Η αριστερά και το μακεδονικό

Ουρά της εθνικής ενότητας

Η Σύνοδος του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, ήταν πραγματικά σημαντική για διάφορους λόγους πολύ πιο σοβαρούς από το ελληνικό βέτο στην ένταξη της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ. Ήταν η πρώτη Σύνοδος του ΝΑΤΟ από την οποία οι ΗΠΑ έφυγαν με άδεια χέρια, ή μάλλον για να ακριβολογούμε, με πολύ λιγότερα από αυτά που ήθελαν. Η διεύρυνση του ΝΑΤΟ με την Ουκρανία και τη Γεωργία πήγε περίπατο, καθώς οι ευρωπαίοι δεν θέλησαν να ρισκάρουν τις σχέσεις τους με τη Ρωσία του Πούτιν. Σε μια μακεδονόπληκτη Ελλάδα το γεγονός ότι η Ουκρανία συνταρασσόταν από διαδηλώσεις και συγκρούσεις ενάντια στην προοπτική της ένταξης στο ΝΑΤΟ, ότι πολλοί σοβαροί αναλυτές μιλούσαν ακόμη και για το ενδεχόμενο εμφύλιας σύρραξης, πέρασε στα ψιλά. Η ελληνική κυβέρνηση εκμεταλλεύτηκε την ευνοϊκή για αυτήν συγκυρία και έθεσε το βέτο για την ένταξη της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ εκβιάζοντας τη γειτονική χώρα στο ζήτημα του ονόματος.

ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΚΑΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

 Με ποια καινούργια δεδομένα ξανανοίγει η συζήτηση για το Μακεδονικό;  

Από τις αρχές Νοέμβρη ξεκίνησε επίσημα ο τελευταίος γύρος διαλόγου για το για το όνομα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, κάτω από την εποπτεία του διαμεσολαβητή του ΟΗΕ Νίμιτς. Η «συζήτηση» είναι στην πραγματικότητα ένας ωμός εκβιασμός που επιβάλλουν οι ΗΠΑ και η Ελλάδα  προς το Μακεδονικό κράτος για να αποδείξει την πρόθεσή του για «σχέσεις καλής γειτονίας», πρώτα – πρώτα με το Ελληνικό κράτος, που συμβαίνει να είναι και ο ένας από τους δύο στρατιωτικούς και οικονομικούς στυλοβάτες του ΝΑΤΟ στην περιοχή (ο άλλος είναι η Τουρκία). Από την πλευρά των ΗΠΑ το ζήτημα του πώς θα ονομάζεται επίσημα η Δημοκρατία της Μακεδονίας είναι το δευτερεύον ζήτημα που πολύ θα ήθελαν να ξεπεραστεί, αν είναι δυνατόν και αύριο το πρωί.

Η Α­ΝΕ­ΞΑΡ­ΤΗ­ΣΙΑ ΤΟΥ ΚΟ­ΣΟ­ΒΟΥ ΚΑΙ Η ΘΕ­ΣΗ ΤΩΝ Ε­ΠΑ­ΝΑ­ΣΤΑ­ΤΩΝ

Για­τί εί­ναι ε­πί­και­ρο το ζή­τη­μα σή­με­ρα;

(Το Κό­σο­βο έχει ήδη α­να­κη­ρύ­ξει την α­νε­ξαρ­τη­σί­α του. Αυ­τή η δια­κή­ρυ­ξη της α­νε­ξαρ­τη­σί­ας έ­χει την ά­με­ση υ­πο­στή­ρι­ξη του α­με­ρικά­νι­κου ι­μπε­ρια­λι­σμού, αλ­λά και της Ευ­ρω­πα­ϊ­κής Ένω­σης, με εαίρεση την Ισπανία και την Ελλάδα. Εξίσου αρνητική είναι και η Ρωσία του Πούτιν. Εί­ναι μια πρά­ξη που θα κό­ψει με μια κί­νη­ση σπα­θιού το γόρ­διο δε­σμό των α­τέ­λειω­των δι­πλω­ματι­κών διερ­γα­σιών και α­να­ζη­τή­σε­ων^. αλ­λά θα α­νοί­ξει και το δρό­μο σε ένα νέ­ο κύ­κλο α­στά­θειας στα Βαλ­κά­νια.