφουν εκθέσεις ιδεών για φόντο στα ψηφοδέλτιά του ΜΕΡΑ και του ΕΝΑΝΤΙΑ. Στα εθνικά ζητήματα που η αστική τάξη δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της η λεγόμενη «άκρα» χάνει κάθε αίσθηση της διαφορετικότητας. Ο Λένιν έλεγε ότι ο εχθρός βρίσκεται στη χώρα μας. Για αυτούς εδώ πάντα βρίσκεται έξω απ’ αυτήν. Είτε πρόκειται για την Κύπρο, είτε για τη Μακεδονία, είτε για το Αιγαίο και την Τουρκία, είτε για τις μειονότητες, πάντα βρίσκει έναν ιμπεριαλιστικό δάκτυλο για να δικαιολογήσει τα πατριωτικά γλειψίματα και τελικά την στοίχισή της με τον εθνικό κορμό.

Τόσα και τόσα πολιτικά γεγονότα έχουν περάσει χωρίς η «άκρα» να καταθέσει τη θέση της εκτός βεβαίως αν πρόκειται για τσάμπα αντιιμπεριαλισμό. Καθόλου τυχαίο. Στον τομέα αυτό έχει εκπαιδευτεί από την εποχή των διαδηλώσεων για την Κύπρο στα 50’s δεν κάνει τίποτα περισσότερο από αυτό που την δίδαξε ο ηττημένος σταλινισμός. Να επιδιώκει την αποκατάσταση της πολιτικής του παρουσίας ύστερα από την ήττα του εμφυλίου μέσω των εθνικών ζητημάτων, για να αποβάλει τη ρετσινιά του ΕΑΜοβούλγαρου εθνοπροδότη και να δώσει έτσι διαπιστευτήρια εθνικοφροσύνης στην αστική τάξη.

Β) Μήπως όμως έχει να δείξει μια κινηματική αποφασιστικότητα στο τομέα που διαπρέπει; Ο χώρος της «άκρας» (μέσα από τα «κοινωνικά» της παρακλάδια), την τελευταία δεκαετία έδωσε τρεις μεγάλες μάχες για να αποδείξει ότι δεν έχει να πει τίποτα περισσότερο από τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Μια στα εξεταστικά το 98, μια στις φοιτητικές καταλήψεις το 2006-7 και μια στην απεργία των δασκάλων το φθινόπωρο του 2006. Δεν θα αναφερθούμε σε λεπτομέρειες, (έχουμε μιλήσει εκτενώς μέσα από την Εργατική Εξουσία), παρά που η μνήμη διακρίνεται για την αδυναμία της. Το συμπέρασμα και από τις τρεις αυτές μάχες είναι ότι πάντα την κρίσιμη στιγμή βρίσκει μια δικαιολογία για να αποφύγει τη σύγκρουση. Το έχει κάνει και τις τρεις φορές. Αυτά είναι τα όρια του αγνού «ταξικού» συνδικαλισμού των πρωτοβάθμιων σωματείων. Όμως το χειρότερο είναι ότι όποιος επιχειρεί να τραβήξει τον αγώνα μέχρι την τελική του συνέπεια αντιμετωπίζεται με τις πιο χυδαίες μεθόδους: Συκοφαντίες, λάσπη, προβοκατορολογία και ασφαλιτομανία. Απ’ όλα τα σταλινικά τερτίπια της μεγάλης σχολής των ΚΝΑΤ, τα μεγαλοστελέχη της «κοινωνικής» άκρας δεν έχουν ξεχάσει τίποτα. Τα θυμούνται όλα χαρτί και καλαμάρι. Παρόλα αυτά για να μην χαλάσουν οι παρέες ακόμα και η τροτσκιστική πτέρυγα αυτής της αριστεράς δείχνει την πιο μεγάλη ανεκτικότητα σε αυτές τις άθλιες και ανήθικες συμπεριφορές. Όπως και να χει  η ευκαιρία που είχε ο χώρος αυτός να δείξει μια άλλη προοπτική στο εργατικό κίνημα και στη νεολαία έχει ήδη χαθεί, ακόμα κι αν στην προσπάθειά τους να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις γίνονται εντελώς γελοίοι προσπαθώντας να πείσουν ότι οι αγώνες που ηγήθηκαν έχουν «ηθικά» νικήσει και αφήσει «παρακαταθήκες» για το μέλλον. (βλ. «νεκρός διαγωνισμός», «νίκη» των φοιτητικών καταλήψεων του πρώτου γύρου, απονομιμοποίηση του ν-π,  «νίκη των δασκάλων που πέρασαν στην κοινωνία τα 1400 μισθό» κλπ.)

Γ) Ο πρωτογονισμός, ο χειροτεχνισμός και αυτή καθ’ αυτή η συγκρότηση του χώρου, κατά βάση σε συνδικαλιστικό, τοπικό και θεματικό επίπεδο, δεν αφήνει περιθώρια για οποιαδήποτε πολιτική ζύμωση. Στους σχηματισμούς αυτούς δεν γίνεται όπως είναι φυσικό καμία πολιτική συζήτηση δεδομένου ότι είναι έξω από το πλαίσιο των στενών τους ενδιαφερόντων. Επίσης αυτό είναι πολύ βολικό γιατί αν ξεφύγει το θέμα από τα στενά της γειτονιάς ή της συντεχνίας τότε θα αποκαλυφθούν οι πολιτικές διαφορές και πιθανόν να μπει σε δοκιμασία η αντοχή και η συνοχή αυτών των σχημάτων. Βεβαίως κάθε που έχουμε εκλογές (βουλευτικές, ευρωεκλογές) οι δυνάμεις αυτές ενθυμούνται όπως και κάθε ρεφορμιστικός μηχανισμός τις μεταθανάτιές του υποχρεώσεις. Εκεί που το κέντρο της συζήτησης είναι η κεραία της κινητής και τα 1400 ευρώ που τα χει φαει ήδη ο πληθωρισμός, ξαφνικά τους πιάνει ντελίριο για την κομμουνιστική απελευθέρωση, την επανάσταση, την εργατική εξουσία και όλα τα σχετικά. Μέχρι να τελειώσουν οι εκλογές να πάρουν τους 11.626 ψήφους και να ξαναρχίσουν τα γνωστά με τα 1400, τα δικαιώματα στο πτυχίο, τη συνθήκη της Μπολώνιας, και τα ΕΠΕΑΕΚ.

Σ’ αυτό το ξερό έδαφος δεν υπάρχει καμία προϋπόθεση για μια σοβαρή συζήτηση, και επομένως ακόμα και οι προθέσεις για μια ανασύνθεση του χώρου αυτού σκοντάφτουν, όχι μόνο στην έλλειψη ενός πολιτικού σχεδίου αλλά και στα πολιτικά όρια της στρεβλής, μερικής και πρωτόγονης πολιτικοποίησης των τελευταίων 20-30 χρόνων.

Ο χώρος αυτός θα μπορούσε να πάρει μια τολμηρή απόφαση. Αν πράγματι διακατέχονται από τα πλέον φιλικά αισθήματα, και το δέσιμο που έχουν αποκτήσει από την όσμωση στα ΕΑΑΚ, τις Παρεμβάσεις και τις «γειωμένες» παρεμβάσεις στις γειτονιές είναι τόσο σημαντικά όσο λένε, τότε θα έπρεπε να έχουν ήδη δώσει ένα τέλος στις διασκορπισμένες ομάδες, ιδρύοντας το αντικαπιταλιστικό ριζοσπαστικό κόμμα που ονειρεύονται. Είναι απορίας άξιο πώς, ενώ καμία 10ριά αυτοκόλλητες οργανώσεις-παράγοντες σε αυτό το χώρο που η μια χτυπάει φιλικά την πλάτη στην άλλη, αδυνατούν να ενωθούν σε ένα κόμμα. Είναι προφανές ότι οι άνθρωποι αυτοί τρέμουν ακόμα και στην ιδέα ότι θα μπορούσαν να βρεθούν σε ένα κόμμα με περισσότερα από 1000 μέλη και να αναγκαστούν να μπουν σε μια καθημερινή πολιτική λειτουργία. Γιατί δεν το κάνουν; Πολύ απλά γιατί έτσι θα αποκαλυφθεί ότι πρόκειται περί φλυαρίας που εκτός από τα 1400 ευρώ και τον κομμουνισμό στη δευτέρα παρουσία δεν έχει να προσθέσει τίποτα περισσότερο. Τους αρέσει εκεί που βρίσκονται. Να μην αναλαμβάνουν κανένα καθήκον, για να μπορούν να ρίχνουν όλες τις ευθύνες στο ρεφορμισμό και τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία που δεν κάνει την επανάσταση για λογαριασμό τους. Στην πραγματικότητα καταλαβαίνουν ότι δεν είναι για τέτοιες δουλειές, οπότε αρέσκονται σε ρόλο πλανόδιου και τους πιάνει λύσσα, όχι με τα μεγαλοκαταστήματα αλλά με τους άλλους πλανόδιους που διεκδικούν την ίδια πελατεία. Από κει και πέρα τα ανέχονται όλα.

Μα, θα πει κανείς, δεν υπάρχουν διαφορές; «Η στάση απέναντι στο κράτος (καταστολή, βία και αυτοάμυνα, συμμετοχή στα όργανα διοίκησης, συναλλαγή με κυβερνητικά κόμματα), τον χαρακτήρα του ελληνικού καπιταλισμού, τα εθνικά θέματα, τις διεκδικήσεις των συνδικάτων, το ενιαίο μέτωπο και πολλά τρέχοντα ζητήματα, τον χαρακτήρα του ελληνικού καπιταλισμού, τα εθνικά θέματα, τις διεκδικήσεις των συνδικάτων, το ενιαίο μέτωπο και πολλά τρέχοντα ζητήματα»; Καθένας μπορεί να λεει οτιδήποτε ιδιαίτερα όταν γι’ αυτό δεν έχει καμία συνέπεια. Το να μην συμμετέχεις σε ένα ΠΥΣΔΕ (συνδιοικητικό όργανο στην εκπαίδευση) δεν σημαίνει ότι είσαι επαναστάτης. Σίγουρα αποτελεί μια συνεπή στάση ταξικής ανεξαρτησίας. Αλλά μέχρι εκεί. Το κράτος θα γελάσει ειρωνικά για αυτή τη συνέπεια. Δεν θέλεις να ψηφίσεις μην πάς. Κάποτε θεωρούνταν σχεδόν εξτρεμισμός να απέχει κανείς από τις κάλπες των βουλευτικών. Προβλέπονταν μέχρι και ποινές γι’ αυτό. Τώρα δεν θα ασχοληθεί κανείς με αυτό. Οι αναρχικοί παρόλα αυτά συνεχίζουν να πιστεύουν ότι εδώ παίζεται ολόκληρη η επαναστατική τους τιμή. Επίσης μια αποχή όχι μόνο δεν είναι από θέση αρχής επαναστατική πράξη, αλλά μπορεί να είναι και μια καθαρή αυτοκτονία. Η στάση γενικά απέναντι στο κράτος επίσης δεν σημαίνει τίποτα. Μπορεί κανείς από τον καναπέ του και φορώντας τις παντόφλες του να κηρύσσει αδιάλλακτο αγώνα εναντίον των ιδεολογικών και κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους, διαβάζοντας ακατάπαυστα Πουλαντζα και Αλτουσέρ. Και για να μην παρεξηγηθούμε την επομένη να διαβάζει τη Ρώσικη επανάσταση του Λέον Τρότσκυ. Όλα αυτά έχουν μια αξία αν βάλεις τα παπούτσια σου και βγεις στο δρόμο. Αν η θέση σου για τον χαρακτήρα του ελληνικού καπιταλισμού σε οδηγήσει σε μια διεθνιστική θέση για την Κύπρο και το Μακεδονικό. Αν η θέση σου για το κράτος σε οδηγήσει στον αγώνα για να οργανωθούν απεργιακές φρουρές. Αν η θέση σου για το φασισμό σε οδηγεί όχι σε επαναλήψεις συνταγών του 33 για μέτωπο SPD-KPD, αλλά για να οργανώσεις τώρα τον αντιφασιστικό αγώνα, αναλαμβάνοντας εσύ την ευθύνη και όχι ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Σημαίνει πάνω απ’ όλα ότι αν εσύ καλείς τη ΓΣΕΕ αλλά η ΓΣΕΕ αδιαφορεί, και αναλάβει κάποιος άλλος αυτό το καθήκον, εσύ δεν θα κοιτάς που η συνταγή σου πήγε άπατη, αλλά θα τρέξεις να βοηθήσεις αυτόν που δίνει τη μάχη και παίζει το κεφάλι του. Και για να τελειώνουμε με την εξυπνάδα, σημαίνει πάνω απ’ όλα, μα πάνω απ’ όλα, ότι δεν συκοφαντείς και δεν παίζεις κρυφτούλι με την πραγματικότητα, αφήνοντας τους συντρόφους σου που μάχονται στην πρώτη γραμμή να τους αποτελειώσει ο αντίπαλος. Αυτό για όσους δεν το κατάλαβαν λέγεται επαναστατική ηθική. Λοιπόν για να παριστάνει κανείς τον επαναστάτη θα πρέπει να έχει επαναστατική τσίπα. Βεβαίως μπορεί να συνεχίζει να πουλάει τσάμπα συμβουλές στους νεόκοπους οπαδούς του, που θα τους χάσει σε 2-3 χρόνια το πολύ, όμως όλα αυτά ακούγονται αέρας κοπανιστός σε αυτούς που έχουν δώσει μάχες και παίζουν το κεφάλι τους, κρατώντας όχι το σημαιάκι της ΑΔΕΔΥ και της ΔΟΕ αλλά με την κόκκινη, το σφυροδρέπανο της 4^ης και το όνομα της οργάνωσής τους. Αυτοί έχουν δικαίωμα να λένε ότι έχουν πραγματικές διαφορές με τους άλλους. Γιατί αυτές τις διαφορές τις πληρώνουν μέχρι τώρα, το 2008, όχι το 1918, ούτε το 1978, με τα κατάγματα στο κρανίο τους και τα σπασμένα πλευρά και χέρια τους

Για να το πούμε διαφορετικά. Το να μουρμουράς «εμπρός για καταλήψεις και διαδηλώσεις» και αυτό να σημαίνει ότι μόλις ξεκινήσει η σύγκρουση (8 Μάρτη) εσύ τα μαζεύεις και φεύγεις καταγγέλλοντας όσους μάχονται σαν προβοκάτορες και ασφαλίτες, αυτό δεν σε κάνει επαναστάτη, αλλά σκέτο καραγκιόζη. Τουλάχιστον οι ρεφορμιστές δεν μιλάνε για συγκρούσεις, και ως εκ τούτου δεν έχουν ανάγκη στο τέλος να ανακαλύπτουν ευφάνταστα αστυνομικά σενάρια. Ρίχνουν την ευθύνη στους «αριστεριστές» και τελειώνει η συζήτηση. Οι δήθεν τώρα επαναστάτες, αρχίζουν το τσάμικο και το κρυφτούλι. Πως αλλιώς θα μείνουν πιστοί στις αρχικές τους διακηρύξεις και το «τέρμα πια στις εκτονώσεις». Και εφόσον δεν υπάρχει τίποτα πιο αριστερό απ’ αυτούς, τότε η σύγκρουση έγινε από ασφαλίτες και ήταν προβοκάτσια. Γι’ αυτό η σταλινική αριστερά και όλοι της οι κλώνοι γίνονται χυδαίοι και ανήθικοι σε τέτοιο βαθμό που ο κλασσικός ρεφορμισμός να μοιάζει αγγελούδι. Γι’ αυτό και εγκαταλείπουν τους αγωνιστές όταν διώκονται στο έλεος της καταστολής. Τι να υπερασπίσει τους «ασφαλίτες»;

Οι διαφορές λοιπόν, ανάμεσα στην «άκρα» ή ανάμεσα στην «άκρα» και τον ρεφορμισμό δεν υπάρχουν σε κενό αέρος, ούτε στέκονται μόνο σαν ιστορικές διαφορές χωρίς σημερινό αντίκρισμα. Μια ιδεολογική διαφορά αν δεν βρίσκει αντίκρισμα τώρα χάνει κάθε χρηστική αξία. Οι μεγάλοι επαναστάτες έλεγαν ότι τα κόμματα αποδεικνύουν την αντοχή τους μπροστά στα μεγάλα γεγονότα. Η ιδεολογική συνέπεια της σοσιαλδημοκρατίας έγινε κομμάτια μπροστά στον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο. Όλες οι διακηρύξεις για την ειρήνη και τον προλεταριακό διεθνισμό ξεχάστηκαν σε μια νύχτα. Οι σοσιαλδημοκράτες έγιναν σοσιαλσωβινιστές και πράκτορες της αστικής τους τάξης.

Η «άκρα» φυσικά δεν ήλθε μπροστά στην πρόκληση μιας επανάστασης ούτε ενός πολέμου, παρόλο που στο δεύτερο δείχνει πανέτοιμη να θυσιαστεί για την πατρίδα. Οι διακηρύξεις για την επανάσταση δεν την εμπόδισαν στην απεργία των δασκάλων να τα μαζέψει από κοινού με την συνδικαλιστική γραφειοκρατία, και στο φοιτητικό κίνημα όταν έφτασε η ώρα της τελικής σύγκρουσης (8/3/07) να υποχωρήσει χωρίς μάχη και καταγγέλλοντας όσους την έδωσαν. Εκεί κρίνεται η συνέπεια στην επαναστατική γραμμή και όχι στις διακηρύξεις. Για αυτό και αυτή η αριστερά βγάζει τα μάτια της όταν δεν κρίνεται τίποτα, ενώ όταν μυρίζει μπαρούτι, αναρωτιέται πως φτάσαμε μέχρι εδώ. Αυτή δεν είναι ούτε αριστερά, ούτε άκρα. Είναι η αριστερά της υποκρισίας και της περιορισμένης ευθύνης. Ότι διαφορές και να έχει αναμεταξύ της, δεν έχουν καμία σημασία. Για έναν απλά λόγο: Δεν πιστεύουν σε τίποτα. Κάποτε έφτιαξαν τις οργανώσεις τους πιστεύοντας ότι η επανάσταση είναι στο παραπέντε, τώρα είναι σίγουροι ότι δεν θα γίνει ποτέ. Ή και αν γίνει, θα γίνει είτε από το κίνημα, είτε από τη ΓΣΕΕ. Αυτοί πάλι δεν θα κάνουν κάτι. Το ερώτημα παραμένει. Γιατί υπάρχουν;

Το προλεταριάτο απαιτεί ενότητα

Η ζωή μας έχει δείξει ότι η εργατική τάξη απεχθάνεται τις μικρές ομάδες και τη διάσπαση. Αυτό συμβαίνει γιατί αντιλαμβάνεται από ταξικό ένστικτο ότι για να συγκρουστεί με την αστική τάξη και τα κόμματά της δεν αρκούν οι έξυπνες ιδέες, αλλά η δύναμη.

Οι μικρές ομάδες έλκουν κατά βάση διανοούμενους (εργαζόμενους με έντονη πνευματική και ατομικοποιημένη απασχόληση, πχ. δημοσιογράφοι, καθηγητές) και φοιτητική νεολαία.

Οι διανοούμενοι έχουν μια υπερβολική εμπιστοσύνη στα επιχειρήματά τους. Ομολογουμένως έχουν αυτή τη δυνατότητα. Πιστεύουν ότι άμα σε βάλουν κάτω, δεν γίνεται, θα σε πείσουν. Αυτό τους σπρώχνει σε μια ολοένα και μεγαλύτερη ακριβολογία στις διατυπώσεις, στο ύφος, στο στυλ και σε ένα σωρό άλλες λεπτομέρειες. Για έναν διανοούμενο το σημαντικότερο είναι ένα όσο το δυνατόν πιο ελεύθερο περιβάλλον χωρίς περιορισμούς και καταναγκασμούς. Αυτό το έχει μισοκερδίσει ήδη στον καπιταλισμό. Τείνει αυθόρμητα, όχι σε μια συγκεντρωτική οργάνωση με πειθαρχία στη δράση, αλλά, μάλλον σε ένα όμιλο διαρκούς συζήτησης. Γι’ αυτό και σε ένα πειθαρχημένο κόμμα ο εγωισμός και η ελευθερία του μπαίνει σε δοκιμασία. Θίγεται με το παραμικρό και αυτό κάνει σχεδόν αδύνατη τη συμμετοχή του σε ένα οργανωμένο στρατό. Οι μικρές οργανώσεις έρχονται γάντι σ’ αυτές τις προδιαγραφές.

Η φοιτητική νεολαία έλκεται επίσης από τις ομάδες για δύο λόγους: Πρώτον γιατί τα μεγάλα λόγια συγκινούν, (παρόλο που δεν μπορεί ακόμα να αξιολογηθεί η πραγματική τους αξία). Για έναν νέο το πιο σημαντικό δεν είναι η δυνατότητα να βρουν απήχηση οι ιδέες του, αλλά να οριοθετηθεί αποκτώντας ιδέες και ταυτότητα. Δεύτερον γιατί η νεολαία αντιδράει αυθόρμητα στους παλιότερους που ανήκουν στα παραδοσιακά κόμματα, τα οποία ταυτίζονται συλλήβδην με το καθεστώς ενώ απεναντίας στις μικρές οργανώσεις ανακαλύπτουν μια αίσθηση ελευθερίας που δεν υπάρχει στα μεγάλα κόμματα. Και τρίτον γιατί στις νεαρές ηλικίες υπάρχει και μια σχετική άγνοια κινδύνου αλλά και του πραγματικού μεγέθους της αντιπαράθεσης με τον αντίπαλο.

Η συμμετοχή σε μια περίεργη επαναστατική οργάνωση, εκτός του ότι είναι από μόνο του προκλητικό, εκλαμβάνεται και ως μια πράξη διαμαρτυρίας προς τις παραδοσιακές ισχυρές δυνάμεις της τάξης για το συμβιβαστικό τους ρόλο, για την νομιμοφροσύνη τους, και τελικά μια έκκληση να πάνε πιο αριστερά. Ακόμα και τα μέλη των Ερυθρών Ταξιαρχιών σε συνεντεύξεις τους μερικά χρόνια μετά τη σύλληψή τους αναφέρονται στο σχέδιο τους που ήταν να παρασύρουν ή καλύτερα να επαναφέρουν το ΚΚ Ιταλίας στον επαναστατικό δρόμο. Όπως αποδείχτηκε πολλά μέλη τους ήταν ταυτόχρονα και μέλη της Κομμουνιστικής Νεολαίας. Το ίδιο συνέβη και με τη διάσπαση της ΚΝΕ το 1990. Τα περισσότερα μέλη της ΚΝΕ έφυγαν για να διαμαρτυρηθούν για τη κυβέρνηση Τζανετάκη και για να εκφράσουν την απογοήτευσή τους για την οικτρή κατάρρευση του «υπαρκτού» που τόσο είχαν πιστέψει. Όταν συνειδητοποίησαν ότι το ΚΚΕ δεν βάζει μυαλό και δεν ακολουθεί την ΚΝΕ τότε οι περισσότεροι γύρισαν πίσω ή πήγαν σπίτι τους εντελώς απογοητευμένοι.

Το ίδιο πάνω κάτω συμβαίνει και με την πλειοψηφία των νέων αγωνιστών που στα πρώτα χρόνια της πολιτικοποίησής τους ιδιαίτερα στα πανεπιστήμια (γιατί μόνο εκεί υπάρχει η άκρα) διαλέγει τις μικρές οργανώσεις, οι οποίες στην πραγματικότητα λειτουργούν ως φράξιες στο φοιτητικό (ενίοτε στα ΕΑΑΚ) και όχι ως πραγματικές πολιτικές οργανώσεις. Αμέσως μετά το πανεπιστήμιο τις εγκαταλείπουν. Γιατί συμβαίνει αυτό το πράγμα; Μήπως γιατί οι άνθρωποι απλά συντηρητικοποιούνται μόλις φτάνουν τα 30; Αυτή είναι μια εύκολη ερμηνεία. Όμως υπάρχει μια βαθύτερη αιτία. Οι αγωνιστές αυτοί μόλις ενηλικιώνονται πολιτικά, ανακαλύπτουν μαζί με το πραγματικό μέγεθος της ταξικής πάλης και την καθημερινή αγριότητα του αγώνα για την επιβίωση και το μικρό μπόι αυτών των οργανώσεων που μέσα στο πανεπιστημιακό άσυλο παριστάνουν τον Τσε Γκεβάρα και μόλις βγουν απ’ έξω είναι κυριολεκτικά ανύπαρκτες και δεν έχουν πλέον να προσφέρουν τίποτα στον ενήλικα πλέον πρώην φοιτητή και νυν εργαζόμενο.  Επιπροσθέτως, κατά τη διάρκεια  των έντονων φοιτητικών χρόνων, οι νεολαίοι αυτοί αναπτύσσουν μια αγωνιστική δράση που όμως ήταν εν πολλοίς φερέφωνο συντεχνιακών συμφερόντων (τα δικαιώματα στο πτυχίο κλπ.) Στο συλλογικό τους υποσυνείδητο υπερισχύει πάντοτε, όχι η πολιτική αλλά η φοιτητική τους ταυτότητα (βλέπε πως τοποθετούνται δημόσια, όχι ως ΑΡΑΝ, ΑΡΑΣ, κλπ αλλά ως ηλεκτρολόγοι, μεταλλειολόγοι, αρχιτέκτονες κ.ο.κ.). Νοιώθουν μια απίστευτη δέσμευση με τη σχολή τους, σαν να είναι όλος τους ο κόσμος. Ότι είναι για έναν πρόεδρο 15μελους το λύκειό του. Λογικό δεν είναι; Εκεί είναι το μεγάλο αφεντικό, παραέξω είναι μια κλασική περίπτωση εφήβου. Αύριο οι ίδιοι άνθρωποι θα νιώθουν δεσμευμένοι από το επάγγελμά τους. Αυτός είναι και ο λόγος που οι ελάχιστοι που θα παραμείνουν στο κίνημα, συνεχίζουν να πολιτεύονται όχι ως ΝΑΡ, ΑΡΑΝ, ΑΡΑΣ, κλπ. αλλά σαν καθηγητές, δάσκαλοι, μισθωτοί τεχνικοί κ.ο.κ. Έτσι ακριβώς γίνονται φερέφωνα της συντεχνίας τους, με φόντο μια ανάλογη οικονομίστικη συνείδηση.

Η άκρα αριστερά, αφού έχει υποταχθεί στον φοιτητικό οικονομισμό, αρνείται να ενηλικιωθεί. Αδυνατεί να βρει ένα ρόλο για όσους τελειώνουν με το πανεπιστήμιο και το αντίστοιχο φοιτητικό life style. Τα παραμένοντα στελέχη της αναπαράγουν τις διαδικασίες των σχολών και μοιάζουν με αιώνιοι φοιτητές. Δεν είναι τυχαίο ότι μόνο στο χώρο της εκπαίδευσης αυτή η άκρα μπορεί και διατηρεί μια παρουσία. Το σχολείο είναι ένας καλός χώρος για να μείνεις πάντα νέος. Τα παιδιά, κάποιος ελεύθερος χρόνος, μια μίνιμουμ ελευθερία, το ότι δουλεύεις χωρίς να έχεις το αφεντικό στη μούρη σου, όλα αυτά βοηθάνε. Ένας δάσκαλος επιπλέον είναι και ένας διανοούμενος. Μπορεί όπως και ένας φοιτητής να αυτοσχεδιάζει ελευθεριακά συστήματα εκπαίδευσης, 12χρονα σχολεία, και φυσικά να ανταλλάσσει επιχειρήματα, να διαφωνεί και να μην συμβαίνει τίποτα. Η αυταπάτη ότι μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο με την παιδεία, δηλαδή με τα επιχειρήματα είναι ευρέως διαδεδομένη στην εκπαιδευτικό αριστερά. Εδώ βρίσκεται στο ίδιο μήκος κύματος με το φοιτηταριάτο. Εκεί όμως τελειώνει και η ελευθερία στον καπιταλισμό. Παραδίπλα δεν υπάρχει καμία ανοχή. Στις επιχειρήσεις και το δρόμο οι καπιταλιστές και το κράτος δεν αφήνουν περιθώρια για φλυαρίες. Επιβάλλονται με ένα στυγνό και βίαιο τρόπο. Εδώ δεν υπάρχει κανένας σεβασμός στις ιερές αγελάδες. Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και ο σεβασμός της διαφορετικότητας πάει περίπατο. Όποιος θέλει να σταθεί σε αυτό το περιβάλλον πρέπει να κάνει πραγματικό πόλεμο. Χρειάζεται στο πλάι του σοβαρά μεγέθη, κόμματα που να έχουν πέραση, συνδικάτα που να είναι αναγνωρισμένα ακόμα και από το νόμο και όχι στη φαντασία του κάθε αριστεριστή και του κάθε αναρχοσυνδικαλιστή που ονειρεύεται αυτόνομα συνδικάτα, συνεχείς εργατικές συνελεύσεις και παρατεταμένους αγώνες διαρκείας.

Αυτό που κάποτε ήταν σημαντικό για έναν φοιτητή ή και για έναν καθηγητή, που έχει εξασφαλίσει ένα ορισμένο ελευθεριακό περιβάλλον, να φαντασιώνεται τον καθαρό σοσιαλισμό και να ψάχνει πόσο γραφειοκράτης ήταν ο Τρότσκυ στην Κροστάνδη που δεν επέτρεψε στην Κομμούνα της ομώνυμης πόλης να αυτονομηθεί ακόμα κι αν έπεφτε στα χέρια της αντεπανάστασης, για έναν εργάτη είναι μια γελοιότητα. Αυτός έχει άλλα πιο επείγοντα προβλήματα που η θεωρητική (άκρα) αριστερά δεν έχει να τον βοηθήσει σε τίποτα.

Τα προβλήματα όμως δεν αντιμετωπίζονται πλατωνικά. Το προλεταριάτο απαιτεί ενότητα, γιατί η ισχύς βρίσκεται εν τη ενώσει. Οι διαφορές χάνουν τη σημασία τους. Γίνονται σχεδόν ακατανόητες. Μάλιστα από ένα σημείο και πέρα όσοι δεν μπαίνουν στο μπλοκ θεωρούνται εκτός από περίεργοι και διασπαστές. Για τους εργάτες το πράγμα είναι απλό: Η ύπαρξη δεκάδων οργανώσεων στην αριστερά ταυτίζεται με την ύπαρξη διαφορετικών καπετανάτων. Ακόμα κι αν κάποια απ’ αυτά έχουν περισσότερο δίκιο από τα υπόλοιπα, αυτό δεν λύνει το πρόβλημα ότι το μέτωπο έχει αδυνατίσει. Ότι δεν υπάρχει ένα ενιαίο κέντρο για να συντονίσει το στρατόπεδο. Όσο κι αν δεν ευθυνόμαστε εμείς γι’ αυτή την κατάσταση, ακόμα κι αν οι εργάτες μας αναγνωρίζουν ότι έχουμε δίκιο σε πολλά πράγματα, η διάσπαση παραμένει ακατανόητη, από την άποψη των αναγκών της αντιπαράθεσης με τα αφεντικά και τα αστικά κόμματα.

Μια επίκληση σε ένα «ενιαίο μέτωπο» (εδώ έχουν master όλοι οι τροτσκιστές) που δεν πραγματοποιείται ποτέ, ή μια υπεκφυγή ότι μπορεί να είμαστε σε διαφορετικά κόμματα και οργανώσεις, αλλά έχουμε τουλάχιστον κοινά συνδικάτα, επίσης δεν αποτελεί μια πειστική  απάντηση.

Αυτό το σχήμα μπορεί να μας βολεύει, αλλά για έναν εργάτη είναι ιερογλυφικά. Αυτός αντιλαμβάνεται τα πράγματα μονομπλόκ. Δεν μπορεί να διακρίνει (και καλά κάνει) το ταξικό από το πολιτικό, και πώς να το κάνει όταν υπάρχουν 30 οργανώσεις που διεκδικούν ένα στρέμμα γης.  Πολλοί, ιδιαίτερα από τον τροτσκιστικό χώρο μιλάνε ακατάσχετα για το ενιαίο μέτωπο. Όμως μόλις τελειώσουν δεν καταλαβαίνει κανείς ποιους περιλαμβάνει αυτό το μέτωπο. Ξεχνάνε ότι το μέτωπο μπορεί να γίνει ανάμεσα σε υπαρκτές, αναγνωρίσιμες και αντίστοιχες δυνάμεις και όχι ανάμεσα σε ένα κόμμα μερικών χιλιάδων μελών και μια ολιγομελή ομάδα μερικών δεκάδων αγωνιστών.

Δυστυχώς η βαθύτερη ουσία μιας μικρής επαναστατικής οργάνωσης, δεν μπορεί να αξιολογηθεί ούτε καν από πρωτοπόρους εργάτες, γι’ αυτό και στο τέλος αντιμετωπίζεται όχι στη βάση της σοβαρότητας των ιδεών που εν δυνάμει αντιπροσωπεύει, αλλά στη βάση της χλεύης που προκαλεί η αδυναμία της. «Μα πόσοι είσαστε τελικά;» Αυτό είναι το κλασσικό ερώτημα που δεχόμαστε, μόλις επιχειρήσουμε να πείσουμε κάποιον να στρατευτεί μαζί μας. «Μα είναι δυνατόν να επηρεάσετε κάτι με αυτές τις δυνάμεις;» Οι άνθρωποι που μας ρωτάνε δεν είναι περίεργοι. Είναι απλώς ρεαλιστές. Μας λένε στα μούτρα το αυτονόητο. «Όσο και να σας τρωει το δίκιο δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα». Και εκεί τελειώνουν όλα.

Η γεωγραφία της αριστεράς

Η σημερινή γεωγραφία της ελληνικής αριστεράς είναι το προϊόν δεκάδων διασπάσεων στο πέρας 35 χρόνων πολιτικής σταθερότητας. Δεν έχει σημασία αν αυτές οι διασπάσεις την εποχή που έγιναν ήταν απολύτως δικαιολογημένες, ή και όχι. Δεν αξιολογούμε αυτό, παρά μόνο τι έχει αφήσει αυτή η υπόθεση ύστερα από 1/3 αιώνα. Στο χώρο της «άκρας» ο αριθμός αυτών των ομαδοποιήσεων αγγίζει τις μερικές δεκάδες. Δίπλα σ’ αυτές υπάρχει και μια πανσπερμία συνδικαλιστικών και τοπικών σχημάτων που κατά μια έννοια έχουν την αναφορά τους στο χώρο αυτό. Ανεξάρτητα από το πως κάθε μια απ’ αυτές τις ομαδοποιήσεις συνειδητοποιεί το πρόβλημα αυτό, σημασία έχει ότι ο κόσμος που βρίσκεται έξω απ’ αυτές ακόμα και η βάση τους διαισθάνεται ότι δεν μπορεί να πάει μακριά με αυτά τα σαράβαλα.

Ο λαός της αριστεράς απαιτεί πλέον ενότητα. Αυτό εκφράζεται με πολλούς τρόπους. Ένας είναι το σιχτίρισμα για τις διαφορές του παρελθόντος. Πολλοί θεωρούν ότι εκεί βρίσκεται η αιτία των κακών: Στον τροτσκισμό, το μαοϊσμό, τον σταλινισμό. Υπάρχουν οργανωμένες δυνάμεις που επενδύουν οπορτουνιστικά σε αυτή την ερμηνεία για να παίξουν το δικό τους παιχνίδι. Εμείς πολεμήσαμε αυτή την τάση πολιτικής και ιστορικής αμνησίας, και ταυτόχρονα παραγραφής των σταλινικών και ρεφορμιστικών προδοσιών, θεωρώντας ότι η αποσαφήνιση του παρελθόντος αποτελεί προϋπόθεση για την ανασυγκρότηση του επαναστατικού κινήματος. Αλλά ποιος μας ακούει. Είναι τέτοιο πλέον το έδαφος που δεν επιτρέπει όχι καμία αποσαφήνιση, μα ούτε καν το άνοιγμα της συζήτησης. Το κλίμα των μικροομάδων, που βρίσκονται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας σε συνδυασμό με τον θλιβερό χειροτεχνισμό τους δεν βοηθάνε στο ιδεολογικό ξεκαθάρισμα και την επανασύνδεση με την επαναστατική παράδοση, αλλά τελικά όλους τους φορείς της σύγχυσης που υποσυνείδητα επιθυμούν και τελικά αναπαράγουν αυτή την κατάσταση ακριβώς για να μην μπορούν να αποκαλυφθούν οι ανεπάρκειές τους.

Η ύπαρξη πλέον αυτών των ομάδων έχει τις περισσότερες φορές ως επίφαση ένα ιδεολογικό ή και πολιτικό πλαίσιο. Πλέον συγκροτούνται στη βάση πολύ πιο πεζών ζητημάτων. Απλώς έχουν συνηθίσει στους κλειστούς κύκλους, με τους λιγοστούς και γνώριμους ανθρώπους που έχουν μάθει να εμπιστεύονται ο ένας τον άλλον αλλά κανένα παραέξω, ή ακόμα έχουν μάθει να συνεννοούνται ή να δουλεύουν με ένα ορισμένο στυλ. Ακόμα και σε αυτούς τους μικροσκοπικούς οργανισμούς έχει αναπτυχθεί και μια ορισμένη οργανωτική σιγουριά, αν όχι γραφειοκρατία, με την ρουτίνα της και με όσους την εγγυούνται. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν σχηματίσει την δική τους επετηρίδα και επιπλέον, αν δεν αντλούν υλικά ανταλλάγματα έστω και πενιχρά, σίγουρα απολαμβάνουν στα πλαίσια της ομάδας μια αρκετά μεγάλη δόση αναγνωρισιμότητας, που σε ένα ανοικτό περιβάλλον πιθανό να τη χάσουν. Όλα αυτά έχουν χτιστεί σε 20-30 χρόνια χωρίς βίαιες διακοπές. Η επετηρίδα είναι μεγάλη και τα μικροσυμφέροντα άπειρα.

Το να αποφασίσουν, να υπερβούν τον εαυτό τους, ακόμα κι αν συνειδητοποιούν -μετά από 30 χρόνια- ότι το σχέδιό τους έχει βαλτώσει, είναι σαν να ζητάει κανείς από ένα μπακάλη 60 χρονών να κλείσει το μαγαζί για να δουλέψει έστω και σαν μεριδιούχος σε ένα μεγάλο συνεταιρικό σούπερ μάρκετ. Είναι φυσικώς αδύνατο ακόμα και αν καταλαβαίνει ότι μόνο έτσι δεν θα συντριβεί από τον ανταγωνισμό. Έχουν αναπτύξει στο πέρας των χρόνων μια αξεπέραστη μικροαστική νοοτροπία, που σε συνδυασμό με τον εγωισμό που δεν κατάφεραν να είναι αυτές το μελλοντικό κόμμα, δεν αφήνει κανένα περιθώριο να παραδεχτούν ότι τελείωσε ο κύκλος τους, και να ρίξουν τις δυνάμεις τους σε μια νέα προσπάθεια.

Υπάρχει και κάτι ακόμα. Οι ομάδες αυτές αν και η ύπαρξή τους δικαιολογείται μόνο ιδεολογικά κατά βάθος είναι εξαιρετικά αδύναμες και σε αυτό τον τομέα. Αυτό συμβαίνει γιατί παριστάνοντας το κόμμα, προσπαθούν να αναπτύξουν μια άμεση πολιτική δραστηριότητα. Επειδή κι αυτό είναι αδύνατο, λόγω μεγέθους, κατεβαίνουν κατηγορία συγκεντρώνοντας τις λίγες δυνάμεις τους σε επιμέρους και αποσπασματικές δραστηριότητες, όπως ο συνδικαλισμός σε κάνα δυο χώρους και τελικά μόνο στο πανεπιστήμιο, καμία θεματική, και κάνα δυο γειτονιές. Με τα χρόνια ο κόσμος που συσπειρώνεται και ίσως στρατολογείται γύρω από αυτές τις οριακές προσπάθειες αποκτάει μια επίσης αποσπασματική πολιτική τεχνογνωσία, πολύ χαμηλότερης ποιότητας από την αρχική των πρώτων ιδρυτικών στελεχών, οι οποίοι τόλμησαν το βήμα έχοντας στο μυαλό τους το σύνολο του σχεδίου. Το επίπεδο πέφτει τόσο χαμηλά που κάνει αντικειμενικά αδύνατη κάθε μελλοντική ανάνηψη. Στο βαθμό που δεν βάζουν από μόνες τους ένα τέλος στη μιζέρια τους, θα συνεχίσουν να λειτουργούν μέχρι να εκφυλιστούν εντελώς, εξαντλώντας ότι χρήσιμο έχει απομείνει και θα μπορούσε να συνεισφέρει σε ένα νέο κύκλο.

Και τι θα γίνει που οι περισσότερες απ’ αυτές τις ομάδες δεν επιθυμούν να αυτοδιαλυθούν και να ξαναενωθούν; Τίποτα περισσότερο μέχρι να χάσουν και την ψυχή τους. Μια ομάδα που δεν αναπτύσσεται σε ένα ανταγωνιστικό έτσι κι αλλιώς ταξικό και πολιτικό περιβάλλον, για να διατηρηθεί στη ζωή πρέπει να αποφεύγει διαρκώς τις συγκρούσεις. Η στρατηγική επιβίωσης αυτών των σεχτών είναι ακριβώς η ίδια με τη στρατηγική επιβίωσης (ειρηνική συνύπαρξη) της σταλινικής γραφειοκρατίας. Όσο αποφεύγεις τη μάχη τόσο μεγαλώνει το προσδόκιμο επιβίωσης. Αυτή είναι η φιλοσοφία της ελληνικής «άκρας».

Τα αποτελέσματα τα ζούμε εδώ και καιρό. Ο χώρος αυτός έχει χάσει πλέον κάθε αντανακλαστικό. Τα αποθέματα αγωνιστικότητας είναι ήδη στον πάτο. Αποφεύγει τη μάχη σαν το διάολο το λιβάνι. Για να δικαιολογήσει τη στάση του συμπεριφέρεται όπως η γραφειοκρατία που σε κάθε μαχητική ενέργεια διακρίνει μόνο προβοκάτορες και ασφαλίτες. Στο σημείο αυτό χάνει κάθε αίσθηση της συντροφικής αλληλεγγύης, γίνεται ανήθικος, και τελικά χάνει και την ψυχή του. Το βλέπουμε αυτό κάθε φορά που έστω και ένα μικρό μέρος αγωνιστών ή ομάδων της «άκρας» βρίσκεται στο στόχαστρο του κράτους, γιατί αντιστάθηκαν έμπρακτα στην τρομοϋστερία και την καταπάτηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων (τρομοδίκες, λευκά κελιά, σκευωρίες κατά αγωνιστών, απαγωγές κλπ), είτε γιατί κατά τη διάρκεια κοινωνικών ή πολιτικών αγώνων θεώρησαν ότι απέναντι στην προσπάθεια καταστολής και τρομοκρατίας (ΜΑΤ, φασιστικές συμμορίες, απεργοσπαστικοί μηχανισμοί) το κίνημα και οι οργανώσεις του δεν μπορούν να μένουν με σταυρωμένα τα χέρια, αλλά να υπερασπιστούν έμπρακτα τον αγώνα.

Η οργάνωσή μας βρέθηκε αρκετές φορές αντιμέτωπη με τέτοιου είδους συμπεριφορές. Αποκορύφωμα το τελευταίο περιστατικό της παραλίγο δολοφονίας του συντρόφου μας Κ. Κουνενάκη στις 2/2/08 (αντιφασιστική διαδήλωση, κοινή δράση χρ.αυγής ΜΑΤ) και η αδιαφορία που έδειξε σύσσωμος ο χώρος, όχι μόνο σε πολιτικό αλλά και σε ανθρώπινο επίπεδο. Όλοι αυτοί, μαζί και το ΚΚΕ, σε ένα αντίστοιχο περιστατικό με τον Κουσουρή εφάμιλλης δημοσιότητας είχαν στρατοπεδεύσει κατά εκατοντάδες, μαζί και εμείς, έξω από το Ιατρικό Κέντρο εκδηλώνοντας, όπως και έπρεπε, την συμπαράστασή τους. Εδώ οι «επαναστάτες» της «άκρας» προφανώς έκριναν ότι δεν αξίζει τον κόπο να φερθούν με τον ίδιο τρόπο, σαν να μην τους αφορούσε η υπόθεση. Φωτεινή εξαίρεση το ενδιαφέρον του ΕΕΚ, ελάχιστων μεμονωμένων συντρόφων και ενός βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ του Λεβέντη.

Από τα δεκάδες έντυπα της «αντικαπιταλιστικής και ριζοσπαστικής αριστεράς» στα άρθρα τους για τα γεγονότα τις 2ας Φλεβάρη δεν βρήκαν το λόγο να αναφέρουν ότι ο βαρύτατα τραυματισμένος είναι τροτσκιστής λέγεται τάδε και είναι σύντροφος της τάδε οργάνωσης. Τι να πει κανείς. Σύμφωνα με αυτή τη λογική δεν θα ήταν απαραίτητο να ξέρουμε ότι το 65 δολοφονήθηκε ο Πέτρουλας, ούτε λίγο πριν ο Λαμπράκης. Το 1980 ήταν άσκοπο που μάθαμε τα ονόματα των Κουμή και Κανελοπούλου και το ίδιο ισχύει και για τον Τεμπονέρα το 91. Την ώρα που οι φασίστες διέδιδαν με τη βοήθεια των καναλιών ότι οι τραυματίες είναι ένας αλβανός και ένας υπόδικος (για τον 2^ο βαριά τραυματισμένο αναρχικό σύντροφο), επιχειρώντας να απαξιώσουν και τελικά να αποκρύψουν τα πραγματικά πρόσωπα, τα έντυπα της «άκρας» αριστεράς δεν έγραψαν, ούτε μια, μα ούτε μια αναφορά για τις πολιτικές ταυτότητας των τραυματιών και ιδιαίτερα του συντρόφου μας, παίζοντας το παιχνίδι της ανωνυμίας και επομένως της εξαφάνισης των πραγματικών στοιχείων. Όταν δεν υπάρχει όνομα είναι σαν να μην έγινε τίποτα. Τι σημαίνει κάποιος «αγωνιστής»; Αν δεν πεις ποιος, δεν σημαίνει τίποτα. Τι σημαίνει νεκροί του Πολυτεχνείου αν δεν ξέρουμε τα ονόματά τους για να αποτίσουμε φόρο τιμής φωνάζοντας παρών. Γι’ αυτό και η χούντα έστειλε τους ασφαλίτες στα νοσοκομεία για να υποχρεώσουν τις οικογένειες των νεκρών να τα δηλώνουν αυτοκινητιστικά δυστυχήματα. Ας μην αναρωτιόμαστε όταν θα ακούσομε  «ποιοι νεκροί, ονόματα έχετε;» Έχουμε φτάσει στο σημείο να εξηγούμε σε αυτούς τους «επαναστάτες» τα πιο στοιχειώδη. Ας φανταστούμε να μην υπήρχε η αστική Ελευθεροτυπία, τα Νέα και η ρεφορμιστική Αυγή, και να εξαρτιόταν η πληροφόρηση από τα έντυπα της «άκρας». Δεν θα μάθαινε κανείς τα ονόματα ούτε και την πολιτική ταυτότητα των βαριά τραυματισμένων αγωνιστών. Είναι τραγικό μόνο να το σκέφτεται κανείς. Μετά βεβαίως θα μας καλέσουν να συζητήσουμε για το μέλλον του επαναστατικού κινήματος, την ανασύνθεση και διάφορα άλλα, σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Ε, δεν έχει και τόση σημασία το όνομα, ούτε η πολιτική ταυτότητα. Εμ βέβαια, αφού είμαστε όλοι αγωνιστές, ε; Όλοι το ίδιο δεν είμαστε; Και αυτοί που πάνε μπροστά, και αυτοί που μένουν πίσω, και αυτοί που μάχονται και αυτοί που φιλοσοφούνε. Και μετά λέμε ότι υπάρχουν διαφορές ανάμεσά τους. Στα ασήμαντα άπειρες. Στα σημαντικά δεν υπάρχει καμία. Το μόνο που υπάρχει είναι πονηριές και υποκρισία.

Μα είναι σοβαρό αυτό το θέμα; Βεβαίως είναι. Γιατί η απόκρυψη του ονόματος και της πολιτικής ταυτότητας, σε αποφορτίζει από τις ευθύνες που σου αναλογούν. Αν πεις ότι ένας τροτσκιστής, κομμουνιστής σύντροφος παραλίγο να χάσει τη ζωή του αμέσως αναλαμβάνεις υποχρεώσεις. Και εσύ τι κάνεις, που είσαι επίσης τροτσκιστής και κομμουνιστής; Θα πρέπει κάτι να κάνεις. Όμως εσύ την ίδια μέρα με διάφορες δικαιολογίες εγκατέλειψες τη μάχη, ρίχνοντας την ευθύνη στους «άγνωστους» και χωρίς ταυτότητα «αντιφασίστες» αφήνοντας να εννοηθεί ότι πρόκειται για τους «γνωστούς άγνωστους» που «παρεισφρύουν» στις πορείες. Αυτό εξάλλου ειπώθηκε ανοιχτά. Όμως οι αγωνιστές της Εργατικής Εξουσίας δεν είναι ούτε αντιφασίστες ούτε άγνωστοι. Είναι πασίγνωστοί έχουν όνομα και δράση και πάνω απ’ όλα παίρνουν την ευθύνη για τις πράξεις τους, γεγονός που τους διακρίνει κάθετα απ’ όλες τις ομάδες που η ειδικότητά τους είναι το τσάμικο. Είναι δύσκολο για κάποιον να μην πάρει θέση αν πει όλη την αλήθεια. Προκείμενου λοιπόν να αποποιηθεί τις ευθύνες κάνει ότι δεν κατάλαβε. «Μπα ήσασταν και εσείς εκεί. Βρε τι μας λες;»

Η μικρότητα σε όλο της το μεγαλείο. Αυτή είναι η ελληνική «άκρα». Ιδεολογική μπουρδολογία, συμβουλές αφ’ υψηλού και εκ του ασφαλούς, ρετούς στα γεγονότα και τις φωτογραφίες, φυγομαχία, έλλειψη στοιχειώδους συντροφικότητας. Αν θα άξιζε μια μικρή οργάνωση είναι ότι δεν αναπαράγει αυτή τη συμπεριφορά. Δεν υπάρχει καμία πλέον αμφιβολία ότι όσοι συμπεριφέρονται με αυτό τον άθλιο τρόπο έχουν τελειώσει μια για πάντα.

Η ήττα της μεταπολιτευτικής «άκρας» αριστεράς την έχει μεταμορφώσει σε ένα λείψανο του παρελθόντος. Η «άκρα» έχει πλέον μόνο γεωγραφική έννοια. Σαν αυτό που ισχυρίζεται ο ελληνικός εθνικισμός για τη Μακεδονία. Θα μπορούσε κατ’ αναλογία να έχει μια διπλή ονομασία. Ας πούμε «γηραιά άκρα αριστερά», ή καλύτερα «πρώην άκρα αριστερά». Δεν υπάρχει καμία επαναστατική ουσία σε αυτό το χώρο και πάνω απ’ όλα καμία ελπίδα να βγει κάτι από εδώ.

Για έναν καινούργιο σχεδιασμό απαιτείται μια καταρχήν αποκατάσταση της πραγματικής και ουσιαστικής αριστερής γεωγραφίας, αποδεσμευμένης από τις ιστορικές καταβολές κάθε οργανωμένης έκφρασης, και με βασικό κριτήριο την τρέχουσα στάση τους σε βασικά κοινωνικά και πολιτικά γεγονότα της τελευταία δεκαετίας. Γιατί της τελευταίας δεκαετίας; Γιατί βασικά κάθε προσπάθεια θα κριθεί από τη νέα γενιά και όχι από τους βετεράνους. Και κάθε γενιά θυμάται και αξιολογεί μόνο πρόσφατα γεγονότα. Για έναν 25αρη το 1989 είναι σαν το 1821. Για αυτόν κάθε μήνας είναι ότι 5 χρόνια για έναν μεσήλικα.

Η αριστερά λοιπόν δεν ανταποκρίνεται πλέον στη γεωγραφία του 70. Άλλωστε δεν μπορεί να μετατοπίζεται ο ρεφορμισμός, το ΠΑΣΟΚ να «αλλάζει» φύση, ισχυρές συνδικαλιστικές ομοσπονδίες όπως η ΟΤΟΕ να μοιάζουν με ομαδούλα της άκρας, και η «άκρα» να διατηρεί ηθικόν ακμαίο, άφθαρτο νου και σώμα. Σιγά και μην έχει ανακαλύψει το αθάνατο νερό. Αν ξεχνάγαμε για λίγο τα κλισέ μας και μπαίναμε στη θέση ενός αντικειμενικού παρατηρητή που μόλις έφτασε στη χώρα, η εικόνα της αριστεράς θα ήταν τελείως διαφορετική. Η «άκρα» δεν είναι πλέον πιο αριστερά από το ρεφορμισμό. Και το ΚΚΕ δεν είναι πιο αριστερά από το ΣΥΡΙΖΑ. Η τοποθέτηση στο χώρο έχει αλλάξει. Όχι με βάση τι ήταν κανείς πριν 30 χρόνια, ούτε με βάση τις αφηρημένες του ιδέες.

Η «άκρα» μπορεί ακόμα στη συνείδηση ενός κόσμου να διατηρεί τη θέση της, αλλά μόνο από κεκτημένη ταχύτητα του παρελθόντος. Ο τρόπος που δραστηριοποιείται, οι προγραμματικές της θέσεις, και οι προοπτικές που βάζει την καθιστούν στον ίδιο πολιτικό χώρο με την υπόλοιπη αριστερά.

Το ΚΚΕ επίσης δεν είναι το ίδιο με την εποχή της κραταιάς σοβιετικής γραφειοκρατίας. Σήμερα δεν υπάρχει ο Μπρέσνιεφ, ούτε η σχολή των κούτβιδων. Το ΚΚΕ βρίσκεται ιδεολογικά θολωμένο και η γραμμή του θυμίζει μεθυσμένο που δεν ξέρει που πέφτει ο βορράς και που ο νότος.

Ο ΣΥΝ ενώ πριν από 7-8 χρόνια ετοίμαζε την κηδεία του, με μια στροφή προς τα Φόρουμ και τα κινήματα δείχνει όχι μόνο να κερδίζει τον αγώνα της επιβίωσης, αλλά να είναι ο μόνος σχηματισμός σε επίπεδο πλέον ΣΥΡΙΖΑ που να προκαλεί την προσοχή, όχι μόνο του 10% του πιστού λαού της αριστεράς, αλλά ενός ευρύτερου κομματιού της κοινωνίας. Αν σήμερα μεγαλώνει η επιρροή της αριστεράς (ΚΚΕ+Συριζα) ξεπερνώντας πλέον το 20% έστω και στα γκάλοπ, αυτό γίνεται χάρη στην ελκτικότητα του ΣΥΡΙΖΑ. Ο σχηματισμός αυτός τέλος είναι ο μόνος που στη κεντρική σκηνή εμφανίζεται σαν ο υποστηρικτής χωρίς όρους των αγώνων της τελευταίας περιόδου, για αυτό και σε όλα τα γκάλοπ εμφανίζεται σε ποσοστά 45% σαν η πιο σκληρή αντιπολίτευση στη ΝΔ όταν το ΚΚΕ και το ΠΑΣΟΚ έχουν 12%.

Ενώ το ΚΚΕ θα πρέπει να βρει μια νέα σχολή να διαπαιδαγωγεί τα νέα της στελέχη μετά το λουκέτο της ΚΟΥΤΒ, οι «ανανεωτές» την έχουν ήδη βρει και προελαύνουν με τη σχολή Τσίπρα.  Η σχολή αυτή βεβαίως είναι βουτηγμένη στο ρεφορμισμό. Εντούτοις είναι ένας αναβαπτισμένος – ζωντανός ρεφορμισμός που παρεμβαίνει στις κρίσιμες μάχες, καλύπτοντας υπαρκτές ανάγκες. Βγήκαν από την κολυμπήθρα της Γένοβα, των Φόρουμ και των νέων πολιτικών ρευμάτων της Λ. Αμερικής.  Η ηλικιακή τους σύνθεση, παιδιά της δεκαετίας του 90, είναι μια ακλόνητη απόδειξη ότι πρόκειται για έναν ανανεωμένο φρέσκο ρεφορμισμό και όχι για δοκιμασμένα και σε απόσυρση στελέχη. Η ελκτικότητα που προκαλεί ο Τσίπρας μπρος τον Χαλβατζή βγάζει μάτι, ανεξάρτητα αν και οι δύο είναι ρεφορμιστές.

Επίσης απαντάει στο πιο σημαντικό που είναι η ενότητα της αριστεράς. Αυτό είναι το πιο ισχυρό του όπλο. Η τακτική ΣΥΡΙΖΑ έχει ένα βασικό πλεονέκτημα σε σχέση με το ΠΑΜΕ. Δεν καλεί κανένα να αφήσει απ’ έξω τις πολιτικές και ιδεολογικές του καταβολές. Ανεξάρτητα αν κανείς πιστεύει ότι μπορεί να βγει κάτι με τσιμπολογήματα από όλα τα ιστορικά ρεύματα, (εμείς πάντως όχι) η διαδικασία αυτή είναι πολύ πιο τίμια και αξιοπρεπείς για όσους θέλουν να συμμετέχουν. Από την άλλη για να συμμετάσχεις στο ΠΑΜΕ του ΚΚΕ θα πρέπει να παρατήσεις απ’ έξω τις πολιτικές σου ιδέες. Αυτό ισχύει ακόμα και για το ΚΚΕ. Στο ΠΑΜΕ δεν συμμετέχουν κόμματα, αλλά «κοινωνικές» οργανώσεις. Με αυτό το τρικ -μέτωπο της κοινωνίας από τα κάτω- το ΚΚΕ κλείνει κάθε πολιτική ζύμωση πριν αρχίσει. Άλλο τα ταξικά, άλλο τα πολιτικά ζητήματα. Ναι στην ταξική ενότητα, όχι στην πολιτική. Αυτό είναι το τροπάρι του ΚΚΕ. Λες και μπορεί να υπάρχει ταξική ενότητα χωρίς πολιτική βάση. Το ίδιο επαναλαμβάνουν όλοι οι μαθητευόμενοι κλώνοι του με τα 15 πρωτοβάθμια σωματιάκια τους και τις «ταξικές» τους συγκεντρωσούλες.

Με αυτή τη θέση όμως αφήνουν απ’ έξω το πιο καίριο ζήτημα που απασχολεί τον κόσμο της αριστεράς. Ποιο είναι αυτό; Να ενωθούμε και να ξαναδούμε ενωμένοι μπροστά στον αντίπαλο τις προηγούμενες διαφορές. Ας γίνει επιτέλους ένα up date. Ας καταλάβουμε γιατί τους τροτσκιστές τους τρωει 80 χρόνια το δίκιο και δεν το έχουν βρει ακόμα. Ας δούμε αυτοί οι μαοϊκοί έχουν να προσφέρουν κάτι στην περικύκλωση του αντιπάλου, ή είναι αυτό που ακούμε στο Νεπάλ που αφού διώξουν τον μονάρχη ετοιμάζονται να φέρουν τον… καπιταλισμό. Αυτό το απλό πραγματάκι απαιτεί ο κόσμος που διατηρεί την επαφή με το περιβάλλον. Δεν καταλαβαίνει πλέον γιατί η αριστερά παραμένει διασπασμένη. Ο μόνος που συνεχίζει απτόητος να υπερασπίζεται αυτή τη διάσπαση είναι ο ακραιφνής σταλινισμός. Αν τα διάφορα ΚΚΕ, ΜΛ και ΝΑΡ θέλουν να μείνουν απέξω ας μείνουν και να αναλάβουν την ευθύνη για τη συνεχιζόμενη διάσπαση. Μόνο που σε λίγο δεν θα βρίσκουν κανένα επιχείρημα για να τη δικαιολογήσουν. Θα είναι σαν το ΚΚΕ που το μόνο επιχείρημα που του έχει απομείνει για το ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι πριν από 18 χρόνια ψήφισε το Μάαστριχτ.

Είναι απίστευτο. Για να ανακαλύψει κανείς το λόγο της διαφορετικότητάς του είτε θα ανατρέχει δυο τρις δεκαετίες πίσω, είτε θα σκίζει την τρίχα στα τέσσερα στα πιο επουσιώδη ζητήματα. Μέσα σε 18 χρόνια η γερμανική σοσιαλδημοκρατία πέρασε στην αντεπανάσταση, το μπολσεβίκικο κόμμα υπό την ηγεσία του Στάλιν έστειλε στο εκτελεστικό απόσπασμα ολόκληρη την ηγεσία της ρώσικης επανάστασης, ενώ ακόμα κι αυτή η σταλινική ΕΣΣΔ που επί δυναστείας Μπρέσνιεφ είχε μπει στον αγύριστο δρόμο του Παλλαϊκού κράτους επέστρεψε στον πρωτόγονο μαφιόζικο καπιταλισμό. Όλα αυτά μπορούν να συμβούν ακόμα και σε 18 μήνες. 18 ολόκληρα χρόνια αρκούν για να διαλύσουν 10 μπολσεβίκικα κόμματα και να τα ξαναφτιάξουν, να διαλύσουν την 3^η Διεθνή και να συμπεριλάβουν σχεδόν 2 παγκοσμίους πολέμους αν προσθέσουμε και άλλα έξι. Για το ΚΚΕ ο χρόνος έχει άλλη διάσταση. Είναι αιώνιος, άφθαρτος, δεν προκαλεί καμία αλλαγή. Δεν επιφυλάσσει τομές, καμπές, εκπλήξεις, στροφές. Τίποτα. Όλα έχουν πάρει το δρόμο τους. Πότε όμως έγινε η αρχή αυτή της αέναης πορείας; Πότε έγινε το προπατορικό αμάρτημα; Μόνο για το Βατικανό και το Οικουμενικό πατριαρχείο τα πράγματα μπορεί να συμβαίνουν με αυτό τον τρόπο. Αλλά τι λέμε τώρα. Υπάρχει κανείς που κατέχει την αλήθεια περισσότερο από τους πάπες του ΚΚΕ;

Τι σημαίνει σήμερα ενότητα και γιατί

Αν υπάρχει μια ελπίδα σήμερα αυτή βρίσκεται στην ενότητα της αριστεράς, όχι γιατί έχουμε καμία αυταπάτη ότι θα λυθούν ως δια μαγείας οι διαφορές, ούτε ότι ρεφορμισμός και επανάσταση θα γίνουν ένα. Το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ με όλες του τις αντιφάσεις δείχνει να ικανοποιεί την ανάγκη αυτή και αυτός είναι ο βασικός λόγος που εισπράττει την επιδοκιμασία ευρύτερων κομματιών της κοινωνίας. Η συσπείρωση αυτή δίνει ύστερα από χρόνια την δυνατότητα να συμβούν παράλληλα δύο γεγονότα: η αριστερά να αποκτάει στο σύνολό της μια δυναμική να συσπειρώσει πραγματικά νέες δυνάμεις πέρα από μια πρόθεση ψήφου και δεύτερον σε αυτή τη βάση να ανοίξει με φόντο αυτή τη δυναμική η συζήτηση για τη στρατηγική και τακτική της αριστεράς και μαζί μ’ αυτό να διαμορφωθούν οι νέες διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στο ρεφορμισμό και την επανάσταση. Διαχωριστικές γραμμές που θα μπορούσαν να εκφραστούν ακόμα και μέσα στο ίδιο κόμμα. Βεβαίως η αντοχή αυτής της συνύπαρξης θα εξαρτηθεί από μια σειρά παράγοντες και πάνω απ’ όλα από το αν η ρεφορμιστική πτέρυγα διαλέξει παρά την θλιβερή ιστορική εμπειρία, να δώσει το φιλί της ζωής στο αστικό καθεστώς και το καπιταλιστικό σύστημα, και μάλιστα σε μια χρονική στιγμή που βουλιάζει σε μια αξεπέραστη οικονομική και κοινωνική κρίση.

Πάντως όταν λέμε ενότητα της αριστεράς δεν εννοούμε την «ενότητα στη δράση» από τα δεκάδες καπετανάτα που σχεδιάζουν ναυμαχίες σε ένα φλιτζάνι νερό. Στην πραγματικότητα η «ενότητα» αυτή είναι μια καρικατούρα απ’ αυτές που ζούμε τα τελευταία χρόνια με το χώρο αυτό. Ας θυμηθούμε τις 45 υπογραφές για τις απαγωγές των πακιστανών και το κάλεσμα το Νοέμβρη του 2005 εν μέσω Πολυτεχνείου σε μια ανοιχτή συζήτηση στο Γκίνη. Το αμφιθέατρο είχε κλειστεί την ίδια ακριβώς ώρα από το ΝΑΡ για δική του επετειακή συζήτηση για άσχετο θέμα ενώ υποτίθεται ότι συμμετείχε στην πρωτοβουλία. Κανείς τους δεν το γνώριζε. Επίσης κανένα από τα μέλη των ΑΡΑΝ ΑΡΑΣ αν και οι υπογραφές τους ήταν στις 45 δεν συμμετείχε στην εκδήλωση λόγω απόλυτης αγνοίας όχι μόνο της εκδήλωσης αλλά και των απαγωγών. Αυτοί δεν διαβάζουν ούτε Ελευθεροτυπία, αν και ξέρουν τα πάντα περί Αλτουσέρ και καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης στην εκπαίδευση που συνεχίζεται χωρίς διακοπές τα τελευταία 30 χρόνια. Ξέρουμε πως πέφτουν οι υπογραφές και επίσης ξέρουμε ότι δεν αξίζουν τίποτα. Είναι σαν τον πρόεδρο του Μετάλλου στη ζώνη του περάματος που περιφέρεται από σύσκεψη σε σύσκεψη εκπροσωπώντας 15 σωματεία στη ζώνη. Πολύ βαρύ πράμα. Ότι και να λεει αυτός ο υπερπρόεδρος δεν σημαίνει τίποτα. Ούτε ο ίδιος δεν θυμάται ύστερα από μερικές ώρες που έχει πρωτοβάλει την υπογραφή του. Το ΣΕΚ κάνει το ίδιο με τα συνδικάτα, οι πρώην άκρα και νυν ριζοσπάστες κάνουν το ίδιο με τα σχηματάκια τους, τα μέτωπά τους, τους πόλους τους και τις γκρούπες τους. Είναι μια υπογραφή χωρίς αντίκρισμα, κάτι σαν το πληθωριστικό χρήμα. Χαρτονομίσματα των δισεκατομμυρίων που δεν αγοράζεις ούτε μια κάλτσα.

Αυτό το είδος «ενότητας» έχει χρεοκοπήσει και όλος ο κόσμος το έχει συνειδητοποιήσει. Τα σχήματα αυτά δεν έχουν πλέον καμία βαρύτητα. Το να πουν 18 «οργανώσεις» της πολιτικής και της κοινωνικής άκρας ότι θα κάνουν κάτι είναι ήδη σαν να μην πρόκειται να κάνουν τίποτα.

Εμείς ότι λέμε το κάνουμε και  αυτό το έχουμε πληρώσει και όλα αυτά όχι σαν ηλεκτρολόγοι, αρχιτέκτονες μισθωτοί τεχνικοί, παιδαγωγοί και φαναρτζήδες και άλλες ιδιότητες του «λαϊκού μαζικού κινήματος», αλλά σαν τροτσκιστές της Εργατικής Εξουσίας, γεγονός για το οποίο είμαστε και θα συνεχίζουμε να είμαστε υπερήφανοι. Πράγματι αν σε κάτι συμμετέχουμε εμείς παίρνει άλλη βαρύτητα. Αλλά ένας κούκος δεν μπορεί να φέρει την άνοιξη. Στο τέλος καταγράφεται στο συλλογικό υποσυνείδητο σαν ένας όπως όλοι οι άλλοι.

Η ενότητα σήμερα δεν μπορεί να μπαίνει με την έννοια της ενότητας δράσης των υπαρκτών «οργανώσεων», διότι πολύ απλά αυτές οι «οργανώσεις» δεν μπορούν να κινητοποιήσουν ούτε το πολιτικό τους γραφείο. Εκεί τελειώνουν όλα περί ενιαίου μετώπου και κοινής δράσης. Πλέον η υπόθεση αυτή πρέπει να μπεi σε μια εντελώς νέα βάση που να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και όχι σε κάτι που δεν υπάρχει. Και αυτή η νέα βάση είναι η υπέρβαση των σημερινών οργανωτικών σχέσεων που παραμένουν σαν ένα τσόφλι του παρελθόντος. Υπέρβαση δεν σημαίνει ότι θα υπερβούμε τις ουσιαστικές διαφορές. Οι διαφορές θα εμφανιστούν εκ νέου κάνοντας refresh στο σήμερα. Οι διαχωριστικές γραμμές θα επαναχαραχθούν σε νέα βάση. Αλλά όλα αυτά να έχουν μια ουσία. Ο Τσίπρας κάνει αυτή τη δουλειά για το ρεφορμισμό. Αλλά για να το πετύχει πρέπει να γονιμοποιηθεί με τα κινήματα, την ριζοσπαστική αριστερά, τους διάφορους ισμούς. Είναι ένας τρόπος για να κάνει format στο σκληρό και να λειτουργήσει το σύστημα. Έτσι μόνο μπορεί να σβήσει ιούς που δεν σβήνουν με κανένα antivirus. Ακριβώς αυτό πρέπει να κάνουμε και εμείς. Να ανανεωθούμε. Χρειαζόμαστε και εμείς ένα format, να φύγει η σαβούρα. Να φρεσκάρουμε τις γραμμές μας, τον τρόπο που δρούμε, τα οργανωτικά μας σχήματα, την πολιτική μας. Να δούμε ξανά τι ακριβώς μας χωρίζει από το ρεφορμισμό, από ένα σημερινό ρεφορμισμό, όχι γενικά το ρεφορμισμό που ξέραμε. Αυτό πρέπει επίσης για να έχει περιεχόμενο να το κάνουμε μαζί με τον κόσμο που θέλει να ξαναδοκιμάσει την αριστερά και που επιτέλους μετά από δεκαετίες επιστρέφει. Ο κόσμος αυτός δεν καταλαβαίνει πλέον τι είναι αυτό που κρατάει την αριστερά χώρια. Κι αν ακόμα διακρίνει διαφορές δεν καταλαβαίνει γιατί να μην συζητηθούν από κοινού στα πλαίσια του ίδιου κόμματος.

Ο περισσότερος κόσμος ακόμα και αγωνιστές που αυτοτοποθετούνται στην άκρα, θεωρούν ότι τα σημερινά μορφώματα, είναι μαγαζάκια που οι εργολάβοι τους (=ηγεσίες) έχουν συμφέροντα να διατηρείται αυτή η κατάσταση, ενώ τα μέλη αυτών των οργανώσεων είναι οι εργάτες-θύματα που παράγουν υπεραξία για τους εργολάβους (ή κόκκινους πρίγκιπες). Το καθεστώς των περισσότερων ομάδων που αν και ολιγομελείς διαθέτουν μερικούς επαγγελματίες και σαν τους επαίτες ψάχνουν όλοι την ώρα για λεφτά, χωρίς καν να σκέφτονται (;) τις υποχρεώσεις που δημιουργούν, ακόμα και από τους εχθρούς τους, επιβεβαιώνει αυτή την εικόνα διαφθοράς. Εμείς επιλέξαμε να μείνουμε έξω από τέτοιες δουλειές. Παρόλα αυτά υπάρχουν άνθρωποι που μας ρωτάνε αν έχουμε επαγγελματίες, αν έχουμε δουλέψει στη ζωή μας, αν είμαστε παιδιά του κομματικού σωλήνα κ.ο.κ. Είναι προφανές ότι δεν υπάρχει λόγος εφόσον οι οργανώσεις στο λαϊκό υποσυνείδητο έχουν αυτή την εικόνα να υποβάλλουμε τους εαυτούς μας σε αυτή την εξευτελιστική δοκιμασία. Μας έχει μείνει αρκετή αξιοπρέπεια για να νιώθουμε το ειρωνικό βλέμμα του κάθε νεόκοπου κινηματία ή του κάθε «βετεράνου» ξερόλα, όταν κρατάμε την Εργατική Εξουσία ή να απολογούμαστε στον κάθε καμένο από το σταλινισμό και την άκρα, μετά από 25 χρόνια γιατί επιμένουμε στη γραμμή της επανάστασης. Έτσι κι αλλιώς δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα. Δυστυχώς όμως, η άποψη αυτή είναι κυρίαρχη. Το μικρό μας παράδειγμα δεν αρκεί για να αλλάξει την γενική αίσθηση. Όπως και η μαχητικότητά μας στο δρόμο και το ότι παίρνουμε στα σοβαρά την υπογραφή μας δεν αλλάζει σε τίποτα τη γενική απαξίωση που έχουν υποστεί όλες οι «κοινές» προσπάθειες. Κανένας δεν θα μάθει για μας, γιατί όλοι θα το έχουν κρύψει. Όταν διώκεται ένας κομμουνιστής κρύβουμε την πολιτική του ταυτότητα γιατί δήθεν είναι πιο political correct το «αγωνιστής εργάτης». Το παραμυθάκι του κάθε αυτόνομου εργατιστή και όλων των αδιαμεσολάβητων «αλληλέγγυων» για να οικοδομήσουν τα ανεμομαζώματά τους. Το ίδιο έγινε και στις 2/2. Κανείς δεν έμαθε ότι υπήρχαν τροτσκιστές στην πρώτη γραμμή. Το έκρυψαν όλοι. Ο Σπάρτακος, το Ξεκίνημα, το Δίκτυο, η ΔΕΑ, το ΣΕΚ, το ΝΑΡ η άκρα ολόκληρη, μιλώντας για αναρχικούς και προβοκάτορες. Μας εξαφάνισαν παρόλο που παίζαμε το κεφάλι μας. Δεν καταλαβαίνουν όμως ότι έτσι, ότι αγωνιστικό και ηθικό στοιχείο υπάρχει, το στέλνουν στην αναρχία. Το προτιμούν, από το να παραδεχτούν ότι στο χώρο τους υπάρχουν αγωνιστές με χαρακτηριστικά που έχουν ξεχαστεί εδώ και δεκαετίες.

Στο βαθμό που υπάρχει αυτή η άποψη, είναι μάταιο να συνεχίζουμε σ’ αυτό το δρόμο. Ο κόσμος απαιτεί να κλείσουν τα μαγαζιά. Τελικά έχει απόλυτο δίκιο. Απαιτεί ενότητα, όχι γιατί έχει καμία αυταπάτη για τους ρεφορμιστές, αλλά για να γίνει η κάθαρση, για να γίνει format για να λειτουργήσει ξανά το σύστημα.

Η ενότητα της αριστεράς είναι σήμερα κλειδί γιατί εξυπηρετεί δύο κρίσιμους στόχους: 1) Ενότητα απέναντι στον αντίπαλο και 2) ένα κοινό πολιτικό περιβάλλον (προσοχή πολιτικό, όχι «κοινωνικό») για να ανοίξει η κουβέντα για τη στρατηγική και την τακτική του κινήματος από δω και πέρα, και να τεθούν οι πολιτικές κόντρες σε μια νέα βάση, όπου ο κόσμος της αριστεράς θα συμμετάσχει και θα μπορεί να πάρει θέση, χωρίς την ίδια στιγμή να εγκαταλείπει έδαφος στα χέρια του αντιπάλου. Σημαίνει ότι συζητάμε και στο τέλος ψηφίζουμε τη γραμμή. Ανοιχτά και με συνείδηση ότι η απόφαση αυτή μετράει, απέναντι στον αντίπαλο, θα γίνει κεντρικό ζήτημα, δεν θα μείνει στα πλαίσια μιας συζήτησης μεταξύ 42 ατόμων στο Γκίνη που δεν βάζει κανένα παραπάνω καθήκον και δεν το παίρνει χαμπάρι ούτε η ΚΥΠ. Κοινό πολιτικό περιβάλλον σημαίνει ανάληψη πολιτική ευθύνης, από όλον τον κόσμο που συμμετέχει και όχι από 4-5 παραμένοντες κουρασμένους επαγγελματίες καθοδηγητές. Σ’ αυτό το περιβάλλον μπορούν να εκπαιδευτούν οι νέες γενιές των επαναστατών.

Η «άκρα» μας προσφέρει ένα τέτοιο περιβάλλον; Όχι, γιατί με απόφαση των καθυστερημένων πρώην σταλινικών έχουν επιβάλει τη δικτατορία του αγνού συνδικαλισμού. Όποτε μαζεύεται αυτός ο χώρος, γίνεται ένα μασκέ πάρτυ. Όλοι έρχονται ντυμένοι φοιτητές, δάσκαλοι, καθηγητές και μισθωτοί τεχνικοί. Κανένας δεν έρχεται με τις πολιτικές του απόψεις. Οι άνθρωποι αυτοί λένε ότι είναι άκρα αριστερά αλλά πουθενά δεν το υπερασπίζονται παρά μόνο στις εκλογές κάθε 4 χρόνια, εκεί δηλαδή που δεν έχει κανένα νόημα. Όλον τον άλλο καιρό θριαμβεύει σε αυτό το χώρο ο συνδικαλιστικός κρετινισμός. Όλοι κάνουν στην πάντα για να περάσουν οι αστέρες των ΕΑΑΚ, των Παρεμβάσεων και των δημοτικών κινήσεων. Μπροστά σε αυτές τις μετριότητες, σύντροφοι που έχουν διάθεση να αναλάβουν τις πολιτικές τους ευθύνες εκμηδενίζονται. Ε, τέρμα πια με αυτό το πάρτυ. Μόνο αν βγάλουν τις μάσκες τους ξανασυζητάμε.

Πως μπορεί να πραγματοποιηθεί αυτή η ενότητα; Το βέλτιστο θα ήταν να αυτοδιαλύονταν όλες οι οργανωμένες δυνάμεις της αριστεράς και να δημιουργούσαν από την αρχή ένα νέο πολιτικό κόμμα. Και εννοούμε κόμμα, όχι πόλους, μέτωπα και άλλες υπεκφυγές. Γιατί τα μέτωπα είναι ένας τρόπος να συνεχίζει ο ένας να ρίχνει την ευθύνη στον άλλο. Δεν υπάρχει καμία δέσμευση στους «πόλους». Πρόκειται για ανεμομαζώματα περιορισμένης ευθύνης.

Μια τέτοια εξέλιξη θα ισοδυναμούσε με θαύμα. Είναι αδύνατο να παρθεί μια ταυτόχρονη απόφαση. Ο καθένας συνειδητοποιεί το πρόβλημα με τους δικούς του ρυθμούς. Άλλοι ούτε που το διανοούνται. Όμως αυτό δεν μπορεί να είναι άλλοθι για όσους το καταλαβαίνουν να κάνουν σαν να μην το βλέπουν μέχρι να γίνει κοινός τόπος.

Ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα δίνει μια ευκαιρία να δοκιμαστεί αυτό το σχέδιο. Ακόμα κι αν δεν είναι το καλύτερο, ωστόσο μπορεί να είναι ένα σημείο εκκίνησης. Πολλοί αντιλαμβάνονται τον ΣΥΡΙΖΑ σαν μια υπέρβαση των οργανώσεων, σαν μια ρουφήχτρα που θα καταπιεί τη διασπασμένη αριστερά, αφού αυτή δεν μπορεί να συνεννοηθεί αλλιώς. Την ηγεμονία σε αυτό το περιβάλλον την έχει ο ρεφορμισμός. Αλλά δεν θα μπορούσε να γίνει κι αλλιώς. Αυτό δεν χρειάζεται να αποθαρρύνει τους επαναστάτες. Αυτοί δεν θα πάνε στο ΣΥΡΙΖΑ για να πείσουν τους ρεφορμιστές ηγέτες. Αυτό είναι αδύνατον. Μας ενδιαφέρει αν η κοινωνική διαμαρτυρία μπορεί να εκφραστεί πολιτικά και μέσα από ποιες οργανωμένες διαδικασίες. Στο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να βλέπουμε όχι μόνο το ρεφορμιστικό του πρόγραμμα και τα φλερτ στην κεντροαριστερά, αλλά και τις αυταπάτες του κόσμου που βλέπει προς τα κει μια κάποια διέξοδο στο πρόβλημα της αριστεράς και επίσης την άμεση προοπτική η αριστερά να μπει σφήνα στο αστικό δικομματικό σύστημα πολιτικής εκπροσώπησης, του οποίου σήμερα τα ποσοστά του για πρώτη φορά εδώ και 30 χρόνια τίθενται υπό αμφισβήτηση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί για ένα χρονικό διάστημα να αποτελέσει ένα χώρο που θα αλέσει και θα ξαναζυμώσει την αριστερά, καλύπτοντας εν μέρει ένα τεράστιο κενό πολιτικής εκπροσώπησης των καταπιεσμένων απέναντι στις πολιτικές δυνάμεις του ταξικού αντίπαλου. Αυτό δεν θα κρατήσει αιώνια. Οι πολιτικές και κοινωνικές προκλήσεις στο άμεσο μέλλον θα κρίνουν και τη διάρκεια αυτού του πειράματος. Σε αυτή τη διαδικασία θα ξαναβρούν τη θέση τους οι δυνάμεις, που θέλουν να μείνουν πιστές στην επανάσταση, αλλά όχι από το αναχωρητήριο του καναπέ τους, αλλά μέσα στα βαθιά νερά της πρωτοπορίας της εργατικής τάξης και της προλεταριακής νεολαίας. Στις δυνάμεις που βάζουν πάνω από τα μαγαζάκια και τις προηγούμενες μορφές, την ουσία και το περιεχόμενο του ανειρήνευτου επαναστατικού αγώνα. Ας ξαναμοιραστεί λοιπόν η τράπουλα και οι σίγουρες για τον εαυτό τους δυνάμεις δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα. Οι άλλοι ας χαθούν σε έναν κόσμο που δεν υπάρχει πια.

Και η οικοδόμηση «Κόντρα στο Ρεύμα»;

Πολλοί σύντροφοι, ακόμα και φίλοι μας πολύ πιθανόν να εκπλαγούν ακούγοντας τέτοιου είδους σκέψεις. Όλα αυτά έχουν καμία σχέση με όσα λέγαμε μόλις πριν 4 χρόνια στο «Κόντρα στο Ρεύμα»; Μπορούν να είναι μια συνέχεια στην πορεία της Εργατικής Εξουσίας, της οικοδόμησης μιας ανεξάρτητης επαναστατικής οργάνωσης σε ανταγωνισμό με το ρεφορμισμό; Και η θέση μας για την ανασύνθεση; Μήπως τελικά αργήσαμε μερικά χρόνια για να παραδεχτούμε ότι αυτός είναι ο μόνος δρόμος; Ας τα δούμε όλα αυτά ένα ένα.

Η Εργατική Εξουσία ιδρύθηκε το 1996 συνδέοντας την ανάγκη για την οικοδόμηση μιας ισχυρής πολιτικής οργάνωσης, όχι μέσω μιας αφηρημένης ιδεολογικής προπαγάνδας, αλλά πάνω σε τρέχουσες πολιτικές μάχες. Η δεκαετία του 90 έβρισκε ολόκληρη την αριστερά στριμωγμένη στον τοίχο, ύστερα από την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ. Το ΚΚΕ προσπαθούσε να συνέλθει ύστερα από δύο απανωτές διασπάσεις, την ίδια στιγμή που αναζητούσε μια νέα αναφορά μετά την πτώση του «υπαρκτού». Ο Συνασπισμός ήταν σχεδόν ανύπαρκτος με τη δεξιά πτέρυγα να κυριαρχεί και να θέλει να ενσωματωθεί όσο το δυνατόν γρηγορότερα στο σχέδιο της κεντροαριστεράς. Η παλιά άκρα αριστερά δυνάμωνε όχι όμως πολιτικά αλλά καλύπτοντας συνδικαλιστικές τρύπες. Πολιτικά είχε ήδη στεγνώσει. Το ΣΕΚ που είχε αναπτυχθεί στις αρχές του 90 έμπαινε ήδη σε κρίση με την επιλογή του να ψάχνει φαντάσματα (μια ανύπαρκτη ριζοσπαστικοποίηση) στην εκσυγχρονιστική σοσιαλδημοκρατία, με αποτέλεσμα να γίνεται η τραγική ουρά της. Η Εργατική Εξουσία προσπάθησε να διαφοροποιηθεί από όλη αυτή τη μιζέρια. Νοιώθαμε ότι μπορούσαμε να ανατρέψουμε τις ισορροπίες. Να σπρώξουμε κατά κάποιο τρόπο οργανώσεις και αγωνιστές. Να τους δείξουμε ότι μπορούμε να πάρουμε πολιτικές πρωτοβουλίες. Στα πανεπιστήμια ήρθαμε σε ρήξη με τον ιδιόμορφο φοιτητικό οικονομισμό της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και των ΕΑΑΚ. Θεωρούσαμε ότι αυτό το δυναμικό θα πρέπει να πολιτικοποιηθεί βγαίνοντας έξω από το φοιτητικό άσυλο, παίρνοντας θέση για τους μετανάστες, το ρατσισμό, τον εθνικισμό. Χωρίς να το επιδιώκουμε διαπιστώσαμε ότι όχι μόνο δεν ξυπνάμε τα επαναστατικά ένστικτα, αλλά ότι γινόμαστε και «ενοχλητικοί». Οι πρωτοβουλίες που πήραμε όχι μόνο δεν έβρισκαν απήχηση αλλά σχεδόν αντιμετωπίστηκαν με εμπάθεια. Ο χώρος αυτός είχε πλέον αποκτήσει αντανακλαστικά γραφειοκρατίας. Πολλά από τα στελέχη του έχουν πλέον κάτσει για τα καλά σε μια σειρά δημοσιογραφικά συγκροτήματα, άλλα σε ΔΣ συνδικάτων και ομοσπονδιών και άλλα διαπραγματεύονται την επιστροφή τους στην ρεφορμιστική αριστερά. Όλοι αυτοί επηρεάζουν ποικιλοτρόπως στη γραμμή και τη στάση αυτού του χώρου και δεν δείχνουν πια καμία διάθεση να επιστρέψουν σε μαχητικές πρωτοβουλίες. Η προσαρμογή τους φάνηκε σε γεγονότα που ο χώρος αυτός μπορούσε να κρίνει την έκβαση της αντιπαράθεσης (εξεταστικά 98), όπως επίσης και σε πολιτικά γεγονότα (καταστολή, διώξεις, δημοκρατικά δικαιώματα, φασισμός, ρατσισμός, εθνικά) που όχι μόνο δεν διαφοροποιήθηκε αλλά θα λέγαμε και μέσα από μια σιωπή συναίνεσε σε κεντρικές επιλογές της κυβέρνησης και του κράτους.

Θεωρούσαμε ότι ακόμα και χωρίς μια μεγάλη οργάνωση και σε μια μη επαναστατική κατάσταση μπορούμε να κάνουμε επαναστατική πολιτική και δράση.  Όσοι ξεκινήσαμε το 96, και μερικοί από μας από τα τέλη τα 80΄s, φέραμε βαρέως ένα τροτσκισμό που από καθέδρας σχεδίαζε ενιαία μέτωπα, εργατοαγροτικές επαναστάσεις και κυβερνήσεις, έκρινε τα πάντα και τους πάντες αλλά χωρίς ουσιαστική και διακριτή συμμετοχή -ως τροτσκισμός- στον καθημερινό αγώνα. Αφηρημένη προπαγάνδα, αφ’ υψηλού πολιτική, απέχθεια στη χειρονακτική επαναστατική εργασία, καθήκοντα σε τρίτους, γλειψίματα στο ρεφορμισμό και τον κεντρισμό, μηδενική αποτελεσματικότητα.

Κάτι έπρεπε να γίνει. Ο τροτσκισμός δεν αξίζει τέτοια τύχη. Η οργάνωσή μας ανέλαβε να αποκαταστήσει το κύρος του, μπροστά σε διάφορους που επέμεναν στα 90’s ότι μαζί με το σταλινισμό και τον μαοϊσμό έχει πεθάνει και ο τροτσκισμός. Βάλαμε στόχο να αλλάξουμε την εικόνα. Αυτό απαιτούσε λιγότερα λόγια και περισσότερες πράξεις. Θέλαμε να αποδείξουμε ότι ο τροτσκισμός είναι μια μαχητική δύναμη σήμερα και όχι μόνο κάποτε. Ότι μπορεί να δώσει λύσεις τώρα, χωρίς πολλές φλυαρίες. Ότι εμείς αυτό που λέμε το εννοούμε. Όλο το σχέδιο μπορούσε να συνοψιστεί σε λίγες λέξεις: Οικοδομούμε την οργάνωση μέσα από μαχητικές ενέργειες. Που θα μπορούσε να φανεί αυτό; Η αφορμή δόθηκε με το άνοιγμα των γραφείων μια φασιστικής συμμορίας που το συνδύασε με απανωτές επιθέσεις και ξυλοδαρμούς αριστερών νεολαίων και μεταναστών στον Πειραιά. Κάποιος έπρεπε να τους δώσει ένα μάθημα.

Με αυτό το πνεύμα αναπτύξαμε μια πλούσια αντιφασιστική δράση το 96 στον Πειραιά και το 97 στην Κυψέλη. Όταν μιλάμε για δράση δεν εννοούμε καλέσματα στη ΓΣΕΕ ή σε κάποιο φαντασιακό «ενιαίο μέτωπο» για να κυνηγήσει τους φασίστες, αλλά, σε ένα συνολικό πολιτικό σχέδιο που περιελάμβανε όχι μόνο προπαγάνδα αλλά και πρακτική δράση αναλαμβάνοντας και την ευθύνη για την υλοποίησή του. Η φάση αυτή ήταν ένα μεγάλο σχολείο για τους συντρόφους που πήραν μέρος, για το τι μπορεί να σημαίνει οργάνωση δράσης. Μας έδωσε αυτοπεποίθηση απέναντι σε παλιές οργανώσεις που όμως δεν είχαν καμία δυναμική. Γύρω από αυτή τη δουλειά και σε συνδυασμό με την ηγεμονική παρέμβαση σε ορισμένες σχολές συγκεντρώσαμε ένα αριθμό νεολαιών αγωνιστών. Το πιο σημαντικό ήταν η δυναμική που είχαμε και που τη δείχναμε στα μαζικά μπλοκ και τις δημόσιες εμφανίσεις. Εκείνη τη στιγμή πιστέψαμε ότι έχουμε μπει σε μια φάση διαρκούς οικοδόμησης, κάνοντας αποφασιστικά και γρήγορα βήματα προς το στόχο μας. Προς στιγμήν θεωρήσαμε ότι μπορούμε να υπερβούμε τη φάση της ομάδας κατευθείαν με μαζικές στρατολογίες. Ούτε είχαμε σκεφτεί, αν μπορούμε να τις χωνέψουμε.

Εκεί ακριβώς αγγίξαμε τα όριά μας. Υπάρχουν τρεις βασικοί λόγοι γι’ αυτό:

α) Κάθε επαναστατική πολιτική δράση έξω από το πανεπιστημιακό άσυλο και πέρα από τα στενά γεωγραφικά όρια συγκεκριμένης περιοχής του κέντρου της Αθήνας προσκρούει σε ένα ορισμένο σημείο σε υπέρτερους συσχετισμούς που για να αντιμετωπιστούν απαιτούνται διαφορετικά σε ποιότητα και ποσότητα μεγέθη. Κάθε βήμα που γίνεται βρίσκει ακόμα μεγαλύτερη αντίσταση, από μηχανισμούς που δεν είναι διατεθειμένοι να διαπραγματευθούν κεκτημένους συσχετισμούς. Αυτό που σήμερα παίρνει δημοσιότητα, οι επιθέσεις σε στέκια, οι παρακολουθήσεις πολιτικών δραστηριοτήτων και αγωνιστών, οι απειλές και η τρομοκρατία, όλα αυτά που ο κόσμος της αριστεράς πίστευε ότι αφορούσαν το μακρινό παρελθόν, για όσους επιχειρούσαν να δράσουν μακριά από το άσυλο των Εξαρχείων και των πανεπιστημίων ήταν μια καθημερινότητα.

Η Εργατική Εξουσία δοκιμάζοντας να σπάσει τα όρια ανάμεσα σε μια γενικόλογη προπαγανδιστική δουλειά και σε μια συγκεκριμένη επαναστατική παρέμβαση όταν επέλεγε να μπει σε ένα μέτωπο το έκανε με όλες της τις δυνάμεις και πάντα στην πρώτη γραμμή. Το όφελος από αυτή την ομολογουμένως μαχητική δραστηριότητα ήταν δυσανάλογα μικρότερο από το κόστος και μεσοπρόθεσμα δημιουργούσε συνθήκες διαρκούς αιμορραγίας και γρήγορης εξάντλησης της δυναμικής της

β) Γνωρίζαμε από την αρχή ότι η προσπάθεια αυτή δεν θα έχει αποτελέσματα στο βαθμό που ο χώρος της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και πολύ περισσότερο της τροτσκιστικής δεν θα έμπαινε σε αντίστοιχες διαδικασίες. Όταν ανοίγαμε νέους δρόμους μας ενδιέφερε να ακολουθήσουν και άλλοι. Σκοπεύαμε να μεγαλώσουμε την πίττα και όχι να μοιραστούμε αυτή που υπήρχε. Για να το πούμε διαφορετικά. Θεωρούσαμε ότι ο χώρος της άκρας συσπειρώνει το πλέον πρωτοπόρο δυναμικό της αριστεράς, ιδιαίτερα σε μια δεκαετία που οι δύο κυρίαρχοι ρεφορμιστικοί μηχανισμοί βρίσκονται σε μια βαθιά κρίση ταυτότητας. Αυτό πράγματι συνέβαινε ιδιαίτερα σε χώρους νεολαίας. Πιστέψαμε ότι αυτή η νέα γενιά μπορεί να μαζικοποιήσει και τα ταυτόχρονα να «αναγκάσει» τις οργανώσεις να προχωρήσουν πολιτικά. Όμως η μαζικοποίηση αυτή δεν κατευθύνθηκε προς τις πολιτικές οργανώσεις αλλά έμεινε σε συνδικαλιστικές και τοπικές παρεμβάσεις. Γι’ αυτό είχαν ήδη φροντίσει οι μεγάλες οργανώσεις του χώρου οι οποίες τροφοδοτούσαν τη ροή αυτή ακριβώς γιατί ήταν ανίκανες να χτίσουν μια πολιτική δομή. Αυτό τις εξυπηρετούσε γιατί έτσι μπορούσαν να διαχειρίζονται τον κόσμο αυτό μέσα από τα διάφορα σχήματα (ΕΑΑΚ, Παρεμβάσεις, γειτονιές) και την ίδια στιγμή να αποφεύγουν κάθε πολιτικό και ιδεολογικό ξεκαθάρισμα πατώντας στην αδυναμία των σχημάτων να σηκώσουν ένα τόσο βαρύ καθήκον. Η κατάσταση αυτή έκανε αδύνατη κάθε προσπάθεια αφενός για κεντρικές πολιτικές παρεμβάσεις και αφετέρου για βάθεμα της πολιτικής ζύμωσης προκείμενου να συζητηθούν επιτέλους οι διαφορές ανάμεσα στις οργανώσεις και τα ιστορικά ρεύματα του κινήματος και μέσα από αυτή τη διαδικασία να προκύψει πραγματικά μια ισχυρή εναλλακτική λύση στο ρεφορμισμό. Όσο εμείς επιμέναμε σε μια τέτοια προοπτική, κάνοντας ταυτόχρονα ανοιχτή και σκληρή κριτική στις θέσεις και τη στάση των οργανώσεων, των πόλων  και των παρατάξεων της «άκρας», τόσο συνειδητοποιούσαμε την ανεπάρκεια αλλά και την ηθική αυτού του χώρου, που δεν άργησε να καταφύγει σε μεθόδους λάσπης και συκοφαντίας προκειμένου να μετατοπίσει τη συζήτηση και να αποφύγει να απαντήσει στην κριτική. Πολλές φορές μάλιστα, πράγμα που το συνεχίζουν ακόμα, όταν γίναμε στόχος του κράτους ή και των φασιστών, ο χώρος αυτός απέδειξε ότι έχει χάσει πλέον κάθε επαφή με την προλεταριακή αλληλεγγύη και την επαναστατική ηθική. Η παρουσία μας ήταν ενοχλητική για όλο το χώρο, γιατί φέρναμε ένα φρέσκο αέρα, που τους χάλαγε την ησυχία. Οι άνθρωποι αυτοί ήταν κουρασμένοι, δεν ήθελαν άλλες περιπέτειες. Εμείς τους υπενθυμίζαμε τις υποχρεώσεις τους. Αυτοί δεν ήθελαν να θυμούνται τίποτα απ’ όλα αυτά.

γ) ο πιο σημαντικός λόγος όμως είναι ότι δεν μπορέσαμε να διαχειριστούμε τα ανοίγματα που κάναμε. Ακόμα κι αν οι παλιότεροι σύντροφοι είχαν καθαρό ότι η δράση που αναπτύσσουμε είναι μερική, εξαιτίας της γενικής μας αδυναμίας, και ότι η χρησιμότητά της δεν βρίσκεται σε αυτή καθ’ εαυτή τη δραστηριότητα, αλλά στο ότι διαπαιδαγωγούμε αγωνιστές στην επαναστατική πολιτική δράση, στο τέλος χάσαμε το έλεγχο αυτής της εργασίας. Οι περισσότεροι νέοι σύντροφοι που κερδήθηκαν στην αντιφασιστική δράση ή σε μια φοιτητική παρέμβαση, τελικά απέκτησαν μια εντελώς αποσπασματική πολιτικοποίηση. Ναι μεν ήταν μέλη σε μια τροτσκιστική οργάνωση, αλλά το ενδιαφέρον τους ήταν στραμμένο εξολοκλήρου στο αντιφασιστικό ή το φοιτητικό. Από κει και πέρα το τι είναι η οργάνωση, που θέλει να το πάει, τα γενικά της καθήκοντα, η υπόλοιπη αριστερά, η άκρα, η γενική πολιτική κατάσταση, η παγκόσμια, όλα αυτά παρέμεναν σε δεύτερο πλάνο. Κάθε προσπάθεια να ανοίξουμε αυτή τη συζήτηση κατέληγε σε αποτυχία.

Τελικά πάθαμε αυτό που παθαίνει όλη η άκρα που κινείται εδώ και 30 χρόνια με ένα κατακερματισμένο τρόπο. Στρεβλή και μερική αντίληψη, πολιτική ενότητα σε πολύ χαμηλό επίπεδο. Η διαφορά είναι ότι εμείς προσπαθήσαμε να ανοίξουμε κεντρικά πολιτικά ζητήματα, να σπάσουμε τα όρια μιας στενής συνδικαλιστικής και φοιτητικής παρέμβασης. Ακόμα κι έτσι όμως, και παρά τη μαχητικότητα που δείξαμε, δεν μπορέσαμε σε καμία περίπτωση να κεφαλαιοποιήσουμε πολιτικά αυτή τη δουλειά. Η αδυναμία δεν είναι ένα απόλυτο αλλά ένα σχετικό νούμερο και εξαρτάται από την πίεση που δέχεται το υλικό. Η οργάνωσή μας ύστερα από 3 χρόνια (96-98) ακτιβισμού προσπάθησε να συστηματοποιήσει αυτή την εμπειρία περνώντας σε μια νέα φάση ανάπτυξης, σε ένα θα λέγαμε πιο ποιοτικό, πολιτικό και ισορροπημένο χτίσιμο, κατανοώντας ότι η περίοδος αυτή έχει κλείσει τον κύκλο της. Παρόλα αυτά συνεχίζαμε να θεωρούμε ότι ο βασικός χώρος υποδοχής της ριζοσπαστικοποίησης και επομένως πολιτικής ζύμωσης παραμένει ο χώρος της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.

Σε αυτό το πλαίσιο αποφασίσαμε μια στροφή στη συνέχεια (1999-2001) σε ένα πιο σκληρό ιδεολογικό χτίσιμο και την απεύθυνση σε παλιότερους έμπειρους συντρόφους. Αυτή η περίοδος ήταν εξαιρετική όχι από ποσοτική άποψη αλλά γιατί συνέβαλε στο πολιτικό χτίσιμο της οργάνωσης μέσα από σκληρές αντιπαραθέσεις σε μεγάλα γεγονότα που άλλαξαν τη κατάσταση σε όλο τον πλανήτη. Η επίθεση στους πύργους της ΝΥ σαν απάντηση στα 10 χρόνια λεηλασίας της μέσης ανατολής και ταπείνωσης του Ιράκ από τον οικονομικό του αποκλεισμό και ο πόλεμος στο Αφγανιστάν και το Ιράκ ανοίγοντας από τη μεριά του ιμπεριαλισμού μια ολόκληρη περίοδο παγκόσμιας τρομοϋστερίας και περιορισμού των πολιτικών δικαιωμάτων, άνοιξαν στην αριστερά ολόκληρη μια έντονη συζήτηση γύρω από ζητήματα που είχε να ασχοληθεί δεκαετίες. Πλέον τα ζητήματα ξέφευγαν από τα πλαίσια μιας «νορμάλ» και πολιτισμένης ταξικής πάλης. Ο ιμπεριαλισμός έδειχνε τα δόντια του και μια πρωτόγνωρη αγριότητα χωρίς μάσκες. Άνοιξε μια νέα ατζέντα. Η αριστερά θα έπρεπε να τοποθετηθεί. Θα έμενε στην επίκληση της ειρήνης ή θα έπαιρνε αποφασιστικά το μέρος των καταπιεσμένων. Όπως και να χει η αντιπαράθεση αυτή μεταφέρθηκε σε όλη την αριστερά. Ανεξάρτητα από τις καταβολές και τις προηγούμενες ιδεολογικές σιγουριές φάνηκε ότι υπάρχουν όλων των ειδών οι απαντήσεις σε όλα τα ρεύματα. Οι πασιφιστές έδωσαν το δικό τους σόλο, τρομαγμένοι από τις εξελίξεις, ακόμα και στις πιο σκληρές οργανώσεις. Ήταν μια στιγμή που έπρεπε να διασωθούν οι επαναστατικές ιδέες από την πίεση της ιμπεριαλιστικής κοινής γνώμης και την «αντιτρομοκρατική» υστερία. Την ίδια στιγμή ωστόσο που η παλιά αριστερά έπαιζε κρυφτούλι με τα νέα προβλήματα, κατά εκατοντάδες χιλιάδες νέοι άνθρωποι κατέβηκαν στο δρόμο ενάντια στην ιμπεριαλιστική εισβολή. Η αντίφαση αυτή -ιδεολογική προσαρμογή της αριστεράς, είσοδος νέου κόσμου- βάζει και τα θεμέλια για να αλλάξουν οι συσχετισμοί

Στη συνέχεια ρίξαμε όλες μας τις δυνάμεις (2002-2005) στην αντιμετώπιση της εγχώριας τρομοϋστερίας, στις τρομοδίκες και στην υπεράσπιση των αγωνιστών που βρέθηκαν στο στόχαστρο αυτής της επίθεσης. Ο αγώνας που δώσαμε μπορεί να αναγνωρίστηκε από πολλούς αγωνιστές, να μας κατοχύρωσε σαν την πλέον ανυποχώρητη οργάνωση, να κερδίσαμε τη συμπάθεια σχεδόν ολόκληρης της αναρχίας, όμως για ακόμα μια φορά η οργάνωση δεν μπόρεσε να κάνει ένα ουσιαστικό βήμα προς την οικοδόμησή της. Ήταν μια περίοδος Κόντρα στο Ρεύμα. Όχι μόνο γιατί επιλέγαμε να έρθουμε σε σύγκρουση με το πιο σημαντικό μέτωπο για το αστικό κράτος και τις υπηρεσίες του, αλλά και γιατί εκείνη τη περίοδο ήρθαμε σε αντίθεση με τον οπορτουνισμό της άκρας αριστεράς που ανακάλυπτε στα Φόρουμ τη γοητεία της κοινωνίας των πολιτών και της μεταρρύθμισης. Θεωρήσαμε ότι υπάρχουν δυνάμεις που δεν θα ανεχτούν αυτή την εύκαμπτη προσαρμογή της «άκρας». Ότι ίσως πάνω σε μια σκληρή γραμμή μπορεί να χάνουμε ένα μέρος της νέας ριζοσπαστικοποίησης, αλλά τουλάχιστον θα κερδίσουμε, στην κόντρα, τους πιο αποφασισμένους αγωνιστές που επιμένουν σε μια μαχητική επαναστατική αριστερά.

Έτσι από το 1999 προσπαθούμε να οικοδομήσουμε «Κόντρα στο Ρεύμα», προβάλλοντας μια εναλλακτική λύση που λέγεται επαναστατική οργάνωση. Από αυτό είχαμε ένα θετικό και ένα αρνητικό αποτέλεσμα.

Το θετικό είναι ότι σφίξαμε πολιτικά, ότι δεν υποχωρήσαμε σε κρίσιμες και οριακές μάχες, ότι σταθήκαμε παρά την πίεση μπροστά στον σκληρό πυρήνα του αστικού κράτους. Αυτό είναι ένα σημαντικό πολιτικό κεφάλαιο.

Το αρνητικό είναι ότι πληρώσαμε αυτή τη συνέπεια με την απομόνωσή μας. Στην πραγματικότητα η μάχη αυτή ήταν μάχη οπισθοφυλακής. Το κίνημα ήταν σε άμυνα. Οι οργανώσεις του υποχωρούσαν διαρκώς. Όμως η υπεράσπιση των αγωνιστών των οργανώσεων ένοπλης βίας ήταν μια μάχη σε μεγάλο βαθμό της αριστεράς που τελειώνει, της αριστεράς που έχει ηττηθεί. Απ’ όλη αυτή την υπόθεση συγκινήθηκε η γενιά που είχε ζήσει τις ένδοξες στιγμές των λαϊκών ηρώων. Για τους πιο νέους αυτή η υπόθεση  ήταν κάτι άγνωστο. Η μάχη αυτή είχε χαθεί εδώ και χρόνια. Οι λαϊκοί ήρωες είχαν αποπροσανατολιστεί ακόμα και από τον αρχικό τους προσανατολισμό. Δεν ήξεραν αν έπρεπε να κάνουν εθνικό ή ταξικό αγώνα. Αν με αυτό θα ξυπνήσει η αριστερά και ο λαός ή απλά το κάνουν γιατί δεν έχουν μάθει να κάνουν κάτι άλλο. Ακόμα κι αν στην αρχή το κίνημα αλληλεγγύης μπήκε σφήνα στα σχέδια του κράτους, στο τέλος η επιχείρηση τρομοϋστερίας πέτυχε μια έστω και πύρρειο νίκη. Η ήττα έφερε τη γρίνια και στη συνέχεια ξεχασμένες διαφορές ή και νέες βγήκαν στην επιφάνεια πράγμα που κατέβαλε και (α)προσανατόλισε το κίνημα. Ένα ακατανόητο ξέσπασμα ανάμεσα στις διάφορες πτέρυγες έδωσε σε όλους όσους αρχικά το έριξαν στην πρακτορολογία την δυνατότητα να επιβεβαιωθούν για τις επιλογές τους. Μια σκληρή και κρίσιμη μάχη ενάντια στην εφαρμογή των τρομονόμων, κατέληξε σε έναν εκφυλισμό αλληλοκατηγοριών χωρίς αρχές. Τα πλεονεκτήματα για όσους πήραν το ρίσκο να ασχοληθούν είχαν ήδη εξανεμισθεί. Και σαν να μην έφτανε αυτό, όταν έπρεπε να στρέψουμε εξολοκλήρου το ενδιαφέρον μας στο μαζικό κίνημα συνειδητοποιήσαμε ότι είχαμε χάσει μια γενιά.

Κατά βάθος δεν κάναμε τίποτα περισσότερο από αυτό που καταλήγει να κάνει πάντα ο τροτσκισμός. Να δίνει μάχες που ήδη έχουν χαθεί. Μάχες που αφορούν περισσότερο το παρελθόν και την αποκατάστασή του παρά το μέλλον. Το παρελθόν πρέπει να ξεκαθαρίζεται ιδιαίτερα σε ηγετικό επίπεδο. Αλλά σαν μέθοδος οικοδόμησης είναι αναποτελεσματική. Η κρίση μπορεί να ξεπεραστεί μόνο προς τα μπρος. Εκεί βρίσκονται οι θετικές εγγυήσεις, στη δυνατότητα να ξανανοίγουμε το μέτωπο. Εδώ λοιπόν η επιλογή μας, μας έθεσε εκτός της ανόδου της Γένοβας. Βρεθήκαμε έξω από όλη αυτή την κίνηση, με τον ίδιο τρόπο που βρέθηκε και ένα άλλο μέρος της ελληνικής αριστεράς (ΚΚΕ, ΜΕΡΑ, ΜΛ) και που εξαιτίας αυτής της στάσης χάνει πλέον το συσχετισμό δύναμης. Αυτό φαίνεται τώρα που η αριστερά που βρέθηκε στα φόρουμ εκπαίδευσε ένα μεσαίο στελεχικό δυναμικό, ακόμα κι αν αυτό έγινε με ρεφορμιστικούς όρους, σε σχέση με τους υπόλοιπους που βρίσκονται βυθισμένοι σε ένα πεσιμισμό χωρίς τέλος

Τους καρπούς αυτής της περιόδου τους είδαμε στις φοιτητικές καταλήψεις (2006-7) που πέρασαν κυριολεκτικά πάνω από το κεφάλι μας και παρά τις οριακές προσπάθειες το μόνο που καταφέραμε είναι να το παρακολουθήσουμε χωρίς όμως να πιστεύουμε ότι μπορούσαμε να παρέμβουμε.

Ότι ήταν να γίνει έγινε. Η αδυναμία να παρέμβει στη νέα άνοδο του κινήματος αντικειμενικά αποδεικνύει τα όριά του. Η δυναμική του μάλλον έχει εξαντληθεί. Αν το 1996 πιστεύαμε ότι μπορούμε να πυροδοτήσουμε εξελίξεις στον τροτσκισμό και την άκρα, σήμερα δεν έχουμε σχεδόν καμία προσδοκία. Ύστερα από 12χρόνια επίμονης δράσης μπορούμε να πούμε ότι ούτε εμείς μπορούμε να γείρουμε την πλάστιγγα, ούτε ο χώρος αυτός θέλει να κάνει κάτι διαφορετικό.

Με αυτή την έννοια ο κύκλος που άνοιξε η Εργατική Εξουσία το 1996 έχει κλείσει. Αν αξίζει κάτι να υπερασπιστούμε είναι: οι αρχές μας, η επαναστατική πολιτική σε ζητήματα αιχμής που έχουμε κατακτήσει, η πίστη στην εξέγερση, το μαχητικό πνεύμα που έχουμε δείξει όλο αυτό το διάστημα. Αυτό είναι το κεφάλαιό μας που πρέπει να διαφυλάξουμε. Το όχημα που είχαμε έχει προ πολλού εξαντληθεί. Αν κανείς ταυτίζει το ιδεολογικοπολιτικό του φορτίο με το όχημα μπορεί να πιστεύει ότι κλείνοντας τον κύκλο χάνει και τις ιδέες του. Ο κίνδυνος όμως του εκφυλισμού είναι απείρως μεγαλύτερος συνεχίζοντας με ένα ταλαιπωρημένο όχημα, πάρα αναζητώντας ένα καινούργιο. Η πολιτική τεχνογνωσία που έχουμε θα πρέπει να δοκιμαστεί αλλού, σε πρόσφορο έδαφος, να διεκδικήσουμε το χώρο που μας αναλογεί, για να βρουν οι ιδέες μας την επιρροή που τους αξίζει. Αν κανείς θέλει να υπερασπιστεί την ουσία του Κόντρα στο Ρεύμα, αν κανείς θέλει να χτίσει μια επαναστατική κομμουνιστική διεθνιστική οργάνωση τότε θα πρέπει να παρουσιάσει ένα νέο σχέδιο. Η νοσταλγία γενικά δεν βοηθάει σε τίποτα.

Η ήττα της άκρας έχει γίνει και δική μας. Οι αποτυχίες του χώρου αυτού δεν μας αφήνει κανένα περιθώριο. Μόνο μια στροφή σε αυτό που ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας, αλλά και του κόσμου της αριστεράς το αντιλαμβάνεται σαν ελπίδα ότι μπορεί κάτι να γεννήσει, μπορεί να ξαναδώσει στις ιδέες μας μια νέα επιρροή και πάνω απ’ όλα την αποκατάσταση της σχέσης μας με νέους πρωτοπόρους αγωνιστές. Ο ΣΥΡΙΖΑ εκπληρώνει αυτές τις προϋποθέσεις. Ας επενδύσουμε εκεί τις ιδέες μας αν νομίζουμε ότι έχουν μια οποιαδήποτε χρηστική αξία.

Ειδύλλιο με το ρεφορμισμό;

Οι οργανώσεις της παλιάς «άκρας» που βρίσκονται ήδη στο ΣΥΡΙΖΑ θεωρούν ότι υπάρχει μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για την ανασύνθεση της αριστεράς. Θεωρούν ότι οι παλιές διαφορές έχουν ξεπεραστεί και ότι μια «άλλη αριστερά είναι εφικτή» στα πλαίσια των «κατακτήσεων» των Φόρουμ και του αντινεοφιλελεύθερου κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης. Αυτή η προσέγγιση είναι εντελώς λάθος και μαζί με τα απόνερα πετάει και το μωρό. Οι διαφορές του ρεφορμισμού με την επανάσταση δεν είναι διαφορές τακτικής. Το δίλημμα αυτό θα το βρίσκουμε διαρκώς μπροστά μας και ειδικά σε στιγμές όξυνσης της ταξικής πάλης. Η επαναστατική πτέρυγα είτε επιλέγει την κατευθείαν ανεξάρτητη κομματική οικοδόμηση, είτε την οικοδόμηση ως τάση σε ένα μαζικό ρεφορμιστικό κόμμα, θα πρέπει να διατηρεί ανοιχτή την αντίθεσή της στο ρεφορμισμό. Η αντιπαράθεση αυτή δεν είναι μόνο για το μέλλον, ούτε τη βρίσκουμε 5 λεπτά πριν την επανάσταση, αλλά σε κάθε στιγμή της ταξικής πάλης. Κάθε ταξική αντίθεση κάθε πολιτική μάχη αναδεικνύει την ουσία αυτή της διαφοράς. Οι ρεφορμιστές θα συνεχίσουν να έλκονται από τον συμβιβασμό, τις καρέκλες στους δήμους και τα σωματεία, ακόμα και τα υπουργεία, τη στοίχισή τους πίσω από τα εθνικιστικά ιδεολογήματα. Κάθε φορά που η ταξική σύγκρουση περνάει ένα όριο θα συνεχίσουν να γκρινιάζουν, να κλαίγονται, να κάνουν δηλώσεις μετανοίας.  Ανέχονται μόνο την καθώς πρέπει ταξική πάλη, αυτή που δεν θα διαταράξει ανεπανόρθωτα την ταξική ισορροπία και που τελικά δεν θα βάζει σε δοκιμασία τη θέση τους, την ησυχία και τα προνόμιά τους.

Οι οργανώσεις λοιπόν της «άκρας», που προσεγγίζουν προγραμματικά το ρεφορμισμό, δεν ετοιμάζονται να συγκρουστούν μαζί του, αλλά να έλθουν εις γάμου κοινωνία. Επιδιώκουν να συνδιαχειρισθούν τα προβλήματα, να βρουν μια μέση λύση, να σπρώξουν την ηγεσία λίγο πιο αριστερά. Έτσι εξηγείται το πώς αυτές οι οργανώσεις έχουν ήδη φτάσει σε προγραμματική συμφωνία μέσα από τα κεντρικά διακηρυκτικά κείμενα του ΣΥΡΙΖΑ που δεν είναι τίποτα άλλο από ρεφορμιστικά μανιφέστα. Οι δυνάμεις αυτές δεν πιστεύουν στις δυνατότητες μιας ισχυρής επαναστατικής αριστεράς, αλλά στο «συμβιωτικό» κλίμα που άνοιξε η εποχή των φόρουμ. Το πρόβλημα είναι κάπως βαθύτερο. Η αριστερά γι’ αυτούς δεν είναι στρατός που επιδιώκει να τσακίσει την αστική αντίδραση, αλλά μια κοινότητα που χτίζει από τώρα την άλλη κοινωνία. Που σέβεται ο ένας τον άλλον, που ανέχεται τις αδυναμίες του, που μπορεί να κατανοήσει γιατί πάντα επιλέγει να τα βρει με τον αντίπαλο κ.ο.κ.

Παρόλα αυτά οι οργανώσεις που κινήθηκαν προς το ΣΥΡΙΖΑ και βρέθηκαν στο κέντρο μιας σκληρής κριτικής από τον υπόλοιπο χώρο της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς που παραμένει πιστή στην παλιά γεωγραφία, έχουν μια αίσθηση της πραγματικότητας. Αντιλαμβάνονται τις βασικές αδυναμίες. Είναι ενωτικοί, αντισεχταριστές και οσφρίζονται την απαίτηση για ενιαία δράση. Αυτό είναι το κύριο την ώρα αυτή. Να υπενθυμίσουμε εδώ ότι η ρεφορμίζουσα «άκρα» έχει δείξει πολύ μεγαλύτερη ευαισθησία στα καθήκοντα αντιρατσιστικής και αντιφασιστικής δράσης, ακόμα κι αν το έκανε με όσο δυνατόν πιο κυριλέ όρους. Όμως σε σχέση με όσους σφυρίζουν αδιάφορα και έχουν και το θράσος να καλύπτουν την λιποταξία τους με αριστερές φανφάρες δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η Συριζαία ακροαριστερά είναι πολύ πιο αριστερά από τους πατριώτες της αραναρασίτικης ΜΛ αριστεράς.

Οι επαναστατικές δυνάμεις πρέπει άμεσα να συμμετάσχουν στο εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ. Εκεί να ξεκινήσουν άμεσα και χωρίς κανένα δισταγμό τον πολιτικό αγώνα μαζί με τους συναγωνιστές που θα συναντήσουν, απευθυνόμενοι θετικά στο κάλεσμα που ήδη έχει κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ από την 1^η του οργανωτική συνδιάσκεψη (16-3-08) για κοινή συστράτευση όλης της αριστεράς, χωρίς προϋποθέσεις: «Απευθυνόμαστε σε όλες τις δυνάμεις της αριστεράς, πολιτικής και κοινωνικής, επίσημης και ανεπίσημης, κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής και τις καλούμε σε κοινή δράση και πολιτική συνεργασία, με βάση τις ανάγκες και τα ζωτικά προβλήματα του λαού και των εργαζόμενων. Η κοινή δράση είναι απαίτηση, είναι ανάγκη, είναι η δύναμη που μπορεί να φέρει νικηφόρους αγώνες. Η πολιτική συνεργασία είναι το βήμα για την αλλαγή του πολιτικού συσχετισμού των δυνάμεων, που μπορεί να ανοίξει νέους δρόμους και μπορεί να καταστήσει την αριστερά πρωταγωνιστική δύναμη».

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να αποτελέσει χώρο πολιτικής ζύμωσης, σε αντίθεση με τον πρωτογονισμό των συνδικαλιστικών και τοπικών σχηματισμών της «άκρας», που απεχθάνονται την πολιτική και εκστασιάζονται με την καθαρή και αγνή ταξική πάλη. Ο χώρος της άκρας αναπαράγει ανοιχτά τον μπερνσταϊνισμό που θεωρεί ότι το κίνημα είναι το παν. Στο βαθμό που δεν πιστεύει στο πολιτικό αγώνα, δεν πιστεύει και στο συνειδητό αγώνα. Όλα θα γίνουν αυθόρμητα. Η περιπλάνηση της άκρας, την έχει οδηγήσει στη φιλοσοφία της αυτονομίας. Για όλα τα κακά ευθύνονται οι καθοδηγητές, τα κόμματα και οι πολιτικάντηδες. Αν οι ηγέτες του ρεφορμισμού υποτάσσονται σε μια μέση εργατική συνείδηση, οι ηγετίσκοι των 15 σωματείων της άκρας υποτάσσονται στη μέση συνείδηση των άμαζων σωματείων τους που απλώς έτυχε να βρίσκονται στην ηγεσία τους. Είναι τόσο βαμμένοι με τις συντεχνίες που εκπροσωπούν, που περιφέρονται πλέον υπερηφανευόμενοι όχι για την πολιτική τους ιδιότητα, αλλά για το επάγγελμα τους, ίσως και για την περιοχή που κατοικούν. Ο ένας οικοδόμος, ο άλλος δάσκαλος, ο τρίτος βιβλιοϋπάλληλος, ο τέταρτος εργάτης στο Δήμο Βύρωνα, ο άλλος στο αεροδρόμιο, ο διπλανός, μισθωτός τεχνικός, ο επόμενος κάτοικος Δάφνης, ο άλλος Αγίας Βαρβάρας, Περιστερίου, Βύρωνα ή και Νέας Σμύρνης και δίπλα σε αυτούς οι φοιτητές του Πολυτεχνείου που όλοι οφείλουμε να βαράμε προσοχές. Αυτή είναι η νέα συλλογική ταυτότητα της «άκρας» αριστεράς. Οι απαξιωμένες έτσι κι αλλιώς στην μέση συνείδηση του χώρου αυτού πολιτικές οργανώσεις εξυπηρετούν μόνο φραξιονιστικούς σκοπούς των διαφόρων καπετανάτων σε αυτό το νέο συλλογικό περιβάλλον.

Μπροστά σε αυτό το απολίτικο κατάντημα, σε αυτό το συντεχνιακό πισωγύρισμα, μια οποιαδήποτε συλλογική πολιτική ταυτότητα, ακόμα κι αν είναι ρεφορμιστική, αφήνει πολλαπλάσια περιθώρια πολιτικής ζύμωσης και κεντρικής πολιτικής δράσης. Υπάρχει μια κοινή βάση για να ξεκινήσουμε. Μια κοινή αίσθηση του συνολικού εύρους. Το κιλό είναι κιλό, το γραμμάριο γραμμάριο και ο τόνος τόνος. Με έναν ΣΥΝασπισμένο μπορείς να διαφωνήσεις σε πολλά πράγματα, αλλά μπορεί να καταλάβει ότι μια υπόθεση απαγωγών πακιστανών, μια παραλίγο δολοφονία από μια φασιστική συμμορία ή ένα σκάνδαλο στα αποθεματικά των ταμείων είναι ένα σοβαρό πολιτικό ζήτημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί. Ο συντεχνίας της άκρας δεν μπορεί να το καταλάβει με τίποτα. Μα πώς να το καταλάβει, αφού, ότι δεν κολλάει με τα 1400 ευρώ και με τα εργασιακά δικαιώματα στο πτυχίο δεν αξίζει να ασχολείται κανείς.

Ένας αγωνιστής, που προσεγγίζει ένα ρεφορμιστικό κόμμα, έχει ευρύτερες ανησυχίες για τον κόσμο γύρω του. Αντιλαμβάνεται ότι για να αλλάξει κάτι επιμέρους χρειάζονται πολιτικές μετατοπίσεις. Υποτάσσει τα επαγγελματικά του δικαιώματα σε μια συνολικότερη πολιτική προοπτική. Αυτό από μόνο του είναι τεράστιο άλμα. Δείχνει ότι εκτός από το στομάχι του δουλεύει και το μυαλό του. Ότι δεν αρκεί η αποσπασματική ή η θεματική δράση.

Ο συνδικαλιστής των ΕΑΑΚ και των Παρεμβάσεων, απεναντίας, έχει το ίδιο εύρος με ένα μέλος της Green Peace. Είναι εξτρεμιστής στο χώρο του, αλλά έξω από κει μηδέν. Αυτό είναι χαρακτηριστικό σε όλους τους ακροαριστερούς. Μπορούν να σου εξηγήσουν χιλιάδες μικρολεπτομέρειες για τη σχολή τους ή για το σχολείο, άντε για τους μισθωτούς τεχνικούς και τα βιβλιοπωλεία, αλλά για το τι συμβαίνει από κει και πέρα έχουν απόλυτη άγνοια. Ούτε για το τι γράφουν οι εφημερίδες δεν ξέρουν. Στην οργάνωσή τους πάλι δεν μαθαίνουν τίποτα γιατί κι αυτή έχει προσαρμοστεί στο πως θα ηγεμονεύσει στους τρεις κοινωνικούς χώρους που βρίσκεται. Μιλάμε για οπτική χωριάτη. Ξέρουν τα πάντα για το χωριό, και μόλις πάνε παραδίπλα είναι απλώς άσχετοι. Το να έχει εκεί κανείς κοσμοπολίτικες προσδοκίες του στυλ τι θα γίνει με την κυβέρνηση, το πρόβλημα του κράτους, η παγκόσμια επανάσταση, ο διεθνής σοσιαλισμός κι άλλα τέτοια, φαίνονται στη χωριάτικη «άκρα» σαν ιστορίες του διαβόλου. Γι’ αυτό και τόσα χρόνια αδυνατούμε να επικοινωνήσουμε με αυτό το χώρο. Δεν είναι ότι διαφωνούμε. Απλώς μιλάμε άλλη γλώσσα. Και για την ακρίβεια αυτοί μιλάνε ακόμα ιερογλυφικά, άντε και γραμμική Α.

Ας το λήξουμε λοιπόν. Ο χώρος του ΣΥΡΙΖΑ, όχι γενικά αλλά τώρα, είναι πρόσφορος για συσπείρωση της νέας ριζοσπαστικοποίησης και επομένως για πολιτική δράση και ζύμωση. Ο χώρος της γηραιάς άκρας δεν αφήνει κανένα περιθώριο. Στο ΣΥΡΙΖΑ πάμε ως επαναστάτες για να διαδώσουμε το πρόγραμμά μας και να ισχυροποιήσουμε τις θέσεις μας. Στο χώρο της γηραιάς άκρας δεν μπορεί να γίνει αυτό. Εκεί τα καθήκοντα είναι άλλα. Να μάθουν πρώτα να μετράνε, ύστερα να μιλάνε και μετά να γράφουνε. Τέλος πάμε στο ΣΥΡΙΖΑ, όχι για να κάνουμε δημόσιες σχέσεις ούτε για να ανακαλύψουμε τη κρυφή γοητεία του ρεφορμισμού, αλλά για να βρούμε πολιτικό περιβάλλον και έτσι να γίνουμε χρήσιμοι και ουσιαστικοί στον πραγματικό αγώνα  Εκεί μπορούμε να καλέσουμε και τους πολιτικούς μας φίλους που ενώ μας συμπαθούν δεν στρατεύονται μαζί μας γιατί θεωρούν ότι είμαστε απελπιστικά απομονωμένοι που δεν μπορούμε να κάνουμε την παραμικρή πολιτική δράση. Μιλάμε ανοιχτά για τις ιδέες μας, και την ίδια στιγμή υπερασπιζόμαστε την ενότητα. Δεν διεκδικούμε ηγετικά πόστα ύστερα από παζάρια και διευκολύνσεις σε ηγετικό επίπεδο, που προάγουν δημοσιοσχετίστικες σχέσεις και κλίμα πολιτικής συμφιλίωσης. Αυτά ας τα κάνουν οι συνεργαζόμενες πολιτικές δυνάμεις. Πάμε στο Σύριζα για να συνεχίσουμε τον αγώνα ενάντια στο αστικό κράτος και τους καπιταλιστές και όχι για να γίνουμε φερέφωνα της ταξικής ειρήνης.

Ας δούμε όμως ορισμένες λεπτομέρειες.

Από πού να αρχίσουμε

Στο Σύριζα μπαίνουμε ως μαχητές επαναστάτες ένας ένας. Δεν επιδιώκουμε κεντρική συμφωνία για δύο λόγους: Πρώτον γιατί το μέγεθός μας είναι τέτοιο που δεν μας επιτρέπει να διαπραγματευτούμε τίποτα από την κεκτημένη κοινή προγραμματική συμφωνία του ΣΥΡΙΖΑ. Επομένως μια τέτοια κίνηση θα κατέληγε αναγκαστικά ή στην αποδοχή του ρεφορμιστικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ ή στην απόρριψή του και μαζί μ’ αυτό στην απόρριψη της εισόδου μας. Εμείς μπαίνουμε χωρίς προϋποθέσεις. Έχουμε πλήρη συνείδηση ότι μπαίνουμε σε ένα ρεφορμιστικό οργανισμό. Μπαίνουμε χωρίς να κάνουμε καμία δήλωση μετανοίας για τις απόψεις που έχουμε. Είμασταν και συνεχίζουμε να είμαστε διεθνιστές κομμουνιστές επαναστάτες, για όποιον ενδιαφέρεται να μάθει τις απόψεις μας.

Το προγραμματικό κεκτημένο του ΣΥΡΙΖΑ είναι το προϊόν ενός συσχετισμού κορυφής ανάμεσα στις συνιστώσες του. Αυτό που βαραίνει σήμερα δεν είναι αν το πρόγραμμα αυτό γέρνει περισσότερο προς το ρεφορμισμό ή κατευθύνεται προς τα αριστερά. Αυτό θα αποδειχτεί όχι σε μια θεωρητική συζήτηση, αλλά μπροστά στις προκλήσεις που έρχονται. Το αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα υποκύψει στις επιθέσεις φιλίας της κεντροαριστεράς ή τελικά θα επιλέξει τη σύγκρουση με τις κεντρικές επιλογές της αστικής τάξης και των κομμάτων της. Το αν θα σταθεί με συνέπεια με τους αγώνες ή θα επιλέξει το δρόμο της καταδίκης.

Δεύτερον γιατί προτείνουμε ακριβώς τον ίδιο δρόμο προσέγγισης και σε άλλες δυνάμεις και μεμονωμένους αγωνιστές, προκειμένου να δουν στην πράξη, χωρίς την προϋπόθεση μιας από τα πριν κεντρικής συμφωνίας, αν μπορεί να μεταμορφωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ σε έναν χώρο μαζικής επανασυσπείρωσης και ζύμωσης της αριστεράς. Η δέσμευση πρέπει να γίνει σε αυτά που παλεύουμε τώρα και όχι σε αυτά που ενδεχομένως να συμβούν μετά από χρόνια. Αυτό δεν σημαίνει ότι είμαστε κρυβόμαστε. Απλώς δεν υποβάλλουμε σε μια διαδικασία διαπραγματεύσεων ούτε τους εαυτούς μας, ούτε την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ που θα πρέπει κι αυτοί να πάρουν θέση. Έτσι το όλο θέμα παραμένει ανοιχτό να λυθεί στην εξέλιξή του, Επίσης εμείς δεν πάμε εκεί ούτε για να πείσουμε τους άλλους για το παρελθόν μας, ούτε για να πειστούμε για το δικό τους παρελθόν. Ούτε καν για να τους πείσουμε ή να μας πείσουνε για το μέλλον. Πάμε απλώς για να παλέψουμε μαζί τώρα. Ότι λέγαμε θα συνεχίζουμε να το λέμε. Απλά αυτό θα γίνεται πλέον σε ένα άλλο έδαφος. Όχι στα κατσάβραχα και μόνοι μας, αλλά μαζί με άλλους αγωνιστές σε μια άλλη κλίμακα, για να βάλουμε και εμείς τις δυνάμεις μας σε αυτό που μπορεί να πραγματοποιηθεί τώρα. Να ανατραπούν οι συσχετισμοί και να γίνει θρύψαλα η μεταπολιτευτική ισορροπία του πολιτικού αστικού συστήματος.

Δεν πάμε στο ΣΥΡΙΖΑ για να κάνουμε πλιάτσικο. Δεν μας απασχολεί καθόλου ένα τέτοιο σχέδιο. Δεν θωρούμε τον ΣΥΡΙΖΑ ένα χώρο για να ψαρέψουμε, αλλά ένα εργαλείο για μάχη. Και αυτό θα το στηρίξουμε, χωρίς όμως να συνθηκολογήσουμε πολιτικά. Είμαστε οπαδοί της ανοιχτής κοινωνίας και όχι του dogvil. Όσο διεκδικήσιμοι είμαστε εμείς, άλλο τόσο είναι και οι υπόλοιποι. Κι όποιος αντέξει. Όσο «ευάλωτοι» μπορεί να είναι τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ στις ιδέες μας, άλλο τόσο είμαστε και εμείς. Ο «κίνδυνος» να πείσει ο ένας τον άλλο είναι μοιρασμένος. Όποιος έχει εμπιστοσύνη στις ιδέες του και τις θέσεις του δεν έχει να φοβηθεί τίποτα. Εμείς θα λέμε στα ίσα αυτό που πιστεύουμε, και αυτό το προτείνουμε σε όλους. Όποιος θέλει ας το υιοθετήσει. Οι υπόλοιποι ας κάνουν ότι νομίζουν. Δεν υπάρχει τίποτα πιο τίμιο απ’ αυτό

Ταυτόχρονα επιδιώκουμε τη μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε κόμμα. Σήμερα είναι μια ενότητα σε επίπεδο κορυφής και με ένα πρόγραμμα που εκφράζει την κοινή συναίνεση των συνιστωσών του. Ήδη υπάρχουν αρκετές φωνές που αντιλαμβάνονται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να γίνει σώμα και να αποκτήσει δικαιώματα και υποχρεώσεις. Η οργανωτική του συνδιάσκεψη άφησε μια θολούρα γύρω από αυτό. Ναι μεν να δημιουργηθεί μια δομή, αλλά τα δικαιώματα αυτής της δομής πάνω στην κεντρική γραμμή και την Κοινοβουλευτική Ομάδα είναι εντελώς απροσδιόριστα. Έτσι το πράγμα παραμένει επί της ουσίας ως έχει. Ωστόσο ήδη δημιουργείται ένα δίκτυο επιτροπών του Σύριζα το οποίο αργά η γρήγορα θα διεκδικήσει τα δικαιώματά του. Αυτό ακριβώς πρέπει να στηρίξουμε. Όχι γιατί αυτό μας βολεύει, αλλά πάνω απ’ όλα για να βοηθήσουμε τους αγωνιστές που θέλουν να συμμετάσχουν στο ΣΥΡΙΖΑ και όχι σε κάποιες από τις οργανώσεις του να βρουν ένα ρόλο και να μην παριστάνουν όπως θέλουν ορισμένοι τη γλάστρα.

Η μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε κόμμα θα έδινε μια εντελώς νέα δυναμική. Χιλιάδες νέοι αγωνιστές θα έβρισκαν μια θέση. Ωστόσο οι διάφορες συνιστώσες αντιμετωπίζουν αυτή τη προοπτική με μια ακατανόητη δυσπιστία. Ο ΣΥΝ ίσως γιατί νοιώθει ότι απειλείται η ηγεμονία του. Οι άνθρωποι αυτοί αντιλαμβάνονται ότι μια δομή ΣΥΡΙΖΑ θα είναι όχι μόνο ανταγωνιστική στην οικοδόμηση του ΣΥΝ, αλλά αύριο μπορεί να είναι και επικίνδυνη για τον έλεγχο του όλου εγχειρήματος. Οπότε η σημερινή κατάσταση βολεύει αφάνταστα την ηγεσία του ΣΥΝ. Η ΔΕΑ ακολουθεί την ίδια γραμμή θεωρώντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το ενιαίο μέτωπο ανάμεσα στους ρεφορμιστές και τους επαναστάτες. Τώρα τι μέτωπο είναι αυτό με τόσο ανόμοια μεγέθη ένας θεός ξέρει. Το μέγεθος δεν είναι δευτερεύων ζήτημα. Πως αλλιώς διαπραγματεύεσαι τις θέσεις του μετώπου σε κεντρικό επίπεδο, όταν εσύ έχεις 120 μέλη και ο άλλος 10000 και ένα ασύγκριτα πολλαπλάσιο βάρος στην κοινωνία. Μόνο φαντασιόπληκτοι μπορεί να πιστεύουν ότι παίζουν στα ίσια τον ΣΥΝ. Η αυταπάτη αυτή τους οδηγεί, όχι σε μια αδιάλλακτη στάση, αλλά σε διπλωματικές σχέσεις με την ηγεσία του ΣΥΝ, προκειμένου να πάρουν σειρά στην κοινοβουλευτική επετηρίδα και επιπλέον να συνεχίσουν να ενισχύονται οικονομικά από τον κρατικό προϋπολογισμό. Για να διατηρήσουν τη θέση τους κάνουν τα στραβά μάτια. Ας το δει κανείς στο πως πολιτεύεται οι συνεργάτες του ΣΥΝ σε μια σειρά ζητήματα. Άλλες οργανώσεις και ανεξάρτητοι άνοιξαν το ζήτημα αυτό, αλλά με έναν τρόπο που δίνει επιχειρήματα στις φοβίες του ΣΥΝ. Η μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε κόμμα δεν μπορεί να γίνει με ένα εκατομμύριο ασφαλιστικές δικλείδες. Ούτε ο ΣΥΝ μπορεί να είναι σίγουρος ότι θα ηγεμονεύσει πολιτικά, άλλά ούτε και οι υπόλοιπες συνιστώσες θα είναι σίγουρες ότι θα εξασφαλίσουν την αρχική τους ποσόστωση στην ηγεσία ή στα ενδιάμεσα αντιπροσωπευτικά σώματα ή σε ένα συνέδριο. Όποιος εμπιστεύεται τις ιδέες του ας μην φοβάται να είναι και μειοψηφία, αρκεί να είναι εξασφαλισμένα τα δικαιώματά του ως τέτοια. Δεν μπορεί όμως να αντιπροσωπεύεται με ποσοστώσεις και με συμφωνίες από τα πάνω. Μια τέτοια διαδικασία είναι διπλωματική και το μοναδικό αποτέλεσμα θα είναι να κρύβονται οι διαφορετικές πλατφόρμες και θέσεις στα διάφορα ζητήματα με αποτέλεσμα η πολιτική γραμμή να βγαίνει μέσα από παζάρια κορυφής και όχι από την ίδια τη βάση των αγωνιστών που θα θέλουν να συμμετέχουν ενεργά στο χτίσιμο μια νέας μαζικής αριστεράς.

Κλείνει ο κύκλος της Εργατικής Εξουσίας

Ο Κομμουνιστικός Σύνδεσμος και η Εφημερίδα Εργατική Εξουσία έχουν μια δημόσια παρουσία εδώ και 12 χρόνια. Ήδη διανύουμε το 13^ο. Ο κύκλος αυτός έχει κλείσει και σε αυτό δεν μπορούμε να αφήνουμε παρερμηνείες. Πρέπει να είναι καθαρό και σε εμάς και στους έξω. Το κλείσιμο της εφημερίδας και η αναστολή της λειτουργίας μας ως Εργατική Eξουσία είναι ένα πραγματικό γεγονός και όχι ένα τρικ, και σηματοδοτεί το άνοιγμα ενός νέου κύκλου.

Εδώ πρέπει να κάνουμε καθαρό όχι μόνο για την ιστορία αυτής της οργάνωσης και των αγωνιστών της, αλλά και σε όσους βρέθηκαν στο πλάι της και την στήριξαν στις δύσκολες στιγμές. Ο Κομμουνιστικός Σύνδεσμος δεν αναστέλλει τη λειτουργία του γιατί δεν μπορεί να συνεχίσει. Πολύ περισσότερο δεν συμβαίνει αυτό εξαιτίας μιας οποιασδήποτε απογοήτευσης σε σχέση με τις προοπτικές μιας αντικαπιταλιστικής, επαναστατικής σοσιαλιστικής διεξόδου από την καπιταλιστική παρακμή. Δεν συμβαίνει τίποτα απ’ όλα αυτά. Αυτό το διευκρινίζουμε επίσης και σε όσους προς στιγμήν νιώσουν μια κάποια ανακούφιση, μια ευχάριστη έκπληξη ή τέλος πάντως μια όψιμη επιβεβαίωση ή και μια αίσθηση νίκης από την «διάλυση» της Εργατικής Εξουσίας. Ας μην βιαστεί να πανηγυρίσει κανένας. Προτείνουμε λοιπόν σε όλους αυτούς να είναι προσεκτικοί στην εκδήλωση των συναισθημάτων τους και πολύ περισσότερο να μην βιάζονται να κρίνουν. Ένα είναι σίγουρο. Ότι θα μας βλέπουν μπροστά τους, ακόμα πιο αποφασισμένους να ολοκληρώσουμε αυτό που έχουμε αρχίσει.

Έτσι δεν υπάρχει επίσης κανένας λόγος να στεναχωρηθεί κανείς για την απουσία της Εργατικής Εξουσίας που πάντα είχε να πει κάτι διαφορετικό. Αυτό που έχουμε να πούμε σε αυτούς τους αγωνιστές είναι να συνεχίσουν τον αγώνα μέσα από τις γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ χωρίς κανέναν δισταγμό. Να πουν ένα τέλος στη μιζέρια των ομίλων, του ερασιτεχνισμού και της επαναστατικής φλυαρίας. Να πουν ένα τέλος στις ομαδούλες διαμαρτυρίας που άλλα λένε και άλλα κάνουνε.

Οι ομάδες, οι οργανώσεις και τα κόμματα υπάρχουν στο βαθμό που εξυπηρετούν ένα σκοπό. Εμείς ύστερα από αρκετά χρόνια δράσης, και στα οποία μείναμε συνεπείς στα λόγια μας, θεωρούμε ότι δεν εξυπηρετούμε τον σκοπό μας. Μ’ αυτή την έννοια δεν σκοπεύουμε να κοροϊδέψουμε κανέναν. Παραμένουμε στο σκοπό και αλλάζουμε τα μέσα. Δεν υπάρχει καμία αντίφαση σε αυτό και καμία ασυνέπεια. Η ασυνέπεια βρίσκεται σε όλες αυτές τις ομαδούλες που περιφέρονται σαν κομμουνιστικές επαναστατικές ακροαριστερές και δεν συμμαζεύεται και που αν ρωτήσεις τα στελέχη τους για τις προοπτικές του επαναστατικού αγώνα θα σε κοιτάξουν σαν να κατέβηκες από το διάστημα. Ε λοιπόν με αυτή την υποκρισία δεν θέλουμε να έχουμε καμία σχέση.

Είναι κατανοητό ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει απότομα. Ούτε μπορεί να επιβληθεί σε όλους τους αγωνιστές της οργάνωσης. Επομένως πρέπει να αφήσουμε τα πράγματα να εξελιχθούν με έναν πιο φυσιολογικό τρόπο, και όλοι σύντροφοι να έχουν το χρόνο τους.

Για ένα μεταβατικό στάδιο θα κυκλοφορήσει ένα νέο περιοδικό που να συνεχίζει τον προβληματισμό γύρω από το ιδεολογικοπολιτικό φορτίο της Εργατικής Εξουσίας. Αυτό το περιοδικό θα είναι ένα ιδεολογικό και πολιτικό εργαλείο, που θα κληρονομεί την Εργατική Εξουσία, ανοιχτό και σε συνεργασίες με άλλους αγωνιστές και διανοούμενους από την αριστερά.

Στις δραστηριότητες το νέο περιοδικό δεν θα περιορίζεται στην έκδοση, αλλά και στην οργάνωση εκδηλώσεων, σεμιναρίων κλπ. θα έχει δηλαδή την λειτουργία ενός ομίλου.

Στο ΣΥΡΙΖΑ δρουν μια σειρά οργανώσεις. Πιστεύουμε ωστόσο ότι όσο δεν υπάρχει πραγματικά κοινός χώρος (ένα σώμα, μια ενιαία δομή) τότε η κοινή αυτή δράση χάνει την όποια δυναμική και ο ΣΥΡΙΖΑ θα εκφυλιστεί σε ένα κοινοβουλευτικό μηχανισμό συλλογής ψήφων. Γι’ αυτό και θα επιδιώξουμε ο ΣΥΡΙΖΑ να μεταμορφωθεί σε ένα ενιαίο κόμμα. Ακριβώς γι’ αυτό θα παλέψουμε για τη μαζικοποίηση των τοπικών επιτροπών με νέους αγωνιστές και δεύτερο από την διεύρυνση της συμμετοχής με άλλες δυνάμεις της συντεταγμένης αριστεράς. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι κάθε επαφή που έχουμε, κάθε φίλο και γνωριμία επιδιώκουμε καταρχήν να συμμετάσχει στο ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να είναι ένα πολιτικό περιβάλλον, το οποίο σκέφτεται και δρα, όχι συντεχνιακά, αλλά πολιτικά. Αυτό είναι το υπόβαθρο για μια επαναστατική τάση. Αντίθετα το συνδικαλιστικό περιβάλλον, είτε είναι η Αυτόνομη Παρέμβαση, είτε το ΠΑΜΕ, είτε, οι Παρεμβάσεις και τα ΕΑΑΚ, είτε η ΑΕΠ, είτε οι Cavaleros, είτε οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών, είτε η Αντεπίθεση των Εργαζομένων, δεν μπορούν να αποτελέσουν την παραμικρή βάση για μια πολιτική ζύμωση και πολύ περισσότερο, όργανα που θα αναλάβουν πολιτικά καθήκοντα. Το ίδιο ισχύει για οποιαδήποτε θεματική επιτροπή (αντιφασιστική, αλληλεγγύης σε φυλακισμένους κλπ) όπως επίσης και για τα μορφώματα γειτονιάς (στέκια, δημοτικές παρατάξεις κλπ).  Από τη φύση τους αυτά τα σχήματα είναι αδύνατο να αναπτύξουν μια οριζόντια πολιτική δουλειά, γι’ αυτό και αδυνατούν όχι μόνο να αναλάβουν αλλά και να αντιληφθούν τι σημαίνει πολιτική δράση. Κατά βάθος πίσω από την εμμονή στη μια ή την άλλη δουλειά κρύβεται μια ολόκληρη αντίληψη για το τι εννοούν επανάσταση. Αυτοί που υπερεκτιμούν την κάθετη δουλειά (συνδικαλιστική, θεματική  και τοπική δουλειά), πιστεύουν ότι η επανάσταση είναι μια αυθόρμητη διαδικασία από τα κάτω, χωρίς να απαιτείται η κατάληψη της εξουσίας. Το κόμμα που ενώνει οριζόντια τους πρωτοπόρους επαναστάτες σε αυτή την περίπτωση είναι άχρηστο και επιπλέον φορέας γραφειοκρατικών διαδικασιών. Γι’ αυτό και ο αντίπαλος όλων των «από τα κάτω» δεν είναι οι ρεφορμιστές γραφειοκράτες, αλλά γενικώς οι «πολιτικές πρωτοπορίες». Το σημαντικό γι’ αυτούς είναι η αυτονομία των κινημάτων.

Για κάποιον που επιμένει ότι η «συνείδηση έρχεται απ’ έξω» τα πράγματα αποκτούν μια πολιτική αξία. Για να το διευκρινίσουμε κι αυτό. Δεν εννοούμε την ταξική συνείδηση που κατακτείται βασικά από την εμπειρία και από τα μέσα. Εννοούμε τη σοσιαλιστική συνείδηση που είναι κάτι διαφορετικό. Αυτή η συνείδηση δεν εκφράζει απλώς την καταπίεση που δέχεται το προλεταριάτο αλλά συμπυκνώνει μια ευρύτερη κεκτημένη συνείδηση που πατάει στη κεκτημένη γνώση της ανθρωπότητας. Όπως λοιπόν δεν γίνονται γιατροί τα θύματα των ασθενειών, έτσι και η σοσιαλιστική συνείδηση αν είναι κάτι παραπάνω, και για μας είναι, από μια άρνηση του καπιταλισμού και της αδικίας, αφορά ένα πολιτικό ρεύμα που επιδιώκει να δώσει πολιτικές και κοινωνικές λύσεις, και μαζί με αυτές μια ολοκληρωμένη εναλλακτική λύση στο καπιταλιστικό κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό σύστημα. Και οι λύσεις αυτές δεν απορρέουν σαν μια φυσιολογική συνέπεια της ταξικής πάλης αλλά σαν τη συνέπεια πολλών ακόμα παραγόντων και πάνω απ’ όλα από το κατά πόσο το σύστημα που προτείνουμε μπορεί πράγματι να αντικαταστήσει και να λειτουργήσει πάνω στο πτώμα του παρακμιακού καπιταλιστικού συστήματος. Την αριστερά λοιπόν δεν μπορεί να την ενδιαφέρει γενικά η επανάσταση, αλλά πάνω από όλα η συνειδητή σοσιαλιστική επανάσταση, όχι γενικά η εξέγερση ενάντια στην καταπίεση, αλλά πάνω απ’ όλα η εξέγερση για τη συντριβή του αστικού κράτους.

Αν κανείς βλέπει προς τα κει τότε τα πολιτικά -συνειδητά- καθήκοντα καταλαμβάνουν στη γενική ιεράρχηση πρωτεύοντα ρόλο σε σχέση με τα δευτερεύοντα που είναι η παρέμβαση στα επιμέρους μέτωπα. Αυτή είναι και η διαφορά του επαγγελματία επαναστάτη σε σχέση με τον «κοινωνικό αγωνιστή». Ο κοινωνικός αγωνιστής προτάσσει αυτό που είναι, αντλεί υπερηφάνεια από την κοινωνική του θέση, παραμένει προσκολλημένος στο ότι είναι θύμα εκμετάλλευσης. Αντίθετα ο επαναστάτης υπερβαίνει την ταξική του μοίρα. Δεν σκέφτεται πια σαν αντικείμενο εκμετάλλευσης που οφείλει να διαμαρτυρηθεί για την κατάσταση του, αλλά πάει παραπέρα, γίνεται υποκείμενο απελευθέρωσης. Ετοιμάζεται να πάρει την τύχη στα χέρια του. Και δεν μπορεί να πάρει κανείς την τύχη στα χέρια του, όσο θα αρνείται να κυβερνήσει.  Ο χώρος της άκρας είναι προσανατολισμένος στην κατακερματισμένη παρέμβαση ακολουθώντας τελικά το δρόμο των αυτόνομων. Αυτός είναι ο κυριότερος λόγος υποτίμησης όλων των κεντρικών πολιτικών ζητημάτων. Αυτό από μόνο του αρκεί για να καταταγεί στα ρεύματα κοινωνικής διαμαρτυρίας και πίεσης προς την εξουσία. Σε ένα ρεύμα που δεν έχει πλέον πολιτικούς στόχους, ούτε φυσικά πολιτικό δρόμο. Για αυτό και δεν είναι τίποτα περισσότερο από έναν κοινωνικό ρεφορμισμό από τα κάτω.

Η διαφορά στο ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι είναι ένας πολιτικός οργανισμός (ακόμα και αν με την μαρξιστική αυστηρότητα ηγεμονεύεται από το ρεφορμισμό), που δεν αρνείται την οριζόντια ενιαία πολιτική δικτύωση και που αντιλαμβάνεται το βάρος της πολιτικής θέσης. Σ’ αυτό το πολιτικό ανοιχτό περιβάλλον μπορούν οι επαναστατικές ιδέες να έχουν μια καλύτερη τύχη πέρα από την καθαρότητα των φυτωρίων που όμως παραμένουν πάντα νάνοι.

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ!

20-6-2008

Η τελευταία Συνδιάσκεψη του Κομμουνιστικού Συνδέσμου

Η Σύνταξη της τελευταίας Εργατικής Εξουσίας

Ο Κομ­μου­νι­στι­κός Σύν­δε­σμος – Ερ­γα­τι­κή Ε­ξου­σί­α α­πο­φά­σι­σε να α­να­στεί­λει τη λει­τουρ­γί­α της ορ­γά­νω­σης.
Οι σύ­ντρο­φοι της Ερ­γα­τι­κής Ε­ξου­σί­ας συνε­χί­ζουν την πά­λη τους στο μα­ζι­κό ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα με δια­φο­ρε­τι­κές τα­χτικές και δια­φο­ρε­τι­κά ορ­γα­νω­τι­κά σχή­μα­τα.
Πα­ρά τη δια­φο­ρε­τι­κή πο­ρεί­α οι σύ­ντρο­φοι α­πο­φά­σι­σαν να προ­χω­ρή­σουν σε μια κοι­νή έκ­δο­ση ε­νός θε­ω­ρη­τι­κού – πο­λι­τι­κού πε­ριο­δι­κού.
Στο προ­σε­χές και τε­λευ­ταί­ο φύλ­λο της Ερ­γα­τι­κής Ε­ξου­σί­ας θα ε­κτε­θεί το σκε­πτι­κό της α­πό­φα­σης, στα πλαί­σια μιας συ­ζή­τη­σης που ού­τως ή άλ­λως α­πα­σχο­λεί τον ευ­ρύ­τε­ρο χώ­ρο της Α­ρι­στε­ράς.
Ο α­γώ­νας συ­νε­χί­ζε­ται.

Η Συν­διά­σκε­ψη του Κομ­μου­νι­στι­κού Συν­δέ­σμου

Α­να­κοί­νω­ση της Σύ­νταξης

Η ε­φη­με­ρί­δα Ερ­γα­τι­κή Ε­ξου­σί­α ύ­στε­ρα α­πό 12 χρό­νια πα­ρου­σί­ας δια­κό­πτει την έκ­δο­σή της. Το site της ε­φη­με­ρί­δας θα συ­νε­χί­σει να λει­τουρ­γεί. Ε­κεί θα ση­κω­θούν και πα­λαιό­τε­ρα τεύ­χη κα­θώς και θα φι­λο­ξε­νεί α­πό­ψεις και κρι­τι­κές α­πό τη σκο­πιά του ε­πανα­στα­τι­κού μαρ­ξι­σμού. Ε­πί­σης ό­ποιος φί­λος ή φί­λη θα ή­θε­λε πα­λαιό­τε­ρα τεύχη μπο­ρεί να ε­πι­κοι­νω­νεί με το email για να του α­πο­στα­λούν τα­χυ­δρομι­κά. Ο χώ­ρος των γρα­φεί­ων της ε­φη­με­ρί­δας θα συ­νε­χί­ζει να λει­τουρ­γεί και στο προ­σε­χές διά­στη­μα θα φι­λο­ξε­νεί την έκ­δο­ση ε­νός θε­ω­ρη­τι­κού πε­ριο­δικού στο χώ­ρο πά­ντα του ε­πα­να­στα­τι­κού μαρ­ξι­σμού

Από την ώρα που έγινε γνωστό το περιστατικό εκατοντάδες σύντροφοι κυρίως από τον αντιεξουσιαστικό χώρο έφτασαν για να εκφράσουν την οργή και τη συμπαράστασή τους στο χώρο του στεκιού και ακολούθησε κατά τις 11 το βράδυ συγκέντρωση στους δρόμους των Πετραλώνων. Όταν μάλιστα η συγκέντρωση πέρασε από το αστυνομικό τμήμα Πετραλώνων δέχτηκε επίθεση με δακρυγόνα και γκλοπς από διμοιρίες που είχαν ήδη καταφτάσει στο χώρο. Οι προκλήσεις της αστυνομίας συνεχίστηκαν όταν ο πορεία δέχτηκε και αργότερα επίθεση αφού είχε απομακρυνθεί από το αστυνομικό τμήμα. Παρόλα αυτά δεν διαλύθηκε και τελείωσε ξανά στο χώρο του στεκιού.

Όπως έγινε αργότερα γνωστό την ίδια μέρα συνελήφθησαν από περιπολικό λίγο αργότερα δύο άτομα, οπλισμένα με μαχαίρια και σκερπάνια, που περιφερόταν με μηχανή προφανώς σε αναζήτηση νέων θυμάτων στην περιοχή και οι οποίοι παραδέχτηκαν ότι συμμετείχαν στην επίθεση.

Δεν υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία ότι η συγκεκριμένη φασιστοσυμμορία έχει πλέον μεταμορφωθεί σε μια ομάδα δολοφόνων που επιτίθεται συστηματικά σε στέκια, σπίτια μεταναστών, και σε αγωνιστές ή μετανάστες που βρίσκει τυχαία στο δρόμο. Η επίθεση στο Αντίπνοια είναι ένα ακόμα ποιοτικό άλμα. Πρώτη φορά γίνεται επίθεση σε στέκι την ώρα που βρίσκονται μέσα άνθρωποι και με στόχο να τους δολοφονήσουν. Είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια συμπλοκή στο δρόμο ή από μια πυρπόληση γραφείων. Υπάρχει μια τεράστια ποιοτική διαφορά. Είναι φανερό ότι οι φασίστες ζητάνε αίμα.

Ο στόχος είναι προφανής. Να δημιουργήσει ένα κλίμα φόβου και πανικού σε αγωνιζόμενα κομμάτια της αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου, όπως επίσης και στους μετανάστες. Πάνω σε τέτοιες ενέργειες επιχειρεί να χτίσει και την επιρροή της απευθυνόμενη κυρίως σε άτομα χαμηλής νοημοσύνης και πνευματικής ηλιθιότητας. Νομίζουν ότι κινητοποιώντας μερικές δεκάδες ηλιθίων μπορούν να τα βάλουν με ολόκληρη την αριστερά και την αναρχία. Πρέπει τελικά να είναι εντελώς ηλίθιοι.

Νομίζουν ότι επειδή δρουν υπό την ανοχή των ΜΑΤ ή εξαιτίας των διασυνδέσεών τους με ασφαλίτικους κύκλους μπορούν να έχουν κάποιο αποτέλεσμα. Φαίνεται ότι η κοινή δράση φασιστών αστυνομίας στα γεγονότα της 2 Φλεβάρη όπου τραυματίστηκε σοβαρά ένας σύντροφός μας και ένας αντιεξουσιαστής του έχει δημιουργήσει την εντύπωση ότι μπορούν να μένουν ατιμώρητοι. Όπως και να χει η αριστερά θα πρέπει να πάρει άμεσα μέτρα. Κάθε εκδήλωση, χώρος, στέκι κ.ο.κ. θα πρέπει να είναι περιφρουρημένος. Οι εποχές αλλάζουν και ακριβώς γι’ αυτό θα πρέπει να αλλάξουν και οι συνήθειες. Τα μέτρα αυτοάμυνας θα πρέπει να σφίξουν. Παρόλα αυτά δεν χρειάζονται ούτε υπερβολές, ούτε μυθοπλασίες γύρω από το συγκεκριμένο γρουπούσκουλο, ούτε υποτίμηση του προβλήματος. Κάθε σύντροφος και συντρόφισσα πρέπει να νιώθει ασφαλής μέσα στις γραμμές του οργανωμένου κινήματος.

Όσο για τους συμμορίτες, ένα θα τους πούμε. Προκαλούν την τύχη τους. Ας το πάρουν μια και καλή χαμπάρι. Τα κωλόπαιδα του νεοναζισμού θα απομονωθούν, θα αποκαλυφθούν ένας ένας και θα συντριφτούν χωρίς κανένα έλεος.

1. Κατά τη διάρκεια της εσωτερικής συζήτησης καμία άποψη ή κείμενο οποιουδήποτε συντρόφου δεν φιμώθηκε. Όλες οι απόψεις κυκλοφόρησαν ελεύθερα και συζητήθηκαν από όσους ήταν παρόντες στις διαδικασίες της οργάνωσης πριν και κατά τη διάρκεια της Συνδιάσκεψης.
2. Μάλιστα στο blog της Εργατικής Εξουσίας ιδιαίτερα ο σ. Νάβης δεν έχανε ευκαιρία να δημοσιεύει τις διαφωνίες του χωρίς κανείς να τον εμποδίσει οποιαδήποτε στιγμή. Μάλιστα την επόμενη της Συνδιάσκεψης χωρίς να έχουν καν δημοσιευτεί οι αποφάσεις ο Νάβης ανεβάζει στο site της Εργατικής Εξουσίας τις διαφωνίες του με το κείμενο του. Μαραγκού χωρίς καν να έχει δημοσιευτεί το εν λόγω κείμενο. Παρά την υπερβολική βιασύνη του σ. τα κείμενα παραμένουν στη θέση τους, για λίγες μέρες.
3. Στη Συνδιάσκεψη συζητήθηκαν οι απόψεις στη βάση δύο γραπτών κειμένων. Από τους παρόντες στη Συνδιάσκεψη η πλειοψηφία των μελών της Εργατικής Εξουσίας τάχθηκε με τη λογική του σ. Μαραγκού. Οι σύντροφοι που διαχωρίστηκαν δεν εκφράστηκαν με μια ενιαία άποψη. Ούτε τάχθηκαν με τις απόψεις του σ. Ναβη. Σεβαστές οι διαφωνίες αλλά δεν εμφανίστηκε μια ενιαία αντιπρόταση. Κατά τη διάρκεια των ψηφοφοριών και αφού εξαντλήθηκε η συζήτηση, με πρόταση του Μαραγκού αποφασίστηκε ομόφωνα να ακολουθήσουμε μια συναινετική διαδικασία. Δηλαδή να αποφασιστεί ομόφωνα η διακοπή λειτουργίας της Εργατικής Εξουσίας και ανεξάρτητα από τις επιλογές των συντρόφων να μην χρησιμοποιηθεί το όνομα της οργάνωσης από δω και πέρα. Αυτό μάλιστα ήταν πρόταση που υπήρχε και στο κείμενο του Μαραγκού. Αποφασίσαμε επίσης ομόφωνα να εκδώσουμε από κοινού την τελευταία εφημερίδα και να συζητήσουμε φυσικά τα κείμενα που θα δημοσιευτούν κ.ο.κ. Επίσης αποφασίσαμε ομόφωνα να δημιουργηθεί ένας ομίλος προβληματισμού στα πλαίσια του επαναστατικού μαρξισμού που εκτός από την έκδοση ενός θεωρητικού περιοδικού να διαχειριστεί και δικαστικές εκκρεμότητες συντρόφων εξαιτίας της δράσης τους με την οργάνωση και οποιαδήποτε άλλη εκκρεμότητα της Εργατικής Εξουσίας.
4. Είναι αλήθεια ότι στη Συνδιάσκεψη δεν έγινε ψηφοφορία πάνω στα κείμενα ακριβώς για να διατηρήσουμε ένα συναινετικό συντροφικό κλίμα. Επιπλέον θεωρήσαμε ότι δεν υπάρχει αυτή η ανάγκη δεδομένου ότι επί των παρόντων συντρόφων το 60% είχε ταχθεί ανοιχτά με τις απόψεις του σ. Μαραγκού. Το ποσοστό αυτό θα μεγάλωνε ακόμα περισσότερο αν πηγαίναμε σε μια ψηφοφορία των ταμιακώς εντάξει συντρόφων, κάτι το ποίο θεωρήσαμε υπερβολικό εκείνη τη στιγμή, δίνοντας το βάρος στην πολιτική ουσία και όχι στα καταστατικά.
5. Τρεις μέρες μετά τη Συνδιάσκεψη ορίστηκε ραντεβού για να διεκπεραιωθούν αυτές οι αποφάσεις. Δεν εμφανίστηκε κανένας σ. από τους διαφωνούντες. Το ίδιο συνέβη και σε μια επόμενη συνάντηση. Τότε ορισμένοι σύντροφοι σε ατομικό επίπεδο ανακοίνωσαν ότι δεν τους ενδιαφέρει πια αυτή η υπόθεση, ενώ άλλοι επίσης σε ατομικό επίπεδο κρατάνε μια ενδιάμεση στάση. Οι σύντροφοι λοιπόν με δική τους ευθύνη παραιτούνται από τις υποχρεώσεις τους και τα δικαιώματα τους, όχι ως μειοψηφία αλλά γενικά, όχι ως τάση αλλά ατομικά. Τότε παίρνουμε την απόφαση να διεκπεραιώσουμε τις εκκρεμότητες της έκδοσης της τελευταίας εφημερίδας και τις άλλες αποφάσεις της Συνδιάσκεψης. Επιπλέον από την ώρα που οι σύντροφοι τίθενται εκτός με δική τους επιλογή, πήραμε την απόφαση να μην δημοσιευτούν οι απόψεις του Νάβη στην τελευταία εφημερίδα. Σε αυτό δεν υπάρχει καμία φίμωση. Όποιος παραιτείται από τις υποχρεώσεις του σταματάει να έχει και δικαιώματα. Αυτό ισχύει σε όλους του τομείς της ζωής. Όποιος λοιπόν θέλει να κυκλοφορεί τις απόψεις του είναι ελεύθερος να το κάνει με δική του ευθύνη, κόπο και κόστος. Αυτό κάνουμε εμείς ας το κάνει και οποιοσδήποτε. Αν οι σύντροφοι παρέμεναν στις θέσεις τους φυσικά θα δημοσιεύαμε από κοινού τις απόψεις τους, αφού φυσικά μοιράζαμε το κόστος και το κόπο για αυτή την εργασία.
6. Σεβαστήκαμε την επιλογή τους να αποχωρήσουν και να ακολουθήσουν το δρόμο τους. Ας ασχοληθούν με αυτό και ας πάψουν κατόπιν εορτής να αναζητούν τα “φιμωμένα” δικαιώματα τους, και ας συνειδητοποιήσουν επιτέλους αυτό που γνωρίζει ο κάθε λογικός άνθρωπος: Ότι τα δικαιώματα πάνε μαζί με τις υποχρεώσεις. Και αυτό μεταξύ συντρόφων είναι απαράβατος νόμος. Όσο για την πολιτική κριτική, όχι μόνο είναι θεμιτή αλλά και αναγκαία. Μόνο που μέχρι στιγμής κάτω από αυτή την κριτική βλέπουμε μια μόνο υπογραφή. Όχι ότι αυτό μειώνει την πολιτική ουσία. Αλλά να θέλει αυτή η μία υπογραφή να εμφανίζεται ως ομάδα διωκόμενων από μια προφανώς πλαστή πλειοψηφία, ε αυτό πάει πολύ. Ας ξαναμετρηθούν οι σύντροφοι, γιατί από ότι φαίνεται στην αριθμητική δεν τα πάνε καθόλου καλά. Όπως και να χει ας υπερασπιστούν τις πολιτικές τους απόψεις, ας διαφοροποιηθούν με τις δικές μας, αλλά ας μην μας ζητάνε να τους τις δημοσιεύουμε. Εξάλλου εμείς ούτε τυπογραφεία διαθέσουμε, ούτε ώρες μας περισσεύουν, ούτε μηχανισμό έχουμε, ούτε χρήματα για να σκορπάμε. Ε δεν θα κάνουμε και τη δουλεία τους.
7. Όσο για τα κείμενα του Νάβη, υπενθυμίζουμε ότι όσο άνηκε στην οργάνωση όχι μόνο δεν αποκρύφτηκαν αλλά ήταν και δημοσιευμένα την ώρα που το κείμενο του Μαραγκού δεν είχε δημοσιευτεί πουθενά. Από την ώρα που ο Νάβης αποχώρησε με επιλογή του δεν έχουμε καμία πλέον υποχρέωση να δημοσιεύουμε σε οποιοδήποτε μέσο τις απόψεις του. Και αν το κάνουμε θα το κάνουμε γιατί το επιθυμούμε και όχι γιατί μας υποχρεώνει κανένας.

Η Σύνταξη της τελευταίας Εργατικής Εξουσίας

Η κυβέρνηση, προφανώς αποθρασυμένη από την επικράτησή της στο μέτωπο του ασφαλιστικού, ξεπερνάει πλέον κάθε προηγούμενο προκειμένου να εφαρμόσει την αντιδραστική της πολιτική.Η δολοφονία της 43χρονης Μαρίας Κουλούρη, μητέρας δύο ανήλικων παιδιών κατά τη διάρκεια της απροκάλυπτης επίθεσης 10 διμοιριών ΜΑΤ εναντίον των κατοίκων της Λευκίμμης Κέρκυρας οι οποίοι αντιδρούσαν στην κατασκευή χωματερής στην περιοχή τους, δεν αποτελεί απλώς ένα ακόμα γεγονός βίας. Είναι ένα ποιοτικό γεγονός, πρόκειται για μια δολοφονία από τα ΜΑΤ κατά τη διάρκεια μια μαζικής διαμαρτυρίας.

Είναι αντίστοιχο γεγονός με τη δολοφονία του καθηγητή Νικου Τεμπονέρα το 91, του Μιχάλη Καλτέζα το 85, των Κουμή, Κανελλοπούλου το 80, των εκατοντάδων νεκρών του Πολυτεχνείου, του Πέτρουλα, και του Λαμπράκη…

Με μια πρωτοφανή προσπάθεια μαζικής εξαπάτησης σύσσωμα τα τηλεοπτικά κανάλια παίρνοντας κατευθείαν γραμμή από τον υπουργό τύπου και την ασφάλεια αφού εξαφανίσουν την δολοφονία σε προτελευταία είδηση, επιμένουν να αναπαράγουν το παραμύθι της αστυνομίας ότι η 43χρονη γυναίκα έχασε τη ζωή της από έναν 16χρονο οδηγό μοτοποδηλάτου που έπεσε πάνω της στην προσπάθειά του να φύγει από το χώρο των επεισοδίων. Πρόκειται για ψέμα που μόνο η σχολή του Γκέμπελς θα μπορούσε να είχε σκεφτεί. Τα καθάρματα αυτά όχι μόνο επιμένουν σε αυτή την άθλια διαστρέβλωση της πραγματικότητα αλλά ασκούν και ποινική δίωξη στον 16χρονο σαν υπεύθυνο του θανάτου της 43χρονης μητέρας. Είναι απίστευτο. Πρόκειται πλέον για αδίστακτους και εν ψυχρώ δολοφόνους. Είναι πασίγνωστο πλέον ότι ο 16χρονος δέχτηκε απρόκλητη επίθεση από άντρες των ΜΑΤ που τον ξυλοκόπησαν εν κινήσει με αποτέλεσμα να χάσει τον έλεγχο της μηχανής και να καταλήξει πάνω στην 43χρονη. Υπάρχουν εκατοντάδες μάρτυρες και συγγενείς της γυναίκας που το επιβεβαιώνουν. Την ώρα μάλιστα του περιστατικού οι μπάτσοι φυγάδεψαν τους δολοφόνους για να μην γίνει γνωστή η ταυτότητά τους και βρεθούν υπόλογοι για το έγκλημα. Όσοι αποκρύβουν την αλήθεια είναι κατηγορούμενοι για υπόθαλψη εγκληματία. Αυτό πρέπει να γίνει ξεκάθαρο.

Το αιματηρό περιστατικό της Κέρκυρας δεν είναι τυχαίο. Είναι προμελετημένο έγκλημα μιας κυβέρνησης που εδώ και μήνες διψάει για αίμα. Ήταν καθαρά ζήτημα τύχης, από τις μεγάλες φοιτητικές κινητοποιήσεις του 2006-7, τις απεργίες για το ασφαλιστικό και τις δεκάδες άλλες κοινωνικές και πολιτικές διαμαρτυρίες, που δεν χύθηκε αίμα. Η γραμμή της μηδενικής ανοχής και της κλιμάκωσης της αστυνομικής βίας δίνει ήδη τους πρώτους καρπούς. Βεβαίως έχουν προηγηθεί γεγονότα αστυνομικής βίας μέσα σε αστυνομικά τμήματα που έχουν καταλήξει και σε φόνους όπως η πρόσφατη ενός σουδανού νεαρού μετανάστη, που όμως δεν αντιμετωπίστηκαν στο μέγεθος που τους αναλογούσε με αποτέλεσμα του κράτους του αστυνόμου να νοιώθει πλέον πανίσχυρο και πάνω απ’ όλα ατιμώρητο.

Η δολοφονία στην Κέρκυρα είναι η κορυφή του παγόβουνου μιας σειράς περιστατικών που συμβαίνουν εδώ και λίγες μέρες, με πρωτοβουλία της κυβέρνησης.

Μπροστά στη δηλωμένη άρνηση του φοιτητικού κινήματος να δεχτεί την εφαρμογή του αντιδραστικού νόμου πλαισίου που ψηφίστηκε πέρσι το Μάρτη, ο Υπουργός Παιδείας με δηλώσεις του ανοίγει ξαφνικά όλο το μέτωπο, όχι μόνο του ν-π αλλά και των ιδιωτικών πανεπιστημίων μιλώντας για “διασταλτική” ερμηνεία του άρθρου 16 του Συντάγματος, το οποίο σύμφωνα με τα λεγόμενά του δεν εμποδίσει την ντε φάκτο ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστήμιων. Την ίδια ώρα έληγε και το τελεσίγραφο για διακοπή της χρηματοδότησης στα ΑΕΙ και ΤΕΙ στο βαθμό που δεν καταθέσουν 4ετη προϋπολογισμό και εσωτερικούς κανονισμούς. Όσοι έμειναν με ανοικτό το στόμα από το θράσος του Στυλιανίδη, απορώντας εκτός των άλλων και για τις συνταγματικές του γνώσεις, συνειδητοποίησαν περί τίνος πρόκειται όταν είδαν τους ΕΚΟΦίτες της ΔΑΠ να κουβαλάνε στα πανεπιστήμια σεκιουρητάδες, μπράβους της νύχτας, και φασιστόμουτρα για να περιφρουρήσουν της “δημοκρατικές διαδικασίες” καθολικής εκλογής των πρυτανικών αρχών. Καθόλου τυχαία τα κιτρινοκάναλα κράτους, εφοπλιστών, τραπεζιτών, βιομηχάνων και κατασκευαστικών σε μια άνευ προηγουμένου προσπάθεια μαζικής πλύσης εγκεφάλου ούρλιαζαν επί μέρες για τις “μεταφερόμενες ομάδες κρούσης των αριστεριστών” που κλέβουν κάλπες και δεν αφήνουν τον κόσμο να ψηφίσει. Πρόκειται για χυδαία ψέματα που ξεπερνούν και την πιο νοσηρή φαντασία. Αυτοί οι αλήτες δεν έβλεπαν τους μαχαιροβγάλτες της νύχτας που φώναζαν φασιστικά συνθήματα και χαριεντίζονταν με τους πρυτάνεις αλλά τους φοιτητές που σε τελευταία ανάλυση βρίσκονται στον φυσικό τους χώρο και παλεύουν για να υπερασπίσουν τη δημόσια εκπαίδευση.

Ανεξάρτητα από το αν η επιλογή να ξεκινήσει η μάχη από τις εκλογές για τους πρυτάνεις ήταν η καλύτερη, από την ώρα που η κυβέρνηση επιλέγει να στείλει τις συμμορίες της νύχτας στα πανεπιστήμια για να επιβάλει το νόμο της με τη βοήθεια του παρακράτους, καταργώντας όχι απλά το άσυλο αλλά ακόμα και την αστική της δημοκρατίας, από την ώρα που ερμηνεύουν ακόμα και το Σύνταγμά τους “διασταλτικά”, τότε κανείς δεν μπορεί να κρατεί μια ουδέτερη στάση και μάλιστα με το άλλοθι μιας αφ’ υψηλού κριτικής επί της τακτικής του φοιτητικού κινήματος. Όσοι αυτή την ώρα καλούν σε υποχώρηση δήθεν για να σταματήσει ο εμφύλιος στα πανεπιστήμια (Δελαστίκ), όσοι συνεχίζουν να μιλούν για “προβοκάτορες και περιφερόμενες τυχοδιωκτικές και αριστερίστικες ομάδες” (ΚΚΕ, δεξιοί του ΣΥΝ) δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να παίζουν το παιχνίδι της κυβέρνησης.

Τα γεγονότα που ακολούθησαν σε λίγα εικοσιτετράωρα τα όργια στις σχολές, αρχικά στη Λευκίμμη και κατόπιν (ακόμα και μετά τη δολοφονία της 43χρονης) στην Πτολεμαϊδα με την μαφιόζικη επίθεση 6 διμοιριών ΜΑΤ στις 6 τα ξημερώματα εναντίον 6 μελών του Συλλόγου για την καταπολέμηση της ανεργίας και την ανάπτυξη της περιοχής Αγίου Δημητρίου που συνελήφθησαν στον χώρο της κατάληψης των ταινιοδρόμων μεταφοράς τέφρας και λιγνίτη του ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου, δεν αφήνουν πλέον καμία αμφιβολία, για τις προθέσεις της κυβέρνησης. Μιας κυβέρνησης που εκλιπαρεί τους βιομηχάνους, τις τράπεζες, τους μεγαλέμπορους και τους εφοπλιστές δήθεν να συνδράμουν για την ακρίβεια (ποιους αυτούς που έχουν θησαυρίσει ληστεύοντας κατ’ εξακολούθηση τα 9/10 του πληθυσμού, την ώρα που ξεπουλάει και λεηλατεί δεξιά και αριστερά το δημόσιο πλούτο (ομόλογα, ταμεία, λιμάνια, ΟΤΕ, πανεπιστήμια) και καταστρέφει το περιβάλλον (φωτιές, λιθάνθρακας) ενώ την ίδια στιγμή στλενει τους παρακρατικούς και τα ΜΑΤ εναντίον όσων αγωνίζονται για τα στοιχειώδη δικαιώματά τους.

Τα κόμματα και οι οργανώσεις της αριστεράς μαζί με τα συνδικάτα και κάθε μαζικό φορέα πρέπει εδώ και τώρα να ξεκινήσουν τον αγώνα να φύγει αυτή η λαίλαπα από την εξουσία.

Γνωρίζουμε ότι η προοπτική αυτή θα προκαλέσει ξανά στην ΚΚΕεδόπληκτη αριστερά και όλους της τους κλώνους για ακόμα μια φορά τα γνωστά πονηρά ερωτηματικά. “Μα καλά αν φύγει η ΝΔ, δεν θα έλθει το ΠΑΣΟΚ;”. Αυτή τη φορά δεν χρειάζεται καν να τους εξηγήσει κανείς,. Ας πάνε κατευθείαν στον Καραμανλή και τον Στυλιανίδη να εισπράξουν ότι τους αναλογεί από τα συγχαρητήρια του Καραμανλή και του Στυλιανίδη που δίνουν για την υπεύθυνη στάση του ΚΚΕ. Ας ξαναβάλουν τις 35 προϋποθέσεις για να πέσει από τα αριστερά, από τα κάτω, από το κίνημα, και μόνο αν βάλει στόχο την κομμουνιστική απελευθέρωση, την εργατική εξουσία, τα Σοβιέτ, τον παγκόσμιο κομμουνισμό, την έφοδο στους ουρανούς, τη φαντασία στην εξουσία, να υψώσει ατίθασους πύργους ανυπακοής κ.ο.κ. Μέχρι να γίνουν όλα αυτά ας κυβερνάει ο Καραμανλής και η συμμορία του. Ακριβώς η ίδια φιλοσοφία με τη σχολή σκέψης του ΚΚΕ που άλλωστε είναι και απόφοιτοί της. Τους επιστρέφουμε λοιπόν την κατηγορία: “Μα καλά εσείς που δεν θέλετε να έλθει το ΠΑΣΟΚ, μήπως θέλετε να μείνει η ΝΔ;” Φυσικά η ηλιθιότητα του δεύτερου ερωτήματος αντιστοιχεί στην ηλιθιότητα του πρώτου. Αλλά αυτό ας το σκεφτούν όσοι συνεχίζουν να παριστάνουν τους ηλίθιους.

Εμείς σκεφτόμαστε κάπως διαφορετικά. Η δυνατότητα της αριστεράς να παίξει ένα αποφασιστικό ρόλο, για να γίνει πραγματικά δύναμη ανατροπής, τότε θα πρέπει να δείξει με σαφήνεια ότι βλέπει πλέον προς τα κει, εκφράζοντας τις αγωνιστικές και προοδευτικές διαθέσεις ευρύτερων κομματιών της εργατικής τάξης και όλων όσων θίγονται από την αστική επίθεση, ακόμα κι αν δεν βλέπουν άμεσα ότι μπορεί να είναι η εναλλακτική λύση. Επιπλέον η ίδια η αριστερά πρέπει να βρει το δρόμο της ύστερα από τα χαστούκια μιας ολόκληρης περιόδου συμβιβασμών, υποχωρήσεων, ειρηνικών συνυπάρξεων, συγκυβερνήσεων και γενικώς αυταπατών για μια καθώς πρέπει ταξική πάλη.

Η ανατροπή μιας κυβέρνησης με κινηματικές διαδικασίες, ανοίγει το δρόμο για να ξεμπλοκάρει τη συνείδηση της εργατικής τάξης και των καταπιεσμένων. Ανατρέποντας μια αστική κυβέρνηση, ινστρούκτουρες της κακομοιριάς και της πονηριάς, ο κόσμος θα νοιώσει ότι έχει στα χέρια του πραγματική δύναμη και μόνο σε αυτή τη βάση μπορεί να σκεφτεί ότι μπορεί αύριο να πάρει τις τύχες στα χέρια του, με μια δική του κυβέρνηση. Μόνο έτσι η αριστερά και πάνω από όλα η επαναστατική της πτέρυγα θα βρει την απήχηση που της αναλογεί και οι έως τώρα μειοψηφικές της αντιλήψεις θα μεταμορφωθούν σε μια πραγματική μαζική σαρωτική δύναμη.

Μια κυβέρνηση δολοφόνων πρέπει να φύγει. Αυτό καταλαβαίνει όλος ο οργισμένος κόσμος που έχει βρεθεί στο στόχαστρό της. Όσοι έχουν μπιμπίκια στον εγκέφαλο ας χαθούν στο λαβύρινθο των ερωτημάτων τους ψάχνοντας τις ασφαλιστικές δικλείδες. “Μα αν φύγει ο ένας, δεν θα έλθει ο άλλος;”. Το μόνο που δεν τους περνάει από το μυαλό είναι τι ρόλο βαράνε αυτοί στην όλη υπόθεση. Η αριστερά που θα δείξει τόλμη και αποφασιστικότητα, η αριστερά που θα ξεφύγει από τη σιγουριά της “διαμαρτυρίας”, η αριστερά που θα συνειδητοποιήσει ότι δεν είναι ΜΚΟ αλλά δύναμη πολιτικής ανατροπής, η αριστερά που θα ανοίξει το δρόμο, χωρίς να θέλει από πριν να τον εξασφαλίσει, αυτή η αριστερά θα γίνει και η αυριανή εναλλακτική λύση.Δυστυχώς η συζήτηση που γίνεται αυτή την ώρα δεν είναι πως θα συνολικοποιηθεί ο αγώνας αλλά πως θα συνεχιστεί στα επιμέρους μέτωπα. Στην Κέρκυρα αντί να κλιμακωθεί ο αγώνας, με κεντρικά πλέον πολιτικά αιτήματα και φυσικά με την άμεση απαίτηση να παραδοθούν οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί της δολοφονίας, η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τα ΧΥΤΑ και τα “ολοκληρωμένα προγράμματα διαχείρισης με σύγχρονες τεχνολογίες” των σκουπιδιών. Φυσικά αυτό είναι ένα ζήτημα, όπως επίσης και ένα άλλο είναι οι πρυτανικές εκλογές, και η εφαρμογή του ν-π στα πανεπιστήμια. Αλλά όταν έχεις νεκρούς, τραυματίες, αγρία καταστολή, ΜΑΤ και μαχαιροβγάλτες παρακρατικούς, εμείς συνεχίζουμε να μιλάμε για τα ΧΥΤΑ και το ν-π. Δεν είναι ξεκάθαρο ότι η ατζέντα έχει αλλάξει; Ότι η κυβέρνηση ξεπέρασε το όριο; Ότι έφτασε για ακόμα μια φορά ο κόμπος στο χτένι. 2500 κόσμος στην Κέρκυρα το απόγευμα της Κυριακής φώναζε “Μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι”. Το ίδιο και στην Κοζάνη με την άγρια καταστολή των κατοίκων του Αγίου Δημητρίου, οι οποίοι μιλάνε ανοιχτά για την αλητεία και την τρομοκρατία της κυβέρνησης και όχι μόνο για την αθέτηση των υποσχέσεων. Στα πανεπιστήμια είναι η ΕΚΟΦίτικη δράση της κυβέρνησης.

Όλα αυτά συνδέονται με ένα νήμα. Για όλα είναι υπεύθυνο ένα κέντρο. Αυτό το καταλαβαίνει όλος ο κόσμος που μάχεται αυτή τη στιγμή ή και το προηγούμενο διάστημα ενάντια στις πολιτικές της κυβέρνησης. Αυτό είναι το υπόβαθρο για να ενοποιηθεί οριζόντια και να κλιμακωθεί πολιτικά η αντιπαράθεση. Η συζήτηση αυτή τη στιγμή δεν είναι ο ΧΥΤΑ, οι ξεχασμένες υποσχέσεις της ΔΕΗ, ο νόμος πλαίσιο. Είναι ολόκληρη η κυβέρνηση. Ας το καταλάβουν επιτέλους, όλοι όσοι μιλάνε για μέτωπο ενάντια στην κυβερνητική πολιτική. Και τι σημαίνει αυτό, όταν και οι πέτρες γνωρίζουν ότι δεν πρόκειται να αλλάξει η ΝΔ πολιτική. Αν έχει ένα νόημα αυτό το σύνθημα είναι να τα μαζέψει και να φύγει. Αυτό μπορεί σήμερα να δώσει προοπτική στον αγώνα.

Αγώνας για να φύγει η κυβέρνηση της τρομοκρατίας, των παρακρατικών και των δολοφόνων.

3/6/08

Κ.Μαραγκός

Η εργατική κυβέρνηση

Η εργατική κυβέρνηση (ενδεχόμενα εργατοαγροτική κυβέρνηση) πρέπει παντού να μας χρησιμεύσει σαν γενικό προπαγανδιστικό σύνθημα. Αλλά σαν άμεσο πολιτικό σύνθημα η εργατική κυβέρνηση αποκτάει σημασία στις χώρες όπου η κατάσταση της αστικής κοινωνίας είναι ιδιαίτερα πολύ λίγο ασφαλής, και όπου ο συσχετισμός των δυνάμεων μεταξύ των εργατικών κομμάτων και της μπουρζουαζίας θέτει στην ημερήσια διάταξη τη λύση της εργατικής κυβέρνησης σαν πολιτική ανάγκη.
Σ’ αυτές τις χώρες το σύνθημα της «εργατικής κυβέρνησης» αποτελεί αναπόφευκτη συνέπεια όλης της τακτικής του ενιαίου μετώπου.
Τα κόμματα της 2ης Διεθνούς σ’ αυτές τις χώρες προσπαθούν να «σώσουν» την κατάσταση υποστηρίζοντας και πραγματοποιώντας τη συμμαχία των αστών με τους σοσιαλδημοκράτες. Οι πιο πρόσφατες προσπάθειες που έγιναν από ορισμένα κόμματα της 2ης Διεθνούς (πχ. στη Γερμανία) που αρνήθηκαν την ανοιχτή συμμετοχή τους σε μια τέτοια κυβέρνηση, για να πραγματοποιήσουν σύγχρονα το συνασπισμό τους με τους αστούς με μασκαρεμένη μορφή, είναι απλώς μια μανούβρα που αποβλέπει να καθησυχάσει τις μάζες οι οποίες διαμαρτύρονται εναντίον τέτοιων συνασπισμών, και μια ραφιναρισμένη εξαπάτηση των εργατικών μαζών. Στη φανερή ή μασκαρεμένη συμμαχία αστικής τάξης και σοσιαλδημοκρατίας οι κομμουνιστές αντιτάσσουν το ενιαίο μέτωπο όλων των εργατών και το πολιτικό και οικονομικό συνασπισμό όλων των εργατικών κομμάτων εναντίον της μπουρζουαζίας, όλος ο κρατικός μηχανισμός πρέπει να περάσει στα χέρια της εργατικής κυβέρνησης και οι θέσεις της εργατικής κυβέρνησης να ενισχυθούν.
Το πιο στοιχειώδες πρόγραμμα μιας εργατικής κυβέρνησης πρέπει να είναι ο εξοπλισμός του προλεταριάτου, ο αφοπλισμός των αντεπαναστατικών αστικών οργανώσεων, η εφαρμογή του ελέγχου στην παράγωγή, η επιβολή του κύριου βάρους των φόρων στους πλούσιους και το τσάκισμα της αντίστασης της αντεπαναστατικής μπουρζουαζίας.
Μια τέτοια κυβέρνηση είναι δυνατή μόνο αν βγει μέσα από την πάλη των ίδιων των μαζών, αν στηριχτεί πάνω στα εργατικά όργανα κατάλληλα για αγώνα και δημιουργημένα από τα πλατιά στρώματα των καταπιεζόμενων εργατικών μαζών. Μια εργατική κυβέρνηση που προκύπτει από ένα κοινοβουλευτικό συνδυασμό, μπορεί επίσης να δώσει ευκαιρία να αναζωογονηθεί το επαναστατικό εργατικό κίνημα. Είναι επομένως αυτονόητο ότι η δημιουργία μιας πραγματικής εργατικής κυβέρνησης και η διατήρηση μιας κυβέρνησης που κάνει επαναστατική πολιτική θα οδηγήσουν αναγκαστικά στον πιο λυσσασμένο αγώνα, ίσως και σε εμφύλιο πόλεμο εναντίον της μπουρζουαζίας. Το σύνθημα της εργατικής κυβέρνησης επομένως μπορεί να εξαπολύσει επαναστατικούς αγώνες.
Σε ορισμένες περιπτώσεις οι κομμουνιστές πρέπει να δηλώσουν ότι είναι διατεθειμένοι να σχηματίσουν κυβέρνηση με μη κομμουνιστικά εργατικά κόμματα και οργανώσεις. Αυτό όμως μπορούν να το κάνουν μόνο αν υπάρχουν εγγυήσεις ότι αυτές οι κυβερνήσεις θα κάνουν πραγματικά αγώνα εναντίον της μπουρζουαζίας με την έννοια που μιλήσαμε παραπάνω. Σε μια τέτοια περίπτωση οι κανονικοί όροι της συμμετοχής των κομμουνιστών σε μια τέτοια κυβέρνηση είναι οι ακόλουθοι:
Η συμμετοχή στην εργατική κυβέρνηση μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο με την έγκριση της Κομμουνιστικής Διεθνούς
Οι κομμουνιστές που θα αποτελέσουν μέλη της εργατικής κυβέρνησης θα ελέγχονται με τον πιο αυστηρό τρόπο από μέρους του κόμματός του
Το κομμουνιστικό κόμμα διατηρεί απόλυτα τη φυσιογνωμία και την πλήρη ανεξαρτησία της ζύμωσης και της προπαγάνδας του.
Παρά τα μεγάλα του πλεονεκτήματα, το σύν8θημα της εργατικής κυβέρνησης έχει επίσης και κινδύνους, όπως και κάθε ενιαιομετωπική τακτική. Για να προφυλαχτούν απ’ αυτούς τους κινδύνους, τα κομμουνιστικά κόμματα δεν πρέπει να ξεχνάνε ότι αν κάθε αστική κυβέρνηση είναι συγχρόνως και καπιταλιστική, δεν είναι αλήθεια ότι κάθε εργατική κυβέρνηση είναι κυβέρνηση πραγματικά προλεταριακή, δηλαδή ένα επαναστατικό όργανο της προλεταριακής εξουσίας.
Η κομμουνιστική Διεθνής οφείλει να έχει υπόψη της τις ακόλουθες περιπτώσεις:
Φιλελεύθερη εργατική κυβέρνηση. Υπάρχει ήδη στην Αυστραλία και είναι εξίσου πιθανή σε αρκετά κοντινό μέλλον και στην Αγγλία.
Σοσιαλδημοκρατική εργατική κυβέρνηση (Γερμανία).
Εργατοαγροτική κυβέρνηση. Αυτό το ενδεχόμενο μπορούμε να το προβλέψουμε για τα Βαλκάνια, την Τσεχοσλοβακία κλπ.
Εργατική κυβέρνηση με συμμετοχή των κομμουνιστών
Πραγματική προλεταριακή εργατική κυβέρνηση που, στην καθαρότερη μορφή της, μόνο ένα Κομμουνιστικό Κόμμα μπορεί να ενσαρκώσει.
Οι δύο πρώτοι τύποι εργατικής κυβέρνησης δεν είναι επαναστατικές κυβερνήσεις, αλλά κυβερνήσεις καμουφλαρισμένης συμμαχίας μεταξύ της μπουρζουαζίας και των αντεπαναστατικών εργατών ηγετών. Αυτές οι «εργατικές κυβερνήσεις» είναι ανεκτές από την εξασθενημένη μπουρζουαζία σε κρίσιμες γι’ αυτήν περιόδους και σκοπό έχουν να εξαπατήσουν το προλεταριάτο για τον πραγματικό ταξικό χαρακτήρα του κράτους ή να αποτρέψουν ακόμα την επαναστατική επίθεση του προλεταριάτου, με τη βοήθεια των διεφθαρμένων εργατικών ηγετών για να κερδιθεί χρόνος και να ξεπεραστεί η κρίση. Οι κομμουνιστές δεν πρέπει να συμμετέχουν σε παρόμοιες κυβερνήσεις. Αντίθετα πρέπει να αποκαλύπτουν χωρίς οίκτο τον πραγματικό χαρακτήρα αυτών των ψεύτικων εργατική κυβερνήσεων μπροστά στις μάζες. Στην περίοδο της παρακμής του καπιταλισμού, όπου το κύριο καθήκον μας είναι να κερδίσουμε την πλειοψηφίας του προλεταριάτου, οι κυβερνήσεις αυτές αντικειμενικά μπορούν να συμβάλουν στην επιτάχυνση της διαδικασίας αποσύνθεσης του αστικού καθεστώτος.
Οι κομμουνιστές είναι επίσης έτοιμοι να βαδίσουν μαζί με τους σοσιαλδημοκράτες, χριστιανούς, ακομμάτιστους, συνδικαλιστές κλπ. εργάτες που δεν έχουν ακόμα αναγνωρίσει την ανάγκη της δικτατορίας του προλεταριάτου. Οι κομμουνιστές είναι ακόμα διατεθειμένοι κάτω από ορισμένες συνθήκες και με ορισμένες εγγυήσεις να υποστηρίξουν μια μη κομμουνιστική εργατική κυβέρνηση. Είναι όμως υποχρεωμένοι οπωσδήποτε να εξηγούν στην εργατική τάξη ότι η απελευθέρωσή της μόνο με τη δικτατορία του προλεταριάτου μπορεί να εξασφαλιστεί.
Οι δύο άλλοι τύποι εργατικής κυβέρνησης στην οποία μπορούν να συμμετάσχουν οι κομμουνιστές δεν είναι ακόμα δικτατορία του προλεταριάτου, ούτε ακόμα αποτελούν μια αναγκαία μεταβατική μορφή προς τη δικτατορία. Μπορούν όμως να αποτελέσουν μια αφετηρία για την κατάκτηση αυτής ης δικτατορίας. Μόνο μια εργατική κυβέρνηση συγκροτημένη από κομμουνιστές μπορεί να πραγματοποιήσει την πλήρη δικτατορία του προλεταριάτου.

Από την «Απόφαση πάνω στην τακτική» του 4ου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς (1922)

Η Κυβέρνηση Εργατών και Αγροτών

Η φόρμουλα «κυβέρνηση εργατών και αγροτών» εμφανίστηκε για πρώτη φορά, το 1917, στην αγκιτάτσια των Μπολσεβίκων, και υιοθετήθηκε οριστικά μετά την Επανάσταση του Οκτώβρη. Σ’ αυτή την περίπτωση, δεν αντιπροσώπευε παρά τη λαϊκή ονομασία της δικτατορίας του προλεταριάτου που είχε ήδη εγκαθιδρυθεί. Η σπουδαιότητα αυτής της ονομασίας βρισκόταν κυρίως στο γεγονός ότι υπογράμμιζε την ιδέα της συμμαχίας του προλεταριάτου και της αγροτιάς, πάνω στην οποία στηριζόταν η σοβιετική εξουσία.
Όταν η Κομμουνιστική Διεθνής των επιγόνων επιχείρησε να ξαναζωντανέψει τη φόρμουλα της «δημοκρατικής δικτατορίας του προλεταριάτου και της αγροτιάς» που είχε θάψει η Ιστορία, έδωσε στη φόρμουλα «κυβέρνηση εργατών και αγροτών» ένα περιεχόμενο εντελώς διαφορετικό, καθαρά «δημοκρατικό», δηλαδή αστικό περιεχόμενο, αντιτάσσοντας την στη δικτατορία του προλεταριάτου. Οι Μπολσεβίκοι-Λενινιστές απόρριψαν χωρίς ενδοιασμούς το σύνθημα της «κυβέρνησης εργατών και αγροτών» στην αστική-δημοκρατική του έκδοση. Διαβεβαίωσαν τότε και διαβεβαιώνουν και τώρα ότι, αν το κόμμα του προλεταριάτου αρνηθεί το βήμα πέρα από τα αστικά-δημοκρατικά όρια, η συμμαχία του με την αγροτιά θα καταλήξει απλά στην υποστήριξη του κεφαλαίου, όπως έγινε με τους Μενσεβίκους και τους Σοσιαλ-Επαναστάτες, το 1917, όπως έγινε με το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας, το 1925-27, και όπως γίνεται τώρα με τα Λαϊκά Μέτωπα στην Ισπανία, στη Γαλλία και σε άλλες χώρες.
Από τον Απρίλη μέχρι τον Σεπτέμβρη του 1917, οι Μπολσεβίκοι απαιτούσαν από τους Σοσιαλ-Επαναστάτες και τους Μενσεβίκους να σπάσουν τους δεσμούς τους με τη φιλελεύθερη μπουρζουαζία και να πάρουν την εξουσία στα δικά τους χέρια. Με αυτόν τον όρο, οι Μπολσεβίκοι υπόσχονταν στους Μενσεβίκους και τους Σοσιαλ-Επαναστάτες, σαν τους μικροαστούς εκπροσώπους των εργατών και αγροτών, την επαναστατική τους βοήθεια ενάντια στη μπουρζουαζία. Οι ίδιοι όμως αρνούνταν κατηγορηματικά, είτε να μπουν στην κυβέρνηση των Μενσεβίκων και των Σοσιαλ-Επαναστατών είτε να πάρουν πάνω τους την πολιτική ευθύνη των πράξεών τους. Αν οι Μενσεβίκοι και οι Σοσιαλ-Επαναστάτες είχαν πραγματικά σπάσει τους δεσμούς τους με τους Καντέ (φιλελεύθερους) και με τον ξένο ιμπεριαλισμό, τότε η «κυβέρνηση εργατών και αγροτών» που είχε σχηματιστεί απ’ αυτούς δεν θα μπορούσε παρά να επιταχύνει και να διευκολύνει την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου. Αλλά, ήταν ακριβώς γι’ αυτό το λόγο που οι κορυφές της μικροαστικής δημοκρατίας αντιστέκονταν μ’ όλες τους τις δυνάμεις στην εγκαθίδρυση της δικής τους κυβέρνησης. Η εμπειρία της Ρωσίας απόδειξε, και η πείρα της Ισπανίας και της Γαλλίας το επιβεβαιώνει γι’ άλλη μια φορά, πως ακόμα και μέσα σε συνθήκες πάρα πολύ ευνοϊκές, τα κόμματα της μικροαστικής δημοκρατίας (Σοσιαλ-Επαναστάτες, σοσιαλδημοκράτες, σταλινικοί, αναρχικοί) είναι ανίκανα να σχηματίσουν μια κυβέρνηση εργατών και αγροτών, δηλαδή μια κυβέρνηση ανεξάρτητη από την μπουρζουαζία.
Παρ’ όλ’ αυτά, η διεκδίκηση των Μπολσεβίκων, που απευθυνόταν στους Μενσεβίκους και τους Σοσιαλ-Επαναστάτες: «Σπάστε τους δεσμούς σας με την μπουρζουαζία, πάρτε στα χέρια σας την εξουσία!», είχε για τις μάζες μια τεράστια εκπαιδευτική σημασία. Η επίμονη απροθυμία των Μενσεβίκων και των Σοσιαλ-Επαναστατών να πάρουν την εξουσία, που τόσο δραματικά εκτέθηκε στις Μέρες του Ιούλη, τους καταδίκασε οριστικά μπροστά στις μάζες και προετοίμασε τη νίκη των Μπολσεβίκων.
Το κεντρικό καθήκον της Τέταρτης Διεθνούς είναι να απελευθερώσει το προλεταριάτο από την παλιά ηγεσία, που ο συντηρητισμός της βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με την καταστροφική έκρηξη του αποσυντιθέμενου καπιταλισμού και αποτελεί το κύριο εμπόδιο στην ιστορική πρόοδο. Η κύρια κατηγορία που η Τέταρτη Διεθνής εκτοξεύει ενάντια στις παραδοσιακές οργανώσεις του προλεταριάτου, είναι το γεγονός ότι αυτές δεν θέλουν να ξεκολλήσουν από το πολιτικό μισοπτώμα της μπουρζουαζίας. Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες, η διεκδίκηση, η συστηματικά απευθυνόμενη στην παλιά ηγεσία: «σπάστε τους δεσμούς σας με την μπουρζουαζία, πάρτε την εξουσία!», είναι ένα εξαιρετικά σπουδαίο όπλο για να αποκαλύψουμε τον προδοτικό χαρακτήρα των κομμάτων και των οργανώσεων της Δεύτερης και της Τρίτης Διεθνούς, όπως και της Διεθνούς του Άμστερνταμ. Έτσι, το σύνθημα «κυβέρνηση εργατών και αγροτών», χρησιμοποιείται από μας αποκλειστικά με την έννοια που είχε το 1917 στο στόμα των Μπολσεβίκων, δηλαδή σαν ένα σύνθημα ενάντια στην μπουρζουαζία και τον καπιταλισμό, αλλά σε καμιά περίπτωση με τη «δημοκρατική» έννοια που του έδωσαν αργότερα οι επίγονοι, μεταμορφώνοντάς το από γέφυρα προς τη σοσιαλιστική επανάσταση στο κύριο εμπόδιο στο δρόμο της.
Απ’ όλα τα κόμματα και τις οργανώσεις, που βασίζονται πάνω στους εργάτες και τους αγρότες και μιλούν στο όνομά τους, απαιτούμε να σπάσουν τους πολιτικούς τους δεσμούς με την μπουρζουαζία και να μπούνε στο δρόμο της πάλης για μια κυβέρνηση εργατών και αγροτών. Σ’ αυτό το δρόμο, τους υποσχόμαστε πλήρη υποστήριξη ενάντια στην καπιταλιστική αντίδραση. Ταυτόχρονα, αναπτύσσουμε ακούραστα μια ζύμωση γύρω από τις μεταβατικές διεκδικήσεις που θα πρέπει κατά τη γνώμη μας, να αποτελούν το πρόγραμμα της «Κυβέρνησης Εργατών και Αγροτών».
Είναι δυνατή η δημιουργία μιας τέτοιας κυβέρνησης από τις παραδοσιακές εργατικές οργανώσεις; Η προηγούμενη εμπειρία δείχνει, όπως το έχουμε κιόλας πει, πως κάτι τέτοιο είναι τουλάχιστο πάρα πολύ απίθανο. Είναι, ωστόσο, αδύνατο να αρνηθούμε κατηγορηματικά από τα πριν τη θεωρητική δυνατότητα ότι, κάτω οπό την επίδραση ενός συνδυασμού εντελώς εξωτερικών περιστάσεων (πόλεμος, ήττα, οικονομικό κραχ, επαναστατική πίεση των μαζών, κλπ.), τα μικροαστικά κόμματα, κι εδώ περιλαμβάνονται και οι σταλινικοί, μπορούν να πάνε πιο μακριά απ’ ότι τα ίδια θέλουν στο δρόμο του σπασίματος των δεσμών τους με την μπουρζουαζία. Όπως και να ‘χει, ένα πράγμα είναι πέρα από κάθε αμφιβολία: ακόμα κι αν αυτό το ενδεχόμενο, το πάρα πολύ απίθανο, γινόταν μια μέρα κάπου πραγματικότητα, και μια «κυβέρνηση εργατών και αγροτών» με την έννοια που αναφέραμε πιο πάνω, εγκαθιδρυόταν στην πραγματικότητα, αυτή δεν θα αντιπροσώπευε παρά ένα σύντομο επεισόδιο στο δρόμο της αληθινής δικτατορίας του προλεταριάτου.
Δεν υπάρχει, ωστόσο, ανάγκη να κάνουμε εικασίες. Η ζύμωση γύρω από το σύνθημα της «κυβέρνησης εργατών και αγροτών» διατηρεί κάτω απ’ όλες τις συνθήκες μια τεράστια παιδαγωγική αξία. Κι αυτό δεν είναι τυχαίο: το γενικευμένο αυτό σύνθημα ακολουθεί πέρα για πέρα τη γραμμή της πολιτικής ανάπτυξης της εποχής μας (χρεοκοπία και αποσύνθεση των παλιών αστικών κομμάτων, πτώση της δημοκρατίας, άνοδος του φασισμού, επιταγυνόμενη πορεία των εργατών προς μια πιο δραστήρια και πιο επιθετική πολιτική). Κάθε μεταβατική διεκδίκηση, επομένως, πρέπει να οδηγεί σ’ ένα και το ίδιο πάντα πολιτικό συμπέρασμα: οι εργάτες πρέπει να σπάσουν τους δεσμούς τους με όλα τα παραδοσιακά κόμματα της μπουρζουαζίας με στόχο να ενωθούν με τους αγρότες, για να εγκαθιδρύσουν τη δική τους εξουσία.
Είναι αδύνατο να προβλέψουμε από τα πριν ποιο θα είναι το συγκεκριμένο στάδιο της επαναστατικής κινητοποίησης των μαζών. Τα τμήματα της Τέταρτης Διεθνούς πρέπει κριτικά να προσανατολίζονται σε κάθε νέο στάδιο και να προωθούν τέτοια συνθήματα που θα βοηθούν την πάλη των εργατών για μια ανεξάρτητη πολιτική, θα βαθαίνουν τον ταξικό χαρακτήρα αυτής της πολιτικής, θα συντρίβουν τις ρεφορμιστικές και πασιφιστικές αυταπάτες, θα δυναμώνουν το δεσμό της πρωτοπορίας με τις μάζες και θα προετοιμάζουν την επαναστατική κατάχτηση της εξουσίας.

Από το «Μεταβατικό Πρόγραμμα» της 4ης Διεθνούς (1938)

Το 1968 ο μαύρος ειρηνιστής παπάς Martin Luther King ο οποίος διακήρυττε την ισότητα και την ενσωμάτωση των μαύρων στον αμερικάνικο καπιταλισμό δολοφονείται από το F.B.I. Στη πραγματικότητα μερικά χρόνια πριν είχε αναθεωρήσει την άποψη του αυτή καλώντας το λαό σε γενική ανυπακοή, διαπιστώνοντας πλέον ότι ο ειρηνικός δρόμος είναι αδιέξοδος. Το κάλεσμα αυτό θα οδηγούσε σε όξυνση της ταξικής αντιπαράθεσης στο εσωτερικό των Ε.Π.Α., αφού ο M.L.K. είχε απλώσει την επιρροή του σε πλατιά στρώματα μαύρων, και όχι μόνο, εργατών πράγμα που προκαλούσε πανικό στα επιτελεία της αστικής τάξης γιατί πλέον αποτελούσε πραγματικό κίνδυνο.Η διαπίστωση του αδιεξόδου της ειρηνικής λύσης και συνύπαρξης σε συνδυασμό με την επιρροή του Malcolm X, ενισχύει τα πιο ριζοσπαστικά κομμάτια του κινήματος των κοινωνικών δικαιωμάτων των μαύρων της Ε.Π.Α. που βρήκαν έκφραση μέσα από το κόμμα των Μαύρων Πανθήρων.

Η ίδρυση και το χτίσιμο του κόμματος

Οι Μαύροι Πάνθηρες ιδρύθηκαν στο Oakland to1966, από μια ομάδα ακτιβιστών για τα κοινωνικά δικαιώματα με επικεφαλείς τους Hewey P. Neewton και Bobby Seale. To αρχικό τους όνομα ήταν Κόμμα των Μαύρων Πανθήρων για την Αυτοπροστασία, μέχρι να καταλήξουν στο Κ.Μ.Π. Το κόμμα στην αρχή είχε ως στόχο την προστασία των μαύρων κοινοτήτων, πραγματοποιώντας ένοπλες περιπολίες στους δρόμους των αστικών γκέτο της χώρας. Τα κρούσματα αστυνομικής βίας είχαν πολλαπλασιαστεί και πλέον απέναντι από κάθε περιπολία των μπάτσων υπήρχε μια αντίστοιχη ένοπλη των ΜΠ. Στηλιτεύοντας τους χίπηδες της εποχής οι ΜΠ, υιοθετούν ύφος αυστηρό και καθιερώνουν τη στολή: Μαύρο μπερέ, χαμηλές μαύρες μπότες, και μπλε πουκάμισο. Από οργάνωση αυτοάμυνας έχουν μετατραπεί σε επαναστατικό στρατό. Έχουν ξεκάθαρες δομές και στο εσωτερικό του κόμματος δίνοντας στους ηγέτες τους τον τίτλο του υπουργού. Δημιουργούν παραρτήματα σε όλη σχεδόν την επικράτεια τα οποία λειτουργούν σε δικτύωση με κεντρικά, τα γραφεία του Oakland. Οι θέσεις και οι επιδιώξεις τους συμπυκνώνονται στο Πρόγραμμα των 10 Σημείων ένα κείμενο ριζοσπαστικό στο οποίο φαίνεται ξεκάθαρα η μαρξιστική τους ιδεολογία.

Το πρώτο ηχηρό μήνυμα προς την αμερικάνικη αστική τάξη δόθηκε το Μάιο του 67 όταν ο Bobby Seale με μία ομάδα συντρόφων του εισβάλουν οπλισμένοι στην αίθουσα της νομοθετικής συνέλευσης της Καλιφόρνια, όπου συζητούνταν ένα νομοσχέδιο για την απαγόρευση της οπλοκατοχής στην πολιτεία.

Τον Ιούνιο του 1967 διεξάγεται στη Νέα Υόρκη η πρώτη συνδιάσκεψη των Μαύρων Πανθήρων που διαρκεί 4 μέρες και συμμετέχουν 45 ομάδες, όπου καταθέτουν τις θέσεις τους για το μέλλον του κόμματος. Τελικά επικρατούν οι ριζοσπάστες. Την ίδια περίοδο ο Newton κυκλοφορεί το πολιτικό του μανιφέστο με τίτλο “Μήνυμα Στη Αμερική” στοχεύοντας τον λευκό καταπιεστή και στηλιτεύοντας το Αμερικάνικο όνειρο.

Οι πρώτες μάχες

Τον ίδιο μήνα ξεσπά μεγάλη εξέγερση στο Marion μετά από φήμες για τη δολοφονία ενός συντρόφου από μπάτσους. Οι ταραχές διαρκούν 7 ολόκληρες μέρες με 47 νεκρούς και 7000 τραυματίες από τις σφαίρες της αστυνομίας και της εθνοφρουράς. Οι ταραχές αυτές οριοθετούν ένα πραγματικό πόλεμο που είχε ξεσπάσει στο εσωτερικό της χώρας ταυτόχρονα με τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο που διεξήγαγαν οι Ε.Π.Α. στο Βιετνάμ.

Τον Σεπτέμβρη του ίδιου χρόνου συμβαίνει ένα γεγονός που θα άλλαζε πολλά στην επιρροή των ΜΠ στην Αμερική. Το αυτοκίνητο του Newton πέφτει σε μπλόκο της αστυνομίας για “τυπικό” έλεγχο. Ακολουθεί μα έντονη λογομαχία που θα καταλήξει σε πυροβολισμούς εκατέρωθεν όπου θα σκοτωθεί ένας εκ των μπάτσων.

Για την δολοφονία του μπάτσου κατηγορείται, ο επίσης τραυματισμένος από τη συμπλοκή, Newton. Το γεγονός αυτό ήταν η σπίθα που άναψε τη φωτιά. Χιλιάδες νέοι, λευκοί απογοητευμένοι από τη στάση της Ε.Π.Α. στο Βιετνάμ συνενώνουν τις φωνές τους με μαύρους υποστηρικτές των Μαύρων Πανθήρων φωνάζοντας “free Huey”, δημιουργώντας ένα πρωτοφανές κίνημα αλληλεγγύης που ενσωμάτωνε όλες τις κοινωνικές αντιθέσεις ανάμεσα στους έχοντες και μη έχοντες, στους προνομιούχους και μη. Ο αγώνας για την απελευθέρωση ενός μαύρου επαναστάτη που κατηγορείται για την δολοφονία ενός λευκού μπάτσου συμβόλιζε τον αγώνα των καταπιεσμένων ενάντια στη καταπίεση, και έστελνε μήνυμα ελευθερίας σε όλους.

Το “free Huey” κίνημα, όπως ονομάστηκε, δημιούργησε ένα θετικό για τη δίκη κλίμα, όπου κατά τη διάρκεια της κατέρρευσε η κατηγορία για φόνο πρώτου βαθμού και διατάχθηκε ξανά η εκδίκαση της υπόθεσης. Είναι φανερό ότι οι ΜΠ είχαν καταφέρει ένα σημαντικό πλήγμα στο γόητρο των αντιπάλων τους. Παρόλες τις προσπάθειες του F.B.I. οι ΜΠ όχι μόνο δεν διαλύονταν αλλά κατάφεραν να ακουστούν σε ακροατήρια που μέχρι τότε δεν είχαν φτάσει.

“Προγράμματα επιβίωσης”

Σε επίπεδο δρόμου το κόμμα άρχισε να αναπτύσσει μια σειρά από κοινωνικά προγράμματα τα οποία παρείχαν υπηρεσίες σε μαύρους και φτωχούς προωθώντας ταυτόχρονα ένα εναλλακτικό μοντέλο σε ένα πιο ανθρώπινο σκηνικό, χωρίς όμως να παραμερίζουν την επαναστατική προπαγάνδα. Αυτά τα προγράμματα τα οποία τελικά ξεπέρασαν τα 35 αναφέρονται ως “προγράμματα επιβίωσης” και υλοποιούνταν από τα μέλη του κόμματος κάτω από το σύνθημα “η επιβίωση οδηγεί στην επανάσταση”. Ενδεικτικά το πρώτο τέτοιο πρόγραμμα ήταν το δωρεάν πρωινό για τα παιδιά που ενώ ξεκίνησε από μια καθολική εκκλησία του San Francisco σύντομα επεκτάθηκε σε όλες τις πόλεις της επικράτειας που υπήρχαν παραρτήματα του κόμματος. Κάθε μέρα χιλιάδες φτωχά και πεινασμένα παιδιά ταίζονταν από το κόμμα, που έβρισκε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να προπαγανδίσει την επανάσταση.

Ανοιχτή πολιτική δράση

Η επιρροή του κόμματος φάνηκε όταν, ύστερα από τη δολοφονία του Martin Luther King, στελέχη των ΜΠ καθοδηγούν μια διαδήλωση στην πόλη της Washington η οποία θα εξελιχθεί σε μακρά εξέγερση διάρκειας 4 ημερών που θα έχει ως αποτέλεσμα 4 νεκρούς και χιλιάδες τραυματίες. Οι ταραχές αυτές έτρεψαν την προσοχή των αρχών εξ ολοκλήρου πάνω στους ΜΠ.

Οι μηχανισμοί καταστολής των Ε.Π.Α. ήταν πλέον αποφασισμένοι να τους διαλύσουν πάση θυσία. Με το σχέδιο cointelpro (αναλύεται παρακάτω) να βρίσκεται στη κορύφωση του, στις 6 Απριλίου οι μπάτσοι εισβάλλουν στα κεντρικά γραφεία των ΜΠ στο Oakland με την πρόφαση της αναζήτησης ναρκωτικών και εκρηκτικών. Αφού καταστρέφουν ολοσχερώς τα γραφεία δολοφονούν 4 μέλη των ΜΠ και συλλαμβάνουν δυο από τα ηγετικά τους στελέχη που λίγο αργότερα όμως θα αφεθούν ελεύθερα.

Το κόμμα παρ’ όλα τα πλήγματα που έχει δεχθεί από τις δολοφονίες, τη διαφθορά και τους προβοκάτορες που έχει βάλει το F.B.I., καταφέρνει και ανασυντάσσεται για μια ακόμα φόρα και αποφασίζει την κάθοδό του στις δημοτικές εκλογές του Oakland με υποψηφίους τον Bobby Seale και την Elaine Brown για τις θέσεις του δημάρχου και της αντιδημάρχου, αντίστοιχα. Αν και οι εκλογές δεν θα κερδηθούν οι ΜΠ θα καταφέρουν να εξαπλώσουν ακόμα περισσότερο το ακροατήριό τους και να καταδείξουν στις αρχές ότι εξακολουθούν να είναι ζωντανοί και επικίνδυνοι για την πολιτική σταθερότητα της χώρας.

Στο εσωτερικό του κόμματος οι διαμάχες οδηγούν σε αδιέξοδα. Ο Βobby Seale ύστερα από ραδιουργίες διαφόρων πρακτόρων που έχουν παρεισφρήσει στο κόμμα διαγράφεται, και ο Newton (που εν τω μεταξύ έχει αποφυλακιστεί)κατηγορείται εκ νέου από τις αρχές, αυτή τη φορά για το φόνο μιας νεαρής πόρνης, αυτοεξορίζεται στη Κούβα για να αποφύγει τη στημένη δίκη, και έτσι το κόμμα μένει ακέφαλο. Την ηγεσία αναλαμβάνει η Elaine Brown η οποία προσπαθώντας να βγάλει το κόμμα από το αδιέξοδο το οδηγεί ξανά στις εκλογές με υποψήφιο δήμαρχο τον Lionel Wilson και αφού εξασφαλίζει τη συμπαράσταση κάθε εργατικής ένωσης της περιοχής καταφέρνει το πρωτοφανές: Εκλέγεται ο πρώτος μαύρος δήμαρχος του Oakland στα 100 χρόνια ιστορίας του δήμου. Στα πλαίσια της πολιτικής του ο Wilson εξασφαλίζει τη χρηματοδότηση για τη δημιουργία 300 κατοικιών για τους φτωχούς και κατασκευάζει ένα νέο κέντρο της πόλης όπου παράγει πάνω από 10000 νέες θέσεις εργασίας τις οποίες καταλαμβάνουν οι άνεργοι και αυτοί που ζουν κάτω από το όριο της φτώχιας.

Στα επόμενα χρόνια ο Huey Newton επιστρέφει από την Κούβα και βρίσκει το κόμμα σε παρακμή, πολλοί μαύροι πάνθηρες είχαν πέσει νεκροί από τις σφαίρες μπάτσων και ακόμα περισσότεροι είχαν διασπαρθεί στις φυλακές της επικράτειας της χώρας. Μάταια γίνεται μια προσπάθεια για να καθαριστεί το κόμμα από τους χαφιέδες του F.B.I. Το αστικό κράτος των Ε.Π.Α. είχε κερδίσει, οι Μαύροι Πάνθηρες που είχαν έρθει σε άμεση αντιπαράθεση μαζί του είχαν συντριβεί αμείλικτα.

Το Σχέδιο Cointelpro

Από την πρώτη κιόλας περίοδο της δημιουργίας των ΜΠ οι μυστικές υπηρεσίες των Ε.Π.Α. μελετούσαν τις μεθόδους που θα χρησιμοποιούσαν για να καταστείλουν αυτό το νέο εσωτερικό εχθρό. Έτσι ο διευθυντής του F.B.I. J Edgar Hoover, αποφάσισε να ενεργοποιήσει το σχέδιο Cointelpro (Counter Intelligence Programme) σχέδιο που είχε χρησιμοποιηθεί το 1956 για την καταστολή του Κ.Κ των Ε.Π.Α. και του SWP (Socialist Workers Party).

To Cointelpro ήταν ένα Mc Carthy-ικής έμπνευσης πρόγραμμα που περιλάμβανε δολοφονίες μελών των στοχευόμενων οργανώσεων, παρείσφρηση προβοκατόρων στο εσωτερικό τους τόσο στα ανώτερα κλιμάκια όσο και στη βάση τους, συκοφάντηση των θέσεων τους και διασπορά ψευδών ειδήσεων με στόχο τον αποπροσανατολισμό των οργανώσεων και των οπαδών τους. Πιο συγκεκριμένα για τους ΜΠ το F.B.I. στα πλαίσια του Cointelpro επέλεξε να χρησιμοποιήσει τα εξής:

Ωτακουστές

Ήταν ένα πρόγραμμα μαζικής παρακολούθησης, που διεξάγονταν μέσω υποκλοπών, κρυφών διαρρήξεων και παρεμβάσεων στην αλληλογραφία των ΜΠ. Σε αντίθεση με αυτό που θα περίμενε κανείς, ο σκοπός αυτών των δραστηριοτήτων δεν ήταν τόσο η συλλογή πληροφοριών όσο η δημιουργία παράνοιας στο εσωτερικό τους κάνοντας τους να συνειδητοποιήσουν ότι είχαν επιλεγεί από τις αρχές για “ειδική” μεταχείριση.

Ψεύτικη αλληλογραφία

Κατασκευάζονταν αλληλογραφία ανάμεσα στα μέλη του κόμματος που δεν ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα με στόχο να προωθήσει διασπάσεις στο εσωτερικό των ΜΠ.

Επιχείρηση “Μαύρη Προπαγάνδα”

To σχέδιο αυτό αφορούσε την κατασκευή- διανομή έντυπου υλικού εκ μέρους των ΜΠ και είχε σαν στόχο να διαστρεβλώσει τις θέσεις, τους σκοπούς και τους στόχους του κόμματος με τέτοιo τρόπο ώστε να τις καταστήσει δημόσια αναξιόπιστες και να προκαλέσει διαμάχες στο εσωτερικό τους.

Παραπληροφόρηση ή “Γκρίζα Προπαγάνδα”

Το F.B.I. έκανε συστηματική διάχυση παραπληροφόρησης στον τύπο και στα ηλεκτρονικά μέσα για να δυσφημήσει τους ΜΠ και να προκαλέσει οξύτητες. Aυτή ήταν μια πολύ καλή μέθοδος για να διαμορφώσει το κοινό αίσθημα έτσι ώστε να αποδέχεται τις “υπερβολές” του F.B.I., της αστυνομίας και των διαφόρων “αγανακτισμένων πολιτών” απέναντι στους ΜΠ ώστε να διευκολύνουν την καταδίκη των υπόδικων ακόμα και με σαθρά αποδεικτικά στοιχεία.(αλήθεια μήπως θυμίζει κάτι αυτό?)

Ψεύτικες οργανώσεις

Η υπηρεσία άρχισε να εκκολάπτει ψευτοοργανώσεις με σκοπό να υπονομεύσει του ΜΠ. Μια τέτοια οργάνωση ήταν το “κόκκινο αστέρι”

Bad jacketing

Ο όρος αναφέρεται στην πρακτική δημιουργίας υποψιών ότι άτομα ή μέλη των ΜΠ είναι χαφιέδες της αστυνομίας ή ένοχοι κατάχρησης χρημάτων ή άλλων τέτοιων. Ο σκοπός αυτής της τακτικής ήταν να απομονώσει και να εξουδετερώσει τα παραπάνω άτομα.

Ο Hoover στοχοποιούσε τους ΜΠ από το 1967 αποκαλώντας τους ως τη “μεγαλύτερη απειλή στο εσωτερικό της χώρας”. Έπρεπε λοιπόν να τους αντιμετωπίσει ως τέτοια. Εξηγώντας το Cointelpro σε ένα γράμμα στους πράκτορές του ανέφερε:

“Σκοπός αυτού του προγράμματος είναι να ξεσκεπάσει, να επιφέρει ρήξη, να αποπροσανατολίσει, να οδηγήσει σε ανυποληψία ή αλλιώς να εξουδετερώσει τις ενέργειες των μαύρων εθνικιστών, την ηγεσία τους, τα μέλη τους και τους οπαδούς τους”. Ακολουθώντας τα παραπάνω το F.B.I. έστειλε ένα πράκτορα του στο εσωτερικό των ΜΠ, τον Εarl Antony o οποίος σύντομα κατάφερε να πάρει θέση στην κεντρική επιτροπή του κόμματος.

Παράλληλα με τις υπόγειες πρακτικές του F.B.I. οι ΜΠ κινδύνευαν άμεσα και από την επίσημη αστυνομία. Τα γραφεία τους σε όποιο μέρος της χώρας βρίσκονταν δέχονταν αλλεπάλληλες επιθέσεις, από τους μπάτσους, που οδηγούσαν συνήθως σε συμπλοκές με αρκετούς ΜΠ νεκρούς και ακόμα περισσότερους υπόδικους. Στα δικαστήρια όμως αυτά οι κατηγορίες κατέρρεαν με αποτέλεσμα οι ΜΠ να βγαίνουν κερδισμένοι από αυτή την αντιπαράθεση αφού είχαν καταφέρει να ακουστούν και να προπαγανδίσουν τις θέσεις τους σε ένα κεντρικό πολιτικό σκηνικό. Όσο μεγάλωνε η επιρροή των ΜΠ, τόσο εντείνονταν και το Cointelpro.Το 1968 σε ένα άλλο γράμμα του ο Hoover διατάζει τους πράκτορες του: “πρέπει να εκμεταλλευτούμε όλους τους πιθανούς δρόμους δυσφορίας στις τάξεις των ΜΠ”.

Έτσι χρησιμοποιώντας την “γκρίζα προπαγάνδα” όπως αναφέραμε παραπάνω, το F.B.I. προκάλεσε την έντονη διαμάχη μεταξύ του Huey Newton και του Eldrige Cleaver, διαμάχη που υποτίθεται ότι εντοπίζονταν στην διαφωνία που είχαν μεταξύ τους για τη φύση και το μέλλον του κόμματος. Ο Cleaver φέρεται να έχει διατυπώσει απόψεις για μετατόπιση του κόμματος προς την ατομική ένοπλη βία, ενώ ο Newton εκφράζει τη άποψη των κοινωνικών προγραμμάτων και της εξάπλωσης των ιδεών των ΜΠ προς τη πλατιά μάζα. Η κατασκευασμένη αυτή διαμάχη οδήγησε στη διαγραφή του Cleaver από το κόμμα και στη δολοφονία του δικηγόρου των ΜΠ, Sam Napier.

Σοβαρούς τριγμούς στο εσωτερικό του κόμματος προκάλεσε επίσης και η δολοφονία του 17χρονου Bobby Hatton o οποίος ήταν ιδρυτικό μέλος των ΜΠ και επικεφαλής του παραρτήματος του Illinois. Στο πρόσωπο του Hatton το F.B.I. έβλεπε μια μεγάλη απειλή καθώς θεωρούνταν ο μελλοντικός ηγέτης των ΜΠ και ήταν άτομο με βαθιά πολιτική συγκρότηση, ικανότητα στη διοίκηση και ευρεία απήχηση στη περιοχή του. Τη δολοφονία αυτή ακολούθησαν μια σειρά από συλλήψεις που οδήγησαν στην αποδυνάμωση των ΜΠ.

Το Cointelpro που όπως αναφέραμε παραπάνω αποτελούνταν από μια σειρά παρανόμων και υπόγειων ενεργειών του F.B.I. σε συνδυασμό με την επίσημη καταστολή των αρχών, απέδειξε την αποτελεσματικότητά του για μια ακόμη φορά καταφέρνοντας καίρια πλήγματα στις τάξεις των ΜΠ με συνέπεια την αποδυνάμωση και τελικά την διάλυση του κόμματος μετά από αρκετά χρόνια αντίστασης περίπου στα τέλη της δεκαετίας του 70.

Αποτελέσματα του Cointelpro φαίνονται ακόμα και στις μέρες μας στην περίπτωση του Mumia Abu Jamal, μαχητή των ΜΠ που ήταν καταδικασμένος σε θάνατο (πρόσφατα και μετά από πολυετή αγώνα άρθηκε η καταδίκη του) και παραμένει φυλακισμένος στα μπουντρούμια, για ένα φόνο που δεν έκανε ποτέ. Άλλη μια χαρακτηριστική περίπτωση εκδικητικότητας του αστικού κατεστημένου απέναντι στους ΜΠ είναι και η καθαίρεση από την εθνική ομάδα των Ε.Π.Α των δυο ολυμπιονικών δρομέων της ολυμπιάδας του 68 που ύψωσαν στο βάθρο τη γροθιά με το δερμάτινο γάντι-σήμα κατατεθέν των ΜΠ ως ένδειξη διαμαρτυρίας και αλληλεγγύης στο αγώνα των συντρόφων τους ενάντια στην καταπίεση. Το αποτέλεσμα αυτής τους της ενέργειας ήταν να τους πάρει τα μετάλλια η ολυμπιακή επιτροπή και να τους εξαφανίσει από τον αθλητικό χάρτη.

H Πολιτική Παρακαταθήκη

Στα χρόνια που έχουν μεσολάβησαν από τη διάλυση των ΜΠ μέχρι σήμερα πολλά έχουν ακουστεί για τις θέσεις και την δράση τους. Από τη μία πλευρά οι αστοί, που θέλουν να διαγράψουν από την ιστορία ένα από τα πιο ριζοσπαστικά κινήματα των καπιταλιστικών μητροπόλεων του περασμένου αιώνα, όπου αναφέρονται σε αυτούς, τους παρουσιάζουν ως ρατσιστές ,εθνικιστές και τρομοκράτες. Στα βιβλία της νεότερης ιστορίας των Ε.Π.Α. δεν θα βρει κανείς καμία αναφορά στους ΜΠ μιας και ξέρουμε ότι την ιστορία την (ξανά) γράφουν οι νικητές. Το ίδιο εξάλλου συμβαίνει και με τον Malcom X, ένα ακόμα επαναστάτη ηγέτη του κινήματος των δικαιωμάτων των μαύρων, ο οποίος είναι και αυτός σβησμένος από τα κιτάπια της ιστορίας. Ακόμα και ο Martin Luther King, που τα λόγια του ακολουθούνται και στις μέρες μας ως μανιέρα των πολιτικών που θέλουν να δείξουν ένα προοδευτικό χαρακτήρα, παρουσιάζεται μόνο ως πασιφιστής, οπαδός της ειρηνικής συνύπαρξης μέσα στον καπιταλισμό, διαγράφοντας εντελώς τη μεταστροφή της άποψης του τα τελευταία χρόνια της ζωής του, που βλέποντας το ειρηνικό αδιέξοδο καλούσε για μαζική πολιτική ανυπακοή. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο δολοφονήθηκε από το F.B.I..

Είναι συνηθισμένη πρακτική των αστών μετά την φυσική καταστολή των κινημάτων να στοχεύουν και στην ιδεολογική απαξίωση τους, διαστρεβλώνοντας την ιστορία, τις θέσεις και την δράση των επαναστατών. Ευτυχώς τα γεγονότα έχουν γίνει σχετικά πρόσφατα και μπορούμε να έχουμε μια καλύτερη εικόνα μέσα από μαρτυρίες ανθρώπων που συμμετείχαν σε αυτά.

Αλλά δεν θα περίμενε κανείς κάτι διαφορετικό από τα επιτελεία της αστικής τάξης. Η αντίδραση τους αυτή ήταν η αναμενόμενη αφού οι ΜΠ αποτελούσαν μια πραγματική απειλή για τα σχέδια τους στο εσωτερικό της χώρας. Το περίεργο είναι η στάση οργανώσεων, συνιστωσών και τάσεων που συγγενεύουν ως προς τους στόχους, δηλαδή την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος και την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, με τους ΜΠ. Πολλές ομάδες λοιπόν τους κατηγορούν για λανθασμένες επιλογές και τους καταλογίζουν θέσεις που δεν εξέφρασαν ποτέ όπως για παράδειγμα ότι ήταν ρατσιστές ή ότι δεν είχαν σαφές πολιτικό πρόγραμμα και αναλώνονταν στις αντιπαραθέσεις με τους μπάτσους. Αυτού του είδους η κριτική είναι μια κλασική παθογένεια της αριστεράς που προβάλλει πρώτα τις διαφωνίες με άλλες ομάδες, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της κάθε περίπτωσης, και προσπαθώντας να διατηρήσει τη ιδεολογική της καθαρότητα καταλήγει σε συμπεράσματα και απόψεις που στην ουσία δεν διαφέρουν από αυτές των αστών. Αντί λοιπόν να συστρατευθούν με τον δίκαιο αγώνα των ΜΠ, τόσο φυσικά (οι σύγχρονοί τους) όσο και ηθικά (οι μεταγενέστεροι), επιλέγουν την εκ του ασφαλούς κριτική παραγνωρίζοντας την άγρια καταστολή που δεχόντουσαν οι ΜΠ από όλες τις μεριές.

Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι στα χρόνια των ΜΠ και με στόχο την φυσική τους εξόντωση συστάθηκε η στρατικοποιημένη αστυνομία (S.W.A.T) που αποτελούνταν από ειδικά εκπαιδευμένους μπάτσους, ελικόπτερα, τανκς και άλλα τέτοια. Τα SWAT επιτέθηκαν ακόμα και στα κοινωνικά προγράμματα σίτισης, όπως το πρωινό για τους φτωχούς όπου εισέβαλλαν στη διαδικασία σημαδεύοντας με τα όπλα τα παιδάκια και ξυλοκοπώντας τον ενήλικα, δείχνοντας με αυτό τον τρόπο στους ΜΠ ότι δεν θα σταματήσουν σε τίποτα μέχρι να τους συντρίψουν. Θα περίμενε κανείς ότι αμερικάνικη κοινωνία θα αντιδρούσε σε τέτοιου είδους αποτρόπαιες πράξεις, αλλά αυτό δεν έγινε ποτέ, πράγμα που μαρτυράει το πόσο καλά έκανε τη δουλειά του το Cointelpro καθώς επίσης το πόσο καθυστερημένη ήταν σε σχέση με το ριζοσπαστικό πρόγραμμα των ΜΠ και το στρατηγικό τους στόχο για την επανάσταση.

Πολλοί κατηγορούσαν, και κατηγορούν, τους ΜΠ για ρατσισμό. Όμως αυτό δεν ανταποκρίνεται σε καμία περίπτωση στην πραγματικότητα. Εκείνη την περίοδο στις Ε.Π.Α. το επαναστατικό υποκείμενο ήταν οι μαύροι. Ήταν στο στόχαστρο της αστικής τάξης τόσο οικονομικά, που αποτελούσαν το φθηνό εργατικό δυναμικό χωρίς το παραμικρό δικαίωμα, όσο και φυλετικά, όπου εξακολουθούνταν να αντιμετωπίζονταν ως υπάνθρωποι( να μην ξεχνάμε ότι μέχρι τότε δεν τους επιτρέπονταν ούτε να καθίσουν μαζί με τους λευκούς στα λεωφορεία και τα εστιατόρια). Σε αυτή λοιπόν τη διπλή καταπίεση έπρεπε να εξεγερθούν. Το όχημα για την αφύπνιση των μαύρων βρέθηκε στο πρόσωπο των ΜΠ οι οποίοι σε αντίθεση με τον Martin Luther King,που, τουλάχιστον στην αρχή, ζητούσε μόνο φυλετικά δικαιώματα, έβαζαν την προοπτική της σοσιαλιστικής επανάστασης ως το μοναδικό μέσο για την απελευθέρωση όχι μόνο της φυλής τους αλλά και ολόκληρης της κοινωνίας. Οι ΜΠ ήταν τόσο συνειδητοί ώστε καμία πίεση να μην τους κάνει ρατσιστές. Γνώριζαν ότι η απελευθέρωση της φυλής τους από τα δεσμά των καταπιεστών τους θα ερχόταν μέσα από την απελευθέρωση όλης της κοινωνίας από τα δεσμά του καπιταλισμού. Οι θέσεις τους αυτές ξεκαθαρίζονται σε όλα τους τα γραπτά κείμενα με κορύφωση την διακήρυξη των 10 σημείων. Επίσης σε όλη τη διάρκεια της πορείας τους στην αμερικάνικη ταξική πάλη συνεργάστηκαν άρρηκτα με άλλες με άλλες αριστερές ομάδες και οργανώσεις που βέβαια δεν αποτελούνταν από μαύρους.

Ασυμβίβαστος επαναστατικός αγώνας

Άλλη μια συχνή κριτική που συναντάται σε βάρος των ΜΠ είναι ότι είχαν φτιάξει ένα στρατιωτικού τύπου κόμμα. Πράγματι οι ΜΠ προσπάθησαν, και κατάφεραν εν πολύς, να συγκροτήσουν ένα Λενινιστικού τύπου κόμμα με πολύ αυστηρές δομές και ιεραρχία γιατί θεωρούσαν, ορθώς, ότι μόνο μέσα από μία τέτοιου τύπου οργάνωση θα μπορούσαν να αντέξουν τις επαναλαμβανόμενες επιθέσεις που γίνονταν εναντίον τους από το αστικό κράτος και να φέρουν την σοσιαλιστική επανάσταση που ήταν και ο στρατηγικός τους στόχος. Αν δεν είχαν τόσο σφικτή οργάνωση είναι σίγουρο ότι δεν θα άντεχαν ούτε 6 μήνες, στην αντιπαράθεση τους με το επίσημο και το ανεπίσημο κράτος των Ε.Π.Α. Οι ΜΠ χρησιμοποιούσαν τα όπλα με ένα συμβολικό χαρακτήρα εκμεταλλευόμενοι το νόμο για την ελευθερία της οπλοκατοχής, και τα έστρεφαν ενάντια στους μπάτσους μόνο σε περιπτώσεις άμυνας όταν δέχονταν επίθεση. Πίστευαν ότι η επανάσταση θα έρθει μόνο με την μαζική εξέγερση των καταπιεσμένων. Ήταν ταγμένοι στην επανάσταση και έδωσαν πολλές φορές ακόμη και τη ζωή τους για αυτή σε μια περίοδο και ένα περιβάλλον που δεν ευνοούσε τέτοιες πρακτικές και οράματα. Καλύτερα από τον καθένα τα λεει ο ίδιος ο ηγέτης τους Huey Newton σε μια συνέντευξη από τη φυλακή.

“Η επανάσταση δεν δέχεται κανένα συμβιβασμό. Δεν θα συμβιβαστούμε γιατί το θέμα είναι πολύ βασικό. Αν συμβιβαστούμε είναι σαν να ξεπουλάμε την ελευθερία μας, την επανάσταση. Κι εμείς αρνούμαστε τη σκλαβιά. Καλύτερα να πεθάνουμε παρά να συνεχίσουμε να ζούμε σε αυτή την κατάσταση. Αν συμβιβαστούμε δεν θα χάσουμε μόνο την ελευθερία μας αλλά και την ανθρωπιά μας. Ξέρουμε ότι παλεύουμε ενάντια στην υψηλή τεχνολογία αυτής της χώρας και καταλαβαίνουμε ότι δεν υπάρχουνε μόνο χάρτινες τίγρεις όπως λεει ο Μάο, αλλά και αληθινές, γιατί είναι σε θέση να εξοντώνουν μυριάδες ανθρώπους. Αλλά με το πέρασμα του χρόνου θα αποδειχθούν χάρτινες, γιατί στην πραγματικότητα δεν έχουν καμία σχέση με τους ανθρωπότητα. Έχουν διαχωριστεί από τους ανθρώπους. Ξέρουμε ότι ο εχθρός διαθέτει τεράστια δύναμη, όμως για μας είναι επιτακτική ανάγκη να νικήσουμε, να ξαναβρούμε τον εαυτό μας, την ανθρωπιά μας και αυτό είναι το βασικότερο. Γι’ αυτό, ή θα νικήσουμε ή θα παραμείνουμε σκλάβοι. Ή θα νικήσουμε, ή θα πεθάνουμε στην προσπάθεια μας να νικήσουμε”.

Η ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΩΝ 10 ΣΗΜΕΙΩΝ

1. ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗ ΜΟΙΡΑ ΤΩΝ ΜΑΥΡΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΣΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΑΝΗΚΟΥΜΕ.

Πιστεύουμε ότι οι μαύροι και οι καταπιεσμένοι άνθρωποι δεν θα είμαστε ελεύθεροι αν δεν μπορέσουμε να καθορίζουμε οι ίδιοι τις ζωές μας μέσα στις κοινότητες μας, ελέγχοντας οι ίδιοι όλα τα δημόσια ιδρύματα που υπάρχουν μέσα σε αυτές.

2. ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΛΗΡΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟ ΛΑΟ ΜΑΣ

Πιστεύουμε ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση είναι υπεύθυνη και υποχρεωμένη να παρέχει σε όλο το λαό σταθερή εργασία και εγγυημένο εισόδημα. Πιστεύουμε ότι, αν οι αμερικάνοι επιχειρηματίες δεν δώσουν σε όλο το λαό πλήρη εργασία, τότε η τεχνολογία και τα μέσα παραγωγής θα πρέπει να παρθούν από τα χέρια τους και να δοθούν στις κοινότητες ώστε ο λαός να αυτοοργανωθεί και να παρέχει εργασία και υψηλή ποιότητα ζωής σε όλους.

3. ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Η ΛΗΣΤΕΙΑ ΤΩΝ ΜΑΥΡΩΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ.

Πιστεύουμε ότι αυτή η ρατσιστική κυβέρνηση μας έχει ληστέψει, και τώρα απαιτούμε το ληξιπρόθεσμο χρέος των 40 στρεμμάτων και των δυο μουλαριών. Τα 40 στρέμματα και δυο μουλάρια είχαν υποσχεθεί στον λαό μας από τις τότε κυβερνήσεις σαν αποζημίωση για την εργασία των σκλάβων και τις μαζικές δολοφονίες των Μαύρων. Θα δεχθούμε την πληρωμή σε χρήματα που θα διανεμηθούν στις πολλές κοινότητές μας. Ο Αμερικάνος ρατσιστής έχει συμμετάσχει τη μαζική σφαγή των 50 εκατομμυρίων Μαύρου λαού μας .Έτσι, θεωρούμε ότι αυτό είναι το λιγότερο που μπορούμε να απαιτήσουμε.

4. ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΣΠΙΤΙΑ, ΚΑΤΑΛΛΗΛΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΕΓΑΣΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΟΝΤΩΝ

Πιστεύουμε ότι αν οι ιδιοκτήτες της γης δεν παρέχουν αξιοπρεπή καταλύματα στις Μαύρες και καταπιεσμένες κοινότητες μας, τότε η γη και οι οικισμοί θα πρέπει να δοθούν σε κολεκτίβες έτσι ώστε ο λαός των κοινοτήτων μας να φτιάξει, με τη βοήθεια της κυβέρνησης, αξιοπρεπή σπίτια για όλους.

5. ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΜΟΡΦΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΛΑΟ ΜΑΣ, ΠΟΥ ΝΑ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΦΥΣΗ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΠΑΡΗΚΜΑΣΜΕΝΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ. ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΑΙΔΕΙΑ ΠΟΥ ΝΑ ΜΑΣ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΡΟΛΟ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ.

Πιστεύουμε σε ένα σύστημα παιδείας το οποίο θα δίνει στο λαό μας τη γνώση του εαυτού του. Αν δεν έχεις γνώση του εαυτού σου και της θέσης σου στη κοινωνία και στον κόσμο, τότε έχεις λίγες ελπίδες να μάθεις κάτι άλλο.
6. ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΛΗΡΗ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΑΥΡΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΟΥΣ

Πιστεύουμε ότι η κυβέρνηση πρέπει να παρέχει , χωρίς χρέωση, για το λαό, εγκαταστάσεις οι οποίες όχι μόνο θα θεραπεύουν την ασθένεια μας, οι περισσότερες από τις οποίες είναι αποτέλεσμα της καταπίεσης μας, αλλά θα αναπτύσσει και προληπτικά ιατρικά προγράμματα τα οποία να εγγυώνται τη μελλοντικά μας επιβίωση. Πιστεύουμε ότι μαζικά προγράμματα παιδείας για την υγεία πρέπει να αναπτυχθούν για να δώσουν σε όλους τους μαύρους και καταπιεσμένους πρόσβαση σε ανεπτυγμένη επιστημονική και ιατρική πληροφόρηση, έτσι ώστε να μπορέσουμε να παρέχουμε στους εαυτούς μας σωστή ιατρική φροντίδα και προσοχή.

7. ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟ ΑΜΕΣΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ ΛΑΟΥ, ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΕΓΧΡΩΜΩΝ, ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΩΝ ΣΤΙΣ ΗΝΩΜΕΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ.

Πιστεύουμε ότι η ρατσιστική και φασιστική κυβέρνηση των Η.Π.Α. χρησιμοποιεί εσωτερικές υπηρεσίες για να κάνει πράξη την καταπίεση απέναντι στο μαύρο λαό, και άλλους έγχρωμους και φτωχούς ανθρώπους στις Η.Π.Α. Πιστεύουμε ότι είναι δικαίωμα μας λοιπόν να υπερασπιζόμαστε τους εαυτούς μας απέναντι σε τέτοιες οπλισμένες δυνάμεις και ότι όλοι οι μαύροι και καταπιεσμένοι θα πρέπει να είναι οπλισμένοι για την αυτοάμυνα των σπιτιών και των κοινοτήτων μας απέναντι σ’ αυτές τις φασιστικές αστυνομικές δυνάμεις.

8. ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΜΕΣΟ ΤΕΛΟΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ

Πιστεύουμε ότι οι διάφορες συγκρούσεις που υπάρχουν ανά τον κόσμο απορρέει άμεσα από την επιθετική επιθυμία του κύκλου των κυβερνώντων των Η.Π.Α και της κυβέρνησης να επιβάλει την κυριαρχία της πάνω στους καταπιεσμένους του κόσμου. Πιστεύουμε ότι αν η κυβέρνηση των Η.Π.Α. ή οι λακέδες της δεν σταματήσουν αυτούς τους επιθετικούς πολέμους είναι δίκαιο οι λαοί να αμυνθούν με κάθε απαραίτητο μέσο απέναντι στους εισβολείς.

9. ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΑΥΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΟΥΣ ΠΟΥ ΚΡΑΤΟΥΝΤΑΙ ΤΩΡΑ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΑΙ ΚΑΤΗΓΟΡΗΘΗΚΑΝ ΓΙΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.

Πιστεύουμε ότι πολλοί μαύροι φτωχοί και καταπιεσμένοι κρατούνται στις φυλακές της Η.Π.Α. δεν έχουν δεχθεί δίκαιη δίκη κάτω από ένα ρατσιστικό και φασιστικό δικονομικό σύστημα και πρέπει να ελευθερωθούν. Πιστεύουμε στην απόλυτη διάλυση όλων των απάνθρωπων, κατεστραμμένων ιδρυμάτων επειδή οι μάζες των ανδρών και των γυναικών που φυλακίζονται μέσα στις Η.Π.Α. ή από τον στρατό των Η.Π.Α. είναι θύματα των καταπιεστικών συνθηκών που είναι και ο πραγματικός λόγος της φυλάκισης τους. Πιστεύουμε ότι όταν ένα άτομο δικάζεται πρέπει να του εγγυάται, από τις Η.Π.Α., ενόρκους, δικηγόρους της επιλογής τους, και ελευθερία για αυτούς που φυλακίζονται περιμένοντας τη δίκη.

10. ΘΕΛΟΥΜΕ ΓΗ , ΨΩΜΙ , ΣΠΙΤΙ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΡΟΥΧΙΣΜΟ, ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΛΑΪΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ.

Όταν, κατά την πορεία των ανθρώπινων γεγονότων, είναι απαραίτητο για έναν άνθρωπο να λύσει τους πολιτικούς δεσμούς με τους οποίους είναι συνδεδεμένος με άλλον ,και αν υποθέσουμε, ανάμεσα στις δυνάμεις της γης, το ξεχωριστό και ισάξιο σταθμό που οι νόμοι της φύσης και ο θεός της φύσης τους ανακήρυξε, σεβασμό στην άποψη της ανθρωπότητας ότι θα πρέπει να διαγράψουν τους λόγους που τους οδήγησαν σε αυτή τη διάσπαση.

Η Σύνοδος του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, ήταν πραγματικά σημαντική για διάφορους λόγους πολύ πιο σοβαρούς από το ελληνικό βέτο στην ένταξη της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ. Ήταν η πρώτη Σύνοδος του ΝΑΤΟ από την οποία οι ΗΠΑ έφυγαν με άδεια χέρια, ή μάλλον για να ακριβολογούμε, με πολύ λιγότερα από αυτά που ήθελαν. Η διεύρυνση του ΝΑΤΟ με την Ουκρανία και τη Γεωργία πήγε περίπατο, καθώς οι ευρωπαίοι δεν θέλησαν να ρισκάρουν τις σχέσεις τους με τη Ρωσία του Πούτιν. Σε μια μακεδονόπληκτη Ελλάδα το γεγονός ότι η Ουκρανία συνταρασσόταν από διαδηλώσεις και συγκρούσεις ενάντια στην προοπτική της ένταξης στο ΝΑΤΟ, ότι πολλοί σοβαροί αναλυτές μιλούσαν ακόμη και για το ενδεχόμενο εμφύλιας σύρραξης, πέρασε στα ψιλά. Η ελληνική κυβέρνηση εκμεταλλεύτηκε την ευνοϊκή για αυτήν συγκυρία και έθεσε το βέτο για την ένταξη της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ εκβιάζοντας τη γειτονική χώρα στο ζήτημα του ονόματος.

Το ελληνικό βέτο ήταν πάνδημη απαίτηση. Προσπαθώντας να αντιπολιτευθούν την κυβέρνηση σε ανέξοδο πατριωτισμό, σύσσωμη η αντιπολίτευση, χωρίς καμιά εξαίρεση, στήριξε τον Καραμανλή σε αυτή την “εθνική μάχη”. Εδώ δεν θα επιχειρήσουμε να παρουσιάσουμε τα κίνητρα των ελλήνων καπιταλιστών όσον αφορά το μακεδονικό, ούτε την πραγματική ιστορική διάσταση του θέματος πίσω από τους εθνικούς μύθους που διαδίδουν τα παπαγαλάκια τους. Το έχουμε κάνει πολλές φορές στο παρελθόν και θα το ξανακάνουμε όσο χρειάζεται. Αυτή τη φορά θα ασχοληθούμε με τους αριστερούς συνοδοιπόρους της εθνικής ενότητας. Κι αυτό γιατί θεωρούμε πως ο διεθνισμός αποτελεί ζήτημα αρχής για την αριστερά. Και το κριτήριο δεν είναι ούτε οι προγραμματικές διακηρύξεις, ούτε τα μότο κάτω από τον τίτλο των εντύπων της, αλλά πως εφαρμόζεται κάθε φορά συγκεκριμένα, πως οι “αιώνιες αρχές” γίνονται ζωντανή πολιτική παρέμβαση και δράση. Και δυστυχώς για το μεγαλύτερο τμήμα της αριστεράς, οι φραστικές καταγγελίες του εθνικισμού δεν την εμπόδισαν να στοιχηθεί πίσω από τους έλληνες καπιταλιστές και την κυβέρνησή τους στις γραμμές της εθνικής ενότητας.

“Η προκλητική τακτική των Σκοπίων με τα οργανωμένα επεισόδια και την αδιαλλαξία συνιστά κατ ουσίαν «ειρηνική» αντιγραφή της τακτικής των Αλβανοκοσοβάρων: μέσω της έντασης επιδιώκουν να προκαλέσουν ειρηνική επέμβαση των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ εναντίον της Ελλάδας. Η Αθήνα οφείλει να τηρήσει σταθερή, διαλλακτική αλλά ανυποχώρητη επί της ουσίας στάση, χωρίς κανέναν φόβο και σύμπλεγμα. Η κυβέρνηση Καραμανλή πρέπει να συμπεριφερθεί με τη σταθερότητα που επιβάλλει η επίγνωση ότι έχει απέναντί της μια χώρα που μετά την ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου είναι μάλλον… μελλοθάνατη μακροπρόθεσμα, άρα καμία υποχώρηση πέραν των ορίων που έχει καθορίσει η Αθήνα ως ανεκτών δεν έχει νόημα.” (Δελαστίκ, στο Έθνος).

Όλες τις μέρες που προηγήθηκαν της Συνόδου στο Βουκουρέστι η αριστερά υπερθεμάτιζε σε εθνικισμό κάνοντας “σκληρή και ανυποχώρητη” αντιπολίτευση για το μακεδονικό ζήτημα. Την ίδια περίοδο, ξεφούσκωναν οι αγώνες για την ανατροπή στο ασφαλιστικό, και η ΓΣΕΕ αντάλλασσε εργασιακή ειρήνη με σκανδαλώδεις “αυξήσεις” και η πολιτική ζωή σέρνεται από το ένα σκάνδαλο στο άλλο. Η ταχύτητα που όλα αυτά πέρασαν σε δεύτερο πλάνο και η αριστερά έθεσε πρώτο της στόχο την υπεράσπιση των εθνικών δικαίων, νομίζουμε ότι φανερώνει πολλά. Δείχνει πως πέρα από τις διακηρύξεις, η αριστερά επιλέγει να “αντιπολιτεύεται” την αστική τάξη σε αυτά που “μας” ενώνουν (τα εθνικά θέματα) και όχι αυτά που “μας” χωρίζουν (την ταξική πάλη). Αυτό βέβαια δεν είναι κάτι καινούριο. Αξίζει όμως να σημειωθεί η συγκυρία που γίνεται. Εν μέσω σκληρής ταξικής πάλης που προσπαθεί να βάλει φρένο στην ισοπεδωτική επίθεση που δέχεται η εργαζόμενη κοινωνία από τους έλληνες καπιταλιστές και την κυβέρνησή τους. Εν μέσω μιας συγκυρίας που η απαξία της πολιτικής του δικομματισμού στρέφει μαζικά την ελληνική κοινωνία να αναζητά πολιτική λύση στα αριστερά.
Πρέπει οι εργαζόμενοι να καταλάβουν πως η συστράτευσή τους στα πλαίσια μιας εθνικής ενότητας δεν αποτελεί μια πρόσκαιρη “ανακωχή” από την ταξική πάλη μπροστά στους “κοινούς” εθνικούς σκοπούς. Οι καπιταλιστές δεν κάνουν καμιά απολύτως ανακωχή. Το διάστημα που η αριστερά “έδινε γη και ύδωρ στο βωμό της εθνικής ενότητας”, ούτε η άγρια λιτότητα ανακόπηκε, ούτε η διάλυση των εργασιακών δικαιωμάτων κάμφθηκε. Τις ίδιες ακριβώς μέρες η κυβέρνηση του Καραμανλή εξάγγειλε νέα πακέτα “μεταρρυθμίσεων”, προχωρούσε στο ξεπούλημα του ΟΤΕ, των λιμανιών, έσερνε τους απεργούς στα δικαστήρια. Η ταξική πάλη δεν κάνει καμιά ανακωχή. Απλώς η αριστερά επέλεξε να πάρει “άδεια από τη σημαία”.

“Το αστείο: Βέτο τώρα σημαίνει ευθεία σύγκρουση με τους Αμερικανούς. Δεν υπάρχει κανείς που να πιστεύει ότι υπάρχει ελληνική κυβέρνηση που θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο, πόσο μάλλον η κυβέρνηση Καραμανλή.” (Δελαστίκ, στο Έθνος).

Και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς βαρβάρους; Όταν η αριστερά προσπαθεί να αντιπολιτευθεί την αστική τάξη υπερθεματίζοντας σε εθνικισμό και τσάμπα πατριωτισμό, τέτοια παθαίνει. Να γίνεται γελοία. Η αμηχανία της αριστεράς μετά το ελληνικό βέτο ήταν πασιφανής. Το ΚΚΕ στην ανακοίνωσή του μετά το Βουκουρέστι μίλησε για «κάτι σαν βέτο της ελληνικής διπλωματίας». Και αμέσως μετά άρχισε να απαριθμεί τα “ανταλλάγματα” της Ελλάδας στους αμερικάνους. Το ΚΚΕ στην ανακοίνωσή του εντοπίζει 3 “ανταλλάγματα”. Ο ΣΥΡΙΖΑ δια στόματος Αλαβάνου εντοπίζει 5 και μιλά για “ατυχή, λαθεμένο συσχετισμό- παγίδα”. Η διαφορά στον αριθμό δεν κρύβει τη σύμπτωση στην ουσία της επιχειρηματολογίας: Ότι η ελληνική κυβέρνηση “αντάλλαξε” το βέτο με παραχωρήσεις στους αμερικάνους. Και ποιες είναι αυτές; Στρατός στο Αφγανιστάν, αγορά οπλικών συστημάτων από τις ΗΠΑ, και περισσότερες παραχωρήσεις στη βάση της Σούδας.
Όσον αφορά τα δύο πρώτα είναι άκυρα αφ’ εαυτού. Βεβαίως, οι ΗΠΑ ζήτησαν από τους ευρωπαίους στρατιωτικές ενισχύσεις στον “πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία” και οι ευρωπαίοι, μαζί και οι έλληνες, εκείνη την ώρα σφύριζαν αδιάφορα. Δεν το διαπιστώνουμε εμείς, το διαπιστώνουν όλα τα διεθνή μέσα, ότι ο Μπους σε αυτό το θέμα γύρισε με άδεια χέρια. Οι λίγες χώρες που υποσχέθηκαν να στείλουν στρατό δεσμεύτηκαν για πολύ μικρές, συμβολικές σχεδόν, ενισχύσεις. Οι ευρωπαίοι προτιμούν να κρατηθούν μακριά από τη διαγραφόμενη στρατιωτική συντριβή των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή. Το ίδιο έκανε και η ελληνική διπλωματία. Κάνει πολύ καλά η αριστερά και θέτει το ζήτημα της παρουσίας του ελληνικού στρατού στα πλαίσια της επιβολής της Νέας Τάξης. Αλλά χρειάζεται μεγάλη φαντασία για να το παρουσιάζει σαν αντάλλαγμα για το μακεδονικό.
Το δεύτερο “αντάλλαγμα” που αφορά την αγορά όπλων ακυρώθηκε αμέσως μόλις λέχθηκε, με την ανακοίνωση της αγοράς των αεροπλάνων όχι από τις ΗΠΑ, αλλά από τη… Γαλλία. (Εδώ να υπενθυμίσουμε ότι η Γαλλία είναι η μόνη χώρα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ που δεν έχει αναγνωρίσει ακόμη το κράτος της Μακεδονίας με το όνομά του). Επίσης είναι σωστό να ανοίγει η αριστερά το ζήτημα των εξοπλισμών, αλλά, αντί να το χρησιμοποιεί για να σιγοντάρει τον εθνικισμό, θα πρέπει να το θέσει στις πραγματικές του βάσεις. Πως μια κυβέρνηση που δεν έχει λεφτά για παροχές και έχει ταράξει τον ελληνικό λαό στη λιτότητα, αν πρόκειται να θωρακιστεί στρατιωτικά μπορεί να ξοδεύει αστρονομικά ποσά μοιράζοντας και τις ανάλογες μίζες.
Τελικά, το μόνο “αντάλλαγμα” που αναμένει να δούμε είναι αυτό της βάσης της Σούδας και της όποιας επέκτασής της. Το θέμα της επέκτασης της βάσης όντως θα τεθεί σε ιδιαίτερες συνομιλίες μεταξύ ΗΠΑ και Ελλάδας τον Ιούνιο. Τουλάχιστον, κάτι τέτοιο έχει επισημανθεί πολλές φορές και ουδέποτε έχει διαψευστεί από την ελληνική κυβέρνηση. Δεν ξέρουμε που θα καταλήξουν οι διαπραγματεύσεις για τη βάση της Σούδας. Η ελληνική εξωτερική πολιτική έχει ως μόνο της στόχο την υπεράσπιση των συμφερόντων της ελληνικής αστικής τάξης στο διεθνή ανταγωνισμό. Με αυτό το γνώμονα η ελληνική διπλωματία προσπαθεί να ισορροπεί ανάμεσα σε μεταβαλλόμενες συμμαχίες που θεωρεί ότι την εξυπηρετούν συγκυριακά ή μεσοπρόθεσμα. Οι σχέσεις της με τις ΗΠΑ θα εξαρτηθεί από τις γενικότερες εξελίξεις στον πλανήτη. Από τη στάση των υπόλοιπων ευρωπαίων απέναντι στις ΗΠΑ, από τις εξελίξεις στη Ρωσία του Πούτιν, από την έκβαση των πολεμικών συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή και από μια σειρά παρόμοιων παραγόντων, διαρκώς μεταβαλλόμενων. Σε αυτή την αλυσίδα παραγόντων, το όνομα της Μακεδονίας αποτελεί την τελευταία τρύπα του ζουρνά.
Η αριστερά γενικά συνηθίζει να αντιμετωπίζει την ελληνική εξωτερική πολιτική με μια οπτική “βλαχοδήμαρχου” που ο κόσμος του ορίζεται από το χωριό του, τα γειτονικά χωριά και μια κεντρική εξουσία στην πρωτεύουσα που είναι “αόρατη” και πανταχού παρούσα. Ομοίως και η οπτική της αριστεράς, που η ερμηνεία της για τον κόσμο εξαντλείται στην Κύπρο (μας), την Τουρκία, την Αλβανία και εσχάτως τα “Σκόπια”. Και φυσικά τους πανταχού παρόντες αμερικάνους. Με ένα τέτοιο ερμηνευτικό σχήμα ζητά και το ρόλο του συμβουλάτορα των αστικών κυβερνήσεων στην Ελλάδα. Εκτός από γελοία όμως μια τέτοια προσέγγιση είναι και επικίνδυνη για τα συμφέροντα των ελλήνων καταπιεσμένων. Αντί να συμβάλει στη δημιουργία μιας ανεξάρτητης ταξικής συνείδησης, τους υποβιβάζει στο επίπεδο του “έλληνα πολίτη” και τελικά τους αφήνει προσδεμένους στην ελληνική αστική τάξη.

Για να είμαστε δίκαιοι, σε αυτό που ονομάζουμε “αριστερά” υπήρξαν αρκετές διαφοροποιήσεις. Καταρχάς μια μειοψηφική άποψη, που εκφράζεται κυρίως από οργανώσεις τροτσκιστικής αναφοράς που ακολουθούν μια περισσότερο ή λιγότερο συνεπή διεθνιστική στάση. Πρόκειται όμως για την εξαίρεση στον κανόνα. Ο κανόνας ήταν οι διάφορες παραλλαγές του πατριωτισμού.
Το ΚΚΕ έμεινε συνεπές στην πατριωτική του αντίληψη για μια ακόμη φορά. Στην ανακοίνωση της ΚΕ μετά το ελληνικό βέτο αναφέρει βέβαια πως “Στην υπόθεση των Σκοπίων αντανακλάται η αβυσσαλέα διαφορά που χωρίζει κάθετα το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας, όπου στη μια όχθη του βρίσκονται οι θιασώτες ενός κόσμου που είναι «εφικτός» μόνο στα πλαίσια των ευρωατλαντικών μονόδρομων, κι από την άλλη όχθη βρίσκεται η φωνή που αρνείται τα «τετελεσμένα» της «νέας τάξης», απορρίπτοντας τόσο τον κοσμοπολιτισμό όσο και τον εθνικισμό, ως όψεις του ίδιου νομίσματος.” Αφήνοντας όμως τα παχιά λόγια στην πάντα και περνώντας στην πράξη, το ΚΚΕ συντάχθηκε πλήρως δια στόματος της Παπαρήγα με την θέση της κυβέρνησης για “σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό”. Δηλαδή με αυτή τη λογική γιατί να μην χρησιμοποιούμε γενικότερα τους γεωγραφικούς προσδιορισμούς στο λεξιλόγιό μας; Γιατί να αντί να λέμε “Βουλή των Ελλήνων” να μην χρησιμοποιούμε τον όρο “ελλαδική βουλή”; Ή ακόμη καλύτερα γιατί να λέμε “Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας” και όχι “Κομμουνιστικό Κόμμα του Ελλαδικού Χώρου” ή κάτι παρόμοιο τέλος πάντων; Το ΚΚΕ δυστυχώς για μια ακόμη φορά απέδειξε ότι χρησιμοποιεί τον προλεταριακό διεθνισμό σαν παραπέτασμα για να υποταχτεί στα πατριωτικά κελεύσματα των ελλήνων καπιταλιστών.
Με τον ΣΥΡΙΖΑ τα πράγματα είναι πιο σύνθετα. Ο λόγος είναι ότι οι διάφορες συνιστώσες του δεν έχουν κοινή αντίληψη για το θέμα. Έτσι, η ΚΟΕ ακολούθησε την πατριωτική πεπατημένη, ενώ τμήματα τροτσκιστικής προέλευσης διαφοροποιήθηκαν έστω και χωρίς πολύ θόρυβο. Αλλά και ο ίδιος ο Συνασπισμός δεν έχει ενιαία αντίληψη. Έτσι από τη μια έχουμε τους πατριώτες τύπου Παπαγιαννάκη και ταυτόχρονα τη Νεολαία ΣΥΝ που με ανακοίνωσή της αναγνώρισε ανοιχτά το δικαίωμα του γειτονικού κράτους να αυτοπροσδιορίζεται όπως το ίδιο επιθυμεί. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν, αναγκασμένη να πατά σε δυο βάρκες, επέλεξε ένα συνδυασμό πατριωτισμού και κοσμοπολιτισμού σε ίσες δόσεις. Να υπενθυμίσουμε το ταξίδι του Αλαβάνου στη Μακεδονία λίγο πριν ανοίξει το ζήτημα, σε μια μάλλον συμβολική κίνηση, που στόχο είχε να καταδείξει πως μια “άλλου τύπου διπλωματία” είναι εφικτή. Ο ίδιος ο Αλαβάνος επιστρέφοντας από το ταξίδι του παρουσιάστηκε στη στην Διαρκή Επιτροπή Εθνικής Άμυνας της Βουλής, όπου ανάμεσα σε άλλα είπε και τα παρακάτω: “Είδα στο τύπο και από φιλικά, αν θέλετε, ονόματα ερωτήματα και κριτική, αν έπρεπε να πάμε στα Σκόπια. Αν έπρεπε ένας έλληνας πολιτικός αρχηγός κοινοβουλευτικού κόμματος, να πάει στα Σκόπια. Εγώ λεω ότι όλα θα κριθούν από το αποτέλεσμα. (…) Δεν μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται να συναντιούνται εκπρόσωποι δύο χωρών, υπουργοί κλπ, – να συναντιόμαστε με υπουργούς της Τουρκίας και καλά κάνουμε, γιατί προσπαθούμε να δημιουργήσουμε ένα κλίμα εμπιστοσύνης, όταν η μισή Κύπρος είναι υπό κατοχή – και δεν μπορούμε να συναντηθούμε με έναν υπουργό της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, διότι μπορεί να φοράει ένα μπλουζάκι που θα γράφει το όνομα Μακεδονία, με το οποίο εμείς διαφωνούμε. Δηλαδή πιο σοβαρό είναι το μπλουζάκι το οποίο θα γράφει το όνομα Μακεδονία, από τη συνάντηση με έναν Τούρκο πολιτικό, του οποίου το μπλουζάκι θα γράφει Τουρκία και δεν θα μας ενοχλεί, αλλά που ξέρουμε ότι τα στρατεύματά τους κατέχουν το 40% του εδάφους της Κύπρου; Είναι μεγάλο λάθος. Διαπίστωσα ότι αυτό οδηγεί και σε παρεξηγήσεις και σε έλλειψη επαφής και σε αύξηση του ελλείμματος εμπιστοσύνης. Σας καλώ να ακολουθήσετε το δρόμο που προσπαθούμε να ανοίξουμε. Δηλαδή, ναι μπορούμε με μια χώρα που έχουμε διαφορές να συζητάμε. Όπως κάνουμε με την Τουρκία, όπως κάνει ο Ολμέρτ με τον Αμπάς και μπορούμε να συζητήσουμε κι άλλα θέματα, να ανοίξουμε και άλλα θέματα”. Από το μικρό αυτό απόσπασμα γίνεται φανερό πως μια πιο κοσμοπολίτικη εκδοχή της διπλωματίας, όχι μόνο δεν αντιστρατεύεται τον εθνικισμό, αλλά μάλλον τον συμπληρώνει. Και έτσι ακριβώς έγινε: Πίσω από τις διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ, η ουσία σε ότι αφορά στο πολιτικό επίδικο είναι καρμπόν η ίδια: συστράτευση στο πλατύ μέτωπο της “εθνικής ενότητας”.

«Με ασυγχώρητη ελαφρότητα και προσποιητή αδιαφορία προσπέρασε η ελληνική κυβέρνηση την απίστευτα προκλητική συνέντευξη του υπουργού Εξωτερικών της ΠΓΔΜ Αντόνιο Μιλοσόσκι στην ηλεκτρονική έκδοση του αμερικανικού περιοδικού “Νιούζγουικ” την περασμένη εβδομάδα. Ελάχιστα και εν παρόδω ασχολήθηκε με τη συνέντευξη αυτή και ο Τύπος, παρ’ όλο που πρόκειται για πραγματική “βόμβα” από πολιτική σκοπιά και δυναμιτίζει εντελώς κάθε προσπάθεια εξεύρεσης λύσης. “Δεν πρόκειται για το όνομα, αλλά για τη μακεδονική μειονότητα που ζει στην Ελλάδα (!)”, δήλωσε κατ’ αρχάς ο Μιλοσόσκι, ο οποίος έγινε έτσι ο πρώτος ανώτατος κυβερνητικός αξιωματούχος των Σκοπίων έπειτα από πολλά χρόνια που βάζει ανοιχτά και επώνυμα πρόβλημα “μακεδονικής μειονότητας” στην Ελλάδα, αποδεικνύοντας ότι ο αλυτρωτισμός και επομένως ο επεκτατικός επιθετικός εθνικισμός παραμένουν κυρίαρχη ιδεολογία στη γειτονική χώρα, παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις που δίνουν σε άλλα ξένα έντυπα οι ηγέτες τους.
(…) Η προκλητικότητα της συνέντευξης Μιλοσόσκι όμως είναι τόσο μεγάλη, ώστε τελικά οι ισχυρισμοί του περί “μακεδονικής μειονότητας” στην Ελλάδα να ωχριούν μπροστά στο πολύ κρισιμότερο θέμα που θέτει -τη… σύμπηξη μετώπου Άγκυρας, Σκοπίων-Τιράνων εναντίον της Ελλάδας στη βάση της καταπίεσης εκ μέρους της Αθήνας της τουρκικής και των ανύπαρκτων αλβανικής και “μακεδονικής” μειονοτήτων!
(…) Είναι να απορεί κανείς τι άλλο θα βρει η ηγεσία των Σκοπίων για να δηλητηριάσει μόνιμα το κλίμα των σχέσεων με την Αθήνα, όχι απλώς να δυναμιτίσει το κλίμα των συνομιλιών…». (Δελαστίκ, Έθνος)

Μέσα στο αποπνικτικό κλίμα των ημερών ο Χαρδαβέλας παρουσίασε στην εκπομπή του μια συνέντευξη από μια ηλικιωμένη σλαβομακεδόνισσα, η οποία αν και γεννήθηκε σε κάποιο χωριό της Φλώρινας διαμένει στην πόλη των Σκοπίων. Κατέφυγε εκεί (όπως και τόσοι άλλοι) για να γλιτώσει από τους διωγμούς των κυνηγών κεφαλών που λυμαίνονταν την περιοχή μετά την ήττα των ανταρτών του Δημοκρατικού Στρατού. Η ίδια άλλωστε ήταν αντάρτισσα αρχικά στον ΕΛΑΣ και κατόπιν στον ΔΣΕ.
Μετά την αναγνώριση της εθνικής αντίστασης επετράπη η επιστροφή στην Ελλάδα των πολιτικών προσφύγων από τις ανατολικές χώρες, αλλά μόνο των “ελλήνων το γένος”, αφήνοντας εκτός συνόρων όλους τους Σλαβομακεδόνες, που σε μεγάλο βαθμό είχαν περάσει στις γραμμές των ανταρτών και τους ακολούθησαν στην εξορία. Πολλοί από αυτούς άφησαν πίσω συγγενείς στο ελληνικό τμήμα της Μακεδονίας, άφησαν περιουσίες. Είναι αναμενόμενο να ακούει κανείς από τη δεξιά για την “ανύπαρκτη μακεδονική μειονότητα”, για την “προκλητική προπαγάνδα των Σκοπίων” και άλλα παρόμοια, αλλά όταν τέτοια επιχειρήματα ακούγονται (ή ακούγονται δια της… σιωπής) από την αριστερά, τότε η αηδία κυριαρχεί της οργής. Εδώ πια δεν πρόκειται για μια θεωρητική συζήτηση γύρω από τον εθνικισμό, ή τον ιμπεριαλισμό. Εδώ η υπόθεση αφορά τους ίδιους τους “εν όπλοις” συντρόφους μας. Το εμφυλιακό κράτος της δεξιάς και η “αποκατάσταση” της αντίστασης από το ΠΑΣΟΚ είχε κάθε λόγο να τους ξεγράψει. Η αριστερά ποιον λόγο έχει;
Ας αφήσει επιτέλους η αριστερά την “υψηλή διπλωματία” και το ρόλο του αυτόκλητου συμβουλάτορα της ελληνικής αστικής τάξης. Ας αφήσει τις “εξηγήσεις” για τις προθέσεις των αμερικάνων στα Βαλκάνια και ας πάρει επιτέλους θέση σε πέντε απλά ζητήματα: Υπάρχει ή δεν υπάρχει σλαβομακεδονική μειονότητα στην Ελλάδα; Καταπιεζόταν ή δεν καταπιεζόταν (και ακόμη στο βαθμό που δεν αναγνωρίζεται σαν τέτοια) από το αστυνομικό ελληνικό κράτος; Οι γεννημένοι στο ελληνικό κομμάτι της Μακεδονίας και τα παιδιά τους έχουν ή δεν έχουν δικαίωμα να επιστρέψουν στα χωριά τους και στα σπίτια τους; Έχουν ή δεν έχουν δικαίωμα στις περιουσίες τους που τις καρπώθηκαν οι ταγματασφαλίτες; Και τελικά, έχουν ή δεν έχουν δικαίωμα να αυτοπροσδιορίζονται όπως θέλουν και γιατί αυτό θα έπρεπε να ενοχλεί την αριστερά;

Η θέση των κομμουνιστών δεν είναι να γίνονται ούτε οι νεροκουβαλητές του εθνικισμού της αστικής τους τάξης, ούτε να παριστάνουν τους “ρεαλιστές” συμβουλάτορες στους διπλωματικούς ελιγμούς της. Οι θέσεις τους στα εθνικά ζητήματα είναι θέση αρχών και συνεπώς αδιαπραγμάτευτη. Και το πρώτο καθήκον είναι να καταπολεμούν το εθνικιστικό δηλητήριο στην ίδια τους τη χώρα, το δηλητήριο που κρατά δέσμιους τους εργαζομένους και τους καταπιεσμένους σε “εθνική ενότητα” με τους καταπιεστές τους, ενάντια στα ταξικά αδέρφια τους των υπόλοιπων χωρών. Να ξεσκεπάζουν τα ψέματα πίσω από τους εθνικούς μύθους και να φανερώνουν την αλήθεια. Και η αλήθεια στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι απλά και μόνο η αλαζονεία του ελληνικού ιμπεριαλισμού.

Κ. Ρουσίτης

Τα γεγονότα του Μάη του ‘68 έπεσαν σαν κεραμίδα στα κεφάλια των αστών αναλυτών, κοινωνιολόγων, δημοσιογράφων αλλά και προοδευτικών διανοούμενων της εποχής. Τι σχέση μπορεί να έχει η Γαλλία του προχωρημένου καπιταλισμού με τους Βιετκόγκ, την αντιαποικιακή επανάσταση στο Αλγέρι, την άνοιξη της Πράγας; Όλοι αυτοί μίλαγαν με εξαιρετική άνεση για τις επαναστάσεις στην καθυστερημένη περιφέρεια του καπιταλισμού αλλά τους ήταν αδιανόητη μια εξέγερση στο ίδιο τους το σπίτι. Στην καρδιά της Ευρώπης, τη Γαλλία.

Πριν την έκρηξη

Η φοιτητική εξέγερση στη Ναντέρ και λίγο αργότερα στη Σορβόννη έπαιξε το ρόλο του πυροκροτητή στην επερχόμενη επαναστατική κρίση του Μάη 68 στη Γαλλία.
Τα πανεπιστήμια είχαν μαζικοποιηθεί εκπληκτικά τα τελευταία χρόνια ύστερα από τη θέσπιση της ελεύθερης εισαγωγής. Οι φοιτητές από 200 χιλιάδες το 1961 ξεπέρασαν 7 χρόνια αργότερα το μισό εκατομμύριο. Το πανεπιστήμιο πλέον ήταν ανοικτό και σ’ ένα κομμάτι της εργατικής τάξης. Φυσικά αυτό ήταν μέρος ενός σχεδίου της αστικής τάξης για να καλύψει τις ανάγκες σε έμψυχο υλικό, της εκσυγχρονιστικής στρατηγικής του γαλλικού καπιταλισμού προκειμένου να είναι ανταγωνιστικός στην Κοινή Αγορά (ΕΟΚ).
Οι φοιτητές όμως δεν ήταν πειθαρχήσιμοι. Οι εσωτερικοί κανονισμοί σε πανεπιστήμια και φοιτητικές εστίες ήταν πολύ σκληροί. Η πολιτική προπαγάνδα ήταν απαγορευμένη. Στις εστίες δεν επιτρέπονταν οι αφίσες στους τοίχους ούτε οι μετακινήσεις επίπλων, ενώ η είσοδος αγοριών στις εστίες των κοριτσιών και το αντίθετο επίσης ήταν απαγορευμένη. Επιπλέον η κυβέρνηση ετοίμαζε ένα σχέδιο μείωσης των εισακτέων στα πανεπιστήμια θεωρώντας ότι αυτά έχουν παραανοίξει και προσαρμογής της εκπαίδευσης στις ανάγκες των επιχειρήσεων.
Η κυβέρνηση την ίδια ώρα προχωρούσε σε μια επίθεση στο βιοτικό επίπεδο της εργατικής τάξης κρατώντας τα μεροκάματα εξαιρετικά χαμηλά ενώ η ανεργία ξεπέρναγε τις 500 χιλιάδες, υψηλό νούμερο για την εποχή.
Όλο το 1967 και στις αρχές του ‘68 οι φοιτητές αντιδρούσαν συστηματικά στο ασφυκτικό αυτό καθεστώς. Στις 26 Γενάρη στο πανεπιστήμιο της Ναντέρ, στα περίχωρα του Παρισιού, μια καταγγελία φοιτητών για την παρουσία ασφαλιτών στο πανεπιστήμιο κατέληξε σε μικροσυμπλοκές με διοικητικούς υπάλληλους. Ο κοσμήτορας Γκραπέν θεώρησε ότι η αστυνομία θα έλυνε τη διαφορά. Η επέμβαση όμως τω μπάτσων εξόργισε αμέσως χιλιάδες φοιτητές που τους κυνήγησαν έξω από το πανεπιστήμιο.
Τις ίδιες μέρες στην Κανέν μια εργατική μικροεξέγερση καταλήγει σε λεηλασίες καταστημάτων. Το Μάρτη οι μεταλλουργοί του εργοστασίου Γκαρνιέ στη Ρεντόν οργανώνουν μια νικηφόρα απεργία που επεκτείνεται σ’ όλη την πόλη και συγκρούεται με τα CRS (ΜΑΤ).
Στις 22 Μόρτη η κυβέρνηση συλλαμβάνει 5 νέους μέλη της JCR και των επιτροπών υποστήριξης των Βιετκόγκ ως υπεύθυνους για μικροεκρήξεις σε αμερικάνικες τράπεζες και την TWA στο Παρίσι. Η πρώτη απάντηση έρχεται από τη Ναντέρ το ίδιο βράδυ με μια συγκέντρωση κατά των συλλήψεων. Οι φοιτητές σπάνε τις πόρτες και σε μια συνέλευση δημιουργείται το “Κίνημα 22 Μάρτη” που θα παίξει σημαντικό ρόλο στο Μάη. Μια βδομάδα αργότερα ο Γκραπέν κλείνει τη Ναντέρ για δύο μέρες για να εμποδίσει μια συγκέντρωση ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ. Παρόμοια επεισόδια με κάθε αφορμή συνεχίζονται τον Απρίλη. Οι φοιτητές αντιδρούν στην πραγματοποίηση των εξετάσεων κάτι που εξοργίζει τον Γκραπέν που απειλεί ξανά με την αστυνομία. Σ’ όλες τις σχολές κινητοποιούνται δεξιοί και ακροδεξιοί δημιουργώντας επεισόδια. Στη Ναντέρ δεξιός φοιτητής τραυματίζεται σε μια συμπλοκή. Στην Τουλούζ ύστερα από συγκρούσεις αριστερών και δεξιών φοιτητών επενέβη η αστυνομία. Όλες αυτές τις προκλήσεις οργανώνουν οι ακροδεξιές οργανώσεις “Δύση” και “Ένωση Εθνικιστών Φοιτητών”, αν και στις περισσότερες περιπτώσεις έφευγαν με τσακισμένα κεφάλια.
Στις 2 Μαΐου 6 φοιτητές (μεταξύ τους και ο Κον Μπετί) καλούνται στο πειθαρχικό συμβουλίου του Πανεπιστήμιου του Παρισιού κατηγορούμενοι για την αναταραχή. Η δίωξη γίνεται γνωστή στη διάρκεια αντιιμπεριαλιστικής εκδήλωσης σε αμφιθέατρο της Ναντέρ. Ο Γκραπέν μπροστά στο ενδεχόμενο μια νέας μεγαλύτερης όξυνσης κλείνει έπ’ αόριστον τη Ναντέρ. Χωρίς να το ‘χει καταλάβει μεταφέρει την αντιπαράθεση από τα περίχωρα στο κέντρο του Παρισιού στη Σορβόννη.
Ο πρωθυπουργός Πομπιντού αναχωρεί την ίδια μέρα για Ιράν-Αφγανιστάν προφανώς πιστεύοντας ότι η φοιτητική αναταραχή δεν ξεφεύγει από τα πανεπιστημιακά όρια, ότι πρόκειται απλώς για νεανικές διαμαρτυρίες. Στο σημείο αυτό έκανε τραγικό λάθος με συνέπεια η αστική τάξη για τις 10 μέρες απουσίας του Πομπιντού να χάσει εντελώς τη ψυχραιμία της, εξαιτίας μιας ακέφαλης κυβέρνησης.

Οι φοιτητές στους δρόμους

Την Παρασκευή στις 3 Μάη συγκεντρώνονται 500 φοιτητές ύστερα από κάλεσμα της UNEF (Εθνική Ένωση Σπουδαστών Γαλλίας) με την “22 Μάρτη” στο προαύλιο της ενάντια στις διώξεις και το λοκ άουτ στη Ναντέρ. Το ΚΚΓ απέχει συνειδητά απ’ όλες τις εκδηλώσεις. Έξω από τη Σορβόννη συγκεντρώθηκαν με απειλητικές διαθέσεις φασίστες. Ο πρύτανης Ζαν Ρος αφού συνεννοείται με τον υπουργό παιδεία Άλεν Περεφίτ δίνει την άδεια στην αστυνομία να εισβάλλει στο προαύλιο συλλαμβάνοντας 200 φοιτητές. Την ώρα όμως που έσπαγε το πανεπιστημιακό άσυλο χιλιάδες νέοι και φοιτητές έχεαν μαζευτεί στους γύρω δρόμους και λίγα λεπτά αφού αποχωρούν οι κλούβες με τους συλληφθέντες ξεσπούν οδομαχίες σ’ όλο το Καρτιέ Λατέν. Μέχρι αργά το βράδυ η περιοχή μετατράπηκε σε πεδίο μάχης. Ήταν η πρώτη σύγκρουση με ξηλωμένα πεζοδρόμια, δακρυγόνα, εκατοντάδες τραυματίες και 596 συλλήψεις. Την άλλη μέρα στο αυτόφωρο 4 διαδηλωτές καταδικάζονται σε δύο μήνες χωρίς αναστολή.
Η UNEF καλεί σε νέα διαδήλωση τη Δευτέρα 6 Μαΐου για την απελευθέρωση των 4 αγωνιστών, ενώ το Συνδικάτο Ανώτατης Εκπαίδευσης κατεβαίνει σε απεργία. Η βδομάδα προμηνύεται πολύ θερμή. Το κίνημα εξαπλώνεται ταχύτατα σ’ όλα τα πανεπιστήμια της επαρχίας, στο Μπορντό, στο Καέν, τη Νάντη, τη Τουλούζ, τη Γκρενώμπλ και αλλού. Η Γαλλία ζει στο ρυθμό της φοιτητικής εξέγερσης. Οι μόνοι που ανησυχούν για τις εξελίξεις είναι ο πρόεδρος Ντε Γκώλ, η κυβέρνηση και το ΚΚΓ το οποίο βρίσκεται στο περιθώριο της αναταραχής σε αντίθεση με τους τροτσκιστές και την άκρα αριστερά που είναι την πρωτοπορία των φοιτητών.
Από το πρωί το κέντρο στο Παρίσι βρωμάει μπαρούτι. 5000 μαθητές συγκεντρώνονται γύρω από τη Σορβόννη, η οποία έχει κλείσει έπ’ αόριστον. Πραγματοποιούν δυναμική πορεία στο καρτιέ Λατέν με συνθήματα κατά της αστυνομίας και του πρύτανη Ρος. Το απόγευμα αφού τελειώσει και η απολογία των 6 φοιτητών στο πειθαρχικό σχηματίζεται διαδήλωση 30000 και πλέον φοιτητών, μαθητών και νέων εργατών, η οποία χτυπιέται από την αστυνομία πριν φτάσει στη Σορβόννη. Αμέσως στήνονται οδοφράγματα και οι συγκρούσεις μαίνονται για πάνω από 12 ώρες. Από την πλατεία Μωμπέρ, τη Λεωφόρο Σαν Μισέλ και τις πλατείες Σατελέ και Σαν Ζερμαίν οι διαδηλωτές αμύνονται στις επιθέσεις με χημικά αέρια, πυροσβεστικές αντλίες και τα ρόπαλα των CRS. Ο απολογισμός τις πρώτες πρωινές ώρες έδινε 422 συλλήψεις και 945 τραυματίες από τους οποίους οι 345 ήταν αστυνομικοί. Την επόμενη μέρα ο γραμματέας της CGT (Γενική Συνομοσπονδία Εργασίας ελεγχόμενη από το ΚΚΓ) Σεγκύ δήλωνε: “Καμία συμπάθεια προς τους ταραξίες και τους προβοκάτορες“.
Η UNEF απαιτεί την αποχώρηση της αστυνομίας από το Καρτιέ Λατέν, την απελευθέρωση και την αμνήστευση των συλληφθέντων και το άνοιγμα της Σορβόννης. Με τα αιτήματα αυτά πραγματοποιείται νέα διαδήλωση την Τρίτη 7 Μαίου. Την ημέρα εκείνη εκατοντάδες σχολεία καταλαμβάνονται από τους μαθητές. Πάνω από 30000 φοιτητές συμμετείχαν στην 5ωρη διαδήλωση τραγουδώντας τη Διεθνή και ανεμίζοντας κόκκινες και μαύρες σημαίες. Η αστυνομία είχε περικυκλώσει τη Σορβόννη και το κέντρο με αποτέλεσμα η πορεία να ακολουθήσει ένα δρομολόγιο αρκετών χιλιομέτρων αποφεύγοντας τις προκλήσεις των μπάτσων. Ένα γκάλοπ την ίδια μέρα δίνει 80% υπέρ των φοιτητών. Στην επαρχία ανάλογος αριθμός διαδήλωσε σε δέκα πόλεις. Ο υπουργός παιδείας μίλαγε για “ειδικούς της αναταραχής” οι οποίοι πρέπει να τσακιστούν χωρίς έλεος για να αποκατασταθεί η τάξη.
Την επόμενη μέρα, 8 Μάη, 25000 φοιτητές διαδηλώνουν αργά το απόγευμα στο Καρτιέ Λατέν και γύρω από την κλειστή Σορβόννη γιουχαΐζοντας τους μπάτσους. Παρόλο που ο πρύτανης δήλωνε το πρωί ότι θα άνοιγε τη Σορβόννη ο υπουργός δεν έδωσε άδεια για κάτι τέτοιο με τη δικαιολογία ότι υπάρχει ο κίνδυνος κατάληψης. Στις 9 Μάη η εξέγερση απλώνεται στα πανεπιστήμια του Στρασβούργου, της Νάντης, της Ρεν και της Τουλούζ. Στη Λιόν και τη Ντιζόν οι εργάτες ενώνονται με τους φοιτητές. Η CGT και η CFDT αναγκάζονται να συναντηθούν με την UNEF. Κάτω από την πίεση των γεγονότων οι γραφειοκρατικές ηγεσίες έπρεπε να πάρουν κάποιες πρωτοβουλίες αν δεν ήθελαν να απομονωθούν εντελώς. Το βράδυ η JCR οργάνωσε μια κλειστή συγκέντρωση 3000 νεολαίων επιβεβαιώνοντας τις διαθέσεις για τη γενίκευση της αναμέτρησης με την κυβέρνηση και την αστική τάξη. Είμαστε μόλις 24 ώρες πριν τη νύχτα των οδοφραγμάτων και τέσσερις μέρες πριν τη διαδήλωση του ενός εκατομμυρίου εργατών και φοιτητών που ανοίγουν την αυλαία της επανάστασης.

Από τα οδοφράγματα στη Γενική Απεργία.

Το βράδυ της 10ης Μάη θα μείνει γνωστή σαν τη νύχτα των οδοφραγμάτων. Από το μεσημέρι πάνω από 5000 μαθητές συγκεντρώνονται στην πλ. Ντανφέρ Ροσερώ όπου έχει καλέσει το απόγευμα σε συγκέντρωση η UNEF ενάντια στην αστυνομοκρατία και τις διώξεις. Στις 6.30 οι συγκεντρωμένοι φθάνουν τις 20000. Τα πνεύματα είναι οξυμένα. Η διαδήλωση αρχικά κατευθύνεται προς τη φυλακή Σαντέ όπου πιθανόν βρίσκονται φοιτητές κρατούμενοι. Στο σημείο εκείνο βρίσκονται ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις. Σε μια προσπάθεια να αποφύγουν τη σύγκρουση οι διοργανωτές αλλάζουν το δρομολόγια με κατεύθυνση αυτή τη φορά την ORTF (Ραδιοτηλεόραση) η οποία βρίσκεται στην άλλη όχθη του Σηκουάνα. Αποκαλύπτεται όμως ότι όλες οι γέφυρες είναι μπλοκαρισμένες από αστυνομικά οχήματα. Οι διαδηλωτές κατευθύνονται εκ νέου προς την πλατεία Σαν Ζερμαίν όπου ξανά βρίσκονται αντιμέτωποι με τις δυνάμεις καταστολής. Ήταν ολοφάνερο ότι η κυβέρνηση επιδίωκε τη σύγκρουση πιστεύοντας ότι θα τελείωνε μια για πάντα με τους “ταραξίες”, όπως αποκαλούσε τους φοιτητές. Ήταν 9 το βράδυ όταν οι φοιτητές ανεβαίνοντας τη Λεωφόρο Σαν Μισέλ στήνουν τα πρώτα οδοφράγματα. Στις επόμενες 4 ώρες χτίζονται 80 οδοφράγματα από αυτοκίνητα, φράχτες, σκαλωσιές, ξηλωμένα πεζοδρόμια. Όλο το Καρτιέ Λατέν είναι καταλυμένο. Οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται με κύρια αιτήματα την απελευθέρωση των κρατουμένων, την εκκένωση της περιοχής από την αστυνομία και το άνοιγμα της Σορβόννης. Τα γεγονότα μεταδίδονται από το Ράδιο Λουξεμβούργο με συνέπεια χιλιάδες νέοι και εργάτες να συγκεντρώνονται στο κέντρο. Ωστόσο η κυβέρνηση δεν υποχωρεί και στις 2.15 μετά τα μεσάνυκτα δίνει εντολή για γενική αστυνομική επίθεση. Η περιοχή για τέσσερις ώρες μετατρέπεται σε κόλαση. Οι μπάτσοι επιτίθενται χρησιμοποιώντας την τελευταία λέξη των χημικών αερίων. Η απάντηση ήταν βροχή από πέτρες, μολότοφ και φωτιές στα οδοφράγματα. Οι κάτοικοι της περιοχής υποστήριζαν σ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας τους φοιτητές προσφέροντας βοήθεια σε τραυματισμένους και καταφύγιο απέναντι στα CRS. Στις 5.30 αποχωρούν οι διαδηλωτές προς την Παιδαγωγική Ακαδημία και άλλες κατευθύνσεις. Όλο το πρωινό η αστυνομία χτένιζε την περιοχή συλλαμβάνοντας και χτυπώντας υπόπτους. Οι τραυματίες ήταν εκατοντάδες ενώ έγιναν 450 συλλήψεις. Επίσημα δεν αναφέρθηκαν νεκροί αλλά πιθανολογείται ότι η κυβέρνηση έκρυψε θύματα παρουσιάζοντας τα ως αποτέλεσμα αυτοκινητιστικών δυστυχημάτων.
Το ίδιο πρωί σαν απάντηση στην αστυνομική τρομοκρατία καταλαμβάνονται το πανεπιστήμιο στο Στρασβούργο και στο Παρίσι το παράρτημα Σανσιέ και η Φιλοσοφική. Η Σορβόννη εξακολουθεί να είναι στα χέρια της αστυνομίας.
Η κυβέρνηση την ίδια ώρα απειλούσε τους πάντες. Ο Πομπιντού επέστρεφε από το Αφγανιστάν το βράδυ και στην τηλεοπτική συνέντευξη που δίνει εμφανίζεται υποχωρητικός. Στην πραγματικότητα κάτι έχει ενδιάμεσα συμβεί. Έχει κηρυχθεί Γενική Απεργία. Ο Πομπιντού τρέχει να προλάβει αλλά είναι αργά. Στα εργοστάσια στην εβδομάδα των συγκρούσεων διαμορφώθηκε ένα ισχυρό ρεύμα για ενιαία πάλη εργατών φοιτητών. Το κλίμα αναμονής έχει διαδεχθεί η διάθεση για άμεσο αγώνα κατά της κυβέρνησης. Ο άνεμος της εξέγερσης διαπερνά τις εργατικές συνοικίες και τα εργοστάσια. Τα χαμηλά μεροκάματα, οι σκληροί ρυθμοί δουλειάς και ένα συσσωρευμένο μίσος ενάντια στο 10χρονο γκωλικό καθεστώς σε συνδυασμό με την προοπτική μιας άμεσης αναμέτρησης στους δρόμους που δείχνουν οι φοιτητές είναι τα αναγκαία υλικά της αλλαγής της κατάστασης. Αν οι φοιτητές έχουν κάνει άνω κάτω την κυβέρνηση τότε η είσοδος 13 εκατομμυρίων εργατών στο πεδίο της μάχης μπορεί να κάνει σκόνη τον Ντε Γκώλ.
Η CGT και η CFDT μαζί με την Ομοσπονδία των εκπαιδευτικών κηρύττουν για τη Δευτέρα 13 Μαΐου Γενική Απεργία. Σχεδόν ένα εκατομμύριο εργάτες, φοιτητές και μαθητές διαδηλώνουν στο Παρίσι με βασικό σύνθημα να φύγει ο Ντε Γκώλ. Οι εργάτες έχουν πάρει τη σκυτάλη από τους φοιτητές, βυθίζοντας τη Γαλλία στη σοβαρότερη της κρίση ύστερα από το 1936.
Οι γραφειοκράτες και οι ρεφορμιστές προσπαθούν να καναλιζάρουν το κίνημα που τους έχει προ πολλού ξεπεράσει. Τώρα το ΚΚΓ δεν μιλάει για προβοκάτορες αλλά δεν υιοθετεί τα προχωρημένα αντικαθεστωτικά συνθήματα. Η διαδήλωση καταλήγει στην πλατεία Ντανφέρ όπου τα συνδικάτα επιχειρούν να διαλύσουν τους συγκεντρωμένους. Η UNEF δίνει το σύνθημα για απεργία διαρκείας μέχρι να παραιτηθεί η υπουργός εσωτερικών και ο αστυνομικός διευθυντής. Στο μεταξύ οι αστυνομικές δυνάμεις είχαν αποσυρθεί από τη Σορβόννη., Ο δρόμος προς τα κει ήταν πλέον ανοικτός. Σε λίγη ώρα η Σορβόννη πέρασε στα χέρια των φοιτητών και των εργατών.

Δυαδική εξουσία

Η επόμενη μέρα βρίσκει τη Γαλλία σε κατάσταση χάους. Τα πανεπιστήμια και τα Λύκεια καταλαμβάνονται. Η Σορβόννη γίνεται το στρατηγείο της επαναστατικής αριστεράς. Όλοι πλέον μιλούν ανοικτά για την πτώση του Ντε Γκώλ, για τη σοσιαλιστική επανάσταση. Η κυβέρνηση μοιάζει σαστισμένη. Ο πρόεδρος αναχωρεί για τη Ρουμανία.
Στη Ναντ οι 2800 εργάτες της Σιντ Αβισιόν (αεροναυπηγική) καταλαμβάνουν το εργοστάσιο κα συλλαμβάνουν τον διευθυντή τους. Είναι η πρώτη φορά που οι εργάτες περνούν πάνω από το κεφάλι της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, ανοίγοντας έτσι την αυλαία για την πολυήμερη απεργία των 10 εκατομμυρίων εργατών. Την επόμενη μέρα οι εργάτες της Ρενώ στην Κλεόν κατα λαμβάνουν το εργοστάσιο κλείνοντας και αυτοί τον διευθυντή τους στο γραφείο του. Στις 16 Μαΐου ακολουθεί η Ρενώ στο Φλεν όπου υψώνεται η κόκκινη σημαία. Σε απεργία κατεβαίνουν οι εργαζόμενοι στο γαλλικό μετρό, τα λεωφορεία (RATP) και τους σιδηρόδρομους (SNCF). Εκεί η CGT είναι κυρίαρχη αλλά προφανώς δεν μπορεί να ελέγξει πλέον τα μέλη της. 2500 φοιτητές θεατρικών σπουδών καταλαμβάνουν το Οντεόν το οποίο μετατρέπεται σε φρούριο της εξέγερσης. Το μεσημέρι αρχίζει απεργία στη Ρενώ Μπιγιανκούρ το μεγαλύτερο εργοστάσιο στη Γαλλία με 25000. Εκεί το 60% είναι οργανωμένο στη CGT. Μόλις γίνεται γνωστή η απεργία 4000 φοιτητές ξεκινούν από τη Σορβόννη με κόκκινες σημαίες για να συναντηθούν με τους εργάτες της Ρενώ. Το ΚΚ και η κυβέρνηση πανικοβάλλονται. Οι πρώτοι μιλούν ξανά για προβοκάτορες αριστεριστές, ενώ στις 7μ.μ. μεταδίδεται ενα πολεμικό ανακοινωθέν της κυβέρνησης: “Παρουσία διάφορων αποπειρών που αναγγέλθηκαν ή μπήκαν σε ενέργεια από διάφορες εξτρεμιστικές ομάδες για να προκαλέσουν μια γενική αναταραχή, ο πρωθυπουργός υπενθυμίζει… πως η κυβέρνηση δεν θα μπορέσει να ανεχθεί καμία απόπειρα ενάντια στη δημοκρατική τάξη πραγμάτων… Από τη στιγμή που η μεταρρύθμιση του πανεπιστημίου δεν είναι παρά ένα πρόσχημα για να βυθισθεί η χώρα στην αναταραχή, η κυβέρνηση οφείλει να διαφυλάξει τη δημόσια τάξη…” Ταυτόχρονα οι συνδικαλιστές της CGT νιώθοντας το έδαφος να χάνεται κάτω από τα πόδια τους προσπαθούν να απομονώσουν τα καταλυμένα εργοστάσια από τους φοιτητές και τις τροτσκιστικές οργανώσεις. Στήνουν φρουρές εμποδίζοντας την είσοδο των φοιτητών στα εργοστάσια ενώ πολιτικά περιορίζουν τον αγώνα σε ένα πλαίσιο οικονομικών διεκδικήσεων. “Αύξηση αποδοχών, μείωση του χρόνου εργασίας”. Αυτά είναι τα αιτήματα που προβάλει σε συνέντευξη τύπου ο ηγέτης της CGT, ο οποίος δεν βγάζει τσιμουδιά για την κυβέρνηση. Μ’ αυτό τον τρόπο προσφέρει τις καλύτερες υπηρεσίες στο αστικό κράτος.
Την Παρασκευή 17 Μαΐου η απεργία επεκτείνεται σ’ όλη τη μεταλλουργία και τη χημική βιομηχανία. Το Σάββατο παραλύει η Αιρ Φρανς και η RATF (ραδιοτηλεόραση). Ο Ντε Γκώλ επιστρέφει εσπευσμένα στο Παρίσι την ίδια μέρα. Όμως τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει το κύμα των απεργιών και των καταλήψεων. Την Κυριακή απεργούν 2 εκατομμύρια, τη Δευτέρα 6 εκ. και την Τετάρτη 10 εκ. εργάτες. Όλα αυτά συμβαίνουν χωρίς οι διοικήσεις της CGT και της CFDT να έχουν πάρει καμία απόφαση. Απλώς αναγκάζονται να δεχτούν κατά τόπους τις ψηφοφορίες των συνελεύσεων. Σε καμία όμως περίπτωση δεν επιχειρούν να συντονίσουν τον αγώνα και να προβάλλουν πολιτικά αιτήματα.
Όπως και να ‘χει η Γαλλία ζει στο ρυθμό της επανάστασης. Η οικονομία έχει παραλύσει. Οι καπιταλιστές φυγαδεύουν κεφάλαια στην Ελβετία, οι τράπεζες έχουν ξεμείνει από υπαλλήλους και ρευστό, οι συγκοινωνίες, τα ταχυδρομεία, η καθαριότητα, δεν δουλεύει τίποτα. Γενικό μπλακ άουτ. Την Τετάρτη απεργεί το 90% της εργατικής τάξης. Ακόμα και οι μετεωρολόγοι. Η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση (σοσιαλδημοκράτες και ΚΚΓ) κάνουν πρόταση μομφής στην κυβέρνηση που απορρίπτεται με 11 ψήφους διαφορά. Αυτή ήταν η πιο επαναστατική τους πράξη.
Η CGT καλεί σε μια “ημέρα διεκδικήσεων” για την Παρασκευή 24 Μαΐου. Στις 2 μ.μ. ξεκινάει η διαδήλωση της CGT την οποία οι γραφειοκράτες βιάζονται να τελειώσουν. Εξάλλου τους περίμενε ένα 48ωρο διαπραγματεύσεων με τ’ αφεντικά και την κυβέρνηση για οικονομικές διεκδικήσεις. Λίγο αργότερα ανάμεσα στο Σταθμό της Λυών και τη Βαστίλη μαζεύονται 30000 διαδηλωτές με κάλεσμα της UNEF και της άκρας αριστεράς. Τα συνθήματα είναι εκτός κοινοβουλευτικού πλαισίου: “Αντίο Ντε Γκώλ”, “η εξουσία στους εργάτες”, “η εξουσία βρίσκεται στο δρόμο”, “Όχι στους συμβιβασμούς”. Ο Ντε Γκώλ ανακοινώνει στις 8μ.μ. δημοψήφισμα για τα μέσα του Ιούνη προκείμενου να ανανεωθεί η παραμονή του στην εξουσία. Οι διαδηλωτές εξοργίζονται από την προκλητικότητα του προέδρου και διαδηλώνουν προς τη Δημαρχία. Η αστυνομία έχει αποκλείσει τα πάντα. Όλα ήταν έτοιμα για τις σκληρότερες οδομαχίες του Μάη. Στήνονται οδοφράγματα. Το Χρηματιστήριο λεηλατείται και γίνεται απόπειρα να πυρποληθεί. Δύο αστυνομικά τμήματα καταστρέφονται ενώ καίγονται αστυνομικές κλούβες και οχήματα. Αυτή τη φορά στους δρόμους βρίσκονται χιλιάδες εργάτες. Ένας 26χρονος διαδηλωτής πέφτει νεκρός από έκρηξη χειροβομβίδας. Την ίδια στιγμή γενική εξέγερση γίνεται στη Λυών. Εκεί η αστυνομία νικήθηκε κατά κράτος. Ένας αστυνομικός σκοτώνεται όταν ένα καμιόνι έπεσε πάνω του. Συγκρούεις γίνονται στο Στρασβούργο, τη Ναντ και το Μπορντώ. Ο Πομπιντού μιλάει για “προσπάθεια να ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος”. Το πρωί του Σαββάτου το Παρίσι έμοιαζε βομβαρδισμένο. 1500 τραυματίες είχαν βρει καταφύγιο στη Σορβόννη που μετατράπηκε σε νοσοκομείο. 795 διαδηλωτές οδηγήθηκαν στις φυλακές.

Η κρίσιμη εβδομάδα

Το Σαββατοκύριακο είχαν προγραμματιστεί συνομιλίες ανάμεσα στα συνδικάτα, τους εργοδότες και την κυβέρνηση στο Υπουργείο Κοινωνικών Υποθέσεων, στην οδό Γκρενέλ. Το ΚΚΓ πόνταρε ότι εκεί θα έμπαινε ένα τέλος στην κρίση με αντάλλαγμα ορισμένες μικροπαραχωρήσεις στους μισθούς και το ωράριο. Ο Πομπιντού προς γενική έκπληξη υποχωρεί σ’ όλα τα αιτήματα. Το κατώτερο ωρομίσθιο αυξάνεται 35% από 2,2 στα 3 φράγκα. Τα ελάχιστα αγροτικά ημερομίσθια αυξάνονται 56%. Γενικά όμως οι μισθοί αυξήθηκαν 7%. Τύλος έγιναν παραχωρήσεις στη βδομάδα εργασίας, τα όρια συνταξιοδότησης, συνδικαλιστικά δικαιώματα, ενώ θα πληρωνόταν και ο μισός χρόνος της απεργίας. Η κυβέρνηση τώρα ήλπιζε πως θα έκλεινε τις απεργίες με τις συμφωνίες της Γκρενέλ. Το ΚΚΓ θα τις παρουσίαζε ως νίκη της εργατικής τάξης. Οι εργάτες όμως είχαν εντελώς διαφορετική γνώμη. Ήξεραν καλά ότι οι παραχωρήσεις θα εξανεμιζόταν με μια επικείμενη αύξηση των τιμών. Επιπλέον όμως είχαν συνειδητοποιήσει την τρομερή δύναμη που έχει η τάξη όταν παλεύει ενωμένη. Τη δύναμη να ρίξει το γκωλικό καθεστώς, να καταργήσει την ταξική εκμετάλλευση και να οργανώσει την κοινωνία σε άλλη βάση.
Μόλις γίνεται γνωστό το περιεχόμενο της συμφωνίας από το ραδιόφωνο υπήρξαν οργισμένες αντιδράσεις. Ο Σεγκύ αποδοκιμάστηκε άγρια από τους εργάτες της Ρενώ – Μπιγιανκούρ όταν τους έκθετε τα νέα “κεκτημένα”. Ο αρχηγός της CGT τα ‘χασε. Πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος. Το μόνο που είχε να πει είναι ότι εφόσον οι εργάτες δεν θα δεχθούν τη συμφωνία οι απεργίες θα συνεχιστούν. Ένα αίτημα κυριαρχούσε παντού σ’ όλα τα εργοστάσια: Εργατική κυβέρνηση, να φύγει ο Ντε Γκώλ. Η κυβέρνηση βρίσκεται πλέον σε κατάσταση απελπισίας.
Η Ναντ ήδη από τις 26 Μαΐου βρίσκεται στα χέρια των εργατών. Μια κεντρική απεργιακή επιτροπή, αποτελούμενη από τα εργατικά συνδικάτα, τους αγροτικούς συλλόγους και την τοπική UNEF, ελέγχει την είσοδο και την έξοδο από την πόλη. Η διανομή τροφίμων και βενζίνης γίνεται με ευθύνη της απεργιακής επιτροπής, η οποία καθιέρωσε ανώτατα όρια στις τιμές. Η τοπική αστυνομία και ο νομάρχης δεν τόλμησαν για μια βδομάδα μα εμφανιστούν. Στο Παρίσι δημιουργούνται επιτροπές δράσης στα Γυμνάσια, τις σχολές, τις δημόσιες επιχειρήσεις και τις συνοικίες. Την κρίσιμη εβδομάδα λειτουργούν πάνω από 450 επιτροπές με πολλαπλά καθήκοντα: οργάνωση τοπικών συγκεντρώσεων, τύπωμα αφισών και προκηρύξεων, μέχρι καθαριότητα σκουπιδιών ή μεταφορά απεργών. Το βράδυ της Δευτέρας, όταν το σύνολο του προλεταριάτου αποδοκίμαζε τις “συμφωνίες της Γκρενέλ” μια συγκέντρωση που άλεσε ο πρόεδρος της UNEF Ζακ Σωβαζό, παρά την απαγόρευση της κυβέρνησης, στο στάδιο Σαρλετύ δίνει την ευκαιρία σε 35000 εργάτες και φοιτητές να απαιτήσουν την πτώση της κυβέρνησης. Ωστόσο στη συγκέντρωση αυτή φάνηκε η αδυναμία της άκρας αριστεράς να πάρει τον αγώνα στα χέρια της. Γενικολογίες για τη δυνατότητα της επανάστασης, καμία όμως στρατηγική για την κατάληψη της εξουσίας. Ο ίδιος ο Σωβαζό δήλωνε: “Ζητάμε μια στρατηγική, μια πολιτική γραμμή. Ο καθένας που θέλει να δώσει τη γνώμη του, ας εκφραστεί ελεύθερα”. Πλήρης σύγχυση.
Η Ομοσπονδία των σοσιαλδημοκρατών του Μιτεράν και το ΚΚΓ αλλάζουν τακτική υιοθετώντας για πρώτη φορά την προοπτική της πτώσης του Ντε Γκώλ. Σε καμία όμως περίπτωση δεν εννοούσαν ότι αυτό θα γίνει στους δρόμους. Όλα θα γίνουν με σεβασμό στην συνταγματική κοινοβουλευτική νομιμότητα. Για την κυβέρνηση όμως όλα αυτά δεν αρκούν. Οι εργάτες μπορεί να μην έχουν χάσει εντελώς την εμπιστοσύνη τους στις παραδοσιακές τους ηγεσίες, αλλά δείχνουν να μην καταλαβαίνουν τίποτα από συμβιβασμούς και υποχωρήσεις. Και πάνω απ’ όλα έχουν γράψει στα παλιά τους τα παπούτσια τον κοινοβουλευτισμό. Ο πρόεδρος Ντε Γκώλ θυμάται αμέσως τη βασική του ιδιότητα. Λειτουργεί πλέον ως στρατηγός.
Η Τετάρτη είναι η χειρότερη μέρα για την κυβέρνηση
Ο Ντε Γκώλ εξαφανίζεται. Οι φήμες οργιάζουν. Πολλοί λένε ότι εγκατέλειψε τη χώρα. “Χάσαμε τον πρόεδρο” αναγγέλλουν οι ραδιοεκφωνητές. Στην πραγματικότητα ο Ντε Γκώλ ετοιμάζει την αντεπανάσταση. Πρώτος σταθμός του το Ταβερνύ, το γενικό επιτελείο του πυροβολικού, όπου συναντιέται με στρατιωτικούς ηγέτες. Στη συνέχεια με το ελικόπτερο που τον μετέφερε προσγειώνεται στο Μπάντεν – Μπάντεν, το αρχηγείο των 70000 Γάλλων στρατιωτών στη Γερμανία. Ο στρατηγός Μασσύ διαβεβαιώνει τον πρόεδρο ότι οι δυνάμεις του είναι έτοιμες να εκτελέσουν τις διαταγές του. Η δύναμη που θα συντρίψει την επανάσταση έχει βρεθεί. Ο Ντε Γκώλ επιστρέφει στο Παρίσι το απόγευμα. Εκείνη την ώρα ξεκινά η διαδήλωση που έχει καλέσει η CGT και το ΚΚΓ. Μισό εκατομμύριο οπαδοί του ΚΚ και άλλοι 50000 της άκρας αριστεράς παρελαύνουν από τη Βαστίλη στο σταθμό Σαν Λαζάρ. Όλοι πίστευαν ότι η νίκη είναι ζήτημα ωρών, ότι η κυβέρνηση θα φύγει χωρίς μάχη.

Η αντεπανάσταση

Ο Ντε Γκώλ την Πέμπτη 30 Μαΐου επιχειρεί την αντεπίθεση της αντεπανάστασης με τρεις κινήσεις. Από το πρωί στρατεύματα περικυκλώνουν το Παρίσι. Στα βόρεια προάστια εμφανίζονται μακριές φάλαγγες αρμάτων μάχης και λίγο αργότερα επαναλαμβάνεται το ίδιο σκηνικό στα νότια, ενώ δύο τουλάχιστον συντάγματα έχουν φύγει από το Μπάντεν – Μπάντεν για το Παρίσι. Ο Ρομπέρ Πουζάντ γενικός γραμματέας των Γκωλικών δηλώνει το πρωί: “Η κυβέρνηση της Δημοκρατίας δεν θα υποχωρήσει μπροστά στον εκβιασμό και τα όνειρα της δόλιας υπεξαίρεσης της αρχής δεν θα κρατήσουν για πολύ ακόμα”. Στις 16.30 ο Ντε Γκώλ ανακοινώνει σε διάγγελμά του τη διάλυση της Βουλής και την προκήρυξη εκλογών για τις 22 Ιούνη. Επίσης δηλώνει ότι “η χώρα απειλείται με κομμουνιστική δικτατορία. Αυτή η “ολοκληρωτική” επιχείρηση ήθελε να αναγκάσει τη Γαλλία να δεχθεί μια εξουσία που θα επιβαλλόταν μέσα σε εθνική απελπισία”. Επιπλέον ξεκαθαρίζει ότι αν οι βιαιότητες συνεχιστούν θα “ακολουθήσει άλλους δρόμους”. Το μήνυμα ήταν σαφέστατο, εκλογές ή εμφύλιος πόλεμος. Λίγα λεπτά αργότερα ένα εκατομμύριο οπαδοί του βγήκαν στους δρόμους σε μια υστερική αντικομμουνιστική διαδήλωση. Φοβισμένοι μικροαστοί, καταστηματάρχες, εργοδότες που πριν λίγο ετοίμαζαν τις βαλίτσες τους, ακροδεξιοί, βετεράνοι από το Αλγέρι, καλοντυμένες κυράτσες, γέροι και γριές μια θάλασσα από ανθρώπινη σκόνη που μόλις και μπορούσαν να πάρουν τα πόδια τους, βρήκαν το θάρρος να ξεμυτίσουν κάτω από την προστασία των CRS και του περικυκλωμένου από το στρατό Παρισιού. Παρακρατικές ομάδες ακροδεξιών και του υποκόσμου ανέλαβαν δράση πυροβολώντας έξω από γραφεία της CGT, του ΚΚ και άλλων οργανώσεων, σπέρνοντας τον τρόμο.

Η αντεπανάσταση έχει πάρει τα όπλα

Η κατάσταση ήταν οριακή. Μπροστά στο πραξικόπημα του Ντε Γκώλ η εργατική τάξη, οι οργανώσεις και τα συνδικάτα μαζί με τους φοιτητές βρέθηκαν μπροστά σ’ ένα δίλημμα: Ή τσακίζουν την αντεπανάσταση και παίρνουν την εξουσία ή παραδίδονται στην αστική τρομοκρατία. Η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση, όμως, υποχώρησε στον εκβιασμό με εξαιρετική ευκολία, χωρίς την παραμικρή μάχη. Προφανώς περίμενε ένα άλλοθι. Και της το έδωσε ο Ντε Γκώλ. Η κυβέρνηση όσο κατηγορούσε τους σοσιαλιστές και το ΚΚΓ ότι ετοίμαζαν την εξέγερση, τόσο αυτοί κλαιγόντουσαν και υποχωρούσαν. Ήδη την Παρασκευή δήλωναν έτοιμοι για νέες συνομιλίες. Ο Ντε Γκώλ, όμως είχε άλλη δουλειά να κάνει, να τσακίσει τους απεργούς.
Στις 31 Μαίου οι αστυνομικοί ανακατέλαβαν το ταχυδρομείο διώχνοντας τους απεργούς. Στη Ναντ κάτω από την απειλή μιας αστυνομικής εισβολής η απεργιακή επιτροπή διαλύεται, αφήνοντας την εξουσία στις τοπικές αρχές. Στα εργοστάσια, αν και επικρατεί αμηχανία, κανείς δεν ήθελε να σταματήσει την απεργία. Ωστόσο η ηγεσία αφήνει ακάλυπτους τους εργάτες στην αστική τρομοκρατία. Στις 5 Ιούνη η CGT κρίνει ότι “παντού όπου τα βασικά αιτήματα ικανοποιήθηκαν συμφέρον των εργαζομένων είναι να αποφασίσουν μαζικά να ξαναρχίσουν τη δουλειά”. Την επομένη οι τραπεζοϋπάλληλοι τερματίζουν την απεργία. Στο Μετρό προκειμένου να σταματήσουν την απεργία οι σταλινικοί διέδιδαν σε κάθε σταθμό ότι στους άλλους έχουν ξαναρχίσει δουλειά. Στο ραδιόφωνο τα CRS έδιωξαν τους απεργούς αντικαθιστώντας τους με τεχνικούς του στρατού. Στη Ρενώ-Φλεν 2.000 εργάτες συγκρούονται αλύπητα με 4.000 μπάτσους έξω από το εργοστάσιο. Οι γραφειοκράτες της CGT εμποδίζουν την αναχώρηση ενισχύσεων από τη Ρενώ-Μπιγιανκούρ και από το σταθμό Σαν Λαζάρ όπου έχουν προσφερθεί χιλιάδες διαδηλωτές για να αγωνιστούν στο Φλεν. Και σαν να μην έφτανε αυτό σε ανακοινωθέν της η CGT χαρακτήριζε τη σύγκρουση στο Φλεν “προβοκατόρικη”. Στις 10 Ιούνη ένας 17χρονος μαοϊκός μαθητής, που πήγε προς υποστήριξη των εργατών στο Φλεν, πνίγηκε στο Σηκουάνα προσπαθώντας να γλυτώσει από την αστυνομία. Η δολοφονία αυτή προκαλεί νέες οδομαχίες στο Παρίσι. Την επόμενη η αστυνομία επιχειρεί να ανακαταλάβει την Πεζώ στο Σοσώ. Για ώρες οι εργάτες αμύνονταν στη σφοδρή επίθεση των δυνάμεων καταστολής. Για πρώτη φορά πέφτουν πυροβολισμοί. Δύο εργάτες δολοφονούνται, ένας από σφαίρα κι ο άλλος έσπασε το κεφάλι του προσπαθώντας να ξεφύγει από τους μπάτσους. Το βράδυ μια νέα διαδήλωση της UNEF στο Παρίσι καταλήγει σε σκληρές συγκρούσεις με την αστυνομία. Ήταν η πιο καταστροφική αναμέτρηση με εκατοντάδες πυρκαγιές καμένα αυτοκίνητα και κλούβες σε απόσταση πολλών χιλιομέτρων αναμεταξύ τους. Ήταν η τελευταία πράξη της επανάστασης.
Την επόμενη μέρα, 12 Ιούνη, η κυβέρνηση βγάζει στην παρανομία 5 τροτσκιστικές οργανώσεις και νεολαίες και 2 μαοϊκές και προχωράει σε εκτεταμένες συλλήψεις μελών τους, σύμφωνα με ένα νόμο του λαϊκού μετώπου του 36, που απέβλεπε στη διάλυση παραστρατιωτικών οργανώσεων. Στις 16 και τις 17 κλείνουν οι τελευταίες απεργίες στα κάστρα της Ρενώ και της Σιτροέν. Στο Αράς ένας νεαρός αριστερός αφισοκολλητής δολοφονήθηκε από οπαδούς της κυβέρνησης στις 29 Ιούνη. Είναι ο τελευταίος νεκρός του Μάη. Η αντεπανάσταση είχε νικήσει.
Στις 23 Ιούνη γίνεται ο πρώτος γύρος των εκλογών που ολοκληρώνονται στις 30 του μηνός με θρίαμβο της δεξιάς. Οι Γκωλικοί μαζί με τους κεντροδεξιούς του Ζισκάρ ντ’ Εστέν κερδίζουν τις 360 από τις 487 έδρες στη Βουλή, η Ομοσπονδία του Μιτεράν 57 και το ΚΚΓ μόλις 34. Η ήττα του Μάη προκάλεσε μια τρομερή απογοήτευση στην εργατική τάξη. Κανείς δεν είχε τη διάθεση να δώσει μια εκλογική μάχη ενάντια στον Ντε Γκώλ. Είναι χαρακτηριστικό ότι η αντιπολίτευση πήρε πολύ λιγότερες ψήφους από τα 10 εκατομμύρια των απεργών. Η αποχή για πρώτη φορά ξεπέρναγε το 30% δείχνοντας την αδιαφορία των εργατών και των φοιτητών στις κοινοβουλευτικές εναλλαγές. Αντίθετα οι Γκωλικοί μπόρεσαν να συσπειρώσουν γύρω τους όλα τα μικροαστικά στρώματα που τρόμαξαν από την παρατεταμένη αναταραχή.

Τα όρια του αυθόρμητου και η έλλειψη επαναστατικής ηγεσίας

Ο Μάης του ‘68 έβαλε ένα τέλος στη μεταπολεμική σταθερότητα της καπιταλιστικής Ευρώπης. Σε μια εποχή που άλλοι μίλαγαν για το τέλος της εργατικής τάξης σαν επαναστατικό υποκείμενο και άλλοι για το τέλος γενικά των επαναστάσεων η ξαφνική και βίαια είσοδος του γαλλικού προλεταριάτου στο κεντρικό σκηνικό πανικόβαλε τους πάντες, θυμίζοντάς τους ότι το φάντασμα της επανάστασης και του κομμουνισμού είναι ξανά εδώ.
Ο Μάης δεν θα είχε μείνει στην ιστορία αν περιοριζόταν σε μια φοιτητική εξέγερση. Ήταν μια εργατική επανάσταση που αναπτύχθηκε ενάντια στις επιθυμίες των παραδοσιακών ηγεσιών της σοσιαλδημοκρατίας και του σταλινισμού. Αυτές οι ηγεσίες έκαναν τα πάντα για να διασπάσουν, να αποσυντονίσουν, να αποκλιμακώσουν και τελικά να οδηγήσουν στην ήττα τη γενική απεργία. Η θέση τους ήταν ξεκάθαρη: να περιορίσουν το κίνημα σε “διατροφικές” διεκδικήσεις εμποδίζοντας έτσι να τεθεί το ζήτημα της εργατικής εξουσίας, σε μια στιγμή που αυτό ήταν δυνατό. Φυσικά δεν θα περίμενε κανείς από αυτούς τους μηχανισμούς να πάρουν μια τέτοια πρωτοβουλία. Ωστόσο επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά ο αντεπαναστατικός τους ρόλος στην πιο κρίσιμη στιγμή για την εργατική τάξη, τη στιγμή που ανοίγει το δρόμο για την απελευθέρωσή της. Το γεγονός ότι στήριξαν και τελικά έσωσαν το αστικό καθεστώς, αυτό αναγνωρίστηκε από την γαλλική αστική τάξη και γι’ αυτό ακριβώς η καταστολή μετά το Μάη δεν άγγιξε σε καμία στιγμή την κοινοβουλευτική αριστερά. Και όχι μόνο αυτό. Λίγα χρόνια αργότερα τους εμπιστεύθηκε και την διαχείριση της αστικής εξουσίας. Βραχυπρόθεσμα βεβαίως οι ρεφορμιστές πλήρωσαν τη στάση τους στο Μάη όταν η εργατική τάξη στις εκλογές του Ιούνη τους γύρισε επιδεικτικά την πλάτη.

Το ερώτημα όμως παραμένει. Μπορούσε η εργατική τάξη να έπαιρνε την εξουσία;

Το γαλλικό προλεταριάτο δεν μπόρεσε τελικά να δημιουργήσει δικά του όργανα εξουσίας. Οι απεργιακές επιτροπές, οι επιτροπές δράσης στις γειτονιές δεν μπόρεσαν σε καμία περίπτωση να δημιουργήσουν ένα δίκτυο ούτε να ενοποιηθούν πολιτικά σε ένα κεντρικό απεργιακό συντονιστικό ικανό να καταλάβει την εξουσία. Η αδυναμία αυτή φάνηκε όταν ο Ντε Γκώλ έφερε τα τανκς έξω από το Παρίσι, όταν όπλισε τις παρακρατικές συμμορίες, όταν απείλησε με έναν πραγματικό εμφύλιο. Εκεί ο κινηματικός αυθορμητισμός κατέρρευσε. Ίσως μια πιθανότητας θα ήταν τα συνδικάτα να μην αποδέχονταν τον εκβιασμό του Ντε Γκώλ, ή να το έκαναν αυτό κάτω από την πίεση των εργατών, όπως έγινε με τις συμφωνίες της Γκρενέλ. Οι ρεφορμιστές όμως ήταν αποφασισμένοι να μην υποχωρήσουν στις πίεσης της βάσης. Μέχρι και ο Ρώσος πρέσβης (σύμφωνα με ορισμένα δημοσιεύματα) εγγυήθηκε ότι η ΕΣΣΔ δεν έχει καμία πρόθεση να ανατρέψει τον καλό της σύμμαχο Ντε Γκώλ. Την κρίσιμη εβδομάδα η αστική εξουσία είχε παραλύσει όχι όμως στο βαθμό που να μην μπορεί να σηκώσει κεφάλι. Το εργατικό κίνημα στην αδυναμία του να κάνει το βήμα προς την εξουσία βάλτωσε, δίνωντας την πρωτοβουλία στην αστική αντεπανάσταση.
Οι επαναστατικές οργανώσεις μπορεί να είχαν κερδίσει τη συμπάθεια των εργατών, δεν κέρδισαν όμως την εμπιστοσύνη τους. Η ύπαρξη δυο ισχυρών τροτσκιστικών νεολαιών της JCR και της FER έπαιξαν σημαντικό ρόλο στο φοιτητικό και το μαθητικό κίνημα. Η δύναμή τους όμως και η επιρροή τους ήταν ακόμα μικρή. Οι επαναστατικοί πυρήνες στα εργοστάσια ελάχιστοι. Εκεί το ΚΚΓ ήταν πανίσχυρο και αυτός ο συσχετισμός βάρυνε την οριακή στιγμή αρνητικά. αποκαλύπτοντας σε όλη της την έκταση την έλλειψη της επαναστατικής ηγεσίας, την έλλειψη ενός ισχυρού προλεταριακού κόμματος το οποίο θα συσπείρωνε γύρω του όλες τις δυνάμεις εκείνες που ζητούσαν μια εναλλακτική επαναστατική λύση.
Όσο για τους διάφορους ανίδεους από ταξική πάλη, που ξεφύτρωσαν στη συνέχεια για να μπασταρδέψουν την επανάσταση και να την παρουσιάσουν σαν μια χαρούμενη ανοιξιάτικη χίπικη έκρηξη που το ζητούμενο ήταν η συμμετοχή στην εξουσία και διάφορα συναφή δεν είναι παρά οι ίδιοι που πριν το ‘68 μίλαγαν για τη βολεμένη εργατική τάξη που ενδιαφέρεται μόνο για το πως θα καταναλώνει τα αγαθά του καπιταλισμού. Όλοι αυτοί οι αξιοθρήνητοι καραγκιόζηδες σήμερα είναι υπουργοί, βουλευτές, καθηγητίσκοι και δημοσιογράφοι λακέδες της αστικής εξουσίας. Πρέπει να ξέρουν όμως ότι ένας νέος Μάης, νικηφόρος αυτή τη φορά θα είναι και το δικό τους τέλος. Οι αναλύσεις τους θα βρουν τη θέση που τους αξίζει, στο μουσείο των ηλιθίων.

Υπόμνημα:
UNEF: Εθνική Σπουδαστική Ένωση Γαλλίας
CGT: Γενική Συνομοσπονδία Εργασίας. Ελεγχόμενη από το ΚΚ με 1,5 εκατομμύριο μέλη
CFDT: Γαλλική Δημοκρατική Συνομοσπονδία Εργασίας. Ελεγχόμενη από τη σοσιαλδημοκρατία με 500 χιλιάδες μέλη
PCF: ΚΚ Γαλλίας
Ομοσπονδία: Συμμαχία σοσιαλδημοκρατικών οργανώσεων με ηγέτη τον Μιτεράν
PSU: Ενοποιημένο Σοσιαλιστικό Κόμμα με ηγέτη τον Μισέλ Ροκάρ. Κινήθηκε ενδιάμεσα στην Ομοσπονδία και το ΚΚ
Κίνημα 22 Μάρτη: Ιδρύθηκε στη Ναντέρ από αναρχικούς, τροτσκιστές και διάφορους ακροαριστερούς. Ηγέτης του ο πολύδιαφημισμένος αργότερα Ντανιέλ Κον Μπετίτ
JCR: Κομμουνιστική Επαναστατική Νεολαία. Διάσπαση της ΚΝ Γαλλίας στις αρχές του ’66. Συνδέθηκε με την Ενιαία Γραμματεία της 4ης Διεθνούς και το γαλλικό της τμήμα
FER: Ομοσπονδία Επαναστατών Φοιτητών. Φοιτητική οργάνωση με [περίπου 800 μέλη της Κομμουνιστικής Διεθνιστικής (OCI) Οργάνωσης του Πιερ Λαμπέρ.

Η σύνοδος του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι στις αρχές Απριλίου ήρθε να επιβεβαιώσει τη νέα γεωπολιτική πραγματικότητα. Μπορεί τα ελληνικά ΜΜΕ, με τις εθνικιστικές τους κορόνες, να έδωσαν την αίσθηση πως το κύριο ζήτημα της συνόδου ήταν η ονομασία της Μακεδονίας, η αλήθεια είναι όμως πως στις αποφάσεις της αποτυπώνεται ξεκάθαρα η ήττα των ΗΠΑ και η διαρκώς μειωμένη επιρροή τους. Το ότι ο Καραμανλής μπόρεσε να εμφανιστεί ως νέος εθνάρχης, εκτός από τον πατριωτισμό της αριστεράς, οφείλεται στην αδυναμία των αμερικανών να επιβάλλουν τη θέληση τους στους στους συμμάχους τους ακόμα και σε δευτερεύοντα ζητήματα.

Ο Μπους και η αμερικανική διπλωματία ήθελαν οπωσδήποτε την ένταξη στη συμμαχία Γεωργίας-Ουκρανίας. Με αυτό τον τρόπο θα σταθεροποιούσαν τα πενιχρά αποτελέσματα των έγχρωμων επαναστάσεων και θα ολοκλήρωναν τη γεωπολιτική τους επέκταση προς ανατολάς αφαιρώντας ζωτικό χώρο και τη θαλάσσια έξοδο από την ανερχόμενη Ρωσία. Η πόλωση σε αυτές τις  χώρες ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα φάνηκε από τις μεγάλες αντινατοικές διαδηλώσεις. Και μόνο το γεγονός πως δυτικοί σταυροφόροι θα βρίσκονταν σε απόσταση αναπνοής από ρωσικό έδαφος θεωρήθηκε στρατηγικά ως προετοιμασία για μελλοντικό πόλεμο. Η νεκρανάσταση του γαλλογερμανικού άξονα έβαλε ταφόπλακα στα αμερικανικά σχέδια, προσφέροντας σπουδαίο δώρο στη Ρωσία του Πούτιν. Ταυτόχρονα επιβεβαίωσε τους χειρότερους φόβους των αμερικανών. Στη νέα εποχή οι προνομιακοί εταίροι τους λαμβάνουν υπόψη τους τα δικά τους συμφέροντα και δείχνουν απρόθυμοι να εμπλακούν σε ψυχροπολεμικούς τυχοδιωκτισμούς. Στην τελική ποιος προμηθεύει με ενέργεια τον γαλλικό και γερμανικό καπιταλισμό; Είναι αναμφίβολο πως όσοι νόμιζαν πως οι ΗΠΑ είναι παντοδύναμοι και μονοκράτορες θα πρέπει να αναθεωρήσουν τις υπεραπλουστεύσεις τους με πρώτη την αμερικανική αστική τάξη.

Οι ήττες του αμερικανικού ιμπεριαλισμού

Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός διεκδίκησε ανοιχτά την απόλυτη παγκόσμια ηγεμονία. Μετά την 11/9 τα γεγονότα επιτάχυναν τις εξελίξεις και η επιθετικότητα του πολλαπλασιάστηκε. Οι νεοφασίστες του Μπους είχαν ένα λιτό σχέδιο. Γεωπολιτική επέκταση με μονομερή χτυπήματα, κυριαρχία σε όλες τις πηγές ενέργειας και στους δρόμους μεταφοράς, παράκαμψη του ΟΗΕ, αφού εκφράζει παλιές ισορροπίες, εν ολίγοις κυριαρχία της ενιαίας πια παγκόσμιας οικονομίας από έναν αφέντη. Ταυτόχρονα τσάκισμα κάθε αμφισβήτησης στο εσωτερικό και επιβολή της πιο απροσχημάτιστης ταξικής δικτατορίας. Η αμερικανική αστική τάξη υποστήριξε θερμά ένα τέτοιο σχέδιο με την προυπόθεση μιας γρήγορης επιτυχίας. Η υπεροπλία και το δολλάριο θα εξασφάλιζαν τον αμερικανικό 21^ο αιώνα.

Τα γεγονότα που ακολούθησαν διέψευσαν το αντιδραστικό αυτό σχέδιο. Στο Αφγανιστάν η ήττα είναι προ των πυλών κι αυτός είναι ο μόνος λόγος που και σε αυτή τη σύνοδο του Νατο, οι ευρωπαίοι αρνήθηκαν να συνδράμουν με επιπλεον δυνάμεις. Στο Ιράκ οι αμερικανοί βιώνουν τη μεγαλύτερη ήττα στην ιστορία τους. Μεγαλύτερη και από το Βιετνάμ κι ας έχουν μικρότερες απώλειες γιατί έχουν εγκλωβιστεί απόλυτα. Όταν ο μόνος αντικατοχικός σιίτης ο Σαντρ αποφάσισε να άρει την εκεχειρία και ξέσπασαν συγκρούσεις, ο Πετρέους ο αμερικανός επικεφαλής στο Ιράκ ανακοίνωσε το πάγωμα της αποχώρησης των επιπλέον δυνάμεων και το ίδιο έπραξαν και οι Βρετανοί. Είναι ξεκάθαρο πως ο χρόνος μετρά εις βάρος των ιμπεριαλιστών στο Ιράκ και μόνο η ιρανική στήριξη στη δοσίλογη κυβέρνηση περιορίζει το εύρος της αμερικανικής ήττας.

Ουσιαστικά σε όλη την περιοχή της Μέσης Ανατολής οι εκλεκτοί των ΗΠΑ αδυνατούν να επιβάλλουν μια θετική ισορροπία. Το Ισραήλ ετοιμάζεται για νέα εισβολή στη Γάζα και για νέα ήττα, ο Αμπάς είναι καμμένο χαρτί, ενώ Χαμάς και Χεζμπολά στο Λίβανο παραμένουν οι πιο συνεπείς εκφραστές του δίκαιου μίσους των λαών της περιοχής. Ταυτόχρονα το Ιράν αναδεικνύεται ως ο ισχυρός πόλος στην περιοχή, απολαμβάνοντας και τη ρωσική προστασία. Σίγουρα η κατάσταση είναι ρευστή και υπάρχουν φωνές για προσεταιρισμό του Ιράν μέσα στις Ηπα. Και το Ιράν μπορεί να προδώσει τις αραβικές μάζες, το πράττει ήδη όταν στηρίζει τους δοσίλογους σε Ιράκ-Αφγανιστάν. Μόνο που μια συνεργασία ΗΠΑ-Ιράν θα αντανακλούσε την αμερικανική αδυναμία και όχι το αντίθετο. Από την πρώτη στιγμή υποστηρίξαμε άνευ όρων την αντίσταση στους σταυροφόρους, όχι μόνο γιατί είναι δίκαιη, αλλά γιατί η ήττα της νέας τάξης περνά από τη στρατιωτική συντριβή των αμερικανών και των συμμάχων τους. Κι αν τα αίσχη του Αμπού Γκράιμπ δεν έπεισαν την ευαίσθητη αριστερά για το ποιος έχει την πρωτοκαθεδρία στη βαρβαρότητα και συνέχιζε να μιλά για βάρβαρους ισλαμιστές, τα γεγονότα επιβεβαίωσαν την ορθότητα της θέσης μας.

Η Ρωσία ως ανερχόμενη δύναμη

Από τότε που η Ρωσία έμοιαζε με πληγωμένο γίγαντα και ο Γιέλτσιν ήταν ο αγαπημένος γελωτοποιός της Δύσης μοιάζει να χουν περάσει αιώνες. Σήμερα η Ρωσία αναπτύσσεται με 6% ετησίως, συσσωρεύει αμύθητα ποσά από τις υψηλές τιμές σε πετρέλαιο και φυσικό άεριο και είναι ο βασικός ενεργειακός προμηθευτής της ΕΕ. Η διακυβέρνηση Πούτιν πραγματικά επούλωσε τις πληγές τις κατάρρευσης και, ως φυσικό επακόλουθο της σχετικής σταθερότητας στο εσωτερικό, διεκδικεί τον παροδοσιοκό γεωπολιτικό της ρόλο σε μια πραγματικότητα που χαρακτηρίζεται από αστάθεια και αναζήτηση νέων ισορροπιών. Ο Πόυτιν και η φράξια του μέσα στο κράτος, που προέρχεται από τις μυστικές υπηρεσίες είχαν αντίστοιχα ένα λιτό σχέδιο. Το κράτος ενοποίησε όλες τις αντιμαχόμενες μερίδες της αστικής τάξης που δεν είχαν στοιχειώδη ταξική συνείδηση και απειλούσαν να ναρκοθετήσουν κάθε απόπειρα οικονομικής ανάκαμψης. Το κράτος δημιούργησε τον κολοσσό της Gazprom και αυτή τη στιγμή η Ρωσία είναι δεύτερη σε παραγωγή πετρελαίου και πρώτη σε φυσικό αέριο με τα μεγαλύτερα αποθέματα παγκοσμίως. Ταυτόχρονα μια σχετική ομαλότητα στην πληρωμή συντάξεων και μισθών, η φυλάκιση κάποιων από τα παράσιτα που πλούτισαν στις αρχές του 90, στα πλαίσια ανακατατάξεων στους κόλπους της αστικής τάξης, προσφέρουν στον Πούτιν την απαραίτητη συναίνεση. Για όσους αντιδρούν, ο απόλυτος έλεγχος του κράτους στην πολιτική ζωή και η καταστολή δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια όπως συμβαίνει σε κάθε αστικό κράτος λιγότερο ή περισσότερο αυταρχικό. Ο ενισχυμένος ρόλος του κράτους αποτελεί επίσης μια μορφή της κρίσης του καπιταλισμού που γυρνά σε ό,τι είχε καταδικάσει για να αναπτυχθεί.

Η Ρωσία ακόμα και τώρα με την προεδρία Μεντβέντεφ θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί τις ενεργειακές πηγές ως γεωπολιτικό όπλο. Μαζί με την Κίνα έχει συστήσει το σύμφωνο της Σαγκάης, το σπέρμα του νέου αντίπαλου δέους στο Νατο με προφανή στόχο την κυριαρχία όχι μόνο των ενεργειακών δρόμων, αλλά όλης της περιοχής μέχρι και την Ιαπωνία. Ο ρωσικός ιμπεριαλισμός διεκδικεί έναν ηγετικό ρόλο ειδικά τώρα που η αμερικανική ηγεμονία παραπαίει. Για αυτό το λόγο χαράσσει ενεργειακούς αγωγούς ευθέως ανταγωνιστικούς στα σχέδια των ΗΠΑ, όπως ο South Stream , Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης, υποθαλλάσιος αγωγός με Γερμανία. Επιπλέον η ρωσική διπλωματία εγκαταλείπει τις ανέξοδες ρητορείες και κάνει πράξη κάθε απειλή της. Αποχώρησε από τη συμφωνία μη διάδοσης συμβατικών όπλων στην Ευρώπη, ως απάντηση στην δυτική επεκτατικότητα. Συσφίγγει τις οικονομικές της σχέσεις με τις αποσχισθείσες επαρχίες της Γεωργίας, Οσετία και Αμπχαζία, ως απάντηση στη μονομερή αναγνώριση του Κοσόβου, δείχνοντας πως τα εκατομμύρια των πορτοκαλί επαναστάσεων πήγαν χαμένα και πως η Ρωσία θεωρεί φυσική της επέκταση την περιοχή αυτή. Ταυτόχρονα επανέρχεται στα Βαλκάνια στηρίζοντας τη Σερβία, βάζοντας στην στο ενεργειακό της δίκτυο. Ο ρωσικός ιμπεριαλισμός τα τελευταία ειδικά δύο χρόνια μπαίνει εμπόδιο σε κάθε σχέδιο των αμερικανών. Απλώνει δίχτυ προστασίας γύρω από το Ιράν, απειλεί με βροχή πυραύλων Τσεχία και Πολωνία αν δεχτούν να τποποθετηθεί εκεί το αντιπυραυλικό σύστημα των ΗΠΑ. Ένα αντιπυραυλικό σύστημα που η Ρωσία ανοικτά έχει δηλώσει πως στρέφεται εναντίον της και κάνει επιδείξεις όπλων που το διαπερνούν. Προσφέρει όπλα στους αμφισβητίες της Λατινικής Αμερικής  και τέλος ανοίγεται και στην Αφρική, στο νέο πεδίο ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων. (συμφωνίες με Λιβύη).

Είναι απλά η απόδειξη πως ο μονοπολικός κόσμος ήταν μια αντιδραστική ουτοπία και

πως η καθήλωση των ΗΠΑ στα μέτωπα του πολέμου της Μέσης Ανατολής επιτάχυναν τις εξελίξεις. Όσο κι αν οι αμερικανοί πιέζουν να παρακαμφθεί η Ρωσία από τους ενεργειακούς σχεδιασμούς και επικαλούνται τους παραδοσιακούς δεσμούς ΗΠΑ-Ευρώπης στο νέο ψυχρό πόλεμο οι ισορροπίες δεν έχουν ακόμα ξεκαθαρίσει.

Οι ανησυχίες των Ευρωπαίων

Ο ευρωπαικός καπιταλισμός φυσικά και δεν επιθυμεί να εξαρτάται ενεργειακά από τη Ρωσία για αυτό και αναζητά εναλλακτικούς προμηθευτές ή και εναλλακτικές πηγές ενέργειας, οπως η Γερμανία που σκέπτεται ξανά τη λύση της πυρηνικής ενέργειας.

Οι ευρωπαίοι αστοί όμως έχουν αντιληφθεί πως η ταύτιση τους με τους τυχοδιωκτισμούς των αμερικανών δεν τους πρόσφερε τίποτα. Αυτή η συνειδητοποίηση προήλθε καθαρά από την ήττα του ιμπεριαλισμού και δεν έχει να κάνει με καμία ανθρωπιστική ευαισθησία ή ιστορικές παραδόσεις και άλλες ανοησίες. Σκεπτόμενοι κυνικά εγκαταλείπουν το σκάφος. Τώρα αυτός ο σκεπτικισμός δε σημαίνει σε καμία περίπτωση πως η Ευρώπη σφίγγει τις σχέσεις της με τη Ρωσία, ή εγκαταλείπει τις ΗΠΑ. Η κατάσταση είναι τρομακτικά ρευστή για να είναι τόσο απλή. Καταρχήν στο ζήτημα της αντιπυραυλικής ασπίδας και οι 26 του Νατο συντάχθηκαν με τις αμερικανικές θέσεις. Τα συμφέροντα τους είναι και ανταγωνιστικά και συμπίπτουν. Εξάλλου και η ίδια η ΕΕ δεν αποτελεί ένα ομοιογενές μπλοκ. Το αντίθετο, σε συνθήκες γεωπολιτικής αστάθειας κάθε μεμονωμένος καπιταλισμός ψάχνει τρόπους και συμμαχίες που να εξυπηρετούν τα στενά του συμφέροντα και λιγότερο αισθάνεται κομμάτι ενός συνόλου που στην τελική ποτέ δεν είχε και ολική ταύτιση συμφερόντων, πλην εκείνων που έχουν να κάνουν με την αντιμετώπιση του εσωτερικού εχθρού.

Για τους ευρωπαίους αστούς είναι καθαρό πως ναι μεν η αμερικανική ηγεμονία τελειώνει, αλλά γνωρίζουν πως μια απότομη κατάρρευση της θα πλήξει τα συμφέροντα τους. Αυτή είναι η υλική βάση και το πλαίσιο των ελιγμών τους. Αυτός είναι και ο λόγος που ο ελληνικός ιμπεριαλισμός νιώθει δυνατός να επιβάλλει τη θέληση του στα Βαλκάνια και να μετατρέπεται σε ενεργειακό κόμβο. Ταυτόχρονα ο ανταγωνισμός όλων εναντίων όλων σε διάφορους συνδυασμούς πιστοποιεί και τη χρεοκοπία της αντιδραστικής θεωρίας περί παντοδυναμίας των ΗΠΑ που γαλούχησε γενιές αριστερών.

Πολυπολικός κόσμος και οικονομική κρίση

Η κατάσταση περιπλέκεται ακόμη περισσότερο αν κανείς λάβει υπόψη την κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας. Από τον προηγούμενο Αύγουστο με αφορμή την κατάρρευση των στεγαστικών δανείων υψηλού κινδύνου η οικονομία εκτονώνει όλες τις τρομαχτικές της ανισσοροπίες. Μόνο που δεν πρόκειται για μία διόρθωση της αγοράς όπως λέγανε οι γελοίοι αναλυτές αλλά για ύφεση. Μειώσεις επιτοκίων, ενέσεις ρευστότητας αδυνατούν να συγκρατήσουν την κατάσταση. Συνεχώς τραπεζικοί κολοσσοί ανακοινώνουν ιλιγγιώδεις ζημιές, η μεσαία τάξη στις ΗΠΑ χάνει τα σπίτια της και  την ευμάρεια της, ενώ ο πληθωρισμός επανέρχεται και στην καρδιά της αλώβητης όπως έλεγαν Ευρώπης. Τα χρηματιστηριακά κεφάλαια κερδοσκοπούν σε πετρέλαιο και πρώτες ύλες τινάζοντας στον αέρα την οικονομία. Βρισκόμαστε πολύ μακριά από την ολοκλήρωση της κρίσης που σίγουρα έχει ήδη περάσει στην πραγματική οικονομία και σπέρνει εφιάλτες στους καπιταλιστές και στους άθλιους αναλυτές τους. Ταυτόχρονα η εκρηκτική άνοδος της τιμής των τροφίμων, απόρροια και των βιοκαυσίμων, οδηγεί εκατομμύρια ανθρώπους στην εξαθλίωση, αλλά και πυροδοτεί εξεγέρσεις. Μιλάμε για ένα μίγμα κλασικού καπιταλισμού. Οι πεινασμένοι στους δρόμους για το ψωμί και τα κρά τη να επιδοτούν ή και να κρατικοποιούν τράπεζες και χρηματιστηριακές εταιρείες, τους άμεσους υπάιτιους της κρίσης. Οι αστοί επαναφέρουν τον Κέυνς, αλλά οι εποχές έχουν αλλάξει από το 1929 και το φάντασμα ενός παγκόσμιου κραχ πλανάται πάνω από τους χορτάτους. Επιπλέον το δολάριο χάνει συνεχώς αξία και κλείνει μάλλον τον κύκλο του ως αποθεματικό νόμισμα. Είνα ξεκάθαρο πως η Κίνα στηρίζει αυτή τη στιγμή το δολάριο με τα τεράστια αποθεματικά που διαθέτει, γιατί γνωρίζει πως μια κατάρρευση της αμερικανικής οικονομίας, θα συμπαρασύρει και την ίδια. Όπως και να χει θεωρούμε πως τα χειρότερα για την παγκόσμια οικονομία είναι αυτά που θα έλθουν τους επόμενους μήνες και η εκρηκτική κατάσταση που δημιουργείται, ανοίγει σημαντικές προοπτικές. Οι αστοί σίγουρα δεν έχουν άλλο δρόμο από το να συνεχίσουν τις αντιμεταρρυθμίσεις τους σε βάρος της εργατικής τάξης, αλλά πλέον με την πίεση των συρρικνωμένων κερδών τους. Εδώ εμφανίζεται στο οικονομικό πεδίο η αντίθεση που διαπερνά την ελίτ στο πολιτικό. Από τη μια υπάρχουν αστοί που μιλάνε για ενίσχυση των μεσαίων στρωμάτων, για παρασιτισμό του χρηματιστικού κεφαλαίου σαν το Σόρος και από την άλλη οι κλασικοί νεοφιλελεύθεροι που εξακολουθούν να εμμένουν στην κατά μέτωπο επίθεση.

Η κρίση ξεκίνησε και πλήττει την καρδιά του κτήνους, αλλά επεκτάθηκε και εκδηλώνεται σε όλο τον κόσμο, κάνοντας την παγκόσμια κατάσταση ακόμα πιο ρευστή. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο τίποτα δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο και ο χρόνος επιταχύνει συμπυκνώνοντας γεγονότα. Το ζητούμενο είναι αν η κατάρρευση της αμερικανικής ηγεμονίας θα συμπαρασύρει και το παγκόσμιο σύστημα, ή αν η μετάβαση σε ένα πολυπολικό κόσμο θα πραγματωθεί με τις μικρότερες απώλειες. Το σίγουρο είναι πως ο καπιταλισμός αδυνατεί να παραβάλλει ένα σχέδιο διεξόδου κι αυτό από θεωρητική παραδοχή, γίνεται χειροπιαστή πραγματικότητα

Οι αμερικανοί γνωρίζουν πως ο χρόνος μετρά εναντίον τους και όχι μόνο στα πεδία των μαχών. Για αυτό και οι σκεπτικιστές στους κόλπους της αστικής τάξης ζητούν συμμαχίες και επιστροφή στην ήπια διπλωματία. Ξαφνικά ο κόσμος είναι τόσο πολύπλοκος για να τον διαχειριστούν μόνοι τους. Από την άλλη η αίσθηση πως η πρωτοκαθεδρία τους αμφισβητείται φουντώνει τις φωνές των σκληροπυρηνικών που θέλουν με νέα χτυπήματα να φέρουν προ τετελεσμένων γεγονότων και να σύρουν πίσω τους, τους Ευρωπαίους.

Σε αυτό το πλαίσιο ο ευρωπαικός καπιταλισμός μοιάζει λιγότερο πρόθυμος να αναγνωρίζει συμπτωση συμφερόντων με εκείνα των ΗΠΑ και αναζητά νέες συμμαχίες. Εξάλλου η υπεροπλία των ΗΠΑ και το δολάριο αποδείχτηκαν χάρτινος πύργος, ενώ το ενεργειακό όπλο της Ρωσίας είναι τώρα μια βεβαιότητα. Η Ρωσία εκμεταλλεύεται την αδυναμία των ΗΠΑ και επιβάλλει όπου μπορεί τη θέληση της. Το ότι ακόμα αναζητείται συναίνεση ανάμεσα στους νέους ανταγωνιστές δε σημαίνει πως αυτό θα ισχύει και στο άμεσο μέλλον. Ουσιαστικά έχουμε ανταγωνισμό ανάμεσα σε μεγάλες δυνάμεις για σφαίρες επιρροής, ανταγωνισμό για ξαναμοίρασμα των εδαφών και των πλουτοπαραγωγικών πηγών στο φόντο της μεγαλύτερης οικονομικής κρίσης μετά το 1929. Μία καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων ήδη συντελείται, αλλά δε μοιάζει να είναι αρκετή για να αντιμετωπιστεί η κρίση, ίσως να χρειαστεί ακόμα κι ένας πόλεμος.

Δεν ισχυριζόμαστε πως όλα αυτά είναι βεβαιότητες, αλλά σίγουρα υπάρχουν ως προοπτικές. Ο παγκόσμιος καπιταλισμός, οι αστικές τάξεις και τα επιτελεία τους μοιάζει να αντιλαμβάνονται το μέγεθος της κρίσης. Το ίδιο και οι καταπιεσμένοι που διαπιστώνουν να χειροτερεύουν οι όροι της ύπαρξης, είτε στην περιφέρεια, είτε στις μητροπόλεις. Το εποικοδόμημα των καταπιεσμένων, η αριστερά, θα μπει μπροστά στις εξελίξεις, πηγαίνοντας τα γεγονότα μέχρι την τελική τους συνέπεια και προτείνοντας το δικό της εναλλακτικό σχέδιο, ή θα ξεπεραστεί από αυτά με ανυπολόγιστο κόστος, όχι μόνο για την ίδια ,αλλά και για ολόκληρη την ανθρωπότητα ;

Κρίση του συστήματος εκπροσώπησης

Στην επιφάνεια αυτής της στροφής βρίσκονται τα εντυπωσιακά ποσοστά που εισπράττει στις δημοσκοπήσεις ο ΣΥΡΙΖΑ. Ποσοστά που εν μέσω του απεργιακού κύματος κατά του ασφαλιστικού άγγιξαν το 18% ενώ δείχνουν πλέον να παγιώνονται στο 14-15%. Την ίδια στιγμή η ΝΔ αδυνατεί να ξεπεράσει το 30% ακόμα και μετά τη διπλωματική επιτυχία του ελληνικού ιμπεριαλισμού στο μέτωπο του μακεδονικού ενώ το ΠΑΣΟΚ παρά τις προσπάθειες των ΜΜΕ να το ανακάμψουν συνεχίζει να υπολείπεται της ΝΔ γύρω στις 3-5 μονάδες.

Πριν μας κακοχαρακτηρίσουν ορισμένοι σύντροφοι, ας ξεκαθαρίσουμε προς αποφυγήν κάθε παρεξήγησης ότι ουδεμία αυταπάτη τρέφουμε περί του κοινοβουλευτισμού και της δυνατότητας από αυτό το δρόμο να προκύψει οποιαδήποτε κοινωνική ανατροπή. Όμως το πρόβλημα δεν είναι δικό μας, είναι του αστικού συστήματος να βρει μια νέα ισορροπία προκειμένου να εξασφαλίσει  τη συνέχεια της αστικής διακυβέρνησης στα πλαίσια πάντα του αστικού κοινοβουλευτισμού. Πράγμα που σημαίνει ότι για να σχηματιστεί μια οποιαδήποτε κυβέρνηση πρέπει να εξασφαλιστούν οι 151 βουλευτές. Βεβαίως η αστική τάξη έχει αποδείξει και στο παρελθόν ότι γνωρίζει κι άλλους τρόπους για να λύνει το πρόβλημα της διακυβέρνησης με πιο πρόσφατη τη χούντα του 1967. Κατά τη γνώμη μας όμως είμαστε πολύ μακριά από μια τέτοια εξέλιξη.

Αν τα ποσοστά λοιπόν που δείχνουν οι δημοσκοπήσεις επιβεβαιωθούν και στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση τότε η περίπτωση της εκλογικής αυτοδυναμίας θα πρέπει να αποκλειστεί. Αυτό ακριβώς από μόνο του μπορεί να οδηγήσει σε μια πολιτική κρίση που το λιγότερο θα βάλει οριστικό τέλος σε όλες τις μεταπολιτευτικές ισορροπίες.

Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι η κρίση αυτή προκαλείται όχι από μια σύγκρουση ανάμεσα στους δύο πυλώνες της αστικής διαχείρισης, αλλά από μια σαφή στροφή της κοινωνίας και ιδιαίτερα της νεολαίας προς τα αριστερά. Η στροφή αυτή δεν επιβεβαιώνεται μόνο στις δημοσκοπήσεις.

Κατά τη γνώμη μας έχει βαθύτερες κοινωνικές αιτίες οι οποίες παράγουν και τα αντίστοιχα πολιτικά αποτελέσματα.

Κοινωνική αστάθεια

Για πρώτη φορά όχι μόνο από τη μεταπολίτευση, αλλά θα λέγαμε από τη δεκαετία του 50 οι γενιές που έρχονται θα ζουν χειρότερα και με σαφή λιγότερα δικαιώματα από τις προηγούμενες. Αυτό είναι κάτι που πλέον το έχουν συνειδητοποιήσει οι πάντες και πάνω απ’ όλα η νέα γενιά. Η αστική τάξη από την άλλη έχει κυριολεκτικά ξεμείνει από στόχους. Κάποτε, το 1992, η ΟΝΕ, το ευρώ, οι Ολυμπιακοί, ο εκσυγχρονισμός, το χρηματιστήριο, τα εύκολα δάνεια, το βόλεμα κάπου, μπορούσαν να αποτελούν σημεία ορόσημα στα οποία σύσσωμο το έθνος εναπόθετε τις ελπίδες του για ένα καλύτερο αύριο. Ότι υποσχέθηκε όμως η αστική τάξη και τα κόμματα που ταυτίστηκαν με αυτές τις ψευτοπροσδοκίες όχι μόνο δεν έφεραν καμία πρόοδο, αλλά περισσότερες σκοτούρες ανασφάλεια και απογοήτευση.

Όλα αυτά δεν συμβαίνουν μόνο στην Ελλάδα. Ο πλανήτης ολόκληρος ζει τις ίδιες ανησυχίες. Μόνο τις τελευταίες βδομάδες οι εφημερίδες είναι γεμάτες άρθρα για μια τεράστια επισιτιστική κρίση που χτυπάει τις χώρες της περιφέρειες εξαιτίας του διπλασιασμού μέσα σε 3 μήνες των τιμών των βασικών ειδών διατροφής. Εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι από την Αϊτή μέχρι το Μπανγκλαντές και την Αίγυπτο εξεγείρονται λεηλατώντας αποθήκες τροφίμων γιατί απλά δεν έχουν να φάνε.  Χρηματιστηριακή κρίση και η φούσκα των τιτλοποιημένων στεγαστικών δανείων περνάει πλέον στην πραγματική οικονομία. και τα χειρότερα που θα έλεγε η σ. Παπαρήγα δεν έχουν έλθει ακόμα. Οι πάντες τρέμουν στην ιδέα τι θα επακολουθήσει μετά τους Ολυμπιακούς του Πεκίνου. Όλα αυτά μέσα στους προσεχείς μήνες. Λοιπόν για να μην φλυαρούμε. Το πλήρωμα του χρόνου πλησιάζει. Ο καθένας ας λάβει θέση. Αυτό είναι το διεθνές υπόβαθρο των εξελίξεων στην Ελλάδα.

Η αριστερά επιστρέφει

Η στροφή προς τα αριστερά δεν μπορεί επίσης να μην σχετίζεται με τα έντονα κινηματικά γεγονότα των τελευταίων δύο χρόνων. Το φοιτητικό κίνημα από την άνοιξη του 2006 και για ένα χρόνο, η μεγάλη απεργία των δασκάλων το φθινόπωρο του ίδιου χρόνου, οι αγώνες για το άρθρο 16 και φυσικά οι μεγάλες απεργίες εδώ και 4 μήνες για το ασφαλιστικό δίνουν όλο το αναγκαίο κινηματικό υπόβαθρο σε αυτή τη στροφή. Στους αγώνες αυτούς με τα λάθη της και τις αδυναμίες της πρωταγωνιστικό ρόλο παίζει η αριστερά, η οποία και γίνεται πλέον ο αποδέκτης των πολιτικών προσδοκιών του κόσμου που συμμετέχει σε αυτούς τους αγώνες και μαζί με αυτούς και δεκάδων χιλιάδων άλλων που βλέπουν μόνο θετικά αυτή την ανάταση.

Είναι φυσιολογικό στο πλαίσιο αυτό να αναπτύσσονται νέες αυταπάτες, κοινοβουλευτικές και ρεφορμιστικές. Σίγουρα σε αυτό υπάρχει ένας κίνδυνος να επαναληφθούν λάθη του παρελθόντος. Όμως πέρα από κινδύνους δεν πρέπει να χάσουμε από τα μάτια μας ότι για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες ευρύτερος κόσμος που ξεπερνάει το στενό κορσέ ενός 10% πλησιάζει με τέτοια ταχύτητα την αριστερά. Μόνο σε σύγκριση με τη μεταπολίτευση και τα πρώτα χρόνια του ΠΑΣΟΚ ή με τα τέλη της δεκαετίας του 50 μπορεί να συγκριθεί αυτό που συμβαίνει σήμερα. Μόνο ένας τελειωμένος σεχταριστής μπορεί να μην βρίσκει σε αυτή την αντιφατική κίνηση μια θετική εξέλιξη για το κίνημα και την αριστερά.

Τα πέτρινα χρόνια μετά το 90 η αριστερά κλείστηκε το καβούκι της. Το μόνο καθήκον που έβλεπε, κι αυτό αφορά όλα της τα κομμάτια, ήταν πως θα οργανώσει την αντίσταση και τους αμυντικούς αγώνες. Όλες της οι δυνάμεις κατευθύνθηκαν σε αυτό. Η πολιτική αναζήτηση, η δυνατότητα να μπει σφήνα στις εξελίξεις, να παίξει έναν κεντρικό ρόλο, να θέσει ζήτημα ανατροπής έμεινε για χρόνια στις καλένδες. Όποια συζήτηση άνοιγε κανείς για μια άλλη κοινωνία, για το σοσιαλισμό, για την λαϊκή ή την εργατική εξουσία είχε ένα καθαρά προπαγανδιστικό και τελικά αφηρημένο για να μην πούμε μεταφυσικό χαρακτήρα. Ο καθένας μπορεί να λεει το μακρύ και το κοντό του, να ανατρέχει σε εμπειρίες από το παρελθόν, αλλά να μην πείθει ούτε το κόσμο της αριστεράς για την προοπτική που βάζει. Όπως και να χει η συζήτηση αυτή αφορούσε μερικούς μοϊκανούς και τις αντιπαραθέσεις ανάμεσα στις οργανώσεις της αριστεράς.

Τώρα η συζήτηση αυτή μπαίνει σε μια άλλη βάση και αυτό οφείλεται στο ότι αρχίζει να απασχολεί ένα ευρύτερο κοινωνικό δυναμικό που σπάει με γοργούς ρυθμούς από τη σοσιαλδημοκρατία και επίσης με το νέο κόσμο που πολιτικοποιείται για πρώτη φορά και όπως άλλες χρυσές εποχές στρέφεται μαζικά στην αριστερά.

Στην κίνησή του αυτή ο κόσμος θέλει αναγνωρίσιμα εργαλεία για να εκφραστεί. Η ύπαρξη δεκάδων μικρών και λίγο μεγαλύτερων οργανώσεων επαναστατικής προπαγάνδας δεν θα γίνουν ο αποδέκτης αυτής της κίνησης. Ταυτόχρονα ο κόσμος αυτός βάζει με επιτακτικό τρόπο το ζήτημα της ενότητας. Δεν ενδιαφέρεται ακριβώς για τις προηγούμενες διαφορές. Θέλει απλά να δώσει τη μάχη και πολύ περισσότερο να βρει εναλλακτικές λύσεις τώρα και όχι στη Δευτέρα παρουσία.

Δεν είναι τυχαίο που αποδέκτης αυτής της κίνησης γίνεται προς το παρόν ο Σύριζα και όχι το ΚΚΕ, από τους σχηματισμούς της αναγνωρίσιμης αριστεράς. Το ΚΚΕ δίνει την εικόνα ενός κόμματος που δεν θέλει να αλλάξει τίποτα. προσηλωμένο στην δική του επιβίωση αντί να πρωταγωνιστεί στους αγώνες βάζοντας διαρκώς χίλιες δύο προφάσεις για να αποδείξει το μάταιο της υπόθεσης.

Από την άλλη μεριά ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να επικοινωνεί μ’ αυτή την κίνηση, να στέκεται δίπλα στους αγώνες της τελευταίας περιόδου και να τους στηρίζει σε κεντρικό επίπεδο, και τέλος εκπληρώνει την επιθυμία για ενότητα της αριστεράς. Μια ενότητα που μπαίνει με ένα επιτακτικό τρόπο προκειμένου να δημιουργηθεί το αντίπαλο δέος στους δύο πυλώνες της αστικής διαχείρισης.

Η άνοδος του Σύριζα σίγουρα σχετίζεται με τη βαθιά κρίση ταυτότητας του ΠΑΣΟΚ. Η ήττα που υπέστη στις εκλογές, έδωσε το μήνυμα ότι το κόμμα αυτό δεν μπορεί να συνέλθει. Κόσμος που το ψήφισε απλά και  μόνο για να τιμωρήσει την κυβέρνηση τώρα στρέφεται με ένα φυσικό τρόπο στα αριστερά ψάχνοντας εκεί την εναλλακτική λύση. Ανεξάρτητα από το που θα μπορέσει το ΠΑΣΟΚ να σταματήσει την κατρακύλα του, το σίγουρο είναι ότι στα αριστερά του θα έχει μια ισχυρή δύναμη που δεν θα του αφήνει τον απαιτούμενο χρόνο για να συνέλθει. Η εποχή της εναλλαγής έχει τελειώσει.

Πάει αριστερά ο ΣΥΡΙΖΑ;

Πολλοί αγωνιστές προσπαθούν να διακρίνουν μια κάποια αριστερή στροφή του ΣΥΝ ή του Σύριζα πίσω από την αλματώδη αύξηση της επιρροής του. Άλλοι βλέπουν μια δικαίωση της προηγούμενης γραμμής του. Κατά τη γνώμη μας ούτε ο Συνασπισμός, ούτε ο Συριζα έχουν αλλάξει φύση. Σίγουρα όμως η υποβάθμιση του ρόλου ορισμένων στελεχών από την δεξιά του πτέρυγα κι η ανάδειξη νέων προσώπων μεταξύ των οποίων και ο Α.Τσίπρας δίνουν την εικόνα μια αριστερής μετατόπισης, όχι με τα αυστηρά κριτήρια του επαναστατικού μαρξισμού, αλλά στο πως πλέον το αντιλαμβάνονται ευρύτερα κοινωνικά κομμάτια. Σ’ αυτό συνέβαλε αποφασιστικά όλο το προηγούμενο διάστημα η μαχητική κοινοβουλευτική στάση του Αλαβάνου στη Βουλή, σε αντίθεση με το λόγο και το ύφος του Κωνσταντόπουλου που μόνο σαν δεκανίκι του ΠΑΣΟΚ είχε καταγραφεί στο συλλογικό υποσυνείδητο.

Αυτό που έχει εδώ σημασία δεν είναι το πόσο έχει πάει αριστερά ο Σύριζα, αλλά το είδος της κοινωνικής δυναμικής που εκφράζει. Και το σίγουρο είναι ότι ο Σύριζα έχει βρεθεί στον κυκλώνα μιας κοινωνικής δυναμικής που προς το παρόν δείχνει να θέλει να την εκφράσει. Κατά τη γνώμη μας ο αποφασιστικός παράγοντας που σπρώχνει τον Συριζα δεν είναι οι εσωτερικές του αναζητήσεις, αλλά αυτή ακριβώς η δυναμική. Το αν θα μπορέσει να την ενσωματώσει, να την οργανώσει, να τη διαχειριστεί, να την πάει παραπέρα ή κατά διαόλου αυτό είναι ένα ερωτηματικό.

Ο προγραμματικός λόγος του Συριζα παραμένει ρεφορμιστικός. Όμως είναι ένας αγωνιστικός ρεφορμισμός που το βέλος του δείχνει αριστερά με έναν άμεσο πολιτικό λόγο που δημιουργεί εκνευρισμό στα αστικά επιτελεία και γίνεται αποδεκτός από ευρύτερα λαϊκά στρώματα που ψάχνονται προς τα αριστερά.

Η συζήτηση για την εναλλακτική λύση

Ο Αλαβάνος με ένα ξεκάθαρο τρόπο και προς τιμήν του έθεσε έστω και αργοπορημένα λίγο πριν την τελευταία γενική απεργία το ζήτημα της πτώσης της κυβέρνησης, τη στιγμή που το μεγαλύτερο μέρος της υπόλοιπης αριστεράς σε αυτό τουλάχιστον το θέμα παίρνει γραμμή κατευθείαν από τον Περισσό.

Να πούμε εδώ ότι το να απασχολείται ο εργάτης με το ποιός είναι κυβέρνηση ή όχι και να συνδέει τα προβλήματά του όχι μόνο με το αφεντικό του αλλά και με την κυβέρνηση είναι ένα άλμα στη συνείδησή του. Έχει αρχίσει να  εξυψώνεται από το επίπεδο ενός κακομοίρη που είναι το αντικείμενο της κοινωνικής εκμετάλλευσης (έτσι μπορούσε να σκέφτεται ακόμα και ο Ξανθόπουλος στα ελληνικά μελό του 60) σε πολιτικό υποκείμενο για την κοινωνική απελευθέρωση. Δυστυχώς η αριστερά που δεν την απασχολεί ποιός είναι στην κυβέρνηση και που αρνείται να πολιτικοποιήσει τον αγώνα, στην πραγματικότητα υποτάσσεται στον τρεϊντγιουνισμό και τον κινηματισμό και θα λέγαμε ακόμα στην πιο καθυστερημένη συντεχνιακή συνείδηση που δεν θέλει να μπλέκεται με την πολιτική.

Απ’ αυτή την άποψη, όχι μόνο το σύνθημα να πέσει η κυβέρνηση, αλλά και η συζήτηση που ανοίγει για το τι θα ακολουθήσει μετά, είναι απολύτως θετική και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται με σύνδρομα φόβου και αποστροφής. Οι επαναστάτες ανοίγουν αυτή τη συζήτηση όχι για να βρουν μια λύση από κοινού με τους ρεφορμιστές, αλλά για να καταθέσουν στα ίσα την δική τους θέση. Θέση φυσικά που δεν ξεχνάει ούτε τη Βάρκιζα, ούτε τη Χιλή, ούτε τον Τζανετάκη, ούτε τον Πρόντι. Η αριστερά ναι, πρέπει να έχει πρόταση εξουσίας. Ο ρόλος της δεν είναι μόνο να οργανώνει την αντίσταση, αλλά πάνω απ’ όλα να δώσει διέξοδο στις προσδοκίες εκατομμυρίων καταπιεσμένων εργαζομένων, ανέργων και νεολαίων.

Οι επαναστάτες καλούν σε μια κυβέρνηση των εργαζομένων που θα συγκρουστεί και δεν θα συνεργαστεί με την αστική τάξη. Μια τέτοια κυβέρνηση δεν μπορεί παρά να στηριχτεί στις μαζικές οργανώσεις της εργατικής τάξης και πρώτο μέλημά της θα είναι να καλέσει σε συντακτική συνέλευση για την αλλαγή του Συντάγματος παίρνοντας ταυτόχρονα μέτρα υπέρ των εργαζομένων και εναντίον του κεφαλαίου. Η επαναστατική αριστερά αντί να ξορκίζει όπως κάνει το ΚΚΕ τα άμεσα πολιτικά καθήκοντα μέχρι να γίνει και η τελευταία οργάνωση το κόμμα της εργατικής τάξης, ας κοιτάξει πως μπορεί τώρα να μετατρέψει την κρίση πολιτικής εκπροσώπησης σε μια αξεπέραστη πολιτική κρίση για την αστική τάξη. Αυτό καταρχήν θα ανοίξει το δρόμο σε όλα τα υπόλοιπα. Βεβαίως η πλειοψηφία του κόσμου θα κινηθεί με ρεφορμιστικές και πασιφιστικές αυταπάτες. Τι να κάνουμε ο κόσμος δοκιμάζει και ξαναδοκιμάζει. Ένα επαναστατικό σχέδιο ξεκινάει πάντοτε από κει που είναι η συνείδηση των μαζών, επιταχύνοντας την κοινωνική ορμή και τον κοινωνικό ανταγωνισμό ανεξάρτητα από τις αυταπάτες που κουβαλάει η πλατειά πλειοψηφία. Αυταπάτες άλλωστε που θα ξεπεραστούν όχι από τα πριν, με σεμινάρια επαναστατικής διαπαιδαγώγησης που άλλωστε βαριούνται να παρακολουθήσουν και τα υπάρχοντα μέλη των επαναστατικών οργανώσεων, αλλά μέσα από την πρακτική εμπειρία χιλιάδων εργαζομένων που αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους σε μια κοινωνική κίνηση. Οι επαναστάτες οφείλουν να είναι εκεί να δυναμώνουν τις θέσεις τους έτοιμοι να δώσουν τη λύση όταν αυτό χρειαστεί. Όταν το σημείο βρασμού θα δείχνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο σε δύο κατευθύνσεις: Επανάσταση ή αντεπανάσταση. Εργατική εξουσία ή αστική δικτατορία. Γιατί τελικά δεν υπάρχει μέση λύση.

Η αριστερά από κοινού με τα συνδικαλιστικά της επιτελεία επιχειρεί για ακόμα μια φορά να διαχειριστεί την ήττα με μια φυγή προς τα μπρος. Σαν να μην έχει συμβεί καμία τομή. Σαν να μην έχει και τόση σημασία που ψηφίστηκε ο νόμος. Σαν να ήταν κι αυτό κάτι το αυτονόητο, αφού η ΝΔ είχε την πλειοψηφία στη Βουλή. Και αφού λοιπόν είναι έτσι, η απάντηση βρίσκεται στο γνωστό τσελεμεντέ που επαναλαμβάνει μονό το να “συνεχίζουμε”. Και αυτό δεν το λεει μόνο το ΠΑΜΕ το οποίο σαν απόδειξη ότι ο αγώνας συνεχίζεται καλεί μέσα από τις ομοσπονδίες που ελέγχει σε απεργία στις 17 Απρίλη. Στο ίδιο μήκος κύματος και η ΓΣΕΕ που καλεί σε νέο ραντεβού όταν η κυβέρνηση θα επιχειρήσει να κάνει τον νόμο πράξη στα 75 διαφορετικά ταμεία και επικουρικά, το λεει και ο ΣΥΡΙΖΑ που ανακαλύπτει στην πρόταση για δημοψήφισμα ένα τρόπο να συνεχίσουμε το αγώνα με άλλες μορφές ή το λένε και οι υπόλοιπες δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς οι οποίες με τη σειρά τους αφού φυσικά καταγγείλουν την ηγεσία της ΓΣΕΕ που δεν έκανε το καθήκον της καλούν για συνέχεια του “αγώνα διαρκείας”.

Μπορούμε απλά να συνεχίσουμε;

Κάθε ταξική αντιπαράθεση τελειώνει με τη νίκη του ενός ή του άλλου στρατοπέδου. Επηρεάζοντας με τη σειρά της το γενικό συσχετισμό ανάμεσα στις τάξεις. Ο αντιασφαλιστικός νόμος του Καραμανλή είναι μια -ακόμα κι αν είναι πύρρειος- νίκη για την αστική τάξη. Ο κάθε εργαζόμενος από δω και πέρα θα πρέπει να δουλεύουν κατά μέσο όρο 2 με 5 χρόνια περισσότερο για να βγουν στη σύνταξη, ενώ όταν το καταφέρουν αυτό θα διαπιστώνουν ότι οι συντάξεις τους θα είναι 10 με 20% μικρότερες από ότι είναι σήμερα. Επίσης θα βρεθεί σε ακόμα πιο δυσμενείς συνθήκες διαβίωσης και ταυτόχρονα με ένα αφεντικό που ύστερα από αυτή τη μάχη θα νιώθει ακόμα πιο ισχυρός για να επιβάλει τη θέλησή του και φυσικά να προβεί σε ακόμα μεγαλύτερες παραβιάσεις της ισχύουσας εργατικής νομοθεσίας.

Σε αυτή τη νέα κατάσταση κάθε κάλεσμα για αγώνα θα ακούγεται με μεγαλύτερη δυσπιστία δεδομένου ότι λίγες μέρες ή βδομάδες πριν, παρά τις 3 γενικές και τις πολυήμερες απεργίες στη ΔΕΗ, την Τράπεζα Ελλάδας και τους Δήμους δεν μπορέσαμε να επιβάλουμε την απόσυρση του ν/σ της Πετραλιά.

Ο αγώνας για το ασφαλιστικό τουλάχιστον σε αυτή τη φάση κρίθηκε μέχρι την απεργία στις 19 Μάρτη. Από κει και πέρα η άμιλλα ανάμεσα στις κυρίαρχες συνδικαλιστικές παρατάξεις για το ποιος συνεχίζει πιο “αγωνιστικά” είναι τουλάχιστον εκ του πονηρού και άνευ περιεχομένου. Το οποιοδήποτε αγωνιστικό σχέδιο είχε ένα νόημα μέχρι τις 19 Μάρτη ή τέλος πάντων σε μια διαδικασία άμεσης κλιμάκωσης του αγώνα και σύγκρουσης με την κυβέρνηση, την ώρα που πράγματι ο κόσμος απεργούσε και διαδήλωνε στο δρόμο. Οι λεονταρισμοί κατόπιν εορτής είναι προφανές ότι κάτι θέλουν να κρύψουν, και επιπλέον είναι και γελοίοι. Προκειμένου να μην αμφισβητηθεί η θέση της, για ακόμα μια φορά η βολεμένη συνδικαλιστική καμαρίλα όπως και με την απεργία των δασκάλων, με τις αερολογίες του “αγώνα διαρκείας” που δεν τελειώνει ποτέ, άρα συνεχίζεται χωρίς νίκες και ήττες, και με το πρόσχημα ότι δήθεν “συνεχίζουμε”, εμποδίζει το άνοιγμα μιας σοβαρής και βάθος συζήτησης απολογισμού μέσα στο κίνημα, ακριβώς για να κρύψει τις δικές της ευθύνες για το ότι φτάσαμε σε ακόμα μια ήττα.

Δεν ήταν καθόλου τυχαίο, ότι όλα τα καλέσματα μετά τις 19 Μάρτη, είτε της ΓΣΕΕ για την επόμενο απόγευμα, είτε του ΣΥΡΙΖΑ στις 27/3 για το δημοψήφισμα, είτε του ΠΑΣΟΚ στις 28/3 για την πρόταση μομφής, είτε της εξωκοινοβουλευτικής στις 26/3, δεν συγκέντρωσαν παρά μόνο μερικές εκατοντάδες πιστών οπαδών και σε καμία περίπτωση δεν θύμιζαν κάτι από τις πρόσφατες μαζικές κινητοποιήσεις.

Η αυταπάτη ενός ειρηνικού μαζικού περίπατου

Όταν η κυβέρνηση άνοιξε τη συζήτηση για το ασφαλιστικό αμέσως μετά την επανεκλογή της το Σεπτέμβρη πολλοί πίστεψαν ότι θα αρκούσε ένα τεράστιο συλλαλητήριο σαν αυτό που απέτρεψε την άνοιξη του 2001 την ψήφιση του ν/σ Γαννίτση. Κυριάρχησε η αυταπάτη ότι 200-300 χιλιάδες ειρηνικοί διαδηλωτές και μια γερή γενική απεργία θα αναγκάσουν την κυβέρνηση να το βάλει στα πόδια. Στην πρώτη γενική απεργία στις 12 Δεκέμβρη το πνεύμα αυτό ήταν διάχυτο, όχι μόνο στην οργανωμένη αριστερά αλλά και σε όλο τον κόσμο που διαδήλωνε εκείνη τη μέρα. Δεν ήταν τυχαίο που αμέσως μετά την ομολογουμένως ογκώδη διαδήλωση της 12 Δεκέμβρη κυριάρχησε μια υπέρμετρη αισιοδοξία, που έγινε ολοφάνερη και με το υπερβολικό φούσκωμά της. Στην πραγματικότητα οι διαδηλωτές της ΓΣΕΕ και του ΠΑΜΕ μαζί δεν ξεπέρναγαν τις 80000. Όμως σύσσωμες οι κάθε είδους συνδικαλιστικές και πολιτικές ηγεσίες, ικανοποιώντας τη αρχική φαντασίωσή τους, ανταγωνίζονταν στο πιο εξωφρενικό νούμερο, φτάνοντας μέχρι και τις 300 χιλιάδες. Ε, δεν μπορεί, η κυβέρνηση με 300 χιλιάδες στο δρόμο οφείλει να υπακούσει. Επιτέλους, θα σκέφτηκαν, δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτα. Θα γίνουν όλα μόνα τους. Το πανηγύρι του πασιφιστή.

Η παραίτηση του Μαγγίνα ενίσχυσε ακόμα περισσότερο την προσδοκία για μια εύκολη ήττα της κυβέρνησης. Η αριστερά σύσσωμη είδε στην παραίτηση αυτή μια επιβεβαίωση της τακτικής της. Θεώρησε ότι η απεργία έστειλε τον Μαγγίνα σπίτι του. Στην πραγματικότητα όμως είχε συμβεί κάτι διαφορετικό. Το παιχνίδι με τον Μαγγίνα ήταν περισσότερο ένα παζάρι ορισμένων δημοσιογραφικών κύκλων με την κυβέρνηση, στην καλύτερη για συντεχνιακούς λόγους που σχετίζονται με το ταμείο των δημοσιογράφων, στη χειρότερη για οτιδήποτε άλλο. Το αυθαίρετο του Μαγγίνα με τους ινδούς και τη πισίνα δημιούργησαν την εντύπωση σε πολύ κόσμο, ότι με πρωτοπορία τους “δημοσιογράφους”, και όχι ακριβώς με μαζικές κινητοποιήσεις θα αναγκαστεί η κυβέρνηση να μην πραγματοποιήσει τις απειλές της για το ασφαλιστικό και στους υπόλοιπους κλάδους. Ακόμα και το σκάνδαλο Ζαχόπουλου βοήθησε σε αυτή την κατεύθυνση. Η εικόνα μιας καταρρέουσας κυβέρνησης, που να προσπαθεί να εξηγήσει τι συμβαίνει με το περιβόητο DVD και με τις σχέσεις της με τον δημοσιογραφικό υπόκοσμο, δεν άφηναν περιθώρια για επιθετικές κινήσεις. “Σιγά τώρα που θα φέρουν και το ασφαλιστικό”.

Κατά τη γνώμη μας η επιτυχία της απεργίας του Δεκέμβρη δεν ήταν και τόσο ξεκάθαρη. Η συγκέντρωση ήταν σαφώς μικρότερη από το 2001. Και πολύ περισσότερο δεν έφτανε για να κάμψει τη θέληση μιας κυβέρνησης που είχε περάσει πριν λίγους μήνες πάνω από τα φοιτητικά οδοφράγματα. Επιπλέον η ΝΔ αισθάνεται πολύ λιγότερη λαϊκή πίεση από όσο τουλάχιστον το ΠΑΣΟΚ και αυτό έχει σχέση με την ταξική σύνθεση και τις απόψεις του κόσμου που ιστορικά επηρεάζεται από τη σοσιαλδημοκρατία σε αντίθεση με τους οπαδούς της δεξιάς που τα ταξικά τους αντανακλαστικά είναι σε διαρκή χειμερία νάρκη. Έτσι μια αντιστοιχία της εύκολης υποχώρησης του Γιαννίτση με τη σημερινή αντιπαράθεση θα ήταν τουλάχιστον ατυχής. Τέλος να προσθέσουμε την τομή της 11/9/2001 και του καλοκαιριού του 2002, διεθνή και εθνικά γεγονότα που έχουν μεταβάλει όχι μόνο το στυλ διακυβέρνησης αλλά και τον πήχη της βίας . Είναι φανερό ότι η αστική τάξη και οι κυβερνήσεις τους δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν πολύ περισσότερο τους μηχανισμούς βίας παρά την συναίνεση για να επιβάλλουν τις πολιτικές τους. Όσο το εργατικό κίνημα (ηγεσίες και βάση) επιμένει σε μοντέλα αντιπαράθεσης που αντιστοιχούν σε παλαιότερες συναινετικές εποχές, το μόνο σίγουρο δεν θα είναι ο αγώνας άλλα οι ήττες διαρκείας.

Οι ευθύνες της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας…

Συνδικαλιστική γραφειοκρατία δεν σημαίνει απαραίτητα ΠΑΣΚΕ. Τμήμα της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας είναι και η ΔΑΚΕ αλλά σε πολλές περιπτώσεις και οι συνδικαλιστικές παρατάξεις -όλης- της αριστεράς. Εδώ όμως ας περιοριστούμε στο ρόλο των ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ στη ΓΣΕΕ, αλλά και σε ορισμένες σημαντικές απεργίες που καθόρισαν οριακά την εξέλιξη του αγώνα.

Η ΓΣΕΕ με ευθύνη κυρίως της ΠΑΣΚΕ καλλιέργησε σε μέγιστο βαθμό την αυταπάτη ότι μια μαζική απεργία σε στυλ δημοψηφίσματος είναι αρκετή για να υποχρεώσει την κυβέρνηση σε αναδίπλωση. Στο σημείο αυτό βοήθησαν αρχικά και οι συνδικαλιστές της ΔΑΚΕ που τάχα συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις, ως “συνεπείς ακομμάτιστοι” συνδικαλιστές, αλλά την ίδια ώρα καλλιεργούσαν τη φήμη ότι όλα εξαρτούνται από τις δήθεν διαφωνίες του Μανώλη και ορισμένους ευαίσθητους βουλευτές της ΝΔ. Φυσικά όλο αυτό το παραμύθι σκοπό είχε να διασκεδάσει τη μουρμούρα του λαού της δεξιάς, αλλά πάνω απ’ όλα να δώσει χρόνο στην κυβέρνηση. Όσον αφορά την ηγεσία της ΠΑΣΚΕ ευελπιστούσε σε μια ειρηνική απόσυρση του ν/σ. Όμως κι αυτός ο στόχος έμενε στον αέρα όσο το ΠΑΣΟΚ συνεχίζει να βαδίζει ζαλισμένο από μια κρίση χωρίς τέλος. Ακόμα κι αν ο Παναγόπουλος ήθελε να κινητοποιήσει την ΠΑΣΚΕ στις ομοσπονδίες και τα σωματεία αυτό θα ήταν αδύνατο γιατί η ίδια η ΠΑΣΚΕ έχει ξεχάσει προ πολλού να παίζει τέτοιο ρόλο. Θα ήταν μάταιο να περιμένει κανείς από ένα μηχανισμό αργόσχολων και διεφθαρμένων εργατοπατέρων να πάρει ξαφνικά τα πόδια του. Η αδυναμία ταυτόχρονα του ΠΑΣΟΚ να προβάλει τον εαυτό του ως αξιόπιστη εναλλακτική λύση όχι μόνο δεν συσπειρώνει τον “συνδικαλιστικό” βραχίονα του κόμματος, αλλά αντίθετα αποκαλύπτει την κατάντια του.

Σε όσους χώρους οι συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ επιχείρησαν να παίξουν έναν πιο αγωνιστικό ρόλο, όπως στη ΔΕΗ αυτό έγινε εξαιτίας περισσότερο κλαδικών συσχετισμών παρά σαν μια προτροπή από την ηγεσία της παράταξής τους να ανοίξουν το μέτωπο. Όμως και εκεί οι συνδικαλιστική γραφειοκρατία δεν έδειξε την απαιτούμενη αντοχή στις πιέσεις που δέχτηκε όχι μόνο από την κυβέρνηση αλλά και από την “πρωτοπορία” των δημοσιογράφων που “έστειλαν τον Μαγγίνα σπίτι του”. Στις πολυήμερες απεργίες της ΔΕΗ, της Τρ. Ελλάδος και των Δήμων η λάσπη που δέχθηκαν οι απεργοί ήταν αφόρητη. Οι κραυγές ότι θα βυθιστούμε στο σκοτάδι, θα πνιγούμε στα σκουπίδια, οι συνταξιούχοι που δεν να πληρωθούν, σε ένα χρονικό σημείο που χτύπαγε το καμπανάκι για το τελευταίο γύρο, έπρεπε να απαντηθούν με τον πιο αποφασιστικό τρόπο. Όμως οι συνδικαλιστές της γραβάτας τριπλασίασαν το προσωπικό ασφάλειας σχεδόν από τις πρώτες μέρες, αντί να βάλουν το μαχαίρι στο λαιμό της κυβέρνησης: Θέλετε ρεύμα, θέλετε να ανοίξει το ηλίθιο χρηματιστήριό σας που έτσι κι αλλιώς πάει κατά διαόλου, θέλετε να μαζευτούν τα σκουπίδια… πολύ ωραία, πάρτε τώρα το ασφαλιστικό σας σκουπίδι πίσω, αλλιώς η απεργία γίνεται άγρια χωρίς κανένα προσωπικό ασφάλειας. Κατεβάζουμε τους διακόπτες και η σύγκρουση παίρνει ολοκληρωτικό χαρακτήρα.

Αντί για μια τέτοια περήφανη και ξεκάθαρη στάση οι συνδικαλιστές προτίμησαν τα επικοινωνιακά κολπάκια για να κερδίσουν δήθεν τη συμπόνια της κοινής γνώμης. Όμως η “κοινή γνώμη” από τις αρχές του Μάρτη είχε ήδη πάρει θέση ακόμα κι αν γι’ αυτό έπρεπε να κρατήσει την μύτη της ή να έχει τα κεράκια έτοιμα. Η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων, αλλά και το μεγαλύτερο μέρος των αυτοαπασχολούμενων ήταν με τους απεργούς, σύμφωνα με όλα τα γκάλοπ. Φυσικά υπήρχε και ένα μικρό τμήμα βολεμένων μικροαστών, στελεχών επιχειρήσεων, ακόμα και καθυστερημένων εργαζομένων και συνταξιούχων που έβλεπαν μόνο χολέρες, σκουπίδια, και σκοτάδια. Όμως με το να δίνεις αβέρτα ρεύμα στη ΔΕΗ ή να αφήνεις τα σκουπιδιάρικα να φορτώνουν δεν τους αλλάζεις άποψη, απλώς τους επιβεβαιώνεις. Αυτό το είδος ανθρώπινου μυαλού αλλάζει γνώμη μόνο με τη δύναμη και όχι με τα επιχειρήματα. Σήμερα είναι με την κυβέρνηση γιατί πιστεύει ότι αυτή στο τέλος θα βγει νικητής. Αν όμως αυτό γίνει κομμάτια από ένα σιδερένιο εργατικό απεργιακό μέτωπο, τότε αυτοί οι δουλικοί χαρακτήρες θα ζητήσουν τα ρέστα από την κυβέρνηση που λιώνουν τα τρόφιμα στις αποθήκες τους, που οι μετοχές τους πέφτουν χωρίς να μπορούν να τις πουλήσουν και που οι τράπεζες δεν ανοίγουν για να πάρουν ακόμα ένα καταναλωτικό για να πληρώσουν τους τόκους του προηγούμενου.

…και η “ανεύθυνη” αριστερά

Η αριστερά θα επιμείνει -και ήδη το κάνει- στο γνωστό τροπάρι κατόπιν εορτής, για τις ευθύνες της ΓΣΕΕ που δεν κλιμάκωσε τον αγώνα, που δεν κήρυξε απεργίες στο ενδιάμεσο, που δεν κάλεσε σε γενική απεργία και άλλα συναφή. Σε γενικές γραμμές όλα αυτά είναι σωστά. Η ηγεσία της ΓΣΕΕ έκανε τα πάντα για να αποκλιμακώσει τον αγώνα.

Όμως για ένα λεπτό. Περίμενε κανείς κάτι διαφορετικό; Από την ελεεινή ηγεσία της ΓΣΕΕ δεν θα μπορούσε να ζητήσει κανείς τίποτα περισσότερο από αυτό που έκανε. Δηλαδή να κηρύξει 3 γενικές απεργίες και μια 3ωρη σε 4 μήνες. Αυτά είναι τα όριά της. Τι άλλο θα μπορούσε να κάνει μια τέτοια ηγεσία. Μήπως να κατεβάσει διακόπτες, να συγκρουστεί στους δρόμους, να στήσει οδοφράγματα, να κηρύξει γενική απεργία για να πέσει η κυβέρνηση; Σιγά να μην έκανε και επανάσταση. Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι επαναστάτες. Είναι συνδικαλιστές και ρεφορμιστές της κακιάς ώρας. Σε προσωπικό επίπεδο δεν διαφέρουν από έναν νεόπλουτο μικροαστό. Όταν δεν τρέχει τίποτα η χρησιμότητά τους εξαντλείται στην υπογραφή μιας εθνικής συλλογικής σύμβασης στα όρια του επίσημου -μαγειρεμένου-πληθωρισμού και αυτό στο βαθμό που εγγυηθούν για 2-3 χρόνια εργασιακή ειρήνη όπως έγινε σαν να μην τρέχει τίποτα πριν λίγες βδομάδες και την ώρα που ψηφιζόταν το ασφαλιστικό. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι αυτή η ηγεσία δεν είναι διορισμένη αλλά εκλέγεται από κάτω προς τα πάνω αντανακλώντας συσχετισμούς που υπάρχουν και στη βάση. Οι συσχετισμοί αυτοί όμως παύουν να ισχύουν την ώρα που ξεσπάει η σύγκρουση. Οι ηγέτες αυτές μπορούν να εκπροσωπούν το προλεταριάτο όταν η ταξική πάλη κοιμάται. Στη σύγκρουση δεν μπορούν να παίξουν κανένα ρόλο. Όποιος λοιπόν θέλει να προχωρήσει η σύγκρουση πρέπει να το κάνει σε αντιπαράθεση με αυτή την ηγεσία και χτίζοντας ταυτόχρονα εναλλακτικά όργανα που θα μπορέσουν να αναλάβουν τα ηνία του αγώνα. Ας πρόσεχαν λοιπόν αυτοί που τώρα χτυπιούνται για το ρόλο της ΓΣΕΕ να πρόσφεραν κατά τη διάρκεια της 3μηνης κινητοποίησης ένα άμεσο εναλλακτικό σχέδιο δράσης στο εργατικό κίνημα, οδηγώντας τον αγώνα σε νίκη. Όμως όταν έπρεπε δεν έκαναν τίποτα. Οι προθέσεις δεν δίνουν τη λύση. Και από την πρόθεση μέχρι να συγκρουστείς και να χαλάσεις τις φιλίες στις ομοσπονδίες και τα ΔΣ των Σωματείων υπάρχει απόσταση, ξεβόλεμα και αρκετό κόστος.
Βεβαίως δεν υπήρχε συνδικαλιστής της αριστεράς που να ήθελε να περάσει το αντιασφαλιστικό. Όμως το ίδιο πιστεύουμε και για τους συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ. Όμως το μόνο σχέδιο που είχαν για να μην περάσει ήταν να υποχρεώσουν την κυβέρνηση να το αποσύρει χωρίς μάχη. Πως μπορούσε να γίνει αυτό; Μόνο με μια διαδήλωση 1 εκατομμυρίου απεργών που να περνάει 10 ώρες έξω από τη Βουλή. Ίσως τότε να μπορούσε να υποχωρήσει “ειρηνικά” η κυβέρνηση. Όμως κι αυτό ακόμα οι γραφειοκράτες το τρέμουν, γιατί τόσος κόσμος είναι εντελώς ανεξέλεγκτος. Αρκεί μια φιτιλιά για να γίνουν όλα ολοκαύτωμα. Ποιος θα συγκρατήσει τέτοια λαοθάλασσα, οι 20 διμοιρίες ΜΑΤ; Μάλλον δύσκολο. Αυτός είναι και ο λόγος που στο τέλος οι γραφειοκράτες σαμπόταραν συστηματικά την προσέλευση στις διαδηλώσεις βάζοντας τα λεωφορεία να απεργούν όλη τη μέρα. αφήνοντας χωρίς πρόσβαση προς το κέντρο –και το Πεδίο του Άρη- τη μισή τουλάχιστον Αθήνα.

Εντάξει όμως, αλλά δεν είχε 1 εκατομμύριο. Αλλά αυτοί εδώ δεν είναι από τη ΓΣΕΕ μέχρι τη ριζοσπαστική αριστερά που χόρευαν στις 19 Μάρτη με τις “200-300 χιλιάδες” κόσμου που κατέκτησε το κέντρο της Αθήνας; Γιατί λοιπόν όταν αυτή η μεγαλειώδης συγκέντρωση έφτασε στη Βουλή τα αγωνιστικά σωματεία πρώτου και δεύτερου βαθμού της ριζοσπαστικής αριστερά μαζί με τα πολιτικά της μπλοκ έφυγαν τρέχοντας προς την Πανεπιστημίου ακολουθώντας κατά γράμμα αυτό που έκανε λίγη ώρα πριν η “ξεπουλημένη” γραφειοκρατία της ΠΑΣΚΕ; Μήπως διακατέχονται από τον ίδιο φόβο; Τι να υποθέσουμε ότι δεν υπήρχαν οι συσχετισμοί; Μα αν δεν είχαμε συσχετισμό με τόσο κόσμο πότε θα έχουμε; Να υποθέσουμε ότι δεν είναι αυτό. Ότι δεν ήταν η ώρα; Μα αν δεν ήταν η ώρα στις 19 Μάρτη πότε θα ήταν, την επομένη τοπ απόγευμα με τους 1500 να ακούνε λαϊκά τραγούδια ή με τους 1000 τους Συριζα να ζητάνε δημοψήφισμα; Αλλά τι λέμε τώρα. Η αριστερά μας την έχει βρει την άκρη “αγώνας διαρκείας”. Εμάς μας ακούγεται σαν υποχώρηση διαρκείας. Αυτό που δεν καταλαβαίνουμε ποια είναι η διαφορά με την ΠΑΣΚΕ που επίσης αναβάλει τον αγώνα, αλλά τουλάχιστον χωρίς να υπόσχεται περισσότερα απ’ ότι η ριζοσπαστική πρωτοβάθμια και από τα κάτω αριστερά μας. Και αυτό που επίσης δεν καταλαβαίνουμε γιατί είναι τόσο επαναστατικό να καταγγέλλει κανείς κάποιον που δεν ανέλαβε τα καθήκοντα που έπρεπε να αναλάβει καταρχήν ο καταγγέλων. Γιατί δηλαδή φταιει περισσότερο η ΠΑΣΚΕ απ’ ότι η υπόλοιπη αριστερά που εξάλλου μας είχε τρελάνει για τη μάχη των μαχών, τα καζουζ μπειλι και διάφορα άλλα. Τι νόημα είχαν όλα αυτά μήπως για να τα κάνει η ΠΑΣΚΕ και ο Παναγόπουλος;

Προάγγελος της ήττας

Στον αντίποδα μιας μάχης που θα είναι σχεδόν περίπατος, βρέθηκε το ΚΚΕ που έσπερνε παντού την απογοήτευση προαναγγέλλοντας μια σίγουρη ήττα. Ήταν χαρακτηριστικό λίγο πριν την απεργία του Μάρτη, την ώρα που η κυβέρνηση έστελνε το ν/σ της Πετραλιά στη Βουλή, η Αλέκα Παπαρήγα να περιφέρεται σε δημόσιες συγκεντρώσεις της ΚΝΕ και του ΚΚΕ και να διαλαλεί σε όλους τους τόνους ότι “έτσι κι αλλιώς το ν/σ θα ψηφιστεί και ότι έρχονται και χειρότερα”. Αν πράγματι ήταν έτσι, τότε ποιο το νόημα κ. Παπαρήγα να κάνουμε απεργίες; θα ρώταγε κάθε νοήμων εργαζόμενος που δεν είναι αργόσχολος και που τέλος πάντων δεν απεργεί απλά για “να βγάλει ο λαός τα συμπεράσματά του”.

Το ΚΚΕ έχει εγκλωβιστεί σε μια εντελώς σχιζοφρενή φιλοσοφία. Πιστεύει ότι όσο χειρότερα γίνουν τα πράγματα τόσο περισσότερα συμπεράσματα θα βγάλει ο λαός για τον δικομματισμό, τα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό. Για αυτό και δεν έχει σημασία να αγωνίζεται κανείς για να πετύχει έστω και μερικές νίκες στα πλαίσια του συστήματος. Προφανώς αν συμβεί κάτι τέτοιο τότε για τους ινστρούκτουρες του ΚΚΕ θα δημιουργηθούν ρεφορμιστικές αυταπάτες, ότι υπάρχουν δυνατότητες για μικροβελτιώσεις στα πλαίσια του συστήματος και η ενίσχυση του ΚΚΕ θα αργήσει κι άλλο. Έτσι η μόνη ελπίδα που απομένει για την ηγεσία του ΚΚΕ είναι να περιπέσουμε στην απόλυτη δυστυχία, για να βάλουμε μυαλό. Ήταν χαρακτηριστικό ότι την επόμενη της μεγάλης απεργίας, την ώρα που η κυβέρνηση προσπαθούσε να ψηφίσει το νόμο, πριν αναβληθεί προσωρινά από τους ελιγμούς του Σύριζα και του ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ επέλεγε να διαδηλώνει όχι έξω από τη Βουλή για το ασφαλιστικό, αλλά για το Κόσοβο στην αμερικάνικη πρεσβεία. Κατά τ’ άλλα κατηγορούσε τη ΓΣΕΕ ότι πούλαγε τον αγώνα, ενώ το ΠΑΜΕ τον… συνεχίζει. Πάρ’ το αυγό και κούρευτο.

Όπως και να χει για το ΚΚΕ ο αγώνας είχε προπαγανδιστικά χαρακτηριστικά. Να αποκαλύψει τις προθέσεις της κυβέρνησης, να πείσει ότι το ν/σ δεν θα μας ωφελήσει (λες και πίστευε κανείς το αντίθετο) και πάνω απ’ όλα να αποκαλύψει τις διαχρονικές ευθύνες του ΠΑΣΟΚ και του ν. Ρέππα που άνοιξε το δρόμο. Βεβαίως η κριτική στο ΠΑΣΟΚ και η απαίτηση να καταργηθεί ο ν. Ρέππα είναι σωστή. Όμως αυτή τη στιγμή ο αγώνας για να μην περάσει το ν/σ Πετραλιά ή ακόμα και να καταργηθεί ο ν. Ρέππα γίνεται ενάντια στην τωρινή κυβέρνηση και όχι στις προηγούμενες. Το απαιτούμε από τη σημερινή κυβέρνηση και τη σημερινή Βουλή, καλώντας τώρα σε αγώνα γι’ αυτό και όχι απλά σε αγώνα αποκάλυψης του διαχρονικού ρόλου του ΠΑΣΟΚ. Φυσικά ο καθένας δικαιούται να προπαγανδίζει τις θέσεις του, να συνδέει τη μια με την άλλη κυβέρνηση, να υπενθυμίζει το ρόλο του ΠΑΣΟΚ, και απ’ όλα αυτά να επιδιώκει την ενίσχυση του κόμματός του. Καλά κάνει λοιπόν το ΚΚΕ που μας φρεσκάρει τη μνήμη. Βεβαίως η δική μας μνήμη θυμάται και το δικό του ρόλο στις κυβερνήσεις Τζαννετάκη και οικουμενικής, το Καραμανλής ή τανκς, τη Βάρκιζα, το Λίβανο, τη Γκαζέρτα, το σύμφωνο Σκλάβενα Σοφούλη κλπ.

Το ζητούμενο όμως εδώ είναι να μην περάσει η αντιδραστική μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού, όχι να αποκαλύψει ο ένας το ρόλο του αλλουνού. Όπως θα ήταν τρέλα να ζητάει κανείς από τους οπαδούς του ΚΚΕ να καταδικάσουν την οικουμενική για να παλέψουμε μαζί, το ίδιο είναι τρέλα να ζητάει το ΚΚΕ να συμφωνήσουν οι πάντες με ότι λεει για να παλέψουμε τώρα για το ασφαλιστικό.

Το ΚΚΕ όμως δεν ενδιαφερόταν να εμποδίσει την ψήφιση του ν/σ. Ήταν ευχαριστημένο απλά με το να καταλάβουμε αυτό που ήδη ξέρουμε. Μόνο που ενώ όλος ο κόσμος σε όλες τις δημοσκοπήσεις ακόμα και οι δεξιοί ήταν σε ποσοστά 80 και 90% ενάντια στο έκτρωμα της Πετραλιά, οι μετακινήσεις προς το ΚΚΕ είναι μηδενικές. Κανένας δεν έβαλε μυαλό σύντροφοι του Περισσού. Μήπως πρέπει τώρα να βγάλετε εσείς κάποιο συμπέρασμα περί αυτού;

Σε αυτό το πνεύμα η καθοδήγηση του ΚΚΕ επέμεινε μέχρι τέλους στις ξεχωριστές συγκεντρώσεις. Εμείς δεν θα πούμε διασπαστικές, παρόλο που στα μάτια χιλιάδων εργατών φάνηκαν έτσι. Όμως εκ των πραγμάτων μια ξεχωριστή συγκέντρωση αδυνατίζει το μέτωπο έναντι ενός κοινού αντιπάλου, αν υποθέτουμε ότι υπάρχει κοινός αντίπαλος. Ο ισχυρισμός του ΚΚΕ ότι δεν επιθυμεί να ταυτιστεί με τον κυβερνητικό συνδικαλισμό είναι τελείως αίολος. Η συμμετοχή στις συγκεντρώσεις της ΓΣΕΕ ήταν 5πλάσιες αυτών του ΠΑΜΕ. Οι δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι που βρέθηκαν εκεί ήταν απεργοί εργάτες και όχι γραφειοκράτες. Με αυτούς κατάφερε το ΠΑΜΕ να μην ταυτιστεί. Οι πρωτοπόροι κλάδοι της ΔΕΗ, της Τράπεζας Ελλάδας, οι λιμενεργάτες και οι εργαζόμενοι στα σκουπίδια ήταν στο πεδίο του Άρη και όχι στο ΠΑΜΕ. Το ΚΚΕ αν είχε μια σωστή ενωτική ταξική γραμμή θα έπρεπε να βρεθεί με αυτό τον κόσμο, να δείξει ότι ξεχωρίζει τους γραφειοκράτες από τους εργάτες και ότι παλεύει μαζί τους για τη νίκη, προβάλλοντας ταυτόχρονα τον εαυτό του σαν εναλλακτική ηγεσία. Με τις ξεχωριστές όμως συγκεντρώσεις όχι μόνο αδυνάτιζε το μέτωπο αλλά χάριζε και τους χιλιάδες απεργούς στην ηγεσία της ΓΣΕΕ. Γι’ αυτό ακριβώς συμπληρώνει το έργο της.

Η στάση του ΚΚΕ βοήθησε αντικειμενικά την κυβέρνηση να περάσει την αντιδραστική της μεταρρύθμιση. Τώρα με τουφεκιές στον αέρα, και αφού όταν έβραζε το πράγμα μας έλεγε ότι ο νόμος θα ψηφιστεί, καλεί σε απεργία για να συνεχιστεί ο αγώνας. Είναι προφανές ότι το κάλεσμα αυτό προσπαθεί να πείσει τα πιστά (;) του μέλη ότι η γραμμή της ηγεσίας είναι αλάθητη.

“Αγώνας διαρκείας”;

Ας επιστρέψουμε όμως στην αριστερά του “μακρύ αγώνα διαρκείας” που… “υψώνει τείχος ανυπακοής και αντίστασης”. Αυτή εδώ η αριστερά ή που θα το ρίχνει στα ποιήματα ή που θα νομίζει ότι το ματς παίζεται με έναν. Στην πραγματικότητα το ξεχείλωμα του χρόνου είναι το άλλοθι του εφησυχασμού και της ευθυνοφοβίας.

Η νέα λοιπόν εκδοχή του “διαρκείας” είναι ο “αγώνας αντοχής”. Ωστόσο αν ο αγώνας θα είναι αντοχής ή ταχύτητας δεν εξαρτάται μόνο από τη διάθεση του ενός αντιπάλου, αλλά και από τους δύο. Η κυβέρνηση όμως εδώ δεν έδειξε καμία διάθεση να τραβήξει την όλη υπόθεση σε μάκρος. Το χρονικό όριο του Μάρτη είχε τεθεί με αρκετή σαφήνεια. Η κυβέρνηση μπορεί να άργησε μερικούς μήνες να περάσει το νόμο πλαίσιο στα πανεπιστήμια αλλά αυτό συνέβη βασικά για δύο λόγους: Ο πρώτος ότι δεν είχε την εμπειρία μιας μεγάλης μάχης και του κόστους που θα μπορούσε να προκαλέσει, γεγονός που την έκανε εξαιρετικά διστακτική. Δεύτερον ένας φοιτητικός αγώνας μπορεί να πάρει χαρακτηριστικά αντάρτικου και επομένως μεγάλης διάρκειας, σε αντίθεση με έναν εργατικό που τα χαμένα μεροκάματα καθιστούν απαγορευτική μια τέτοια προοπτική. Επομένως ο “αγώνας διαρκείας” δεν σημαίνει τίποτα συγκεκριμένο, και πολύ περισσότερο δεν μπορεί να αποτελέσει ένα αξιόπιστο εναλλακτικό σχέδιο δράσης απέναντι σε αυτό που προτείνει η ΓΣΕΕ ή το ΠΑΜΕ.

Η κριτική που γίνεται από αυτές τις δυνάμεις στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία είναι μια από τα ίδια. Γιατί δεν κήρυξε μια απεργία ανάμεσα στην πρώτη (12/12) και τη δεύτερη (15/2) ή γιατί η 3ωρη στις 12/3 να μην ήταν 24ωρη και γιατί η 24 στις 19/3 να μην ήταν 48ωρη.

Κατά τη γνώμη μας δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι 2-3 ακόμα γενικές απεργίες, του είδους της ΓΣΕΕ, θα εξασφάλιζαν κάτι περισσότερο. Ούτε είναι σίγουρο ότι θα είχαν την απαιτούμενη μαζικότητα. Π.χ. η απεργία του Φλεβάρη δεν ήταν και τόσο πετυχημένη, ενώ η απεργιακή συγκέντρωση δεν ξεπέρασε τις 20.000. Πως λοιπόν μερικές ενδιάμεσες απεργίες θα εξασφάλιζαν την κλιμάκωση;

Αυτό μπορούμε να το δούμε κατά αναλογία και στις απεργίες των ομοσπονδιών. Στην ΟΤΟΕ για παράδειγμα η πολυήμερη απεργία πριν τις 19/3 και εν μέσω την απεργίας διαρκείας στην Τράπεζα Ελλάδος έπ’ ουδενί δεν επέφερε ένα μπλακ άουτ στο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Όσες φορές επιχείρησε η ΟΤΟΕ να κάνει κάτι κεντρικά διασώθηκε μόνο χάρη στους απεργούς της Τρ. Ελλάδας. Στους δασκάλους μια πρόταση στα μέσα Φλεβάρη της ΔΟΕ προς τις συνελεύσεις των συλλόγων για 5θήμερες επαναλαμβανόμενες απεργίες από αρχές Μάρτη πήγε άπατη όχι γιατί την απέρριψε ο κόσμος αλλά γιατί ξεχάστηκε ακόμα και από τις Παρεμβάσεις που τις είχαν προτείνει και όλα αυτά 2 βδομάδες πριν τις 19/3 και τη μεγάλη “μάχη των μαχών”. Οι συνελεύσεις επίσης των καθηγητών την ίδια περίοδο δεν συγκίνησαν τη βάση και δεν θύμιζαν σε τίποτα τον περσινό απεργιακό αναβρασμό, όχι τόσο γιατί δεν υπήρχε η διάθεση αλλά γιατί οι συνδικαλιστικές τους ηγεσίες (ΠΑΣΚΕ, Παρεμβάσεις, ΕΣΑΚ και ΣΥΝ) δεν είχαν να προτείνουν τίποτα περισσότερο από 24ωρες της πλάκας και σχέδια που θύμιζαν την αποτυχία του φθινοπώρου του 2006. Το δυστύχημα είναι ότι τα επιχειρήματα των αριστερών συνδικαλιστών μοιάζουν ολοένα και περισσότερο με αυτά της ΠΑΣΚΕ: “Μα δεν βλέπετε ανυπόμονοι επαναστάτες. Ο κόσμος δεν τραβάει. Οι συνελεύσεις δεν έχουν κόσμο, τι να κάνουμε και εμείς. Τουλάχιστον δίνουμε τη μάχη του πλαισίου”. Εδώ εξαντλείται όλη η ευφυΐα που τους έχει απομείνει. Στο να επαναλαμβάνουν τις ίδιες ακριβώς δικαιολογίες με τους γραφειοκράτες. Ας έδιναν όμως μια ξεκάθαρη αγωνιστική προοπτική και αμέσως οι αίθουσες των συνελεύσεων θα γέμιζαν κόσμο.

Παρά λοιπόν το ελπιδοφόρο ξεκίνημα της πρώτης γενικής απεργίας το Δεκέμβρη δεν υπήρχε σε καμία περίπτωση μια σαφή τάση κλιμάκωσης της σύγκρουσης. Και αυτό σίγουρα δεν μπορεί να φανεί αυθόρμητα και από τα κάτω. Ο κόσμος στις 12 Δεκέμβρη έδωσε το μήνυμα σε μια απεργία που είχε αυτό ακριβώς το νόημα. Ε, τι άλλο να κάνει; Να απεργεί κάθε 15 μέρες για να δίνει μηνύματα. Είναι σοβαρό σχέδιο αυτό για να κάνει πίσω η κυβέρνηση; Μπορεί όλο αυτό το κλίμα να εξυπηρετούσε τους αστέρες της κοινοβουλευτικής αριστεράς να κλαίγονται στα κανάλια και να κερδίζουν τη συμπάθεια του τηλεοπτικού κοινού (κανένα πρόβλημα από εμάς) μόνο που στον πραγματικό αγώνα αυτό σημαίνει χαμένες μέρες προετοιμασίας για το κίνημα και κερδισμένος χρόνος για την κυβέρνηση. Έτσι φτάσαμε στην απεργία της 19 Μάρτη χωρίς να έχει προηγουμένως βράζει το κίνημα και φυσικά χωρίς να είναι έτοιμο την ώρα εκείνη να συγκρουστεί. Αλλά είπαμε: οι εποχές που θα καταληφθούν τα ανάκτορα σε μια νύχτα έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Αυτό βεβαίως ισχύει για το κίνημα, διότι ο αντίπαλος συνεχίζει να πιστεύει ότι οι νόμοι και οι αλλαγές των συσχετισμών κατακτούνται σε μια νύχτα. Και ο νόμος για το ασφαλιστικό ως γνωστό ψηφίστηκε σε μια μόνο νύχτα, ακόμα κι αν η αριστερά έκανε τα πάντα για να τραβήξει τη συνεδρίαση μια βδομάδα.

“Μαζικός αγώνας διαρκείας” ή άγρια απεργία;

Όσοι τέλος περίμεναν τα εκατομμύρια στις 19 Μάρτη να δώσουν ένα αυθόρμητο βροντερό παρόν, πάλι απογοητεύτηκαν, έστω κι αν οι υπερβολές γύρω από το νούμερο των διαδηλωτών ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο. Η επιμονή ορισμένων συντρόφων γύρω από τα τεράστια νούμερα των διαδηλωτών δεν είναι καθόλου τυχαία. Λέγοντας ότι “300 χιλιάδες βρέθηκαν στο δρόμο σε μια πρωτοφανή διαδήλωση” και άλλα τέτοια, δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να επιβεβαιώνουν τις απλοϊκές και λαθεμένες τους εκτιμήσεις: Ότι υπάρχει ο απαιτούμενος κοινωνικός αναβρασμός, ο κόσμος είναι έτοιμος για όλα, αλλά η γραφειοκρατία τον πουλάει, αφού δεν κηρύσσει γενική απεργία διαρκείας.

Κατά τη γνώμη μας δεν είναι τα πράγματα ακριβώς έτσι. Ο κόσμος πράγματι επιθυμεί την απόσυρση του ν/σ. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι είναι έτοιμος να απεργήσει επ’ αόριστο. Μια απεργία μάχης, και όχι απλά διαμαρτυρίας, δεν μπορεί να στηριχτεί απλά και μόνο στη διάρκεια. Ένας τέτοιος αγώνας απαιτεί έκτακτα μέτρα περιφρούρησης. Στην πραγματικότητα μιλάμε για μια άγρια απεργία. Όταν ξεπερνάμε την 24ωρη κανείς δεν μπορεί πλέον να παίζει. Η απεργία πρέπει να περιφρουρηθεί. Γι’ αυτό απαιτούνται απεργιακές φρουρές. Οι απεργοσπάστες πρέπει να κατανοήσουν ότι δεν θα μπορούν να πιάσουν δουλειά σε αυτές τις συνθήκες. Δεν υπάρχουν εν ώρα μάχης τέτοια περιθώρια. Με αυτόν τον τρόπο μπορεί να εξασφαλιστεί και η μαζικότητα αλλά πάνω απ’ όλα η αποτελεσματικότητα της απεργίας. Η απεργία επαναλαμβάνουμε δεν είναι δήλωση γνώμη, αλλά πόλεμος

Το δρόμο γι’ αυτό θα έπρεπε να δείξουν καταρχήν οι πρωτοπόροι κλάδοι. Όταν όμως η ΓΕΝΟΠ αντί να κατεβάσει τους διακόπτες, περιφέρεται στα κανάλια κλαψουρίζοντας ότι δεν φταινε αυτοί για τις διακοπές, το μήνυμα που δίνουν δεν είναι μιας σκληρής απεργίας που θέλει να επιβληθεί του αντιπάλου της, αλλά έτοιμης να υποχωρήσει στα ουρλιαχτά της αστικής κοινής γνώμης και φυσικά της κυβερνητικής προπαγάνδας. Το ίδιο και στην Τράπεζα Ελλάδας. Ενώ από την 3η μέρα έκλεισε το χρηματιστήριο, ξαφνικά ύστερα από τα τσιρίγματα των “επενδυτών” ξανάνοιξε, ενώ οι τράπεζες παρά τα βλακείες που διέδιδαν όλη την ώρα ελάχιστες φορές ξέμειναν από χρήμα. Κατά τα άλλα η απεργία συνεχιζόταν “κανονικά”, όμως χωρίς να δημιουργεί ουσιαστικό πρόβλημα. Τα μήνυμα απ’ όλα αυτά δεν ήταν το “δεν υποχωρούμε αν δεν δικαιωθούμε”, αλλά ότι είμαστε έτοιμοι να τα μαζέψουμε. Την ώρα που ο Καραμανλής έδινε μαθήματα αδιαλλαξίας τα συνδικαλιστικά επιτελεία ήταν έτοιμα να μπουν κάτω από το τραπέζι.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν ήταν ότι δεν βγήκαν 2-3 απεργίες ακόμα, αλλά ότι το πνεύμα που καλλιέργησε η συνδικαλιστική ηγεσία ήταν πνεύμα υποχωρητικότητας και μοιρολατρίας. Αυτό ήταν διάχυτο σε όλο το μήκος και το πλάτος της “τεράστιας” κατά τα άλλα διαδήλωσης στις 19/3. Ενώ όλοι γνώριζαν ότι ήταν και η τελευταία μαζική διαδήλωση φρόντισαν να περάσουν από το Σύνταγμα χωρίς να σταθούν ούτε 10 λεπτά. Και αυτό δεν το έκανε μόνο η ΓΣΕΕ αλλά και τα πιο “αγωνιστικά, ταξικά και πρωτοβάθμια” μπλοκ. Αλήθεια γιατί τόση βιασύνη, σύντροφοι ριζοσπάστες της “αντιγραφειοκρατικής και από τα κάτω” αριστεράς;

Ο κόσμος για να μπει σε μια μάχη μέχρι τη νίκη απαιτεί και μια αντίστοιχη οργάνωση και επιπλέον ένα κέντρο όχι μόνο για να κάνει τη λάντζα, αλλά να πάρει και την πολιτική ευθύνη. Ένα τέτοιο καθήκον θα ήταν αδύνατο να το αναλάβουν οι γραφειοκράτες της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ, Αυτές οι δουλειές δεν είναι για γραφειοκράτες, αλλά για αδιάλλακτους αγωνιστές του εργατικού κινήματος. Υπάρχουν όμως τέτοιοι;

“Συντονισμός από τα κάτω” ή κεντρικό σχέδιο για σύγκρουση;

Το καθήκον να κλιμακωθεί ο αγώνας μέσα στα χρονικά όρια που έχουν εκ των πραγμάτων επιβληθεί από την κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να περιοριστεί μόνο σε κινήσεις που αφορούν την περιφρούρηση των απεργιών. Ακόμα κι αυτό έπρεπε να συνδυαστεί με πολιτικές κινήσεις που να έθεταν παράλληλα το ζήτημα της κυβέρνησης, δίνοντας έτσι και μια πολιτική διέξοδο και στόχο στην περίπτωση που η ΝΔ επέμενε παρ’ όλα αυτά στην ψήφιση του ν/σ.

Ακριβώς γι’ αυτό επιμέναμε σαν Εργατική Εξουσία ότι ο αγώνας ενάντια στην αντιδραστική μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού είναι καταρχήν πολιτικός αγώνας και όχι απλά ένας εργατικός αγώνας που αφορά το ασφαλιστικό του ενός ή του άλλου κλάδου. Δυστυχώς το εργατικό κίνημα δεν μπόρεσε να ενοποιηθεί σε αυτό το πεδίο και γι’ αυτό έμεινε ο αγώνας να δίνεται σε συντεχνιακό επίπεδο. Η ΓΕΝΟΠ για το ταμείο της, οι απεργοί της Τρ. Ελλάδος για να μην μπουν στο ΙΚΑ, οι ΟΤΑ τα δικά τους, οι δημοσιογράφοι για να μην ενοποιηθεί το ταμείο τους με το “επιστημόνων” κ.ο.κ. Ο καθένας για να σώσει τον εαυτό του. Σε ένα ζήτημα που αφορούσε το σύνολο του ασφαλιστικού ζητήματος, σε ένα καθαρά πολιτικό ζήτημα η αριστερά έκανε τα πάντα για να μην πολιτικοποιήσει τον αγώνα.

Στο ίδιο δυστυχώς μήκος κύματος κινήθηκαν και οι συναγωνιστές από την εξωκοινοβουλευτική αριστερά που επέλεξαν σαν γραμμή σωτηρίας το “Συντονισμό των πρωτοβάθμιων σωματείων”. Δεν είναι λάθος να συντονιστούν πρωτοβάθμια σωματεία. Όμως ακόμα και ένας τέτοιος συντονισμός, ένα μικρό ΠΑΜΕ δηλαδή, δεν αποτελεί ένα εναλλακτικό σχέδιο. Πρώτα δεν υπάρχουν οι απαιτούμενες δυνάμεις για να κινηθεί κανείς παρακάμπτοντας συνδικαλιστικά την θεσμική συνδικαλιστική δομή, οπότε στο τέλος του δρόμου θα έχει συσσωρεύσει “από τα κάτω” τις απαιτούμενες κοινωνικές δυνάμεις. Τα πρωτοβάθμια σωματεία δεν κατάφεραν να τελειώσουν με περισσότερες δυνάμεις απ’ όπου ξεκίνησαν. Και πολύ περισσότερο δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν ένα σχέδιο συνέχειας.

Το χειρότερο είναι ότι ολόκληρη η πολιτική αριστερά κινήθηκε χωρίς να έχει έναν πολιτικό στόχο και χωρίς να ξέρει πως ακριβώς θα συνεχίζει όταν η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ σηκώσει λευκή σημαία.

Αυτό που βασικά έλειπε δεν ήταν ο συντονισμός 15 πρωτοβάθμιων σωματείων, αλλά ένα εναλλακτικό σχέδιο αγώνα. Ο κόσμος της αριστεράς καταρχήν βρίσκεται σε όλα τα σωματεία και σε όλες τις γειτονιές. Πως είναι λοιπόν δυνατόν να εξαντλούνται όλες οι τακτικές σε μια συζήτηση που αφορά 15 μόνο σωματεία; Είναι λογικό που όλη η συζήτηση σε αυτό το στενό κύκλο εκφυλίστηκε σε μια ακατάσχετη φλυαρία γύρω από μερικά αιτήματα και μάχες σε ένα ποτήρι νερό για τα πιο επουσιώδη ζητήματα.

Το πρώτο βήμα θα ήταν η συγκρότηση κοινών πολιτικών επιτροπών σε όλες τις γειτονιές. Η δράση τους δεν θα περιοριζόταν μόνο σε ενημερώσεις, αλλά και σε συγκεκριμένες πρακτικές ενέργειες, όπως καταλήψεις δημοσίων κτηρίων, διασταυρώσεων, και κάθε άλλου είδους διαμαρτυρίες. Αυτό θα δημιουργούσε ένα ορισμένο κλίμα που θα επέτρεπε την οργάνωση απεργιών αλλά και πολιτικών κινητοποιήσεων σε ένα ανώτερο επίπεδο. Όταν οι απεργοί της ΔΕΗ κατέλαβαν τα σταθμούς παραγωγής ρεύματος ,οι επιτροπές για το ασφαλιστικό θα μπορούσαν να προσφέρουν δυνάμεις για περιφρούρηση και επιπλέον να υποστηρίξουν πιο δυναμικές μορφές όπως το κατέβασμα του διακόπτη. Το ίδιο και στις τράπεζες και τους δήμους. Επίσης οι επιτροπές θα μπορούσαν να πολιτικοποιήσουν τον αγώνα βάζοντας ζήτημα κυβέρνησης και αυτό να γίνει αίτημα και των συνδικάτων.

Σε ένα τέτοιο κλίμα η συνδικαλιστική γραφειοκρατία δεν θα είχε περιθώρια ελιγμών. Το πνεύμα της σύγκρουσης θα διέσχιζε σαν ηλεκτρικό ρεύμα ολόκληρη την εργατική τάξη. Οι συγκεντρώσεις δεν θα ήταν απλά πιο μαζικές, αλλά κυρίως πιο μαχητικές, δίνοντας στην κυβέρνηση να καταλάβει ότι θα ήταν άσκοπό να χρησιμοποιήσει τα ΜΑΤ για να κάμψει το αγωνιστικό φρόνημα των απεργών και ότι κάθε επίδειξη τρομοκρατίας θα γύρναγε αμέσως μπούμερανγκ.

Για όλα αυτά δεν θα έφτανε ένα συνδικαλιστικό κόκκινο μέτωπο 15 σωματείων. Ήταν αναγκαία ολόκληρη η αριστερά και όλοι όσοι ήθελαν να ενεργοποιηθούν όχι μόνο με τη συνδικαλιστική τους αλλά και με την πολιτική τους ιδιότητα. Η συλλογή υπογραφών θα μπορούσε να είχε ξεκινήσει από το Δεκέμβρη και όχι την τελευταία μέρα που η ΝΔ θα ψήφιζε το νόμο. Ακριβώς γι’ αυτό σε πολύ κόσμο φάνηκε ότι αποτελούσε κίνηση εκτόνωσης και όχι μια πολιτική κίνηση που εντάσσεται σε ένα ευρύτερο αγωνιστικό σχεδιασμό. Έτσι θα μπορούσαν να μαζευτούν όχι 300 χιλιάδες αλλά 3 εκατομμύρια υπογραφές. Όχι ότι με τις υπογραφές δεν θα πέρναγε ο νόμος, αλλά θα νομιμοποιούσαν στη συνείδηση της πλειοψηφίας μια απότομη όξυνση της αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση.

Σε αντίθεση με όλα αυτά η αριστερά στο σύνολό της δεν προετοιμάστηκε για την άμεση προοπτική της σύγκρουσης. Όπως και στην απεργία των δασκάλων, όπως και στις φοιτητικές καταλήψεις άφησε τον αγώνα στον αυτόματο. Ο συντονισμός από τα κάτω τόσο στην απεργία των δασκάλων όσο και τώρα στο βαθμό που δεν συνδυάζεται με ένα διαφορετικό πολιτικό σχέδιο που στοχεύει να αναλάβει και την ευθύνη του αγώνα στο σημείο που οι γραφειοκράτες τον εγκαταλείπουν δεν μπορεί να λύσει κανένα πρόβλημα.

Γενική απεργία και πολιτικός αγώνας

Πολιτικό σχέδιο σημαίνει πολιτικοποίηση του αγώνα. Μια γενική απεργία δεν αποτελεί απλά συντονισμό των απεργιών, αλλά από τη φύση της είναι μια πολιτική πράξη. Ενώνει οριζόντια τα πρωτοπόρα τμήματα της εργατικής τάξης σε πολιτικούς -και όχι συντεχνιακούς- στόχους. Το παράλογο εδώ ήταν ότι είχαμε 3 γενικές απεργίες χωρίς πολιτικό στόχο. Ο πολιτικός στόχος μπορεί να κατεβάσει στο δρόμο πολύ περισσότερο κόσμο από τους απεργούς της ΔΕΗ, της Ολυμπιακής, του ΟΤΕ, των ΟΤΑ, της Τρ. Ελλάδος και τους λιμενεργάτες, και άλλων 15 σωματείων. Είναι ένα κάλεσμα σε όλη την εργατική τάξη, πάνω από τους κλάδους και τα ιδιαίτερα αιτήματα. Η απόσυρση ενός ν/σ είναι de facto πολιτικός στόχος και με αυτή την έννοια είναι αγώνας ενάντια στην κυβέρνηση.

Όμως από την ώρα που η κυβέρνηση αυτή ψηφίζει το νόμο, τότε πως κλιμακώνεται πολιτικά ο αγώνας; Κατά τη γνώμη μας μόνο με το σύνθημα να φύγει η κυβέρνηση. Το μεγαλύτερο όμως μέρος της υπαρκτής αριστεράς δεν έριξε το σύνθημα αυτό. Και όταν το έκανε ο Σύριζα ήταν ήδη αργά. Αυτό θα έπρεπε να έχει ζυμωθεί από νωρίς. Και πάνω απ’ όλα να συνοδευτεί από μια πραγματική κλιμάκωση στους δρόμους. Η ηγεσία του ΣΥΝ υιοθέτησε αυτό το σύνθημα, όχι όμως για να το κάνει σύνθημα στο δρόμο, άλλα αυστηρά στα πλαίσια της κοινοβουλευτικής του τακτικής. Το ίδιο έκανε εξάλλου και το ΠΑΣΟΚ. Όταν φυσικά όλα στο δρόμο είχαν τελειώσει. Για να έλθει λίγο αργότερα η εθνική ομοψυχία για το μακεδονικό για να δηλώσουν όλοι ότι στηρίζουν την κυβέρνηση που λίγο πριν… ήθελαν (;) να ρίξουν. Από τον Παπανδρέου του ΠΑΣΟΚ, μέχρι την Κανέλη του ΚΚΕ και τον Δελαστίκ του Πριν. Ας είναι. Ο αγώνας συνεχίζεται.

Κ. Μαραγκός

Αποτελέσματα επικράτειας για Βουλή http://politiche2008.interno.it/politiche/camera080413/C000000000.htm
Αποτελέσματα επικράτειας για Γερουσία  http://politiche2008.interno.it/politiche/senato080413/S000000000.htm

Από την άλλη μεριά οι παρατάξεις της αριστεράς σημειώνουν μια άνοδο συνολικά πάνω από 3%. Η ΠΚΣ άνοδο 1% ( από 15% στο 16), η ΕΑΑΚ-Γένοβα χάνει κοντά μισή μονάδα (8 από 8,5%) ενώ τέλος η ΑΡΕΝ του Σύριζα σημειώνει μια σημαντική άνοδο 2,3%, (από 4,1% στο 6,4%).
Δημοσιεύουμε παρακάτω τα αποτελέσματα από 192 στους 195 φοιτητικούς συλλόγους. .

<img class=”alignnone size-medium wp-image-97″

06.04.08
Κόντρα στο ρεύμα

ΜΙΑ ΧΡΗΣΙΜΗ ΜΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΘΙΒΕΤ

Οι κυρίαρχες τάξεις και χώρες, με βοηθό τους ένα τμήμα των ΜΜΕ προσπαθούσαν ανέκαθεν να οδηγήσουν την κοινή γνώμη στην κατεύθυνση που ήθελαν, παραποιώντας, αποσιωπώντας, εισάγοντας αυθαίρετα συμπεράσματα. Μ΄ αυτόν τον τρόπο στηρίχτηκαν επεμβάσεις, πραξικοπήματα, “ανθρωπιστικοί” πόλεμοι. Η μαχόμενη αριστερή δημοσιογραφία έχει χρέος να παρουσιάζει τα πράγματα μελετώντας τα γεγονότα απ’ όλες τις πλευρές. Το ζήτημα του Θιβέτ δεν είναι άσπρο – μαύρο, είναι εξαιρετικά πολύπλοκο. Γι΄ αυτό, δεν αρκεί να φωνάξουμε έξω από την κινέζικη ή όποια πρεσβεία, χωρίς να αναζητήσουμε τα βαθύτερα αίτια του γενικού ξεσηκωμού της δυτικής κοινής γνώμης κι εκείνους που συχνά κρύβονται πίσω από αυτήν.

Η επίθεση του δυτικού κόσμου δεν στοχεύει μόνο στη σημερινή καπιταλιστική Κίνα, αλλά και στα επιτεύγματα της κινεζικής επανάστασης. Γιατί δεν μας περνάει από το μυαλό ότι πίσω από αυτή τη γενική αγανάκτηση μπορεί να κρύβεται ένας απώτερος στόχος, μια προσπάθεια αποσταθεροποίησης της περιοχής και διαμελισμού της Κίνας; Η Κίνα ήταν αντίθετη στους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας και γι΄ αυτό – δήθεν κατά λάθος – βομβαρδίστηκε η εκεί κινεζική πρεσβεία. Ο Δαλάι Λάμα (ο ειρηνιστής) αντίθετα, στήριζε τους βομβαρδισμούς, όπως ζητούσε (μαζί με τη Θάτσερ και τον Ιωάννη Παύλο) το 1999, την απελευθέρωση του δικτάτορα Πινοσέτ, ο οποίος είχε συλληφθεί στη Μ. Βρετανία, προκειμένου να σταλεί να δικαστεί στην Ισπανία για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.
Εάν δει κανείς προσεκτικά τη διαμόρφωση της πληροφόρησης για τα γεγονότα στο Θιβέτ, ανακαλύπτει πολλά αξιοπερίεργα. Για παράδειγμα, στα διάφορα άρθρα που διαβάζουμε δεν αναφέρεται ότι στη Λάσα σκοτώθηκαν πάνω από 10 Κινέζοι Χαν. Οι περισσότεροι ήταν καταστηματάρχες που κάηκαν ζωντανοί μέσα στα μαγαζιά τους. Επίσης, παρατηρώντας πολλές από τις φωτογραφίες του ευρωπαϊκού τύπου, φαίνεται ξεκάθαρα ότι οι αστυνομικοί που χτυπούν τους διαδηλωτές και παρουσιάζονται ως κινέζοι, στην πραγματικότητα φορούν τη στολή των αστυνομικών του Νεπάλ.
Το Θιβέτ είναι πολύ της μόδας τα τελευταία χρόνια και μέσα στην αριστερά. Ο Δαλάι Λάμα παρουσιάζεται ως ένας θρησκευτικός φιλειρηνικός ηγέτης και η βουδιστική θρησκεία ασκεί μια ιδιαίτερη γοητεία στην ευρωπαϊκή αριστερά.
Οπωσδήποτε οι θιβετιανοί είναι ένας από τους φτωχότερους λαούς του κόσμου και πάνω τους έχει ασκηθεί η καταπίεση διάφορων εξουσιών. Σήμερα της κινεζικής, αλλά παλιότερα των μοναχών και της ντόπιας αριστοκρατίας, την εποχή που οι βοσκοί και οι αγρότες ήταν σκλάβοι. Η θρησκευτική εξουσία, εκεί όπου πήρε και πολιτική μορφή, έφερε μαζί της την καταπάτηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων, την απροκάλυπτη βία και την οπισθοδρόμηση. Δεν αποτελεί εξαίρεση το Θιβέτ.

Ο θιβετιανός μεσαίωνας

Ο Χάινριχ Χάρερ, ένας αυστριακός πρώην λοχίας του ναζιστικού στρατού, θαυμαστής του Δαλάι Λάμα και συγγραφέας του βιβλίου “Επτά χρόνια στο Θιβέτ”, γράφει για τη διακυβέρνηση της περιοχής το 1946: “Η κυριαρχία των μοναχών στο Θιβέτ είναι απόλυτη και μπορεί κανείς να την συγκρίνει μόνο με μια στυγνή δικτατορία”.
Και ποια ήταν η υγιεινή και η προστασία της δημόσιας υγείας στο Θιβέτ εκείνης της εποχής; Υψηλότατη παιδική θνησιμότητα, χαμηλότατος μέσος όρος ζωής, φάρμακα ανύπαρκτα. “Οι λάμα”, συνεχίζει ο Χάρερ, “αλείφουν τους ασθενείς με το άγιο σάλιο τους ή ανακατεύουν βούτυρο με ούρα αγίου ανθρώπου και το χορηγούν στους αρρώστους”.
Οι ποινές για οποιοδήποτε παράπτωμα σε κάποιες περιπτώσεις ισχύουν και για τους συγγενείς του ενόχου. Η πιο συνηθισμένη ποινή είναι η μαστίγωση, η οποία, συχνά επιφέρει τον θάνατο. Άλλες ποινές ήταν η κοπή των χεριών και το βγάλσιμο των ματιών. Επειδή η αφαίρεση της ζωής είναι αντίθετη με τη βουδιστική θρησκεία, συχνά οι μοναχοί μαστίγωναν τους εγκληματίες και τους εγκατέλειπαν “στο έλεος του θεού”, μέσα στην παγωμένη νύχτα για να πεθάνουν.
Οι ομοιότητες ανάμεσα στο Θιβέτ και στη μεσαιωνική Ευρώπη είναι εκπληκτικές. Κάποια μοναστήρια είχαν τις ιδιωτικές φυλακές τους και οι θιβετιανοί άρχοντες είχαν σύνεργα βασανισμού κάθε είδους. Ο σκλάβος στο Θιβέτ δούλευε για όλη του τη ζωή χωρίς μισθό, για τον άρχοντα ή για το πλούσιο μοναστήρι. Το μοναστήρι του Ντρεπούνγκ ήταν μια από τις μεγαλύτερες ιδιοκτησίες του κόσμου, με 185 φέουδα, 25.000 δουλοπάροικους, 300 μεγάλα βοσκοτόπια και 16.000 βοσκούς.
Κάθε γεγονός στη ζωή των απλών ανθρώπων συνεπαγόταν κι ένα φόρο: ο γάμος, η γέννηση ενός παιδιού, ο θάνατος. Πλήρωναν όταν φύτευαν ένα δέντρο στην αυλή τους, για τα κατοικίδια, για μια γλάστρα με λουλούδια. Υπήρχαν φόροι για τις θρησκευτικές εορτές, για το χορό, για το τραγούδι. Φόροι για την φυλάκιση, φόροι για την αποφυλάκιση. Μέχρι και φόροι για τους ζητιάνους. Φόρος ανεργίας, φόρος μετακίνησης από το ένα χωριό στο άλλο για εξεύρεση εργασίας.
Όσοι δεν ήταν σε θέση να πληρώσουν, δανείζονταν χρήματα από τα μοναστήρια, με τόκο από 20% έως 50%. Κάποια χρέη κληρονομούνταν από τον παππού στον εγγονό. Όποιος δεν μπορούσε να ξεπληρώσει τα χρέη κινδύνευε να γίνει σκλάβος του μοναστηριού για ένα διάστημα ή για ολόκληρη τη ζωή του.
Οι παιδαγωγικές θεωρίες (των μοναστηριών, γιατί σχολεία δεν υπήρχαν) ενίσχυαν την ταξική κοινωνία. Οι φτωχοί βρίσκονταν σ΄ αυτήν την κατάσταση εξαιτίας της ανόητης και ανήθικης συμπεριφοράς τους σε προηγούμενες ζωές. Οι πλούσιοι, φυσικά, αμείβονταν για την αρετή τους σε προηγούμενες ζωές.
Το Θιβέτ στην ουσία καταλήφθηκε από την Κίνα στα μέσα του 18ου αιώνα κι από τότε όλες οι κυβερνήσεις το θεωρούσαν κινεζική επαρχία, ακόμη και το Κουομιτάνγκ. Οι κινέζοι κομμουνιστές μπήκαν στο Θιβέτ το 1951. Με ειδική συνθήκη ορίστηκε αυτόνομη κυβέρνηση υπό την εποπτεία του Δαλάι Λάμα, που όμως έδινε στην Κίνα τον στρατιωτικό έλεγχο και τις διεθνείς σχέσεις.

Το Θιβέτ καταλήφθηκε το 1951;

Μεταξύ 1951 και 1959, όχι μόνο δεν κατασχέθηκε καμία ιδιοκτησία των αριστοκρατών και των μοναχών, αλλά επιτράπηκε στους φεουδάρχες να ασκούν δικαστική εξουσία πάνω στους αγρότες που συνδέονταν μαζί τους βάσει κληρονομικού δικαιώματος.
Ο Μάο Τσε Τουνγκ το 1957 μείωσε τον αριθμό των στελεχών του Κόμματος και των στρατευμάτων στο Θιβέτ και υποσχέθηκε στον Δαλάι Λάμα ότι η Κίνα δεν θα πραγματοποιούσε αγροτικές μεταρρυθμίσεις στο Θιβέτ για τα επόμενα 6 χρόνια, εάν δεν ωρίμαζαν οι συνθήκες.
Στο μεταξύ, η CIA προπαγάνδιζε την αντίσταση των θιβετιανών κι έστελνε πράκτορές της στη χώρα. Το 1959 οργάνωσε την εξέγερση που υποστήριξαν οι λάμα κι οι ανώτερες τάξεις, αλλά η πλειοψηφία του λαού δεν ακολούθησε κι έτσι η εξέγερση απέτυχε.
Από κει και πέρα οι κινέζοι προχώρησαν στην κατάργηση της δουλείας, της δουλοπαροικίας και της απλήρωτης εργασίας. Κατάργησαν το φορολογικό σύστημα, δημιούργησαν νέα προγράμματα εργασίας, σχολεία όπου διδάσκεται η θιβετιανή γλώσσα, νοσοκομεία και κέντρα υγείας. Κατασκεύασαν αρδευτικά συστήματα και ηλεκτροδότησαν τη Λάσα, απαγόρευσαν τις δημόσιες μαστιγώσεις και τους ακρωτηριασμούς. Κατάσχεσαν τα τσιφλίκια των μοναστηριών και οργάνωσαν εκατοντάδες αγροτικές κοινότητες.
Τι μας λέει ο Χάινριχ Χάρερ για την αντίσταση; “Εκείνοι που αντιστάθηκαν στους κινέζους ήταν κυρίως οι ευγενείς, οι ιδιοκτήτες και οι λάμα. Η τιμωρία τους ήταν να εξαναγκαστούν να κάνουν τις πιο ταπεινές δουλειές, όπως να κατασκευάσουν δρόμους και γέφυρες και να καθαρίσουν τις πόλεις πριν από την άφιξη των τουριστών”.
Οι θιβετιανοί παρέμειναν ελεύθεροι να δίνουν ελεημοσύνη στους μοναχούς και να ακολουθούν τη θρησκεία τους και οι μοναχοί ήταν ελεύθεροι να φύγουν από το μοναστήρι ή να ζήσουν με τον ελάχιστο κυβερνητικό μισθό, κερδίζοντας παραπάνω χρήματα στους γάμους και στις κηδείες. Δεν υπάρχει καμία απόδειξη για μαζικές στειρώσεις και εκτοπίσεις θιβετιανών.
Ο Δαλάι Λάμα κι ο αδελφός του υποστηρίζουν ότι 1,2 εκατομμύρια θιβετιανών εξολοθρεύτηκαν από τους κινέζους κατά την κατάληψη του Θιβέτ. Η επίσημη απογραφή του 1953 αναφέρει 1.274.000 κατοίκους. Ώστε τους εξόντωσαν σχεδόν όλους; Πού είναι οι μαζικοί τάφοι, πού είναι οι πόλεις φάντασμα;
Το 1998 έγινε γνωστό ότι οι θιβετιανοί του εξωτερικού εισέπρατταν από το 1960, σύμφωνα με έγγραφα του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ, 1,7 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο από τη CIA. Η οργάνωση του Δαλάι Λάμα παραδέχτηκε ότι είχε λάβει μερικά εκατομμύρια δολάρια για να στείλει οπλισμένες ομάδες εξόριστων για να αντισταθούν στη μαοϊκή επανάσταση. Ο ίδιος ο Δαλάι Λάμα λάμβανε 186.000 δολάρια το χρόνο από τη CIA, πράγμα που τον καθιστά και επίσημα πράκτορά της.
Σήμερα, μέσα από τον “Οργανισμό για την Ανάπτυξη και τη Δημοκρατία”, κλάδο της CIA, το Κογκρέσο εξακολουθεί να καταβάλει 2 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο στους θιβετιανούς της Ινδίας και άλλα ποσά στη θιβετιανή κοινότητα του εξωτερικού. Ο Δαλάι Λάμα χρηματοδοτείται επίσης από τον Τζορτζ Σόρος.
Οπωσδήποτε υπάρχουν πολλά αρνητικά στοιχεία στην κινεζική πολιτική στο Θιβέτ. Οι κινεζικές αρχές παραδέχονται “λάθη” κατά τη διάρκεια της πολιτιστικής επανάστασης 1966-76, όταν υπήρξαν πραγματικές θρησκευτικές διώξεις. Έπειτα από την εξέγερση του ΄59, φυλακίστηκαν χιλιάδες θιβετιανοί. Η κολεκτιβοποίηση της γεωργίας, η αναγκαστική καλλιέργεια σταριού επιβλήθηκαν στους αγρότες κι έφεραν καταστροφικά αποτελέσματα.
Οι Χαν, οι οποίοι αποτελούν το 95% του συνολικού πληθυσμού της Κίνας, συχνά αντιμετώπισαν με υπεροψία την τοπική κοινωνία. Θεωρούν τους θιβετιανούς τεμπέληδες και θέλουν να τους υποχρεώσουν να αποδεχτούν την οικονομική ανάπτυξη και την “πατριωτική διαπαιδαγώγηση”. Στη δεκαετία του ΄90 πολλοί θιβετιανοί συνελήφθησαν για “ανατρεπτική δραστηριότητα”, ενώ η ιστορία και η θρησκεία τους παραμελήθηκαν στη σχολική διδασκαλία.
Όμως, οι αριστοκράτες θιβετιανοί του εξωτερικού, που με τα χρήματα της CIA υποκινούν τις εξεγέρσεις, δεν ενδιαφέρονται τόσο γι΄ αυτό. Αυτό που θέλουν είναι να καλλιεργήσουν τον μύθο του Θιβέτ ως χαμένου παράδεισου, όπου οι κάτοικοι υποτίθεται ότι ζούσαν μέσα στην ευδαιμονία, τη γαλήνη και την αλληλεγγύη. Στην πραγματικότητα επρόκειτο για μια εφιαλτική κοινωνία, βασισμένη στη δουλεία, οπισθοδρομική και βαθιά άδικη.
Όσο για τους Ολυμπιακούς αγώνες, οι οποίοι έχουν εξελιχθεί σε έναν καθαρά εμπορικό θεσμό και σε μια ευκαιρία πλουτισμού του μεγαλύτερου σπόνσορα, δεν θα έπρεπε να γίνονται καθόλου. Δεν μποϊκοτάρισε κανείς όμως τους Ολυμπιακούς της Ατλάντα, κι ας είναι οι αμερικανοί οι πρώτοι που γράφουν τα ανθρώπινα δικαιώματα στα παλιά τους τα παπούτσια.

Τόνια Τσίτσοβιτς